GALING SA TIFFANY'S
Tabas na kusyon ang isang ito at ang isang ito naman ay…
-Tabas pangprinsesa. -Opo.
Para talagang hindi para sa kanya ang mga pangalang ito.
Mayroon po kayong tabas pampangulo?
Ano kaya kung…
itong medyo mas tradisyunal?
-Iyan na nga po. -Maganda ang gusto mo, Daisy.
Opo, mayroon ako niyan.
Narinig mo ang boss.
Napakagaling. Dito ang daan.
Hi. May maitutulong ba ako?
Patawad. Naghahanap ako ng regalo para sa nobya ko.
Umaasa akong pwede ang isa sa mga asul na kahong iyon.
May naiisip kang tiyak na bagay?
Wala talaga.
Sana lang, isang bagay na rasonable.
-Ipakikita ko sa iyo ang mayroon kami. -Ayos.
Sigurado kang okey ka rito?
Opo, Papa. Ayos po ako. Okey?
Maayos po ang lahat. Gusto ko ang…
Baliw po ang mga tao rito, ano?
Mas baliw pa rin sa LA.
Diyos ko, Papa, okey ba siya?
-Huwag kang aalis sa paningin ko. -Di po ako aalis.
-Okey ka lang, pare? -Oo.
Tinawagan mo ang 911?
Hindi, pero may ambulansiya na rito.
Ayos ka lang diyan. Naku.
Hi, paramediko ako. Ako na rito.
Ayos lang talaga ako.
-Sir, ano ang pangalan mo? -Ano? Ayos ako.
Oo, okey ka.
Kailangan mo ba ng harisa?
Kinailangan mo ng harisa.
Sakto. Pakuluan natin.
Ayos.
-Kausap mo na naman ba ang isda mo? -Hindi.
Kausap ko ang sopas ko.
-Okey, may dala akong Eureka. -Diyos ko. Salamat.
Ganyan akong klase ng kaibigan. Kahihingi mo lang ng mga lemon.
-Pero alam kong gusto mo ng Eureka. -Eureka!
-Oo, kasi gusto mong ginagawa iyan. -Dapat kong gawin.
Okey, naku…
Kaswal na anibersaryo sa bahay, ha?
Rach, gusto kong sa wakas, nilagay mo ito sa frame.
Lagi kong mamahalin ang panganay namin.
Kahit pa sinabi ng kritikong iyong parang gasolinahan ang kapaligiran.
Ako mismo, gusto ko ng mga gasolinahan. Masarap talaga ang mga meryenda nila.
Diyos ko, napakabait ng ugali mo. Nakakatakot iyan.
Kailangan kong magpalit. Pwede mong isimer ang sopas sa dalawang minuto?
Okey. May pagkain ka nga pala sa buhok mo. Oo, diyan nga.
Alam mo, nakakahanga ang kalat na kaya mong gawin.
Para kang nagturo ng klase ng pagluluto sa mga bata.
Oo, iyan ang pakiramdam na gusto kong makuha.
Dapat ka nang umalis kasi darating dito si Gary ng mga alas-7 ng gabi.
Okey, kaya siguro aalis ako sa dalawa, tatlong oras kung ganoon.
Nakakatawa iyan. Ano ka, komedyante?
May sinasanay akong panlimang minuto.
Nabasa ko pala ang sinulat niya sa New York Magazine.
-Nabasa mo? -"Pinakabagong Mga Nagtatatu Sa New York."
Palagay ko, tumulong ka roon.
Okey, tumulong ako.
Ano? Pinadalhan ko siya ng mga cannoli. "Baka pwede mong lagyan
"ng magandang salita para sa editor," at ginawa nila.
Napakamapagbigay mo?
Nabibili mo ang mga tao gamit ang cannoli. Magandang malaman.
Terri.
Wala ka pang sinasabi tungkol sa suot ko. Ano sa tingin mo?
Ang ganda mo.
Malaking bagay iyan pero iniisip ko, para iyang pagbibigay ng pakiramdam na
si JLo ay susundo ng mga anak niya sa paaralan papuntang Grammys.
Talagang di niya mapapansin ang magulong kusina.
Hindi niya mapapansin.
Tumutunog ang selpon mo.
Si Gary ito.
-Parang mag-iisda ako ngayong gabi. -Terri.
Ano?
Kumusta, mahal? Papunta ka na?
Pasensiya na. Sino ito?
Ano?
Hindi ko mahanap iyon kahit saan.
Kung tutulong po ako, ibibili ninyo ako?
Huwag kang magsimula. At huwag mong sabihin sa kanya.
Uy.
Pakiusap, para namang di pa ninyo napapanood ang Moana.
-Kumusta kayo riyan? -Ito po ang pinakamasaya.
May ilaw lahat ng puno, nag-ice skating kami
-at may nakita kaming nabundol ng kotse. -Diyos ko.
Hindi, masayang araw ito, wala iyong lalaki. Pero ayos siya, tingin ko.
Pwede po nating ulitin kapag dumating kayo.
Di na kailangan. Oo, naaalala ko nang mabuti. Ang mga tao, mga amoy.
Gusto ko lahat ng mga bagay na iyon.
-Kailan darating ang biyahe mo? -Bukas, alas-5 ng hapon.
Ano ang gagawin niyo bago ang oras na iyon?
Makikipagkita si Daisy kay Nina na di niya nakita mula pa sa unang antas.
Masaya iyan. Okey.
-Opo, habang may pulong si Papa. -Anong pulong?
Vanessa. Oras na para sa Margarita.
Papunta na ako.
Okey, aalis na ako. Malapit na tayong magkita nang may maraming regalo.
-Okey? -Magsaya po kayo sa huling araw ng biyahe.
Ito ang sikreto sa hindi pagsasabi kay Vanessa ng tungkol sa pulong.
Ano ang problema?
Sabi po ninyo, sa tingin ninyo, okey ang lalaking iyon.
Ganito, mahal, dumating agad doon ang ambulansiya.
Pero minsan po, hindi okay ang mga tao.
Paano po kung di siya okey?
Tama ka.
Sa tingin ko, maayos siya
pero sa umaga, pwede tayong pumunta sa ospital at kumustahin siya.
Okey po.
Sabi sa akin ng doktor kagabi na may concussion daw siya.
Gaano kalala iyon?
Kumusta ka?
Mas masama pa.
Bahagya lang ang concussion. Walang bali. Siguro, ilang mga pasa lang.
-Iyon na iyon? -Iyon na iyon.
Buwisit.
Ang selpon ko.
Ang ano mo?
Nabasag ito.
Oo, tama ka. Parang magiging maayos lang siya.
Sige, si Rita na ang bahala rito.
-Okey. -Sige.
Isasalang natin siya sa MRI kasi medyo nawalan siya ng alaala.
Kawalan ng alaala? Wala siyang sinabing anuman.
Hindi mo naaalala ang nangyari kagabi?
Hindi talaga.
Hindi maganda iyan. Parang masama iyan. Seryoso ba ito?
Magiging maayos siya.
Kaya dapat na akong tingnan anumang oras ngayon. Tama?
Parang mamayang gabi pa. Pinakamasama na ang bukas.
-Dapat kang umalis. -Hindi kita iiwan dito.
Sige na. Talaga.
-Dapat kang mas mag-alala sa selpon ko. -Itigil mo iyan.
Nasira ito.
Ayos lang talaga ako. Nasa restawran ka dapat.
Seryoso.
Sigurado ka?
Oo.
Okey.
-Paalam. -Kukunin ko ang gamit mo.
Ito na iyon.
Alagaan mo siya.
-Mahal kita. -Mahal kita.
Kumusta ang pagkain dito?
Hindi kami pamilya. Gusto lang namin siyang kumustahin.
Ang alam lang po namin, nabundol siya ng taksi.
Paumanhin. Di pwedeng magbigay ng datos ng mga pasyente.
-Lalo na kung hindi ninyo kilala. -Gusto lang naming malamang okey siya.
Dumating siya kagabi, nabundol siya ng taksi sa SoHo.
Binuhay po siya ulit ng Papa ko.
-Hindi iyan… -Pero ginawa po ninyo. Dahil iyon sa inyo.
-Pasensiya. Hi. -Di iyon magandang ideya.
Hi.
Pasensiya na sa istorbo.
Narinig ko kayo. Naroon kayo kagabi kasama ng lalaking nabundol ng taksi?
-Wala kang dapat sabihin. -Alam ko. Gary ang pangalan niya.
May concussion siya.
-Naku. -Pero sobrang liit. Magiging maayos siya.
-Oo. -Masaya akong marinig iyan.
Narinig mo iyon, D?
-Ano ang nangyari? -Paumanhin. Hindi kayo pwede rito.
Kung gusto ninyong mag-usap, sa ibang lugar na lang.
Kasal po kayo ni Gary?
Hindi, kami ay…
Matalik na magkaibigan?
Naghuhubad ka ba?
Ano?
Nakatira ka sa New York?
Oo, nakatira ako sa Queens.
-Kayo? -Sa LA po.
Pero dito kami nakatira dati at baka bumalik po kami.
Ayos iyan. Pwede kayong magtrabaho sa alinmang lungsod. Parehong dako, ayos.
Medyo. Propesor ako ng Malikhaing Pagsulat sa UCLA.
-Ayos. -Pero manunulat din po siya
at gustong magsulat ng isa pang libro.
Sige, oo, dapat na siguro tayong umalis
bago makuha ni Rachel ang numero ng Segurong Panlipunan.
Ang mahalaga, di ko po sinira ang pag-alok.
Wala akong narinig. Wala talaga.
Nababaliw na ako. Dapat na akong matulog.
Magsuot ng mga damit pantao.
Nakamataas akong takong sa ospital. Iyan ang ginagawa ko.
-Aalis na ako. -Tulog?
Parang pinakamahalaga.
-Sa tingin ko, tama ka. -Sa tingin ko rin.
Kaya kung mapunta kayo sa Bryant Park,
may maliit na puwesto ang restawran ko sa Palengkeng Pampasko
at gusto ko talaga kayong maayos na pasalamatan ng isang pagkain o…
-Totoo? Oo. -Oo.
-Ano ang pangalan? -Gillini.
-Panaderya ito. -Panaderya?
At restawran sa Little Italy.
Sandali lang, kakikilala mo lang sa pinakamatakaw sa tinapay sa Amerika.
-Hindi. Ikaw iyon? -Oo.
Ilang taon na kitang gustong makilala.
Diyos ko.
Buwisit.
Opisina sa sulok.
Magaling. Sa tingin ko, di pa talagang patay ang pag-iimprenta.
Kumakapit na lang ako.
Maupo ka.
Tingnan natin kung makabalik sa pamilyang Simon at Schuster.
Okey, iyan ang gusto kong marinig.
Sandali, kaya hindi mo bubuksan ang kahon?
Hindi. Hindi ko kaya.
Pwede kong gawin pero… Hindi ko kaya. Di okey iyon.
Masama pa sa pagtingin sa selpon ng iba.
Pero nasa ospital siya. Hindi niya malalaman.
Terri, kahit buksan ko iyon, di ko iyon maibabalik sa dati.
Alam mong natataranta ako sa pagtatali.
Ang maliliit kong daliri, di iyon kayang gawin ng mga ito.
Totoo iyan.
Matagal kang nagsuot ng sapatos na Velcro.
Pero napakamasining ng kamay ni Sophia, di ba, baby?
Totoo talaga iyan.
Sige na, dapat kong malaman ang laman. Isa pa, ako ay…
"Isa pa, ako ay" ano?
Kung magtanong ka, tila di ko sasabihin ang lahat.
Paano kung iyon ay ang iniisip natin? Hindi ko alam kung handa na ako para rito.
-Ano ang gagawin ko? -Mas nakakagulat iyan
kaysa kung may sikreto siyang anak, hindi ba?
May sikreto siyang anak?
-Terri. -Okey.
Ano ngayon ang plano?
Di ko alam ang plano. Ang plano'y magtrabaho ako hanggang itakda siya sa MRI
tapos, susunduin ko siya. Iyon ang plano.
At ang kahon? Tatakpan lang natin iyan?
Hindi lang kasi tayo sigurado kung singsing iyon, hindi ba?
-Marami silang binebenta sa Tiffany's. -Anong kahon?
Nagbebenta sila ng mga pen, at sa katunayan, minsan,
may nakita akong yo-yo roon. Pwedeng yo-yo iyon, Terri.
Kung binili ka niya ng pen o yo-yo, girl, mas malalaki ang mga problema mo.
Di ko alam, parang ayos lang para sa akin ang yo-yo ng Tiffany's.
Kadarating ko lang sa puwesto. Aalis na ako at kailangan ko ng 17 kape.
Okey. Paalam.
Girl, ang gulo nito.
Matuwa ka na lang, di tayo sila.
VANESSA - HULI NA NAMAN, PINAKAPANGIT NA BISPERAS NG PASKO!!!
PAPA. SI DAISY ITO, GAMIT ANG TELEPONO NI NINA. PWEDENG MAGHAPUNAN DIYAN?
Walang anuman. Ano ang maimumungkahi ko?
Ang za'atar focaccia, ang bawang, pinatuyong kamatis sa araw
o cornetti, ang paborito ko.
Nakakatawang kuwento ito.
Inaamin kong nagbihis cornetti ako para sa Halloween noong 11 taong gulang ako.
-Para iyong hiwaga ng papier-mache. -Nagmamadali ako.
Lilihis ako. Oo.
Hindi. Ituloy mo.
Hi.
Di ako sigurado kung narito ka pero nasa malapit ako't naalala ko.
-Magkano ito? -Iyan ay 4.99 dolyar.
-Ano ito? -Iyan ay
-sangkalan. -Pwede kong bilhin ito?
Oo naman. Tatapusin ko lang ang kanya.
Ayos iyan. Sakto.
-Magustuhan sana ninyo. Salamat. -Gusto ko ng kape. Mainit.
Okey, tapusin ko lang ang kanya. Babalikan kita.
-Ayos ka lang? -Oo. Ayos ako.
Mahal ako pero pwede akong tumulong sa kape.
Hindi. Salamat. Pero ako ay… Lahat lang ay…
Diyos ko.
Lumalangoy, malinaw naman.
Ako ay 15 minuto na rito.
Pwede kong bilhin lahat ng cornetti at limang kape?
May manager ba kayo?
Magkano man ang singil mo, babayaran ko.
-Sino ang gusto ng kape? -Ako.
Salamat sa pagkuha niyan.
Salamat. Magandang gabi.
Pare.
-Ano ang gusto mo? -Para sa dalawa.
Oo naman.
Dalawang tubig o isang tubig lang?
Okey. Ako na ang bahala.
Iyan ay 4.75 dolyar.
Magaling.
Maayos kayo?
Ayos ka lang?
Maraming salamat.
-Ang sarap nito. -Masarap talaga, di ba?
-Tagay. -Okey.
Hindi ko naisip na may merkado para sa mga sangkalan.
May balita kay Gary?
Oo, sa katunayan, parang makakakuha na siya ng scan sa wakas sa susunod na oras.
Salamat sa Diyos.
-Nasaan si Daisy at ang iyong… -Nasa bahay ng kaibigan si Daisy.
-At nahuli ang biyahe ni Vanessa kaya… -Naku, hindi.
May natira pa akong kaunting tsokolate. Gusto mo ng isang baso?
-Oo naman. -Gusto mo ng regular na tsokolate?
O gusto mo ng mainit na tsokolate sa estilong Gillini?
Anuman ang iminumungkahi ng chef.
Ito ang iminumungkahi ng chef.
Okey.
Sige.
Kaibigan kita.
Masarap ka at pinasasaya mo ako.
Ibubuhos ko ang kaunti mo. Kaunti mo.
May ugali akong kausapin ang mga niluluto ko.
Lagi kong kinakausap ang sarili ko pag nagsusulat ako.
Sinisigawan ko ang sarili pero pareho lang.
Tagay.
-Buwisit. -Masarap, hindi ba?
Ano?
Bilang pasasalamat…
Para sa iyo.
Ano?
Ang namatay kong asawa at si Daisy, lagi sila dating
gumagawa ng tinapay nang magkasama, sa panahon ng Pasko.
Panadera siya?
Hindi, ang pangit ng tinapay.
-Matigas ang tinapay. -Matigas talaga.
Matagal ko itong hindi naisip.
Parang ano siya? Kung ayos lang na magtanong.
Para siyang isang…
Parang isang awit.
Parang isang awit na gusto mong patugtugin nang paulit-ulit.
Ang panganib ng pag-ibig ay pagkawala, hindi ba?
Iyan dati ang laging sinasabi ng mama ko.
Kailan nawala ang mama mo?
Kakasiyam na taong gulang ko lang kaya…
Iyan na lahat ng oras natin dito kaya…
Sisingilin kita.
Paano ka nagpasyang ito ang gusto mong gawin, ang mag-bake?
Hindi naman matibay na desisyon.
Patuloy lang akong umiibig dito.
Para itong pagninilay, wika ito ng pag-ibig, lahat sa isa.
Magulo ito pero gusto kong laging may magandang lumalabas sa kaguluhan.
Gusto ko iyan, astig iyan.
Ayaw kong manghimasok. Sabi ni Daisy, nagsusulat ka raw ng libro?
Isa pang libro. Oo.
-May una na? -Oo, kapahamakan iyon.
-Ang Titanic ng mga libro. -Sigurado akong di ganyan kasama.
Walang namatay dahil doon.
Alam mo, hindi ang Gillini ang una kong ginawa.
Ang una kong ginawa, ang una kong restawran, ay malaking pagkakamali.
Malaki, nakakahiya, kapahamakan, pagkalugi. Naiintindihan mo.
Kung ang Titanic ng mga libro ang iyo, ang akin ang 127 Hours ng mga restawran.
Pero ang Gillini…
Gillini ang dati ko pang pangarap. Itatapon ko ito.
Okey.
-Alam mo kung ano ito? -Isang croissant.
Una sa lahat, cornetto ito.
Okey. Sige.
Medyo hindi kilalang pinsan ng kilalang croissant.
Maraming salamat.
Alam mo kung bakit napakasarap nito?
Kasi ginawa ito nang may pag-ibig,
hindi diskarte.
-At siguro, sobrang daming mantikilya. -Oo.
Baka dapat kang magsimulang gumawa ng bagay gamit ang puso.
Hindi gamit ang ulo mo.
May isa akong ideyang gustung-gusto ko talaga.
Sabihin mo sa akin, ano iyan?
Dapat kong ipakita sa iyo para ipaliwanag ito.
Kung may oras ka, pwede tayong…
Hindi ko alam… Oo. Sa tingin ko, may kaunti akong oras.
Pwede nating iwan ito tapos, tingnan natin.
-Talaga? -Oo.
Sige. Hindi, ayos iyan.
Okey.
Ang sikreto kong lugar.
Ano sa tingin mo?
Oo, para itong… Naniniwala ka bang walang sinuman dito kahit kailan?
Iyan ay…
Kabaliwan iyan.
-Nakapunta ka na rito? -Ako?
Oo, ikaw.
Oo, siguro, ilang beses na.
Naku.
Parehong mag-isip ang matatalino.
Hindi, gusto ko rito.
Ito ang inspirasyon sa ideya ko.
Ituloy mo. Sabihin mo sa akin.
Nobela ito tungkol sa liwanag at dilim.
Nakabase sa New York. Isa siyang batang babae.
Nakita niya ang mga guni-guning kaibigan sa mga anino ng mga gusali ng lungsod.
Tungkol ito sa paggawa niya ng mundo kung saan hindi pinapansin ng tao ang mga anino
pero doon niya nakita ang kagandahan at buhay.
Ito… Iyan ang cornetto mo.
Oo, siguro, ito nga.
Sa tingin ko, iyan iyon.
Si Gary ito.
Sandali lang. Hi, mahal.
Kumusta ang pakiramdam mo?
Diyos ko, ayos iyan.
Malapit na ako kaya pupunta na ako agad riyan.
Mahal kita. Paalam.
Kalalabas lang ni Gary sa MRI.
Kateteks lang ni Vanessa. Kalalapag lang ng biyahe niya kaya aalis na ako.
Salamat sa lahat ngayong gabi.
Masaya akong okey si Gary.
Maligayang Pasko.
Maligayang Pasko. Hudyo nga pala ako.
-Maligayang Hanukkah. -Paalam.
-Hi. -Hi.
Maligayang Pasko.
Gusto ko ang Gary na may concussion. Pwedeng masanay sa ganito ang babae.
Ano ito?
Mga mumo. Gumagawa ako ng pie para mamayang gabi.
Ano ang ginagawa mo ngayon?
Ito ay chervil frittata na may pinatagal na lemon salsa verde
at mga inihaw na kamatis sa tangkay.
Mga itlog, herb, kamatis.
Ano ang problema?
Wala, magulo lang dito.
Pasensiya na.
-May maanghang tayo, hindi ba? -Oo, ayun.
Mabuti. Salamat sa Diyos. Okey.
Babe, bakit hindi mo muna ihinto ang mga itlog na iyan sandali?
Magbukas tayo ng mga regalo.
Halika.
Gusto mong ngayon na gawin iyan?
Vanessa, kayo po muna.
-Sige na po. -Hindi, Daisy, ikaw ang mauna.
-Heto ang sa iyo. -Okey.
Ayaw mo munang kumain? Kapag nasa kalan ang itlog,
lumalabas ang bakterya at mas lumalala, nakamamatay habang lumalamig ang pagkain.
Para sa iyo ito.
Mauna ka.
-Okey. -Okey.
-Maganda po ito. -Isa para sa araw-araw.
Dati ko pa po gusto ng journal ng paniniguro. Salamat po.
Ito ang pinakamahal na pahiwatig na nakita ko.
Di ganyan ang ibig kong sabihin.
Hindi, gustung-gusto ko ito.
-Gusto mo? -Oo.
-Baka makatulong iyan. -Baka nga talaga.
Okey, ngayon po, si Vanessa na.
Pagbuksan natin ng isa ang papa mo. Heto.
-Pwede na tayong kumain ngayon. -Hindi.
Ikaw naman.
Gary.
Okey, ngayon, ikaw naman.
Okey.
Ethan.
Diyos ko.
Ang gaganda ng mga ito.
Napaka-cute ng mga ito.
Ano sa tingin mo?
Ano? Akala mo, di ko magugustuhan ang mga ito?
Hindi, ako ay…
-Ikaw na ikaw ang mga iyan. -Napaka-cute.
Hindi ko alam ang sasabihin ko.
Ako rin.
Ikaw ba ay… Sigurado ka ba?
-Oo. -Oo?
-Hindi, ako lang ay… -Ako rin. Ako ay…
Ibig kong sabihin, ito ay… Talagang mahalagang sandali ito.
-Alam mo? -Napakahalagang sandali.
Napakalaki.
Akala ko, dapat akong may nakahandang sasabihin.
Sigurado akong naghanda ako. Magaling ako riyan.
-Gusto mo nga. -Alam mo kaya…
Pero wala akong nakahanda…
Hindi ko naaalala kung ano ang inisip ko
-o ano ang sasabihin ko. -Hindi mo kailangang gawin.
-Hindi… -Wala kang dapat sabihing anuman.
Di na mahalaga iyon.
Ano naman kung hindi ko maalala ang isa o dalawang araw, hindi ba?
Ang naaalala ko
ay ang huling tatlong taon, Rach.
Ginawa mo akong mas magaling na artista.
Mas mabuting tao.
At ipinagpapasalamat ko iyon sa iyo.
Kasi pinalalakas mo ang loob ko
at sinasabi mo sa aking marami pa akong pwedeng gawin at maabot.
At naniniwala ka sa akin.
Naniniwala ako sa iyo.
Kaya…
Naku.
Gagawin mo ba?
Oo.
Pinagpapawisan ako.
Champagne.
-Okey. -Okey.
Buwisit.
Sige, oras na para kumain.
Saan tayo pwedeng umorder sa Pasko kasi hindi ako nagluto?
-Babe. -Salamat.
Ano po ang nangyari?
Buwisit.
Diyos ko.
Nagnakaw ba siya sa bangko?
May binenta siguro siyang bahagi ng katawan o anuman. May pinatay ba siya?
Maraming taong namemeke ng seguro ng buhay.
Di ko sinasabing iyon ang ginawa niya pero mamahaling singsing iyan.
-Ang ganda niyan, Rach. -Salamat. Ang laki nito.
Parang sobrang laki.
Magaling ang ginawa niya. Nag-iipon siya para sa isang studio pero…
Paalam. Maraming salamat.
Maliwanag na para rin dito.
Baka sa halip na pag-ipunan ang panggawa ng cappuccinong dapat nating mabili,
-pwede mong ibili ng maganda ang asawa mo. -Gusto mo ang sining ko sa latte.
Inayusan kita at nagustuhan mo iyon, tama?
-Ako dapat iyon? -Oo.
Hindi.
Magkakaroon ba kayo ng malaking kasiyahan?
Hindi sa tingin ko. Di ako mahilig sa malalaking kasiyahan.
Gustung-gusto niya ang romansa pero hindi ang kasiyahan.
Sobra akong nasasabik para sa iyo.
-Salamat. -Karapat-dapat ka sa lahat, mahal.
Nasasabik din ako.
Kung masyado akong sinsero, sasabog ang puso ko't mamamatay ako kaya…
-Hindi kita kaya. -Hindi ko kaya iyan.
-Dapat akong magtrabaho. Magpakabait. -Oo, susubukan ko.
-Mamaya na lang, Rach. -Paalam.
Pwede mong kunin ito? Maraming salamat.
-Kukunin ko ang mga iyan. -Uy…
Ano iyong kakaibang teks na ipinadala mo kagabi?
"Napakapayapa sa gabi ng Silangang Ilog."
-Diyos ko, nakalimutan ko na iyan. -Oo.
Sino ang nagbigay sa iyo ng droga at pwede kong makuha ang numero?
Nasa magandang parke ako kasama si Ethan nang tumawag si Gary…
-Ibalik mo iyan, sino si Ethan? -Si Ethan.
Kinwento ko sa iyo si Ethan.
Hindi, wala kang sinabi sa akin tungkol kay Ethan.
Tinulungan ni Ethan si Gary nang mabundol siya. Nakilala ko siya sa ospital.
Tapos, dumaan siya sa puwesto.
Tapos, basta na lang kayong romantikong naglakad-lakad sa Silangang Ilog?
Diyos ko, Terri, hindi ko ito gagawin kasama ka. Nagpapalipas lang kami ng oras.
Nakatira siya sa LA. Hindi ko na siya makikita ulit. Kaya anuman, okey?
Okey.
Tingnan mo, makintab.
Oo.
Si Gary… Paano ko sasabihin ito?
Pakiramdam ko, parang sinusubukan niya.
At hindi ko sinasabing binago nito ang lahat sa isang gabi lang
pero pakiramdam ko, ang daming pwedeng mangyari sa kinabukasan.
Sobra siyang nasasabik, nasasabik ako at…
Nasasabik din ako.
-Salamat. -Walang anuman.
-Bling bling. -Bling bling.
Napakasaya kong narito ka.
May medyo kakaiba akong sasabihin sa iyo.
Paumanhin?
Pasensiya na, akala ko, ibang tao ka.
Nasaan si Rachel?
Wala siya rito ngayon pero ako ang narito.
-Hi. -Hi.
Babalik siya sa Little Italy bukas ng hapon.
May maitutulong ba ako sa iyo ngayon?
Wala, aayusin ko ito.
Salamat.
Sorpresa.
Alvin Ailey.
Sino po iyon?
Grupo ng mga mananayaw iyan. Magiging sobrang saya niyan.
Sandali, may dalawang tiket lang.
Dais, kaya mong mag-isa, hindi ba?
Naisip kong kailangan ng araw ng mga babae.
At ano naman ang gagawin mo?
Parang masaya iyong tatlong palapag na Olive Garden sa Times Square.
Hindi, sa tingin ko, susubukan kong magsulat.
Oo, medyo matagal ko nang hindi nagagawa iyon
at talagang binibigyan ako ng inspirasyon ng lungsod.
Pero magsusulat ka sa bakasyon natin?
Kung ayos lang iyon.
Alam ninyo, humiling din naman ako ng araw ng mga babae
kaya tingin ko, magagamit ko po ito.
Salamat po, Papa.
Oo, malaking karangalan ito.
Magpapalit lang ako at lalabas na tayo.
-Okey? Okey. -Okey.
Salamat.
Suwertehin sana ako.
Wag po ninyong sabihing nakalimutan ninyo ang selpon.
Dapat po ninyong mabawi ang singsing.
Basta, tandaan mo, wag magsabi ng anuman.
Wala po akong sasabihing anuman. Hindi ko po gagawin. Pangako.
-Uy, Rach. -Uy.
Ano ang kailangan mo?
-Itim na truffles at… -Kabuteng porcini.
Nakausap ko ang serbidor.
Mas mabilis daw ilalabas ang entree mamaya.
-Sakto. Kukuha pa ako ng focaccia. -Okey.
-Hi. Pasensiya na. -Hi.
Hinahanap ko si Rachel Meyer.
At sino ka naman?
-Pasensiya na. Ako si Ethan. -Ethan?
Hello na naman.
-Uy. -G. Silangang Ilog.
Siya si Terri, kasosyo ko sa negosyo.
Nagpapakilala rin akong pinakamatalik na kaibigan.
Kasosyo, matalik na kaibigan. Ginagawa niya lahat ng iyan.
Hinahanap ko talaga si Gary.
Okey.
Ano ang kailangan mo kay Gary?
Pasensiya na.
Naisip kong pwede kaming magkita o pwede mo kaming ikonekta, kumustahin siya.
Kumusta siya, talaga?
Medyo imbestigador ka, ano? At magaling din. Hazel ba ang mga iyan…
-Diyos ko, Terri. -Ano?
Kailangan ko… Kailangan pa natin ng focaccia.
Pwedeng kumuha ka ng focaccia?
Alam kong hindi na natin kailangan niyan.
Pero alam mo kung ano? Kukuha ako ng ilang ciabatta.
-Maraming salamat. Salamat. -Magandang araw, ginoo.
-Magandang araw. -Pagpasensiyahan mo na iyon.
Sa katunayan, kakain ako kasama si Gary diyan lang sa kanto.
Gusto mo, ibigay ko ang numero mo?
Umaasa talaga akong makikita ko siya.
Gusto mong kumain kasama namin ni Gary?
Oo, astig iyon.
O pwede kitang ihatid.
-Kahit ano. -Okey.
Sige. Oo naman. Ibabalik ko lang ang mga ito.
-Okey. -At aalis na tayo.
Ayos.
TIFFANY & CO. - TOTAL 353.60 DOLYAR
Gary?
May oras ka para sa isa pa?
Dapat na talaga akong umalis.
Sigurado ka? Hiniling ka ng lalaking ito, pare.
-Talaga? Okey. -Oo.
Sigurado akong papunta na rito si Gary, anumang oras.
Maayos ang lahat. Pwede akong maghintay hanggang dumating siya.
Oo, nakalimutan kong ito ay… Oo.
Umaga ng Pasko.
Iyan ay…
Bagay sa iyo iyan.
Salamat. Malaking hakbang lang na parang hindi si Gary.
Pero, pambihirang singsing.
Ito ang pinakamagandang singsing na nakita ko sa buhay ko.
Oo.
Kumusta ka? Ano ang nangyari sa pag-alok mo?
Hindi nangyari iyon.
Pero mangyayari iyon.
Si Gary.
Parang naipit siya sa trabaho
kaya sa tingin ko, hindi talaga siya makakarating.
Pwede tayong manatili rito.
-Sige. Oo. -Pagpasensiyahan mo na iyon.
Paano kayo nagkakilala ni Gary?
Sa katunayan, ito.
Gusto kong ipatatu ang pangalan ng mama ko at iminungkahi ng mga kaibigan ko ang shop
at siya ang pwedeng artista, na sobrang nakakatawa.
Alam kong parang madrama ito.
Pero ngayon, minsan, iniisip ko kung tadhana iyon.
Ang saya nito...
Kakaiba.
May itatanong ako… Magandang tanong ito.
Mabuting tao si Gary.
-Tama? -Oo.
-Talaga? -Oo.
Gagawin ba niyang, halimbawa,
ibalik ang limang dolyar kung may makahulog noon?
-Ano? -Oo. Hindi, iyon ay… Iyon ay…
Sinusubukan ko lang na mas kilalanin pa siya.
Paano ko ilalarawan si Gary?
Artista si Gary.
Sobrang talentado niya.
Sa panlabas, pwede siyang mapagkamalang medyo makasarili
pero marami pang tungkol sa kanya.
Walang sumama sa akin liban sa kanya nang mabigo ang unang restawran ko.
Kahanga-hanga siya.
Sinusubukan kong mag-isip pa ng iba. Maraming dapat sabihin.
Isa pang halimbawa.
Kay Mama ang pulseras na ito.
Sinusuot ko ito kahit saan. Hindi ko pwedeng mawala ito.
Napakahalaga nito sa akin. Naiintindihan mo.
Hinubad ko ang pulseras noong magpapatatu ako.
Nang umuwi ako, nakita kong wala sa akin ang pulseras. Nataranta ako.
Tumakbo ako sa istasyon.
At naroon si Gary.
Sumakay siya hanggang sa Astoria.
At naalala kong tiningnan ko siyang parang, "Ganito siyang klase ng lalaki."
Kaya kung ako man ay… Kapag nagagalit ako
na nahuhuli siya o nilalagpasan ang hapunan
o masyadong abala sa sarili niyang ginagawa
o laging nasa selpon niya,
inaalala kong tinawid siya ang walong hintuan ng subway
na malayo sa kanya gayong ni hindi niya ako kilala.
Patawad. Pinakamahabang sagot,
oo, siya ang klase ng lalaking magsasauli ng limang dolyar.
Mahilig ka talaga sa tinapay.
Mahilig ako, oo.
Nangungunang tagahanga.
-Bilang isa. Ikaw iyan. -Bilang isa.
Hindi ko mapaniwalaang sabay-sabay sila.
Ang mga bata sa antas ko'y hirap umayos batay sa alpabeto.
Oo, nagseselos akong napakalalambot nila.
Tatlong beses kada linggo ko ginagawa ang metodo ng bara't hirap pa ako.
Brian?
Vanessa. Uy.
Kumusta ka?
-Mabuti, kumusta ka? -Mabuti.
Mabuti.
Pasensiya na. Siya ang katrabaho ko, si David.
David, siya si Vanessa Randall.
Siya ang PR ng kumpanya para sa mga kabataan bago niya
kami inabandona para sa madilim na bahagi.
LA.
Tatlong taon ng bahagyang tunaw na yelo at basura sa kalye ay sobra na sa akin.
Walang pagtatalunan diyan.
-Siya si Daisy, anak ni Ethan. -Hi.
Sa katunayan, pinakilala ako ni Brian sa papa mo.
Totoo iyon. Pinakitaan niya ako ng larawan ninyo noong isang araw.
Sobra akong nasasabik na dumating si Ethan.
Matagal ko nang sinasabi sa kanyang subukan niya ulit.
Iyan siguro ang nagpalakas ng loob mo.
Lagi kong pinalalakas ang loob niya pero alam mo na. Kilala mo si Ethan.
Kailangan niya lang ituloy.
Wala sinuman sa ating may bolang kristal, di ba?
-Oo. -Dapat lang nating galingan.
-Masaya akong makita kayo. -Kayo rin.
-Ikinagagalak ko. Paalam. -Paalam po.
Okey.
Diyos ko. Bago pa ang mga ito.
Taksi.
Uy, T.
Tingnan mo nga naman kung sino ito.
Galit siya, ano?
Pumunta ako para sorpresahin siya.
Ibinili ko siya ng mga ito.
Maganda, hindi ba?
Galing sa bodega ang mga ito.
Narito ba siya?
Wala. Hindi ko pa siya nakikita mula nang umalis siya para makipagkita sa iyo.
-Alam mo ang iniisip ko kanina? -Ano?
Ang librong isusulat mo.
Sana isulat ko iyon.
Ano ang ibig mong sabihing "sana"?
Marami itong pagpapabukas at may halong galit sa sarili.
May magaling akong terapist.
Dapat mo lang gawin iyon.
Hindi ako makapaghintay na maglakad sa tindahan ng libro at makita iyon.
Gusto ko iyan.
Wala akong makitang sinuman
Kundi ikaw
-Gustung-gusto ko ito. -Gustung-gusto ko ito.
Okey.
Ang nakikita ko lang
Ay Ikaw
Okey.
Kalokohan ito.
Pero maganda ito.
Baka milyun-milyong tao
Ang naglalakad
Pero naglalaho silang lahat
Ethan, ikinalulungkot kong hindi dumating si Gary pero ako ay…
Pwede lang akong magtanong sa iyo?
Pumunta ka ba talaga para makita siya ngayong gabi o…
Okey ka lang ba?
Na umuwi mula rito?
Ano?
Sana maging maayos ang lahat para sa iyo.
Anumang mangyari, gusto kong malaman mong
sinsero ako sa paghiling niyan.
GARY WILSON DI NASAGOT NA TAWAG
GARY WILSON IPINAKILALA ANG MR. NEW YORK INK
Ethan?
Pupunta na ako agad.
Tinawagan kita. Saan ka nagpunta?
Patawad, ako ay… Nawawala na naman ang selpon ko.
Dapat kong kabitan ng panunton ang bagay na iyon.
May dapat ka bang sabihin sa akin?
Wala kang dapat ipag-alala.
Okey. Ibig kong sabihin, sobra mong pinilit ang biyaheng ito.
Binago ko ang mga plano ko.
Lumipad ako ng sampung oras para makasama kayo rito ni Daisy
kasi hiniling mong gawin ko
at ngayong narito na ako, wala ka naman.
Alam ko.
Okey, sige…
Kung anuman iyan, narito ako.
Okey.
-Gary Wilson? -Ano ang magagawa ko para sa iyo?
Ethan Greene. Di pa tayo pormal na nagkakakilala.
Oo. Ikaw ang lalaki mula sa aksidente.
Oo, nabasa ko ang ulat.
Oo.
Maraming salamat sa ginawa mo.
Wala iyon, pare.
Masaya akong tumulong.
Paano kita matutulungan?
Alam mo, sa tingin ko, mayroon tayong bagay ng isa't isa.
Mayroon akong mga isang linggo ng trabahong dapat kong habulin.
Kaya maraming salamat ulit sa ginawa mo.
Gusto kong bawiin ang singsing.
Anong singsing?
Ang singsing na dapat nasa kasintahan ko
pero nakita kong suot iyon ni Rachel kagabi.
Nakita mo si Rachel kagabi?
Okey.
Ibalik mo sa akin ang singsing ko.
Ibabalik ko sa iyo ang mga hikaw mo.
Walang sakitan, walang daya.
-Hindi ko alam ang sinasabi mo. -Oo, alam mo.
Di pwedeng di ka seryosong hayaan siyang itago iyon.
Hindi mo sasabihin?
Layuan mo ang pakakasalan ko.
May naiwala ka, hindi ko problema iyan.
-Hi. -Ano ang maitutulong ko?
Katatakda ko lang ikasal kamakailan lang.
-Binabati kita. -Maraming salamat.
At gusto ko lang itanong ang paglilinis nito, pagpapanatiling malinis nito.
Hindi pa ako nagkaroon ng ganito kaganda, ayaw kong dumihan ito.
Napakakaraniwang tanong. May kit kami ng pangangalaga ng alahas.
-Interesado ka rito? -Oo, sakto iyan.
Madalas akong mag-bake at ayaw ko lang sirain ito.
Alam kong papayag ka.
-Ano iyan? -Hindi ako nakakalimot ng binenta ko.
Binenta mo ang singsing.
Pumili siya nang tama. At mahirap iyon.
Mahirap iyon?
Sabi ng mga tagarito, may pang-anim akong pakiramdam ukol sa mga magkarelasyon.
-Okey. -Hindi na bale.
Nang makita ko siya, alam ko na agad na iyan na iyon.
Nalaman mo agad?
Bumabati ako ulit, sa inyong tatlo.
Sa aming tatlo?
Matatas magsalita ang anak ng pakakasalan mo.
-Hindi, wala siyang… -Ano ang pangalan niya?
Halos maisip ko na, bulaklak iyon.
Daisy. Oo. Si Daisy ang pumili ng singsing na iyan.
Tiningnan namin ang tabas ng kusyon, ang tabas pangprinsesa.
Pero iyan ang para sa iyo.
Paano ang kit mo ng pangangalaga?
-Gary. -T.
Ano ang ginawa mo?
Ano ang ibig mong sabihin?
Ibig kong sabihin, nasa ikatlong batch na siya ng rye.
Tindahan ito ng tinapay.
Di kailangan ng ganoon karaming rye.
Ganyan siya kapag nag-iisip.
Ano ang ginawa mo?
Wala akong ginawang anuman.
Ngayong araw.
Gary, pumasok ka sa kusinang iyan at ayusin mo ito, okey?
Uy, Rach.
May maliit kang dumi.
Paumanhin.
Ganito, patawarin mo ako talaga sa nangyari noong isang gabi.
Gabi nang dumating ang kliyente at alam mo kung paano iyon.
Ayaw kong tanggihan ang mga pumapasok.
At bahagi noon ay dahil sa iyo.
Dahil sa artikulo sa New York Magazine. Kasi ikaw ang pinakamagaling.
Paano mo nakuha ang singsing, Gary?
Ano?
Napakamahal noon. Napakaganda noon.
Alam mo, hindi ko maisip, paano mo nakaya iyon?
Binili mo iyon, hindi ba?
Gary?
-Alam mo. -Oo, alam ko.
Paano?
Hindi mahalaga iyon, Gary.
Ganito, Rachel, nagkamali ako.
Oo, nagkamali ka.
Pero ano rin…
-Anong "ano rin"? -Para itong
kapag nagising ako sa gitna ng gabi na may kakaibang ideya para sa isang tatu,
pag ginuhit ko na iyon, nagiging malinaw na.
Nang makita kitang buksan ang kahon ng singsing,
iyon ang pinakamalinaw na bagay na nakita ko.
Pero ano ang plano mo?
Maghihintay ka hanggang tumanda na tayo bago mo ikuwento sa akin?
Ano ba ang iniisip mo?
Binigyan mo ako ng singsing ng ibang tao. Kabaliwan iyon.
Alam ko.
Kabaliwan iyon. Hindi ko alam ang nangyari.
Hindi ko alam ang nangyari, Rachel. Wala akong plano.
Tapos, nakita ko ang singsing sa daliri mo't naisip ko,
ito ang bagay na pinakagusto ko sa buong mundo.
Paano ko ibabalik iyon?
Paano kung walang singsing?
Ano ang ibig mong sabihin?
Ibabalik ko ito.
Kaya tinatanong kita ngayon nang walang concussion,
walang singsing na pagtataguan.
Gusto mo pa rin ba akong pakasalan?
Oo.
Siyempre, gusto kitang pakasalan.
May nakikita akong kinabukasan.
At kung bibigyan mo ako ng isa pang pagkakataon,
sobra akong magiging mas mabuti.
Pinapangako ko sa iyo.
Sa katunayan,
sa tingin ko, dapat nating ipagdiwang ang kalakihan niyan.
Magkaroon tayo ng engagement party.
Dapat talaga tayong magkaroon ng malaking kasiyahan sa Bagong Taon dito.
Narito ang pinsan kong si Finn, imbitahan ang mga nagmamahal sa atin.
Kasi mahal kita, Rachel.
Tandaan mong hayaan mo akong magsalita.
Bakit po di na lang ninyo hingin ang singsing?
Kumplikado ito, mahal. Minsan, kapag may palitan,
dapat kang mag-ingat sa nararamdaman ng mga tao.
Paano naman ang nararamdaman niyo?
Silangang Ilog.
Pakiramdam ko, dapat mas magulat akong makita ka.
Hi, Terri. Siya ang anak ko, si Daisy.
Hi. Ang Papa ko lang ang magsasalita.
Huwag kang mag-alala. Hindi ko rin alam manahimik.
Narito ka para makita si Rachel? Ulit?
Oo. Nagteks siya sa aking dumaan dito.
Oo, nasa likod siya.
Papa, kukumustahin ko po?
Oo. Sige na. Nasa kanto lang siya.
Ano…
May gusto ka bang sabihin sa akin? Alam mo na…
"Alam mo na"?
Alam kong may kakaiba
at pakiramdam ko, may kinalaman ka roon.
Kaya gusto kong malaman kung ano ang nangyayari.
Para kay Rachel.
-Hi, Rachel. -Hi, Daisy.
-Hi. -Nasa labas ba ang papa mo?
-Opo. -Narito ang papa mo?
Gumagawa po kayo ng tinapay?
-Pwede po akong tumulong? -Siyempre…
Kailangan ko ng tulong. Ayos iyan. Gusto mong mag-apron? Doon?
-Pwede kitang makausap sandali? -Oo.
Ano ang gusto mong gawin ko? Gusto mong kausapin ko siya?
Ako ang bahala rito.
Talaga?
Diyos ko, maraming salamat.
-Napakagaling mo. -Ayos.
Magkita tayo sa apartment mamaya.
Baka pwede nating pag-isipan ang bisperas ng Bagong Taon.
-Talaga? -Oo.
-Mahal na mahal kita. -Okey.
Pangako, hindi ko ito guguluhin. Okey?
Paalam.
Sa likod ako lalabas.
Sige.
Ano?
Nagkapalit kami ng mga regalo.
Naku, mas masama pa iyan sa inakala ko.
Sinubukan kong sabihin noong isang gabi pero di ko kaya.
Ako lang ay…
Ayaw kong saktan ang puso niya.
Sige. Sakto. Pwede mong ilagay diyan ang mga kamay mo.
Magkalat nang kaunti.
Mas maganda ang iyo kaysa ang akin, PS.
-Gaano po katagal ang aabutin nito? -Medyo magtatagal.
Ano po ang ginagawa ninyo habang naghihintay na matapos ito?
Di ko alam. Magandang tanong iyan. Ano ang ginagawa ko habang naghihintay?
Nag-iisip ako habang hinihintay na ma-bake ang tinapay ko.
Maraming oras din po akong nag-iisip.
Noong mga kaedad kita, namatayan din ako ng mama.
Gusto mong iniisip ang mama mo o nalulungkot ka?
-Medyo po pareho. -Ako rin.
Pwede kitang turuan ng sikretong nakatulong sa akin?
Maghanap ka ng talagang espesyal na bagay na ginawa mo kasama ang mama mo.
At siguruhin mong gawin iyon minsan taun-taon.
Para sa akin, pakiramdam ko, kasama ko lang siya rito.
-Opo. -May ganoong bagay ka ba?
Taun-taon po sa bisperas ng Pasko, pipili kaming tatlo
ng sobrang papangit na mga pangginaw para sa isa't isa.
Lagi pong nakakatawa ang mga iyon.
Pero...
hindi pa po namin nagawa iyon mula nang mawala siya.
Opo.
Pero hindi ninyo pwedeng itigil iyon kasi wala na siya rito.
Dapat ninyong ituloy ang tradisyon dahil sa kanya, hindi ba?
-Tama po. -Parang medyo astig ang mama mo.
Ganoon nga po siya.
Uy.
Maraming salamat sa pagpunta.
Oo. Ano ang ginagawa ninyo rito?
Diyos ko, parang nasa langit ako.
-Tumutulong po akong gawin ito. -Oo. Nanghingi ka ng bayad?
Nakalimutan ko po. Patawad.
Pwede kong makausap sandali si Rachel?
Opo. Sisingilin ko po kayo, Rachel.
Didiretsuhin na kita.
Alam ko ang lahat.
At alam kong kabaliwan ito. Kabaliwan lahat ng ito.
Gusto ko lang sabihing humihingi ako ng tawad.
Di, ako ang patawarin mo.
Gusto kong sabihin sa iyo pero hindi ko kaya.
Sa tingin ko lang, wala ako sa lugar para magsalita.
Salamat sa pagiging totoo mo sa lahat ng ito.
Talagang napakabuti mong tao.
Pinagpapasalamat ko iyan.
Gusto ko lang na personal na humingi ng tawad.
Tatawagan ka ni Gary.
Malinaw naman, para ibalik ang singsing
at pwedeng magpatuloy na tayong lahat.
Ako ay…
Ginawa kong espesyal ito para pagsalu-saluhan ninyong magkakasama.
Salamat dito.
Oo.
Okey.
Naku…
Sa tingin ko, ito na iyon.
Paalam.
Rach, pwedeng maupo tayo, sandali lang?
Oo.
Dapat kitang makausap tungkol sa sitwasyon ninyo ni Gary
pero bago iyon, dapat mong malamang
talagang naghahanda lang akong saktan siya.
Alam ko, Terri.
Alam mo?
-Ano ang alam mo? -Alam ko lahat.
Tapos na iyon at ako ay…
Ako lang ay… Ayaw kong pag-usapan iyon ngayon.
Pero sandali, Rachel, hintay lang.
Pag-uusapan natin ito.
Kayo pa rin ba ni Gary ay…
-Oo. -Oo.
-Oo? -Oo.
Oo. Okey. Naku, okey.
-Nagpoproseso ang kompiyuter. -Terri.
Hindi lahat ng relasyon ay ganoon kasimple.
Okey? Tama. Paano naman kayo ni Sophia?
Nang makilala mo siya, may iba siyang karelasyon.
-Hindi iyon ang perpektong… -Walang perpekto.
Naku, may singsing ako dati sa kilay. Walang nagsalita tungkol doon.
Laging naglalabas ng lumang bagay.
Paano naman si Ethan?
Alam ko ang isang bagay kapag nakita ko iyon at may kung ano roon.
Gusto lang niyang mabawi ang singsing.
Iyon na iyon.
Binura ko ang numero niya.
Wala iyon.
Ganito. Uy.
Hindi rin perpekto si Gary.
Alam ko iyon. Hindi mo tatalikuran ang isang tao
kasi hindi niya masabing napunta sa kanya ang singsing na di niya kayang bilhin.
May pagbubutihin pa siya. Sino ang walang ganoon?
Sa tingin ko, dapat mong panghawakan ang mabuti
at sa tingin ko, dapat mong mahalin ang tao
kapag kaya mo
kasi walang katiyakang narito sila bukas.
Alam mo?
Ibig sabihin, dapat na akong magsimulang maging mabait sa kanya o…
Terri, sa tingin ko, sobrang maguguluhan ang mga tao kung gagawin mo iyan.
Sobra akong maguguluhan kung gagawin ko.
Hintay. Sandali.
Ano ang ginawa mo sa singsing?
Kaya naipit ako roon sa Brooklyn sa isang Zoom, naghahanap ng masasakyan
pero imposible iyon dahil oras ng uwian. Napakasama noon.
Masuwerte po kayong magkakaroon ng Wi-Fi lahat ng subway sa katapusan ng taon.
May karatula po. Sumakay po ako sa subway.
Saan ka nga nagpunta?
Papa, saan po tayo nagpunta?
Tayo ay…
Nagpunta tayo sa panaderya, naalala mo?
Opo. At tumulong akong gawin ang tinapay.
Di ang isang ito. Pero ganoon pa man, pwede ba itong tikman?
Oo naman.
Paumanhin.
Maliit na mainit-init na piraso, siguruhing wala itong lason.
-Ako na. -Sandali, hindi pa ako tapos.
Hindi pa ako… Hindi pa ako tapos. Hindi pa…
Vanessa.
Pakakasalan mo ba ako?
Oo.
Naku.
Kaya pala kakaiba ang kilos mo.
Dapat kong ipabago ang laki nito kapag bumalik tayo sa LA. Hindi ito kasya.
Pero kakaibang paraan para mag-alok ng kasal.
Napakaorihinal nito.
Ngayon, napakarami nating dapat gawin kapag bumalik tayo sa LA.
Dapat tayong magtingin ng mga lugar… Gagawa ako ng listahan.
Okey. May tatawagan akong ilang mga tao, okey?
-Mahal kita. -Mahal kita.
Paano naman po ang pagbalik?
Napag-usapan man lang po ba ninyo iyon?
Kami… Pagtuunan na lang natin ang pagiging masaya ng lahat ngayon.
Pero noon pong gabing nagpunta kami sa Alvin Ailey…
Daisy, bumalik na ang lahat sa tamang daan.
Sigurado po kayo?
-Oo. -Okey.
-Gillini. -Hi.
Itatanong ko lang kung may bakante pa kayo para sa bisperas ng Bagong Taon?
Grupo ng tatlo para kay Greene?
Wala na, patawad. May pribado kaming pagtitipon sa gabing iyon.
Nagbibiro ka.
Sayang naman.
Katatakda ko lang ikasal kamakailan
at may malaking papel ang restawran ninyo rito
kaya umasa akong makakadaan kami bago kami bumalik sa LA.
Sandali, sabi mo, nakatakda kang ikasal?
At grupo iyan para sa tatlo para kay Greene?
Oo. Para sa akin, sa pakakasalan ko at sa anak niya.
Ayos lang ang maliit na mesa.
Alam mo kung ano? Sa tingin ko, maisisingit ko kayo.
Ayos lang ang alas-8 ng gabi?
-Sakto iyan. Oo. -Okey.
Magkita tayo kung ganoon.
-Hi. -Uy.
Ano ang gusto mo?
MALIGAYANG PAGDATING SA LITTLE ITALY
T, alas-7.50 ng gabi na at gusto kong opisyal na ianunsiyong maaga ako.
Nakikita kita, Gary.
Oras na.
Babe.
Naku naman.
-Siya si Finn. -Kumusta ka?
Hello.
Marami akong narinig tungkol sa iyo.
-Salamat. -Kumusta ang biyahe mo?
Hindi naman ito masama. Diyos ko, sobra akong nasasabik
na sa wakas, makikilala ko ang sikat na si Rachel. Kasingseksi ka ng larawan mo.
-Ikuha kaya kita ng inumin? -Oo, sige.
Sige, babalik ako agad.
Sobrang nakakapagtakang hindi tayo naipakilala
kahit na kasama ko si Gary noong nagkakilala kayo.
Di ko nalaman iyan. Sobrang nakakatawa.
Dumadalaw ako noon. Nakatambay kami sa tindahan ng hotdog sa ilalim ng lupa
bago ang mabilis niyang pagtakbo sa Astoria.
Salamat, brad. Oo, hanggang sa magteks si Amber.
Alam mo, may nangyayari nga pala sa amin.
Oo, siya ay… Magulo siya.
Ang pinakamagandang teks pa rin sa gabi. Nagpunta sa Queens para makipagtalik,
naiwang nakilala ang magiging asawa mo.
Tawagin mong pagkapanalo iyan.
Magpapasta ba kayo o iyon lang mga crudite?
Medyo tomguts ako.
Ayos ito, pwede na ito.
Kaya ka pumunta…
Pumunta ka sa Astoria noong gabing iyon?
-Hindi para ibalik sa akin ang pulseras? -Rachel, hindi patas iyan.
-Ni hindi pa tayo nagde-date noon. -Talagang hindi iyon ang punto.
Pinapaniwala mo akong dahil sa akin iyon.
Naiintindihan mo kung bakit masakit iyon?
-Tatlong taon na ang nakalipas. -Tumpak. Tatlong taon ang nakalipas.
Noong isang linggo iyon. Kahapon iyon. Ngayon iyon.
-Maayos tayo. -Hindi tayo maayos.
-Kung hindi, pwede nating ayusin ito. -Gary,
hindi na tama ito.
Sobrang hirap lang nito.
Hindi ko sinasabing dapat madali ito pero hindi dapat ganito kahirap.
Lagi kang naghuhukay ng butas at lagi kitang hinuhulugan ng lubid
pero hindi ko na ito kaya.
Hindi ko na ito kaya.
-Hindi ko kaya. -Rachel…
Kakainin ko lahat ng panghimagas ngayong gabi.
-Basta ikaw ang magbabayad. -Si Daisy ang bahala.
Sa panaginip po ninyo.
Sandali, ano ang ginagawa natin dito?
Makikita mo.
Pakiusap, Rachel, mag-usap…
Ano?
Ano namang ginagawa niya rito?
-Hi. -Anong…
Nagpareserba ako.
Iba ang naisip kong kalalabasan nito.
Ano ang ginawa mo?
Kilala mo ang mga taong ito?
Opo, siya si Rachel at si Gary, ang lalaking tinulungan po ni Papa.
Hi. Ako si Vanessa, ang pakakasalan ni Ethan.
Ayun. Nakita mo?
Inalok siya ng kasal. Nakuha ang singsing, lahat ay
-babalik na sa dati. -Gary, hindi.
Ano ang sinasabi mo?
Paumanhin, ang singsing. Iyon bang akin?
Diyos ko.
Ikakasal po sila.
Pinag-usapan na namin ito. Hindi na kami ikakasal.
Hindi na kayo ikakasal?
Hindi, kahihiwalay lang namin.
Mahalaga ba ito?
Ano ang pakialam mo kung pakasalan ko siya o hindi? Ano naman sa iyo?
Wala. Pero ninakaw mo ang singsing.
-Hindi mo mapatutunayan iyan. -Di niya ninakaw. Ninakaw mo?
-Hindi. -Ano ang nangyayari?
-Hindi ko… -Ethan, ano ang nangyayari?
Nang gabing nagpabundol si Gary sa taksi…
-Nabundol ako ng kotse at kasalanan ko? -Malamang.
-Terri? -Okey.
Binili ko iyan para sa iyo.
Binili niya para kay Rachel ang mga hikaw na iyon.
Ang mga hikaw na binuksan ko noong Pasko?
Doon ka nagpunta? Para bawiin ang singsing?
May spinach ba ito? May alerhiya kasi ako.
Pare. Basahin mo ang kuwarto.
Sige. Kasalanan ko.
Ano, alam mo lahat sa buong panahong ito?
Hindi. Ibig kong sabihin, oo. Kamakailan lang. Oo, nalaman ko.
At palagay ko, ikaw ang naglagay nito sa tinapay.
Intensiyon mo man lang bang mag-alok noong araw na iyon o…
-Babe. Hindi sa araw na iyon pero… -Okey.
Babe, basta…
Rachel.
Sa tingin ko, baka dapat tayong umuwi at mag-usap.
Rachel.
Handa na tayong talagang madurog?
Hindi? Sige.
…pito, anim, lima, apat, tatlo,
dalawa, isa. Maligayang Bagong Taon.
Hindi ko alam.
Pakiramdam ko, ang tanga ko, Ethan.
Hindi ko alam na magpapareserba ka roon.
Sandali, para malinaw tayo, iyan ang sa tingin mo'y problema rito?
Di ang pagkabunyag na di mo intensiyong mag-alok ng kasal?
Intensiyon kong mag-alok ng kasal sa araw ng Pasko,
inasahan ko talaga ang singsing sa bag na iyon.
Ba't di mo sinabi sa akin?
Hindi ko alam. Ako ay…
At ano naman ang pulong na iyon noong isang araw kasama si Brian Harrison?
Nakasalubong namin siya ni Daisy noong isang gabi.
At sinabi niya sa akin ang tungkol sa bago mong libro.
Wala kang binanggit sa aking anuman tungkol diyan.
Wala.
Ibig kong sabihin, bakit?
Talagang sinusubukan kong hanapan ng magandang dahilan
at wala akong maisip.
Hindi ko alam.
Okey, pero, Ethan,
kung alam mo sa anumang aspekto,
sabihin mo lang.
Sige. Okey, sige, ako ay…
Hindi ka laging sumusuporta.
Binabago mo ang pinag-uusapan tuwing magkukuwento ako ng sinusulat ko.
Akala ko, baka isipin mong magiging panibagong kabiguan iyon
at ikakahiya mo lang ako.
Iyan ay…
Nakakainis iyan.
Kalimutan mo muna ang lahat ng ito, okey?
Lahat ng hindi mo pa sinasabi sa akin,
ang magulong hapunan sa Bagong Taon para sa kasunduang magpakasal…
Ano ang gusto mo talaga?
Gusto kong magsulat ng isa pang libro.
Oo, gusto kong sumubok ulit.
Pakiramdam ko, dapat kong gawin.
At...
gusto kong lumipat sa New York.
Ethan, ako ay…
Ayaw na ayaw ko rito.
Ni ayaw ko rito kapag 70 at maaraw.
Sobra na ito para sa akin.
Alam ko.
At kahit pa kasama kayo ni Daisy,
hindi ako pwedeng bumalik.
At tingin ko, pareho nating alam kung ano ang ibig sabihin nito.
Mayroon ka lang niyang nakabalot na?
Oo.
Tingnan mo,
ginawa mo ang tama ngayong gabi.
Hindi ko naiintindihan.
Bakit mo kinuha ang reserba nila sa gabi ng kasiyahan ng kasunduan kong magpakasal?
Hindi ko alam.
Katangahan iyon.
Lagi lang akong may masamang kutob kay Gary at…
Hindi ko alam ang iniisip ko. Nagkamali lang ako.
Humihingi ako ng tawad, okey?
Anuman ang halaga nito,
ayaw lang ni Ethan na madurog ka.
Kaya hindi niya sinabi sa iyo.
Madudurog ako anumang mangyari kaya…
Oo, sige lang.
Malasa.
Uuwi ako at uubusin ang cornettong ito
at matutulog na.
Gawin mo ang gusto mo.
Mahal kita, Rach.
Mahal din kita.
Okey ka lang?
Oo, magiging maayos ako.
Nakakapagtakang inakala mong malalampasan mo ito nang wala ako.
Bakit mas pinasasakit mo pa ang mga sugat ko?
Salt Bae.
Huwag mo itong ubusin.
Di po ako nangangakong di ko gagawin.
Masarap po ito. Siguradong uubusin ko po ito.
Umuwi po si Vanessa kaninang umaga?
Iyon ang tamang gawin.
Tuluyan na po ba kayong naghiwalay?
Oo.
Pakakasalan po ba sana ninyo si Vanessa para sa akin, Papa?
Ano?
Makinig po kayo.
Sabi po ninyo, magiging mabuti siyang nanay at modelo para sa akin.
Na, opo, ayos iyon.
Pero dapat po kayong makipagrelasyon kasi iyon ang tama para sa inyo.
Siguradong kailangang may sarili kang podcast.
Sigurado pong kailangan ko ng selpon para riyan kung ganoon.
Okey.
D, makinig ka.
Dapat kang magtiwalang magiging maayos ako.
Hindi mo ako dapat alalahanin.
Hindi mo trabaho iyan.
Ano?
Daisy?
Papa, maputi man po si Rachel, kaya niyang magluto.
Ano?
-Okey. -Hello?
Ano pa po ang ginagawa ninyo rito?
Saan mo ako gustong pumunta?
Gusto mo, tumayo ako sa labas ng kainan nang may boombox sa ulo?
Tumayo na po kayo at pumunta na tayo.
Maraming ipagbabawal sa iyo. Tumayo ka… Pasok.
-Gillini, ano ang maitutulong ko? -Ikaw ba ang may-ari?
-Sandali, ano? -Para sa iyo ang mga ito.
Pirma.
-Masiyahan ka sana. -Sandali.
Sabihin mo pa sa akin ang kagipitan mo sa cannoli.
Nasa iyo ang selpon ko?
Hindi po ninyo ginawa.
Paano po natin malalaman kung naibigay ang mga iyon?
Siguro, maghintay tayo at tingnan natin kung darating siya.
Uy, Rach.
Halos wala nang bomboloni.
At ang babaeng itong sinusumpa ko ay ang tunay na si Carmela Soprano,
kauubos niya lang ng mga cannoli natin.
Narinig ko. Heto, mesa bilang lima.
Alam ko pong sasabihin ninyong hindi ito ang tamang oras
pero siguro po, kung may selpon ako, pwede ninyong gamitin iyon kapag ganitong
nakalimutan ninyo ang inyo.
Ano po?
Seryoso po ako.
-Uy, baby. -Uy.
Kumusta siya?
Sabi ko, gumawa siya ng menu para sa katapusan ng linggo
at binigyan niya ako ng sausage ng dugo at buntot ng baka.
Sa ibang balita, naiintindihan ko ang mensahe.
Salamat.
Ewan kung ba't mo ako pinasasalamatan pero gusto ko iyan.
-Ang mga bulaklak. -Ano?
Ang mga ito.
-Di ko pinadala ang mga ito. -Di mo pinadala?
Bakit kita padadalhan ng mga bulaklak? Ikaw dapat ang magpadala sa akin.
Diyos ko. Binasa mo ba ito?
Hindi, sobrang baliw dito maghapon.
Diyos ko. Kailan mo nakuha ito?
Huwag kang magtanong, hindi mo magugustuhan ang sagot.
-Ano ang gagawin ko? -Dapat kang pumunta.
Lagpas alas-4 ng hapon na. Kailan natatapos ang hapon?
-Girl, umalis ka na rito. -Alis na.
Okey. Salamat.
Tatakbo rin ako sa buong bayan para sa iyo, baby.
Huwag kang mayabang.
Gagawin ko.
Nagsisinungaling ako. Mag-u-Uber siguro ako, tama ka.
Ako ay…
Taksi.
Salamat. Hi.
Pakibilisan.
Tara na.
Siguro, sandali pa po.
Wag po kayong sumuko, pakiusap.
Sige na po.
Dito na lang.
Tatakbo na lang ako.
Mahal.
Sa tingin ko, hindi siya pupunta.
Pero magandang ideya iyon.
Tara na.
Limang minuto pa po, pakiusap.
Pakiusap po, Papa.
Hi.
Uy.
-Hi. -Hi.
Nakuha ko ang sulat mo. Medyo huli ko nang nakuha.
Pinagdududahan ko na ang mensaherong nakabisikletang iyon.
Sabi mo, iniisip mong may namamagitan sa atin.
At kung ganoon din ang iniisip ko, dapat akong pumunta rito.
Oo.
Alam kong hindi pa natin lubos na kilala ang isa't isa at…
Siguro nagkukuwento ka lang ng tungkol sa isang croissant o cornetto…
Cornetto. Pero tama ka.
Dapat akong magsimulang magdesisyon gamit ang puso ko
at hindi ang ulo ko.
Pakiramdam ko, ito ay…
Baka parang isa sa mga bagay na iyon?
Oo, ganoon nga.
Ideya mo ito, hindi ba?
Gusto niyang humawak ng kahong cardboard.
-Kahong cardboard? -Boombox.
Isang boombox.
Di ko po alam kung ano iyon.
Ano?
Hindi mo alam kung ano ang boombox?
Nakakabahala iyan.
Alam mo kung ano ang boombox. Sinabi ko sa iyo.
Pinapahiya mo ako.
Parang wala akong sinabi.
MAKALIPAS ANG ISANG TAON
Heto na. Magustuhan sana ninyo.
-Salamat. -Ayos.
-Hayan na. Maraming salamat. -Maligayang Pasko.
-Daisy, sandali lang. -Opo, ako ang bahala.
Maligayang Pasko.
-Uy, ikaw. -Ano ito?
Sorpresa ito.
Hindi ito dapat pampabula ng gatas.
Mga letra natin ito.
Ito ang pinakakorning bagay na nakita ko at gustung-gusto ko ito.
Salamat.
-Handa na tayo? -Oo.
Si Daisy ang bahala sa pinto.
-Handa na po sa hudyat ninyo. -Sige.
-Gawin na natin ito. -Gawin na natin.
Pwede kong tawagin ang pansin ninyong lahat?
Binabati ko ang lahat ng maligayang bisperas ng Pasko
at gusto kong bigyan ng espesyal na pagkilala ang inyong punong chef,
si Rachel Meyer.
Okey.
Uminom tayo para sa maganda, talentado, at mabait na taong ito
na makapagkakamit siguro ng kapayapaan ng mundo gamit ang tinapay
at nakakagulat ding marahas siyang editor, natuklasan ko sa nakaraang taon.
-Marami siyang alam sa tuldok-kuwit. -Babe, ano ang ginagawa mo ngayon?
Siya ang cornetto ko.
Ang pag-ibig ko siguro ay
Ang uri ng bulag na pag-ibig
At hindi ko alam ang gagawin ko kung wala siya.
At wala akong balak na alamin kailanman.
Alam kong nagsama-sama ang lahat ng ito
nang talagang magulo, tulad ng alam ng ilan sa atin dito.
Pero minsang sinabi sa akin ng mahal ko,
"Huwag mong masyadong isipin ang gulo,
"tumuon ka sa kalalabasan."
At hindi ko maisip ang mas magandang kalalabasan
kaysa magpakailanmang kasama ka.
Malinaw na sang-ayon ang singsing na ito.
Diyos ko.
Rachel, pakakasalan mo ba ako?
Oo.
Siyempre, oo.
Ikakasal tayo.
ANG KATAPUSAN
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Ewygene Templonuevo
Mapanlikhang Superbisor Erika Ivene Columna