Ludzie zawsze rozmawiają o ważnych osobach,
które wpłynęły na kulturę.
Czy to oni stworzyli ten moment, czy to on stworzył ich?
Taka jest Martha.
Niesamowicie wpłynęła na kulturę.
Jedna z najpotężniejszych kobiet świata.
Martha Stewart!
- Martha Stewart! - Martha Stewart!
Jest wpływowa od ponad 50 lat.
Jestem Martha Stewart, *****.
Mogę wszystko.
- Martha Stewart! - Pościelę to łóżko.
Jaranko i jedzonko.
To najlepsza nauczycielka w historii.
Jest królową.
Nawet dzisiaj nie można oderwać od niej oczu.
Można powiedzieć, że była pierwszą influencerką.
Stworzyła świat, w którym żyjemy.
Trzeba było pokazać Amerykankom,
że nie mogą tylko otwierać puszek z zupą grzybową
i zalewać nią brokułów i gotowanego kurczaka.
Przed Marthą były inne kobiety, które doradzały w kwestiach domowych.
Wszystkie je łączyło to,
że musiały być bardzo miłe.
Jestem Betty Crocker i obiecuję, że wasze ciasta będą idealne.
Pokazywały to, co łatwe.
Zbity cylinder różnych dobroci.
Tymczasem Martha mówiła coś zupełnie innego.
Jeśli jak my macie wielu gości na Święto Dziękczynienia,
to przygotujcie parę rodzajów indyka.
To jeden z najpiękniejszych. Jest zamknięty w cieście francuskim.
Stała się inspiracją dla milionów ludzi.
Pokazywała, że można mieć wszystko.
Martha Stewart dzięki własnej pracy stała się miliarderką.
Mówiła kobietom: „Prowadzenie domu to ważna praca”.
Zawsze chcę wypełnić niszę. Coś, co nie istnieje.
Coś, czego ludzie potrzebują i chcą, ale nie mają.
Chciała, żeby ludzie mieli takie domy i życie, jakie chcą.
Nieważne, czy mają pieniądze.
Wysoka poprzeczka, którą stawia sobie Martha,
stała się poprzeczką dla innych osób.
To problem wielu kobiet.
To świat fantazji.
Dążenie do stylu życia, którego nie można mieć.
To takie porno.
Ludzie byli zastraszani.
Mamy silne, ale sprzeczne uczucia dotyczące tego,
jakie powinny być gospodynie.
Przyznajesz się do bycia nadgorliwą pedantką i maniaczką kontroli?
Tak.
Ludzie atakują mnie za to, że prowadzę dom, ale co ja robię?
Celebruję coś, co od dawna jest krytykowane.
Jestem współczesną feministką.
Wszyscy uważali ją za idealną,
ale ona ciągle do czegoś dążyła.
Nie chciała spocząć, póki tego nie osiągnie.
Ścigała ją własna furia.
Martha Stewart została oskarżona.
Kojarzy się z perfekcją.
To zupełne przeciwieństwo.
Grozi jej wiele lat w więzieniu.
UWOLNIĆ MARTHĘ
Totalna perfekcja.
- Na tip-top. - Perfekcyjny stan.
- Perfekcyjnie pewne. - Perfekcyjny wzór.
Perfekcyjny.
Perfekcja.
Perfekcyjny koniec perfekcyjnej kolacji.
W pewnym momencie Martha była uznawana za obraz perfekcji.
Nie pytamy, czy perfekcja jest osiągalna,
tylko jakim kosztem.
Czego nie lubisz najbardziej?
Trudne pytanie.
Nie lubię marnowania.
Nie lubię nieudolności.
Unikania.
Niecierpliwości.
Ludzi, którzy myślą, że mogą zrobić więcej, niż zdołają.
Nie lubię ignorowania szczegółów.
Bycia niemiłym bez powodu.
Nie lubię fartuszków i sukienek domowych.
Kiedyś nie lubiłam fioletu.
Bardzo. Ale już nie. I czerwieni.
Nie sadzę czerwonych kwiatów w ogrodzie.
Gdy jakiś wyrośnie, to go wyrywam.
Czerwień to kolejna rzecz, której nie lubię.
Następne pytanie.
Jest 18 października.
Mamy dużo pracy w ogrodzie.
Chcę przygotować miejsce na ogród letni.
Zróbmy surowy bruk jak na tamtej ścieżce.
Jak popękany lód.
Wyślij.
Jest takie powiedzenie, które lubię.
„Jak chcesz roku szczęścia,
wyjdź za mąż.
Jak chcesz dekady szczęścia, kup psa.
A jak chcesz szczęścia do śmierci, uprawiaj ogród”.
Ten ogród wygląda całkiem nieźle.
Trzeba tylko ciut przyciąć bukszpan.
Nowa linia.
Dręczono mnie za moją perfekcję.
Krytykowano za to, że tworzę styl życia, który jest nieosiągalny.
Wcale tak nie było.
Chciałam tylko edukować ludzi.
Są tu uschnięte piwonie. Bardzo mnie to smuci.
Wyślij.
Jestem perfekcjonistką.
Odziedziczyłam to po tacie.
Nauczył nas, jak prowadzić ogród.
Wszystko mu rosło.
Byłam idealną córką.
Chciałam się uczyć. Miał dużo do przekazania.
To mnie powierzył prasowanie koszul.
Nosił marynarkę marki Harris Tweed
i niebieski krawat, który pasował mu do jego pięknych oczu.
Był najprzystojniejszym ojcem.
Kochał mnie.
Wszyscy widzieli, że byłam jego ulubienicą.
Uważał, że to ja jestem do niego najpodobniejsza.
- W jakim sensie? - Był perfekcjonistą.
Wykonywał swoją pracę.
Nie pracę zawodową. Był w niej beznadziejny.
OKSYTETRACYKLINA
Mógłby robić, co tylko by chciał,
a męczył się jako sprzedawca.
Czasami zaczynał dzień od kawy i czerwonego wina.
Czy był alkoholikiem? Może.
Ale nie wyglądał na pijaka.
Nie potykał się, nie rozwalał przedmiotów wokół siebie.
Nic z tych rzeczy.
Ale był niezadowolonym, nieszczęśliwym człowiekiem.
Nie mógł utrzymać sześciorga dzieci. A że potrzebowaliśmy jedzenia,
to uprawialiśmy ogród.
Wymienialiśmy się na rzeczy, których nie uprawialiśmy.
Stał nad nami jak sierżant.
Z podłą miną.
Podłą.
„Źle to robisz”.
Wydawał rozkazy. „Potrzebne są pomidory”.
Za niewykonanie zadania wymierzał karę.
Spuszczał nam lanie miarką.
Baliśmy się jej. Czasami wymieniał ją na pasek.
Do dzisiaj nienawidzę ogrodnictwa.
Stracił pracę.
Nie miał oszczędności.
Sześcioro dzieci.
Potrzebowali pieniędzy.
Sąsiadka dorabiała jako modelka.
Ona i jej mama podpowiedziały:
„Jesteś ładna, możesz być modelką. Przedstawić cię?”.
Zaczęłam od 15 dolarów za godzinę. To lepiej niż 50 centów za niańczenie.
Pracowici, aktywni ludzie, stójcie!
Zabezpieczcie swoje ciało przed odorem.
To było ważne wydarzenie w Nutley w New Jersey.
Wszyscy chcieli obejrzeć Marthę.
Nie byłam supermodelką. Nie należałam do tej kategorii.
Ale odnosiłam sukcesy.
Oddawałam większość wypłaty mamie,
bo w domu były małe dzieci.
Pilnowała, byśmy dobrze jedli.
Świetnie gotowała.
Pomagałam jej w kuchni.
Wszystkiego się uczyłam.
Była nauczycielką. Musiała gotować 16 posiłków dziennie.
Niesamowite, że potrafiła to robić.
Ale taki nudny dom i nudne życie
nie były dla mnie.
Martha dostała stypendium w bardzo prestiżowej szkole w Nowym Jorku.
Uwielbiałam studia.
Lubiłam historię, historię sztuki, ekonomię.
Byłam popularna na kampusie.
Ludzie mnie znali. Byłam wysoką, ładną blondynką z New Jersey.
Nosiłam bermudy, byłam modna.
Szukałam przygody.
Przyszłości.
W szkole była dziewczyna, którą dowożono wielgachnym rolls-royce'em.
Zastanawialiśmy się, co to za jedna.
Zagadała do mnie na lekcji.
Zapytała, czy się umówię z jej bratem, studentem prawa Uniwersytetu Yale.
Podjechał po mnie żółtym mercedesem sedan.
Nigdy nie jechałam mercedesem.
Poszliśmy na kolację. Był uprzejmy i przystojny.
Dużo podróżował.
Cieszyłam się, że poznałam takiego wyrafinowanego chłopaka.
Miał kartę American Express. Wtedy to było coś.
Był intrygujący, zabawny i miły.
Od razu się w nim zakochałam.
Andy Stewart, Boże.
Promień światła.
Andy był cudowny.
Nie to, co mój ojciec.
Wysyłał mi pieniądze na pociąg.
Co weekend odwiedzałam go na Yale.
Był pierwszym, z którym spałam.
Był rzutki.
Imponowało mi to.
Oświadczył mi się.
Wydawało się to oczywistym następstwem.
Zakochanie się, ślub.
Ale powiedziałam o tym tacie, a on mnie spoliczkował.
Zrobił to bardzo mocno. Powiedział: „Nie wyjdziesz za niego.
Jest żydem”.
Pamiętam ten policzek.
Nie byłam zaskoczona, bo był bigotem.
Był porywczy.
Powiedziałam: „Wyjdę za niego. Nieważne, co myślisz”.
Mama pomogła mi z suknią ślubną.
Miała na plecach dużo organdynowych guziczków.
To była piękna suknia.
Dzień ślubu był bardzo szczęśliwy.
Uroczy.
To był początek mojego życia.
Wyjechaliśmy w dłuższą podróż poślubną po Europie.
Trwała pięć miesięcy.
Zachowywałam każde menu, zapisywałam, co jedliśmy.
To było oświecające.
Przygotowywanie jedzenia...
Jedyne oliwki, które znałam, to te zielone z papryką ze słoika.
W latach 60. nikt w kraju nie był wyrafinowany.
Architektura...
Szczególnie ogrody, które odwiedziłam...
Rozbudziło to we mnie miłość do gotowania, do podróży, do poznawania.
Pomyślałam, że to o tych rzeczach chcę w życiu myśleć.
Zwiedziliśmy Włochy.
Przed Wielkanocą wylądowaliśmy we Florencji.
Musiałam pójść do kościoła.
Padło na katedrę.
Andy został w hotelu.
Nie chciał zwiedzać ze mną katedry.
Ta niesamowita muzyka w katedrze...
To było romantyczne, pełne turystów miejsce.
Poznałam pewnego przystojniaka.
Nie wiedział, że mam męża.
Byłam zbłąkaną dziewczynką spędzającą czas w katedrze.
Oboje byliśmy wzruszeni.
To było wzruszające miejsce.
Nigdy czegoś takiego nie przeżyłam.
Ta piękna kopuła i malowidła naokoło...
Nigdy czegoś takiego nie doświadczyłam.
Czemu nie pocałować nieznajomego?
Byłaś...
Jak to powiedzieć...
Nieprzyzwoita?
To była nieprzyzwoitość czy zdrada?
Nic z tych rzeczy. Ani nieprzyzwoitość, ani zdrada.
Działałam pod wpływem chwili.
Tak to sobie tłumaczyłam.
To było ekscytujące, bo było to bardzo wzruszające miejsce.
Wszyscy powinni przeżyć taki wieczór.
Miałam 19 lat.
Nie chciałam wracać do domu.
Wróciliśmy do Nowego Jorku i dopadła mnie rzeczywistość.
Urodziła się moja córka Alexis.
Wtedy rodzono dzieci w młodym wieku.
Taki był styl i nawyk.
Myślałam, że to coś naturalnego.
Ale przekonałam się, że bycie matką wcale nie jest naturalne.
Trudno było jej przystosować się do bycia mamą.
Cieszyła się, gdy Lexi spała, bo mogła pobyć sama.
Zajmowała się Lexi, ale nie miała na jej punkcie bzika.
Zawsze była wycofana.
Ma trudności z wyrażaniem emocji.
To nie w jej stylu.
Mama Marthy, również Martha, mówiła, że zbyt rzadko przytulała córkę.
Nie rozmawialiśmy o uczuciach. Nie tak wyglądało nasze dorastanie.
Byliśmy kochani
w dość chłodny sposób.
W naszym domu brakowało czułości.
Było przyziemnie.
Praktycznie.
Jak mogłam być świetną matką,
skoro nikt mnie tego nie nauczył?
Martha była niesamowicie ambitna.
Zawsze chciała być kimś więcej,
niż była w danej chwili.
Nie wiedziałam, kim będzie,
ale byłam pewna, że osiągnie sukces.
To było jej pisane.
Teść był maklerem giełdowym.
Uważałam to za ciekawą pracę.
Chciałam pracować na Wall Street.
Wall Street było złym miejscem dla kobiet.
Nie pracowały w biurach ani na giełdzie,
nie było ich tam.
Nie było nawet damskiej toalety.
Długo z nią rozmawiałem.
Mówiła, że nie chce zarabiać na życie tylko swoim wyglądem.
Dobrze się wypowiadała, idealnie się prezentowała.
Zatrudniłem ją.
Byłam jedyną kobietą w firmie.
Musiałam trzymać ludzi na dystans.
Nie będę mówić o tym, co się działo w taksówkach.
Ale byli bardzo mądrzy.
Dużo się tam nauczyłam.
Martha była od wszystkich lepsza we wszystkim.
Dobrze dogadywała się z klientami.
Uwielbiali ją.
Powiedziała, że idzie na obiad ze swoją maklerką Marthą Stewart.
Takie obiady to ja lubię.
Poznawałam wiele osób.
Tam nauczyłam się, jak zachowywać się przy miliarderach.
A w tamtych czasach nie było ich za wielu.
Zarabiałam kupę kasy.
Zarabiała rocznie ćwierć miliona.
Klienci szybko zarabiali.
LEVITZ SPADA O 121⁄4
Poleciliśmy akcje firmy, które skoczyły z 6 do 90 i spadły do 6.
Nagle zaczęli tracić pieniądze. Martha się tym przejmowała.
To było złe, ludzie stracili pieniądze.
To, na co Martha ma wpływ, wyjdzie dobrze.
To, nad czym nie panuje, doprowadzi ją do szału.
Zaczęłam się wypalać, bo to nie była łatwa praca.
Rzuciłam Wall Street.
Przeprowadziliśmy się do Westport w Connecticut.
Najdalsze peryferia Nowego Jorku.
Dlaczego Westport?
Znaleźliśmy tam idealny dom.
Na Turkey Hill. Musieliśmy go kupić.
Musieliśmy go wyremontować.
Gdyby nie ten dom, nie byłabym tą samą osobą.
Byłabym kimś innym.
Ale nie gospodynią.
Był to zniszczony dom, który wymagał gruntownego remontu.
Rodzice przenieśli się z pięknego mieszkania na Riverside Drive
do Connecticut.
Przenieśliśmy się do tego „uroczego” domu.
Była tam wanna bez prysznica.
Myliśmy włosy, używając pojemników na żywność.
Pytanie, które nasunęło się przez...
Było to w czasie Watergate.
Malowałam cały dom,
sama, i słuchałam na drabinie o aferze Watergate.
...osoby, które włamały się do sztabu wyborczego demokratów...
Byliśmy jak pierwotni osadnicy w Westport w Connecticut.
W 1976 roku miała kury w ogrodzie.
Sąsiedzi dzwonili do zarządu miasta
i mówili, że kobieta na Turkey Hill trzyma w ogrodzie kury.
To była nowość.
Był to wiejski plan zdjęciowy, na którym grała Martha.
Podobało mi się remontowanie,
rozbudowa, uprawianie roślin,
wracanie do korzeni Nutley w New Jersey.
Ogrody były piękne.
Stworzyła je gołymi rękami.
Dobrze się bawili, tworząc farmę Turkey Hill.
Nasze pierwsze dni na Turkey Hill
uzmysłowiły mi, że lubię zajmować się domem,
tworzyć dom.
Andy został dyrektorem największego wydawnictwa w USA.
Pomyślałam: „Cudownie.
Będziemy zapraszać pisarzy na kolację”. Chciałam urządzać przyjęcia.
Wyprawiła wiele przyjęć.
Zapraszała sąsiadów. Święta Dziękczynienia czy Wielkanoc...
Jedzenie było przepyszne.
Zrozumiałam, że lubię tworzyć
fantazyjne, urocze, ewokacyjne rodzaje rozrywki.
Może otworzę firmę cateringową?
Była geniuszką.
Była modelką,
potem maklerką giełdową
i nagle stała się osobą, która wyprawia przyjęcia dla znajomych.
Robiłam pudding śliwkowy dla 200 osób.
Piekłam bułeczki.
Robiłam dżemy i galaretki.
Wszystko było ręcznie robione, a nie kupowane w sklepie.
Szybko wszyscy o tym usłyszeli.
Robiliśmy przyjęcia w muzeach sztuki,
w posiadłości w Greenwich, Westchester, Bedford...
Imprezy od godziny 18 do 20 w Sotheby's dla 700 osób.
Chcieliśmy być skandaliczni, przyciągnąć uwagę ludzi.
Butelka wódki w bloku lodu.
Duże stoły z przekąskami. Warzywa, owoce i sery.
Nikt wcześniej tego nie robił.
Było jak na planie filmowym.
Truskawki wypadające z kosza.
Coś pięknego.
Holenderscy mistrzowie świetnie przedstawiali jedzenie.
Bardzo się nimi inspirowałam.
Martha umie tworzyć przyjemność i ekscytację.
Organizuje przyjęcia dla takich gwiazd jak Paul Newman, Beverly Sills...
Zauważyło nas wiele osób.
Byliśmy firmą zarabiającą miliony.
To był początek Marthy Stewart.
Martha miała firmę cateringową, która odnosiła sukcesy.
Jej mąż prowadził wspaniałe wydawnictwo. Tworzyli idealne małżeństwo.
Wszystko wyglądało wspaniale.
Ale czy tak było?
Czuł się w domu niezaspokojony.
Nie wiem, z iloma już wtedy romansował,
ale było ich sporo.
Rada do młodych kobiet:
jeśli myślicie, że wasze małżeństwo jest szczęśliwe, a mąż was zdradza,
to on jest dupkiem.
Zrozumcie to i uciekajcie od niego.
Rozwiedźcie się.
Ale ja nie mogłam odejść.
Nie miałaś romansu na początku związku
albo gdy byłaś maklerką?
Owszem, ale Andy o tym nie wiedział.
- Mówił, że wiedział. - Tak?
Przyznałaś mu się.
Powiedział, że był wierny, dopóki nie przyznałaś się do zdrady.
To nieprawda.
- Wątpię. - Miałaś romans i co?
To był przelotny romans z bardzo przystojnym Irlandczykiem.
Nic poważnego.
Bzdurka.
To nie byłby powód...
Nie odeszłabym przez to od męża.
To było nic.
Nic.
Jak ten pocałunek w katedrze.
Dwie osoby, które miały wszystko.
Ale chyba nigdy nie odnaleźli szczęścia.
Pośrodku tego była Lexi.
Miała mętlik w głowie, była na siebie zła.
Dorastałam w bardzo niekomfortowych warunkach.
Musiałam tłumić swoje emocje.
Marthy nie cieszyło małżeństwo i wychowywanie dziecka.
I to było właśnie brakujące ogniwo.
Kłóciła się z pracownikami.
Chciała, żeby robili coś w konkretny sposób.
Straszna perfekcjonistka.
Odziedziczyła po ojcu twardą rękę.
Ludzie czuli się wykorzystywani.
Błędnie pojmowała sukces.
Jest rekinem.
Może cię ugryźć.
Naciągała ludzi. Była bezwzględna.
W świecie biznesu to świetne cechy dla mężczyzny.
Ale dla kobiety...
Była suką.
Słyszeliście, jak ją odkryto?
Wyprawiła dla Andy'ego przyjęcie promujące książkę.
To było wyjątkowe przyjęcie.
Kelnerki i kelnerzy byli przebrani za wróżki.
Ktoś powiedział, że powinna napisać książkę o przyjęciach.
Pomyślałam sobie, że catering jest ulotny.
Człowiek się napracuje, poświętuje i jest po wszystkim.
Ale książka, która się spodoba,
jest na wieki.
Wydawca chciał, żeby była czarno-biała.
Ze zdjęciami i przepisami, taka książka kucharska.
Od razu dała nam do zrozumienia,
że będzie to jej książka.
Jeśli nie wydamy jej tak, jak ona chce, to nie będzie z nami pracować.
Chciałam, żeby były w niej kolorowe zdjęcia jedzenia i pomysły.
Książka, którą każdy może przeczytać i nauczyć się wyprawiania przyjęć.
„Wychowałam się w dużej rodzinie, która przyjmowała wielu gości.
Podobało mi się, jak mama znajdowała dodatkowe miejsca,
duży półmisek warzyw, specjalne ciasto,
żeby stworzyć wyjątkową okazję”.
Bardzo ambitna.
To nie była książka tylko o jedzeniu.
Była wizjonerska.
Chciałam edukować, informować i inspirować.
Nie za drogo i nie za wystawnie.
Tak, by kelnerka z baru mogła przygotować w domu to samo,
co mieszkaniec rezydencji w Greenwich.
Chodziło o równość.
Martha chciała pokazać zwykłym kobietom,
jak wprowadzić do swoich domów piękno.
Byłam jej publicznością. Na tym polegał sekret.
Czytelniczki książki wiedziały, że jestem jedną z nich.
Kluczem była autentyczność.
Wiedziały, że tak jak one sprzątam dom,
wychowuję dziecko,
mam męża i zajmuję się ogrodem.
Ceniły to osobiste podejście.
Martha jako pierwsza dostrzegła rentowność swojego życia osobistego.
Była pierwszym influencerem.
Oto wybitny cateringowiec, Martha Stewart.
Godzinami wpatrywałam się w tę książkę.
Wie wszystko o wystawianiu przyjęć.
Chciałabyś nadziać groszek?
„Chciałabyś nadziać groszek?”
Chcielibyście nadziać groszek?
Martha jako piękna blondynka mocno przyciągała uwagę.
Niczego jej nie brakowało.
Wydawnictwo zamawiało kolejne książki,
a ona ruszyła z kopyta.
Miała tylko jeden bieg: do przodu.
W dedykacji do mojego egzemplarza napisała „na tip-top”.
Wszystko musiało być na tip-top.
Nie wyszło to jej na dobre.
Nikt nie jest „na tip-top”.
Tak się skupiałam na pracy,
że zaniedbałam swoje życie.
Czyżbyś czegoś żałowała?
Co jest ważniejsze:
małżeństwo czy praca?
- Powiedz. - Nie wiem.
Andy był pochłonięty działalnością wydawniczą,
a gdy był w domu,
panowała napięta atmosfera.
Krytykowała go.
Za jego ubiór, słowa.
Andy zarządzał jej sprawami biznesowymi
i z czasem stali się bardziej współpracownikami niż partnerami.
Żyli w różnych światach,
a gdy Martha chciała, by Andy był obecny w jej,
odsuwał się.
Tarcia narastały.
Zaczęły krążyć plotki,
że Andy ma romans z kwiaciarką
z ich farmy na Turkey Hill.
Martha to dostrzegała
i dostawała od tego białej gorączki.
Miewała migreny, nie spała po nocach...
Raz mi nawet pokazała ślad po wyrwanych włosach.
Była wredna dla personelu,
ponieważ straciła kontrolę nad Andym,
i wszyscy ponosili konsekwencje.
Robyn pracowała dla mnie. Ponieważ straciła mieszkanie,
pozwoliłam jej zamieszkać w stodole na naszej posesji.
Było tam mieszkanko.
Andy spotykał się z nią, gdy ja byłam w podróży.
Sama podsunęłam mu smakołyk.
Rozmawiałyście o tym?
Pewnie.
Zaraz ją wywaliłam, pytając: „Co ty wyprawiasz?”.
Andy zdradził mnie na naszej własnej posesji.
Brzydko.
Jest z nami Martha Stewart,
redaktorka House Beautiful i specjalistka od ślubów.
- Ona zna się na ślubach. - Tak sądzę.
Promowała książkę o ślubach.
To był dopiero okrutny zbieg okoliczności.
MĘŻOWI ANDY'EMU: NASZ ŚLUB ZAWSZE BĘDZIE MOIM ULUBIONYM
Trudno mi o tym mówić.
Niektórzy lubią użalać się nad sobą.
Ja nie.
Przekazałam wam bardzo osobiste listy.
Wykorzystajcie je.
„Drogi Andy,
nie mogę spać.
Nie mogę jeść.
Od zmartwień robią mi się na skórze zmarszczki.
Jestem do bólu zazdrosna o twoje kochanki.
Jak możesz robić to teraz z innymi?”
„Drogi Andy,
jestem na skraju załamania.
Czuję się bardzo źle,
jakby mi miała pęknąć głowa”.
„Drogi Andy, może chcesz ją poślubić i żyć z nią za moje pieniądze,
aby mogła się malować nago.
To dopiero podniecające, co?
Może i ciebie namaluje nago.
Chętnie bym ten obraz zobaczyła.
Bardzo mi zależy na życiu prywatnym i zawodowym.
Mówię wszystkim, że wyjechałeś.
I tyle”.
„Drogi Andy, rozumiem twoją potrzebę seksu z innymi.
Żadna nie zadba o ciebie jak ja.
Żadna nie pokocha cię jak ja.
Daj mi szansę.
Tak mi przykro za wszystko.
Czy musi być za późno?”
„Drogi Andy,
znów czuję się zdradzona i samotna.
Tyle razem w tym domu zrobiliśmy, a ty mówisz, że on już nie jest twój.
Czemu mam nie mówić, że go spalę?
Lecę do San Francisco promować książkę o ślubach
i swoim cudownym życiu.
Ciesz się wolnością.
Oby mój samolot się rozbił”.
„Płaczę i kaszlę w samolocie,
mam gorączkę i jestem do granic nieszczęśliwa.
Powinnam budzić pociąg i pożądanie.
A czuję się kompletnie do niczego.
Mam 45 lat, jestem zmartwiona, samotna i pozbawiona nadziei.
Nie wiem, czego oczekiwać”.
Dwadzieścia siedem lat.
To on chciał rozwodu, nie ja.
Odrzucił mnie.
Miałam 40 lat. Byłam piękną,
pociągającą kobietą.
A on traktował mnie jak śmieć.
Naprawdę źle.
A ja odpłacałam się pięknym za nadobne.
To on uganiał się za innymi, nie ja.
Zawsze mówiłam o sobie, że jestem łabędziem,
a one są monogamiczne.
Uważałam, że to cudowne.
Naprawdę. Tak sądziłam.
Ale nie uratowało to naszego małżeństwa.
Przejdźmy do czegoś weselszego.
Wszystkie te drzewa zasadziłam ja.
Własnoręcznie.
Kilka tysięcy.
Dzień dobry.
Powalone drzewa wykorzystujemy na podpory.
Przygotowujemy drzewa na nadejście zimy.
Uwielbiam ogrody.
Lubię realizować cele.
Nie zostawiaj tak tego.
Trzeba to przyciąć.
Dobrze to oczyść i dołóż ziemi.
Niech ma jak rosnąć.
- Rozumiem. - Można przyciąć aż do dołu.
- Dobra. - Odrośnie.
O to w tym chodzi: chowamy rośliny, przygotowujemy do zimowania.
Nigdy nie odwracam wzroku.
Fasang, nie zbij tych doniczek.
Dobrze.
Nie zbij ich.
Sprawdzę fundament nowego. Jest mocny?
Przyglądam się problemowi i staram się go rozwiązać.
FILM MARTHY STEWART SEKRETY ORGANIZACJI PRZYJĘĆ
Martha Stewart, Entertaining.
- Cześć. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. - Cześć.
Jeszcze nie.
Wolę zaczesane do góry.
- Nie lubię, jak leżą płasko. - Dobra.
W jej świecie celem kobiety było wyjście za mąż.
Nie spodziewała się, że nie będzie zamężna.
Wstydziła się tego.
Martha nie akceptuje porażek.
Stanęła przed czymś, czego nie mogła naprawić.
Martwiła się, że separacja
utrudni trasę promocyjną książki.
Ale kobiet kompletnie to nie obeszło.
Trzy, dwa...
Interesowało je tylko pieczenie.
Kobiety zewsząd stają w kolejce, by poznać tę „gospodynię z klasą”,
która sprytnie wypromowała się na królową perfekcji.
Po odejściu Andy'ego zajęłam się pracą
i planami na przyszłość, które na szczęście miałam.
Mogłam stać się nieszczęśliwą, zapomnianą gosposią,
ale na szczęście nie pozwoliłam na to.
CEL: ZADOWOLENIE
Zaczęło się od Kmartu.
Martha Stewart oferuje swój wyszukany styl średnio zamożnemu klientowi Kmartu.
Pościel, naczynia, obrusy...
Wszystko do twojego domu.
Kmart był postrzegany jako sklep z tandetą,
ale Martha dostrzegła, że warto nawiązać współpracę z dużym sprzedawcą.
Klub ogrodniczy Greenwich odwołał moje wystąpienie,
gdy podpisałam umowę z Kmartem, bo bali się skojarzeń z czymś gorszym.
Rozumiała, że ludzie niezamożni
też mogą mieć gust.
To było mocne.
Teraz już nie było nikogo,
kto by nie słyszał o Marcie.
Często cię teraz widać w reklamach Kmartu.
Wielu ludziom wydaje się to dziwne.
- A tobie? - Wcale.
W Kmart kupuje miesięcznie około 77 milionów ludzi.
Naprawdę aż tyle?
Tak. I pragną pięknych rzeczy,
a ja staram się im je zapewniać.
Piękne rzeczy i Kmart?
Miałam już na koncie może sześć książek.
Wydawca nie chciał więcej niż jednej rocznie.
A ja miałam tyle do przekazania. Pomyślałam: a może wydam czasopismo?
Były już wtedy kobiece czasopisma,
ale brakowało im piękna i głębi, jakiej szukałam.
Istniała ogromna luka.
Wpierw odwiedziłam wydawnictwo Condé Nast.
Wielki S. I. Newhouse zapytał:
„Jak chcesz je nazwać?”.
Na co ja: „Martha Stewart Living”.
A on: „Bez »Martha Stewart«”.
Zapytałam dlaczego, a on, że to Condé Nast.
Nazywają się Condé Nast, to ich marka.
Następny był Rupert Murdoch.
Ale on wtedy zamykał czasopisma i zasugerował,
abym zgłosiła się do Time.
Time'em rządzili mężczyźni.
To nie była ich bajka.
Wyjaśniłam, że życie to temat rzeka.
Nieskończony.
Odpowiedział: „Jeśli serio tak uważasz, może to faktycznie dobry pomysł”.
Chcieliśmy być nowoczesnym czasopismem.
Pisać o świętach, przyjęciach, jedzeniu, ozdabianiu, rodzicielstwie, rękodziełach.
Nie było czasopisma, które pisało o tym wszystkim.
Stworzyliśmy piękny pierwszy numer,
który się wyprzedał.
Branża wydawnicza przeżywa kryzys spowodowany recesją.
Światełkiem w tunelu okazało się czasopismo Martha Stewart Living.
Magazyn szybko stał się przebojem.
Byłam na okładce niemal każdego numeru.
Staliśmy się jednym z najbardziej udanych startupów wydawniczych.
Powitajmy Marthę Stewart.
Wiele kobiet mówiło wtedy: „Nie chcę być gosposią”.
Marzyły o pracy, władzy.
Ona rozumiała, że wiele pracujących kobiet
wciąż czuje więź z domem.
Martha powiedziała: „Możesz być artystką na swoich warunkach.
Piękno i perfekcja mogą być potężne”.
Mieszkałam wtedy w Westport.
Miałam kilku przyjaciół,
ale nie wielu.
Córka powiedziała: „Jesteś do wzięcia, powinnaś spędzać lato w Hamptons”.
Pojechałam się rozejrzeć.
Agent zapytał, jakiego domu szukam.
Odpowiedziałam, że ruiny na najpiękniejszej ulicy.
Budowlańcy zapytali, jak to widzę.
Odpowiedziałam, że marzy mi się piękny dom z pięknym ogrodem.
To była wyraźnie jej wizja.
Prace zajęły półtora roku.
Skończyliśmy w moje 50. urodziny,
postanowiłam więc wyprawić huczne przyjęcie z tej okazji.
To była gigantyczna impreza z mnóstwem gości.
Byli tam ludzie ze świata biznesu, kina, telewizji.
Moment, gdy trafiła do tego świata,
był jak uderzenie kuli bilardowej w dziesięć innych kul.
Reakcja łańcuchowa.
Hamptons zaczęło przeżywać swoje najlepsze lata.
Mawia, że ma spóźniony zapłon. Czuła się tam swobodniejsza, pewniejsza siebie,
jakby chciała cieszyć się nowym życiem.
Sądzę, że w rzeczywistości miała więcej romansów.
I cieszyła się nimi.
Martha lubiła inteligentnych mężczyzn.
Kochała Charlesa Somonyiego, uwielbiała bogaczy, nawet dziwnych.
Charles napisał dla Microsoftu Worda i Excela. Istny geniusz.
Staliśmy się nierozłączni. To było inne życie.
Miał swój odrzutowiec, a w Niemczech budował łódź.
Pomagałam mu przy niej.
Nie było mi śpieszno do randek i zamążpójścia.
Skupiałam się na tym, co zwykle: pracy, rozmyślaniu.
Rozmawiałaś z jakimiś partnerami o uczuciach?
Nie i chyba dlatego miałam tak mało prywatnych relacji z mężczyznami.
Ponieważ...
nie zależało mi na tym. Nie znam prawdziwego powodu.
Nie interesuje mnie zbytnio,
co ktoś w danej chwili czuje.
Mam to gdzieś.
Ciekawi mnie za to, co ktoś akurat robi, o czym myśli.
Kręciłam się wokół ludzi, którzy ciągle coś robią.
Wolę myśleć o rzeczach, które robię,
nad którymi pracuję, które chciałabym zrobić,
o swoich celach. W tym jestem najlepsza.
Następnym krokiem była telewizja.
Time była konserwatywną gazetą.
Bali się, że jak ludzie zobaczą Marthę w telewizji, przestaną kupować czasopismo.
Zawsze chciałam ożenić pracę w telewizji z pracą w wydawnictwie.
To tak zwana synergia.
W latach 90. to było brzydkie słowo.
Choć mieli mnie za wariatkę, wypaliło to.
Gdyby w czasach przed Marthą zapytano:
„Czy chcesz oglądać program o kimś, kto jest dużo od ciebie bogatszy,
dużo ładniejszy,
ma niesamowite życie i jest wszechstronnie uzdolniony?”,
odpowiedzieliby: „W życiu!”.
Ale ludzie pokochali ten program.
To dobra rzecz.
Jest świetną nauczycielką.
Mówi w zrozumiały i atrakcyjny sposób.
Nie przesadzaj.
Mieliśmy pokolenie młodych kobiet, które nie umiały nic robić,
ponieważ ich matki pracowały.
Chciała pokazać ludziom dokładnie,
jak coś zrobić,
krok po kroku.
Nadeszła rewolucja majsterkowania.
Wreszcie temat, który każdy jakby bagatelizował,
zawojował cały kraj.
- Naprawdę. - Co to za temat?
Życie.
Codzienne życie.
Dla mnie zawsze było ono istotnym tematem.
Panowie, odpalcie silniki!
Kmart pękał w szwach. Wszyscy wszystko kupowali.
Zarabialiśmy rocznie po 70 milionów dolarów netto.
Dostrzegła szansę stworzenia swojego imperium.
Udało się jej odkupić prawa do czasopisma i jego nazwy.
Kmart wypłacił jej zaliczkę na poczet tantiem.
To było świetne posunięcie.
Nagle wszystko stało się nasze.
To był początek Martha Inc.
Chcieliśmy stworzyć firmę obecną we wszystkich mediach.
To ja wpadłam na to, by upodobnić ją do układu słonecznego.
Z jedną osobą w centrum.
To była nowość.
Założona w 1976 roku firemka cateringowa...
Świetne.
...przerodziła się w Martha Stewart Living Enterprises,
przynoszącą rocznie 200 milionów dolarów zysku korporację multimedialną.
To prawdopodobnie jedyny jednoosobowy koncern.
Była niczym supergwiazda.
Wszędzie było jej pełno.
Po odejściu od Time'a Martha już planuje kolejny wielki krok – wejście na giełdę.
INWESTUJ W MARTHĘ
Giełda to amerykański sen.
UNIWERSUM MARTHY STEWART
Obczaj to.
Martha Stewart.
Czy ta bezbłędna księżniczka naprawdę jest wredną królową?
Kojarzymy ją jako radosną gosposię.
Im lepiej się ją zna, tym mniej się ją lubi.
W latach 90. media mocno ją obsmarowywały.
„Niestabilna psychicznie. Wariatka. Niepoczytalna”.
Nie sprzyjało to debiutowi giełdowemu.
Wszyscy mówili o Marcie, gdy wchodziliśmy na giełdę.
Wszystko zależało od jednej osoby.
Pamiętam, jak finansiści mówili:
„My w to nie wchodzimy”.
Moim zdaniem mieliśmy solidny plan biznesowy.
Ale gdy przedstawialiśmy go inwestorom,
uważali to za ryzykowną inwestycję,
ponieważ opierała się na jednej osobie.
Nie podobał im się taki model firmy prowadzonej przez kobietę.
Banki najbardziej martwiło to,
że Martha była marką.
„A jak wpadnie pod autobus?
Będzie po marce”.
CZYNNIKI RYZYKA
Od niej zależała reputacja i wiarygodność firmy.
Martha Stewart jednak nie jest tak doskonała.
Martha Stewart pokazała w Today swój fałsz.
Marnujesz czas szydełkowaniem pierdół.
Może dlatego rzucił cię mąż!
Zdumiewa mnie, ile ludzie mają w sobie nienawiści.
Może wynika to z tego, że robi coś, co teoretycznie mógłby zrobić każdy.
Ludzi nie znoszą, że ona robi to lepiej.
Kto ma na to wszystko czas?
Większości kobiet brak czasu, by upiec ciastko,
a co dopiero zrobić domek z piernika.
Ona wyznacza standardy.
Gdy ludzie widzą jej dom, czują się jak nieudacznicy.
Martha Stewart jest przeciwieństwem luzu.
Nie możesz powiedzieć, że szafki są malowane od wewnątrz.
Może i mogła być zabawniejsza, ale jak można takim być,
gdy się śpi cztery godziny i wciąż skupia na detalach?
Niech nie maluje elewacji.
Szefowała twardą ręką,
ale gdyby to mężczyzna robił to, za co ją krytykowano, dostałby oklaski.
Teraz to już nieważne, ale tak to właśnie było.
Oceniano ją według innych standardów.
Działała mężczyznom na nerwy.
Jak specjalistka od domowego ogniska może być zarazem suką?
To do siebie nie pasuje.
Nie złamcie ich.
Widz lub czytelniczka Marthy
może się wkurzać, bo nigdy nie osiągnie
takiego poziomu doskonałości.
Ale może.
Może nigdy nie upiecze tego ciasta,
ale może o nim marzyć.
Usuńcie mikrofon.
Stworzyła imperium medialne.
A teraz rusza na podbój Wall Street.
OFERTA MSLO: 18 DOLARÓW
Spodziewałaś się tego, zakładając firmę?
Od samego początku.
Jeszcze jedna fotka z młotkiem.
Co za przeżycie.
Cały ten hałas, dzwonki, uśmiechy
na widok rosnących cen.
Co czujesz jako przewodnicząca spółki giełdowej?
Ogromną radość.
To dobra rzecz.
Wyobrażałaś sobie, że twoja firma rozrośnie się tak,
że wejdziesz z nią na giełdę?
Gdy widzowie komuś ufają, proszą o rady.
Jesteśmy nauczycielami i zamierzamy nadal uczyć.
Obecna cena to 38 dolarów.
Wypijmy za powodzenie Martha Stewart Living Omnimedia.
Oby powodziło mu się jeszcze długie lata.
Gael Towey, możesz wstać?
W toalecie Martha powiedziała wszystkim kobietom:
„Jestem najbogatszą kobietą świata”.
...jej akcje wycenia się na 1,2 miliarda dolarów.
- Rety. - Ładna sumka.
Brawo.
Była wtedy najszczęśliwszym człowiekiem.
Osiągnęła wszystko, o czym dziewczynka z Nutley,
córka sprzedawcy i nauczycielki, mogła marzyć.
Ile zarobiliście na akcjach?
- Miliard. - Tyle jesteście warci?
Co się zmieniło, gdy zostałam pierwszą kobietą miliarderką w Stanach?
Zaczęto brać mnie na poważnie.
Byłam w radzie giełdy papierów wartościowych, Revlonu.
Dostaliśmy zastrzyk środków.
To było jak paliwo rakietowe.
Mieliśmy biuro w Starrett-Lehigh.
Okropny budynek.
Ale Martha dostrzegała tylko potencjał.
Człowiek się czuł jak w olimpijskiej drużynie marzeń.
Wydawaliśmy coraz to nowe czasopisma.
O ślubach, zajmowaniu się niemowlętami, dziećmi,
kobiecych zainteresowaniach, zdrowiu, gotowaniu.
Do tego programy telewizyjne. Zajmowaliśmy się wszystkim.
Reszta świata zaczęła dostrzegać jej wizję.
Joan Didion napisała esej dla New Yorkera
o kobiecie, która staje się potężna.
„Dla krytyków
jest oszustką, którą trzeba zdemaskować,
złem, które trzeba naprawić.
Ale Martha wciąż chce więcej.
I pragnie tego w swoim świecie.
Nie w męskim świecie nieruchomości czy techniki,
tylko w delikatnym świecie serwetek i tortów ślubnych.
To nie historia kobiety, która wykorzystała swoje typowe cechy,
tylko takiej, która weszła na giełdę.
To historia dzielnej kobiety,
która walczy z przeciwnościami
i zakopuje po drodze swoje dzieci.
Kobiety, która nie zamierza głodować,
kobiety pokroju Mildred Pierce.
To opowieść o tym, jak niewykwalifikowane,
ale odważne kobiety mogą utrzeć nosa mężczyznom.
Martha Stewart nie uosabia marzeń i obaw
kobiet domatorek, tylko kobiet silnych,
które siedzą u stołu z mężczyzną
i wstają zwycięskie, wciąż mając na sobie fartuch”.
Ci genialni mężczyźni, bankierzy,
nie dostrzegli prawdziwej wartości tego pomysłu.
Nie widzieli go.
Ale my im go pokazaliśmy.
Sukces osiągnął apogeum.
I utrzymywał ten poziom.
Do czasu.
Leciałam z przyjaciółką Marianą Pasternak do Cabo w Meksyku.
W San Antonio miałyśmy przystanek na tankowanie.
Zadzwoniłam do biura,
jak na odpowiedzialną prezeskę spółki giełdowej przystało.
Asystentka powiedziała, że dzwonił makler w sprawie ImClone'u,
firmy biotechnologicznej założonej przez mojego przyjaciela Sama Waksala.
Stworzył on Erbitux, lek,
który mógł się okazać skuteczny w walce z kilkoma chorobami.
Zadzwoniłam do mojego maklera, Petera Bacanovica.
W krótkiej rozmowie doradził sprzedaż tracących wartość akcji.
Zgodziłam się.
I leciałam dalej do Cabo.
Więcej o tym nie myślałam.
Jakieś pół roku później rozpętało się piekło.
O wpół do siódmej rano FBI aresztowało Sama Waksala.
Ujawnił pan poufne informacje?
Dwa dni przed ogłoszeniem, 26 grudnia,
Samuel Waksal dowiedział się, że Erbitux nie dostanie pozwolenia.
Oskarżono go o ostrzeżenie o tym dwóch krewnych.
Dołączył do innych prezesów
oskarżonych o wzbogacanie się,
kiedy akcjonariusze tracą fortunę.
W tym czasie
wielu bogatych bawiło się akcjami,
tak jakby byli ponad prawem.
Oto współcześni przestępcy bogacący się
doprowadzaniem swoich firm na skraj bankructwa.
To po prostu skandal.
Departament Sprawiedliwości powołał komisję,
która miała się tym zająć,
ponieważ kolejne skandale nadwątlały zaufanie publiczne.
Jak tu ufać firmom, kiedy ich właściciele co rusz odwalają jakieś numery?
INWESTORZY TRACĄ ZAUFANIE
Z ImClone'em sprawa wyglądała tak.
GRUDZIEŃ 2002
Zauważono, że kilka osób sprzedało akcje ImClone'u
przed niekorzystnym ogłoszeniem.
ERBITUX NIE DOSTAJE POZWOLENIA
Padają nazwiska.
Między innymi Marthy Stewart.
Martha Stewart.
Byłam zaskoczona, gdy kancelaria poinformowała mnie,
że zostałam wezwana przez prokuraturę
do złożenia wyjaśnień w sprawie sprzedaży akcji ImClone'u.
Pojechaliśmy taksówką do centrum.
Prawnicy doradzili,
abym mówiła: „Nie pamiętam”, gdy coś wyda mi się niejasne.
Nie bałam się, bo ani ja, ani prawnicy nie sądzili, że zrobiłam coś złego.
Odpowiadałam, jak radzili prawnicy. Szczerze i zgodnie z prawdą.
Gdy nie pamiętałam, mówiłam: „Nie pamiętam”. I wróciłam do pracy.
Ludzie dowiedzieli się o śledztwie po aresztowaniu Sama w czerwcu 2002 roku.
Wtedy zaczęło się zamieszanie.
Pod lupą znalazła się także Martha Stewart,
która sprzedała akcje ImClone'u w ten sam dzień, co rodzina Waksala.
Wartość akcji Martha Stewart Omnimedia
spadła o 22% od ogłoszenia informacji o ImClonie.
Prawnicy radzili milczeć.
To była zła rada.
Tak zbiedniała, że zamiast sprzedawać, będzie musiała zacząć kupować w Kmarcie.
Celem tej firmy jest promocja stylu życia i wizerunku jej właścicielki.
Jeśli więc ten wizerunek cierpi,
firma też to mocno odczuwa.
Jaki piękny dziś dzionek w Nowym Jorku, prawda?
Tak piękny, że Martha Stewart suszyła wyprane pieniądze na słonku.
Naprawdę.
Stewart unika kamer, ale pytania wciąż padają.
Martha była osobą medialną.
Musiała odpowiedzieć.
W oświadczeniu podała, że nie uzyskała nieuczciwie informacji
i że transakcja była legalna.
Jak co tydzień jest dziś rano z nami Martha.
- Dobrze cię widzieć. - Zrobimy sałatkę.
Owszem, ale wpierw zadam parę pytań.
Oświadczyłaś, że nie wykorzystałaś poufnych informacji,
ale jeszcze nie komentowałaś tego. Co masz na ten temat do powiedzenia?
Jestem podejrzaną w śledztwie, które może pociągnąć ważne konsekwencje.
Jest w nie zaangażowane wiele osób,
a ja nie jestem teraz w stanie komentować tej sprawy.
Mam nadzieję, że wkrótce wszystko się rozwiąże.
Ludzie się zastanawiali, jak doszło do sprzedaży akcji,
ale nie było na ten temat dobrej odpowiedzi.
Nie mam nic do powiedzenia. Nie mogę się wypowiadać.
Jak już mówiłam, mam nadzieję, że wkrótce wszystko się rozwiąże,
a ja zostanę oczyszczona z tych niedorzeczności.
Wiem, jak ważny jest dla ciebie wizerunek
i wszystko, co przez lata stworzyłaś.
W wyniku tego zamieszania spada cena akcji firmy.
Jak sobie radzisz z tym medialnym ostrzałem,
którego jesteś od tygodnia ofiarą?
Prowadząca mocno ją naciskała.
Chcę się skupić na sałatce.
„Chcę się skupić na sałatce”.
Na żywo w telewizji.
Kiepski ruch.
Od razu podłapała to prasa.
MARTHA Z NOŻEM NA GARDLE
Nie może znieść presji itede.
Artykuły były co rusz czymś podsycane.
Zdjęciami jej i Sama.
Wciągająca lektura.
W brukowcach roiło się od niepochlebnych artykułów.
Pismacy chcieli się wybić sensacyjnymi artykułami,
a ona stanowiła ich cel numer jeden.
Coś niesłychanego.
I tak to szło.
Miesiąc, całe lato, jesień. Bez ustanku.
KTO BY POMYŚLAŁ?
Wszyscy, zwłaszcza rząd, skupili się na tym,
że Sam uprzedził Marthę o decyzji agencji.
To prawdziwe przestępstwo.
Ale wiadomo było, że rozmawiali dopiero po sprzedaży akcji.
Sam miał ogromne kłopoty.
Nikomu by to nie uszło płazem. Nie pojmuję tego.
Ale Martha? Nie ostrzegł jej.
To mocno uspokoiło prawników Marthy.
Byli tam pracownicy SEC i Departamentu.
- Pytali o Marthę? - Tak.
Dużo?
Tak.
Chcieli, bym przyznał, że ją uprzedziłem.
To by mnie wyciągnęło z tarapatów.
Miałem wrażenie, że byliby bardzo szczęśliwi,
gdyby mogli dopaść Marthę.
Powiedziałem mamie przez telefon: „Gdy przyznam, że ostrzegłem Marthę,
dadzą mi spokój”.
A ona: „To im tak powiedz”.
Zabawne. Przecież to nieprawda.
Nie przekazałem Marcie poufnych informacji.
Kropka.
A swoją drogą,
jak wiadomo...
Wiecie, kto kazał mi tak powiedzieć?
Jim Comey.
PROKURATOR POŁUDNIOWEGO DYSTRYKTU NOWEGO JORKU
Dzień dobry.
Chcielibyśmy dziś ogłosić złożenie karnego aktu oskarżenia przez prokuraturę
i cywilnego przez SEC
przeciwko Macie Stewart i Peterowi Bacanovicowi.
Powiem, czego nie ma w akcie oskarżenia.
Pani Stewart i pana Bacanowica nie oskarżono
o wykorzystanie poufnych informacji.
Może się to wydawać dziwne,
ale moim zdaniem tak należy tę sprawę traktować.
Peter Bacanovic i Martha Stewart
nie rozmawiali z Waksalami.
Nie zrobili więc nic nielegalnego.
Rząd musiał uszczuplić akt oskarżenia.
Ta sprawa dotyczy kłamstwa.
Okłamywania FBI, Komisji Papierów Wartościowych
i inwestorów.
Pytano: „Jak można oskarżyć o kłamstwo, skoro nie popełniono przestępstwa?”.
Dobre pytanie.
Nie oskarżono jej o użycie informacji,
ale mieliśmy wrażenie, że nie była szczera odnośnie do tego, dlaczego sprzedała.
Ponoć nie pamiętała, czy poinformowano ją o sprzedaży akcji
i to nie dlatego je sprzedała.
Ale naszym zdaniem wiedziała, że Sam Waksal sprzedaje akcje.
Okłamywanie FBI to poważne przestępstwo.
Comey uwielbiał teatralność i był bardzo ambitny.
Został zastępcą prokuratora generalnego i dyrektorem FBI.
Nawet jeśli zrobili tylko to, czego rodzice uczą dzieci od wieków,
kłamstwo to zły wybór, nawet gdy jest się w trudnej sytuacji.
„Kłamstwo. Chodzi o kłamstwo”. Akurat.
Większość prokuratorów nie wniosłoby tej sprawy.
Comey był wyniosły
i nie bał się podejmować ryzyka.
Dzięki Marcie mogli pokazać, że walczą z korporacyjnymi nadużyciami,
choć sprawa nie miała nic wspólnego z jej firmą.
Wielu uważa, że Martha stała się kozłem ofiarnym,
ponieważ jest kobietą, i to kobietą sukcesu.
Dlaczego Martha Stewart?
Nie została oskarżona z powodu tego, kim jest,
ale tego, co zrobiła.
Nie miałam pojęcia, co sobie myślą.
Może byli bandą dumnych mężczyzn,
co bali się ośmieszenia, gdyby nie skazali jej za wykorzystanie informacji poufnej,
i chcieli się zemścić.
Albo po prostu byli zgrają świętoszkowatych frajerów.
Jest oskarżoną w głośnej sprawie
dotyczącej czegoś, co nie było przestępstwem.
- Wielu ludziom to przeszkadza. - I słusznie.
- Dlaczego się na nią uwzięli? - Za barierki!
Wielu komentatorów było zdania, że zrobili z niej przestrogę.
Transakcja, która przysporzyła jej tylu kłopotów, opiewała na 45 000 dolarów.
Suma nieodpowiadająca randze sprawy.
Każdy pytał: „A jak wpadnie pod autobus?”.
A nikt nie podejrzewał, że oskarżą ją o kłamstwo. Nikt na to nie wpadł.
W dzisiejszym programie:
skandal z Marthą Stewart odbił się poważnie na jej firmie.
Cena akcji spadła od zeszłego roku o 86%.
Każdy nowy szczegół, który działa na jej niekorzyść,
w wielu kręgach jest witany z radością.
Dziennikarze uwzięli się na Marthę.
Nie na jej firmę, tylko na nią.
A najfajniej się ogląda,
jak Martha Stewart pędzi do sądu pod parasolem.
Ludzie byli złośliwi wobec Marthy.
- Dlaczego tak jej nienawidzą? - Bo kochają upadki ludzi doskonałych.
Wywołujesz silne emocje.
Dlaczego tylu ludzi cię nienawidzi?
Dziś początek procesu o utrudnianie działań.
Wszyscy obserwują Marthę Stewart.
Procesy to starcie dwóch poglądów.
Ich był dość prosty do przedstawienia.
Elegancka Martha dostała cynk, a potem o nim skłamała.
My chcieliśmy przedstawić kobietę, która panowała nad wszystkim,
i perfekcjonistki,
która nie pamięta, co się stało. Trudno to udowodnić.
- Dzień dobry. - Jak się czujemy?
Wspaniale.
Mogła przyznać się do winy.
Próbowano rozwiązać spór.
Ale nie chciała się przyznać do tego, że kłamała.
Starczy powiedzieć sądowi: „Świadomie i umyślnie okłamałem rząd”.
Nie zapytałem, czy uważa się winną. Raczej się nie uważała.
Przyznanie się nie przeszłoby jej przez gardło.
Do końca mową ciała i zachowaniem przekonywała o swojej niewinności.
Ale z upływem czasu
było coraz bardziej widać, że to się nie skończy dobrze.
Proces kręcił się wokół tego,
czy skłamała, mówiąc, że sprzedaż akcji nie miała nic wspólnego z Samem Waksalem.
Tak więc pytanie brzmiało:
„Jak się dowiemy, czy mówiła prawdę?”.
Okazało się, że osobą, która to wiedziała,
był sekretarz Petera Bacanovica,
Douglas Faneuil.
Kluczowym świadkiem jest młodo wyglądający 28-latek.
Ma udowodnić, że Martha Stewart kłamała o tym,
dlaczego dwa lata temu pozbyła się akcji ImClone'u.
Doug był najważniejszym dowodem.
Bacanovic kazał mu przekazać Marcie, że Waksal sprzedaje akcje,
aby mogła zareagować.
Faneuil zeznał, że Bacanovic kazał mu poinformować Stewart o sprzedaży akcji.
Jego zeznania brzmiały przekonująco.
Jak i to, że Martha traktowała go jak śmiecia.
Wiadomo było, że tak się odnosi do swoich podwładnych.
„Nikt mnie jeszcze nie potraktował tak źle przez telefon.
Rzuciła słuchawką”.
Opowiadał nie tylko o wydarzeniach obciążających Marthę, ale i o niej samej.
Mówił o tym, jaka jest.
„Wydawała z siebie przedziwny dźwięk.
Brzmiała jak ryczący pod wodą lew”.
ŚWIADEK: NAZWAŁA MNIE !@#$%
Zaczynaliśmy poznawać prawdziwą Marthę,
szorstką, nieokrzesaną osobę,
którą znało wiele osób w Nowym Jorku, ale szeroka publiczność nie.
Była dla Faneuila przez telefon wredna,
kazała mu zmienić muzykę na czekanie,
bo jak nie, to przejdzie do innego biura.
Prokuratura chciała przedstawić Marthę jako trudną, szorstką osobę.
Chcieli zrobić z niej czarny charakter i dobrze im to szło.
Martha Stewart okazała się małostkową, pogardliwą i złą osobą.
I choć nie powinno mieć to w tej sprawie znaczenia,
to jednak ma.
To przykuje uwagę mężczyzn.
Wredna, wyniosła i traktująca mężczyzn z pogardą kobieta.
Próbuje mnie pani przekonać, że chodzi o to, że ona jest kobietą?
Chodzi o to, że to sprawa wymierzona przeciw kobiecie, ale nie byle jakiej,
bo odnoszącej sukcesy i aroganckiej.
A przesłanie sprawy brzmi: nie wolno ci być suką.
Według nas to polowanie na suki.
Byliśmy tam tylko dlatego, że była sławna i miała kłopoty.
Te dwa czynniki podbijają sprzedaż gazet. Każdy chciał uszczknąć coś dla siebie.
Marcie bardzo zależy na wizerunku.
A prasa nieustannie przedstawiała ją w negatywny sposób.
To było ohydne.
A ja musiałam zachować spokój,
trzymać głowę prosto i nie płakać.
Bo kobiety interesu nie płaczą.
Nie płaczą.
Z biegiem czasu
dowody zaczynały coraz bardziej ciążyć,
a ostatni gwóźdź do trumny
wbiła Mariana Pasternak.
To moja przyjaciółka.
Byłam druhną na jej ślubie.
Matką chrzestną jej dzieci.
Martha zwierzała się Marianie
i były razem na wakacjach,
gdy to miało miejsce.
Martha napomknęła, że sprzedała akcje ImClone'u.
Wiedziała, że nie powinna mi o tym mówić.
Uczyniła mnie świadkiem.
Dzień dobry, pani Pasternak.
Czy podczas pobytu w Meksyku rozmawiały panie na temat maklerów?
Pamiętam, jak rzuciła krótkim:
„Jak to dobrze mieć maklerów, którzy uprzedzają”.
To było jak grzmot, który nagle rozległ się na sali.
Miażdżące stwierdzenie.
Wspierało to twierdzenie prokuratury, że Bacanovic, jej makler, dał jej cynk
o tym, że Waksalowie sprzedają akcje ImClone'u.
I udowadniało, że kłamie.
I TY, MARIANO?
Według niej Stewart wiedziała,
że Sam Waksal sprzedaje akcje ImClone'u.
To jedna z kluczowych kwestii.
Miałam obowiązek mówić prawdę, i tak też uczyniłam.
Rozejrzałam się po sali i dostrzegłam wzrok Marthy.
Zimne, lodowate spojrzenie. Wiedziałam, że to koniec naszej przyjaźni.
Mariana przy mównicy była już człowiekiem zniszczonym.
Przerażonym.
Poinstruowanym, co mówić.
Bardzo mnie to zasmuciło.
Była człowiekiem.
Z pewnością przeżywała ogromny stres.
Widać było, że czuje się skrzywdzona.
Zostawcie Marthę w spokoju!
Byliśmy przerażeni.
To, co się z nią działo, było bardzo niepokojące.
Ona jest urocza. Dajcie jej spokój.
Podczas gdy zwolennicy Stewart czekają na werdykt przed sądem,
ławnicy debatują nad faktami wewnątrz.
Według analityków problemem rządu jest to,
że choć świadkowie byli przekonujący, to brakuje niepodważalnych dowodów.
Najlepszą obroną jest argument, że sprawa nie powinna trafić do sądu.
Przysięgli mogą uznać,
że jest to wybiórcze oskarżenie.
A jeśli się skupią wyłącznie na tym,
czy została w jakiś sposób ostrzeżona, sądzę, że Martha może mieć kłopoty.
Moment wejścia przysięgłych to niewyobrażalnie napięta chwila.
Członkowie ławy przysięgłych, otrzymałam werdykt i teraz go odczytam.
Oskarżona Martha Stewart...
Winna we wszystkich punktach oskarżenia.
WINNA!
Na sali była dziennikarka New York Post.
Była wyraźnie zadowolona.
Przez cały proces wypisywała okropne rzeczy.
Na szczęście już nie żyje.
Nikt już nie musi czytać tych jej bzdur.
Moja córka zemdlała, usłyszawszy werdykt.
Bidulka.
To było przerażające i niepojęte.
Ocknąwszy się, niestety wciąż tam byłam.
Przy wtórze słabego aplauzu Martha opuściła sąd jako przestępczyni.
Kochamy Marthę!
To było straszliwe przeżycie.
Ci durnie z prokuratury zrobili ze mnie trofeum.
Powinno się ich wrzucić do blendera i zmielić na wysokich obrotach.
Byłam trofeum.
„Mamy ją. Znaną kobietę, pierwszą amerykańską miliarderkę”.
Otrzymałam informację, że wstrzymano handel akcjami firmy Marthy.
Po ogłoszeniu werdyktu cena spadła do około dziesięciu dolarów.
Analitycy przewidują, że może spaść do pięciu dolarów.
Osiemnaście stacji CBS i UPN anulowało dziś program Marthy.
Reklamodawcy wycofali się z jej sztandarowego programu.
Była jedną z najsilniejszych marek w historii.
Mocniejszą od Coca-Coli i McDonald's.
Groźba więzienia jeszcze bardziej odsunęła Marthę Stewart od jej firmy.
Musiała odejść z zarządu Martha Stewart Living Omnimedia
i ustąpić ze stanowiska dyrektora kreatywnego.
Stałam na szczycie świata.
Byłam w zarządzie Nowojorskiej Giełdy.
Byłam w zarządzie Revlon Corporation.
Odebrano mi firmę i miejsce w zarządach.
Coś okropnego.
TO ZŁA RZECZ
W Martha Stewart Living zapanowała czysta panika.
To koniec Martha Stewart Omnimedia.
Jest rozczarowana, bo ma wrażenie, że jej życie poszło na marne.
Z powodu nieudowodnionej błahostki przekreślono wszystkie jej osiągnięcia.
KILKA TYGODNI PRZED OGŁOSZENIEM KARY
MARTHA STEWART ZAPROSIŁA EKIPĘ FILMOWĄ NA ŚNIADANIE WIELKANOCNE
Wielu ludzi ciekawi, jak się masz.
Nie chcę, by było słychać prowadzącego wywiad.
Nie, my...
Postaramy się zrobić tak, by było słychać tylko twój głos.
Może więc nie powinieneś zadawać pytań,
tylko poprosić, abym o czymś pomówiła.
- Zaciśnij zęby. - Dalej.
Gotowa?
Miła i urocza.
Jest Wielkanoc 2004 roku.
Zaprosiłam
16 czy 20 gości
na śniadanie.
W menu są ugotowane już przeze mnie na twardo jajka,
ciasto z kremem z pomarańczy malinowych,
łosoś...
Do wyroku został miesiąc. Nie wiem, co mnie czeka.
Jak się przygotowujesz?
Poszłam do dentysty, ginekologa,
by upewnić się, że jestem w jak najlepszej formie,
aby ciało i umysł mogły to znieść.
- Wyfiletować? - Tak, o to w tym chodzi.
Pokazać?
Prasa uczyniła mnie kimś, kim nie jestem.
Nie jestem tą złą, nieprzyjemną i okropną osobą,
jaką mnie przedstawiają.
Jestem surowa, wymagająca
i mam wszystkie dobre cechy człowieka sukcesu.
Niedawno skrytykowałam filiżankę do herbaty.
Zapytałam, jak się sprzedaje.
„Kiepsko”. Na co ja: „A wiesz dlaczego?
Podnieś ją.
Możesz włożyć palec do uszka?”.
Sprzedawca odebrał to jako podłą krytykę.
Wytknięto mi, że to powiedziałam.
Krytykę uszka filiżanki z mojej firmy uznano za coś złego.
Jestem przeciwnego zdania.
Nie myj jej mydłem.
Nigdy.
Wcześniej by nie trafił do naszego katalogu.
A ja mam się cackać z takim idi... głąbem?
Jakim nożem je kroisz?
- Tym. - Nie wygląda śmiesznie?
- Nie wiem. - Dlaczego?
Dlaczego kroisz wielką pomarańczę nożykiem?
Wiesz, jak szybko się kroi dużym?
Dobra, nie kręć tego, bo ręce mi opadają.
Dobra?
Duże pomarańcze kroi się dużym nożem.
Trzeba być uważnym i efektywnym.
Patrz, tak jest dużo łatwiej.
Byłaś kiedyś w więzieniu?
Nie.
Masz pojęcie, jak tam jest?
Niezbyt.
Przeszukania nago...
W więzieniu o minimalnym rygorze raczej ich nie robią.
- Robią. - To jestem niedoinformowana.
Powinnaś się rozeznać, jak jest w więzieniu.
Nie chce mi się nawet o tym rozmawiać.
Dasz radę? Choćby nie wiem co?
Oto widok sprzed sądu federalnego na dolnym Manhattanie.
Martha Stewart wychodzi z gmachu
po ogłoszeniu wyroku od sędzi Miriam Cedarbaum.
Pięć miesięcy w więzieniu,
pięć miesięcy aresztu domowego,
dwa lata wyroku w zawieszeniu i grzywna 30 000 dolarów.
Ogłoszenie wyroku było bardzo emocjonalne.
- Oszczędźcie Marthę! - Co za szok.
Bezprawie!
KOCHAMY CIĘ, MARTHO
Oto Alderson,
miasteczko więzienne i dom Marthy Stewart na najbliższe pięć miesięcy.
Jego przydomek to Obóz Babeczka,
ale Federalny Zakład Karny w Alderson to nie miejsce na piknik.
Strażnicy nie gwarantują słynnej więźniarce nietykalności.
Czy zdołamy chodzić za nią, by żadna więźniarka jej nie dokuczała?
Nie.
Stewart wszystko kontrolowała.
Jak zniesie brak kontroli?
Ciężko.
To będzie dla niej trudny okres.
DZIEŃ 1/150
„Jest piątek 8 października.
Weszłam o za pięć szósta rano.
Pozwolono mi zatrzymać kolczyki z perłą.
Szkła kontaktowe i resztę kazano włożyć do pudła.
Badanie lekarskie musiałam przejść nago.
»Zrób przysiad, ręce do góry,
kaszlnij«.
Upokarzające”.
Musiałam przejść te okropne procedury znane z filmów. Coś niewyobrażalnego.
„Dostałam pokój J11 na piętrze.
Mam w nim piętrowe łóżko z metalowymi sprężynami i stelażem.
Sprężyny są mocno zapadnięte i niezdrowo się na nich śpi.
Wolałabym górne łóżko.
Ale więźniarki, które ukończyły 62 lata, muszą spać na dolnym”.
DZIEŃ 2/150
„Pobudka o czwartej.
O piątej prysznic.
O siódmej »kawa«.
Martwi mnie słaba jakość jedzenia
i brak świeżych produktów.
Posiłki zawierają dużo skrobi, węglowodanów i tłuszczy.
Wszystko przetworzone”.
Piliśmy straszną lurę.
Nigdy nie byłam kawoszem, ale to były po prostu pomyje.
A mleko... Wszystko było paskudne.
„W bibliotece obejrzałam dokument o Wielkim Kanionie.
Trzeba wykorzystać ten czas na codzienną naukę.
Wszyscy wiedzą, że umieszczenie mnie tu to kpina”.
DZIEŃ 6/150
„Podczas spaceru minęłam dwie ładnie ubrane panie.
Skomplementowałam piękny, ciepły ranek i ich wygląd.
Poznawszy po srebrnym breloku,
że to strażniczki,
musnęłam ten brelok.
Później pouczono mnie, że dotykanie strażnika jest zakazane
i grozi surową naganą.
Przeprosiłam, ale wydało mi się to wtedy taką błahostką,
że przez resztę dnia nawet o tym nie myślałam”.
Wsadzili mnie do izolatki za dotknięcie funkcjonariusza.
Dzień bez jedzenia i picia.
A to przecież Obóz Babeczka, pikuś.
Żaden tam pikuś.
Przyjeżdżałam niemal co weekend.
Jechałam tam dzień wcześniej, wstawałam o czwartej,
opatulałam się kocami,
bo trzeba było wyjść z auta i stanąć w kolejce, bo dostać stolik.
Patrzyłam, jak wchodzi
w więziennym dresie i okularach.
Pierwszy raz widziałam Marthę w okularach.
Była trochę zawstydzona,
tym bardziej że znamy się tak długo.
Były tam osoby, które chciały ją skrzywdzić.
Gdy się wracało po ciemku, można było zostać napadniętym.
Dochodziło do napaści, pobić.
Zdarzało się.
Ostrzeżono mnie.
Ale nie chroniono.
DZIEŃ 17/150
„Kolejny dzień.
Poszłam do szklarni.
Brakowało tam nawozów, doniczek, nasion itede.
Więźniarka z długą odsiadką zaprojektowała ogródeczek.
Ona też nie ma zasobów.
Była bardzo wdzięczna za moje książki ogrodnicze.
Więzienie nie resocjalizuje,
nie dba o naukę, o to, by ludzie poczuli się lepiej
i zajęli się czymś lepszym”.
DZIEŃ 19/150
„Witaj, Charlesie Simonyi. Jak się masz?
Już długo nie dostałam od ciebie żadnego mejla czy liściku.
Odezwij się”.
Dlaczego chłopak odwiedził cię tylko raz?
Nie chciał spędzać czasu z więźniem.
Pływał po świecie łodzią.
DO ZOBACZENIA WKRÓTCE.
DO PÓŹNIEJ. BUZIAKI.
Niepokoiło mnie to.
DZIEŃ 22/150
„Trudno odróżnić jeden dzień od drugiego.
Czuję się trochę odłączona.
Samotna.
Odizolowana.
Czuję się dziś bardzo mało ważna,
jakby nikogo nie obchodziło, czy wrócę do świata realnego”.
Zastanawiałaś się, czy...
komuś by cię brakowało, gdybyś nie wróciła?
Musiałam dbać o samoocenę
i zapewniać się, że jestem dobrą osobą.
To był straszliwy czas.
Byłam dziewczyną z Nutley
z wielodzietnej rodziny, która wpada na dobry pomysł,
przekształca go w coś wspaniałego i czerpie z tego zyski.
Tak można to streścić.
A potem wpada do dziury.
Musiałam się wygrzebać z jebanej dziury.
„Wstałam o szóstej, umyłam się, ubrałam, zaprowadziłam porządek w łazience.
Pobiegłam do kaplicy, gdzie muzułmanki poprosiły mnie, bym jako jedna z pięciu
pomówiła o tym, jak poprawić swoje życie i sytuację.
Zachęciłam je, by były przedsiębiorcze, jeśli mają niecodzienny pomysł,
który pomoże innym. Coś potrzebnego i pożądanego.
Powtarzam to od lat
i wciąż jest to aktualne.
I wiem, że słuchaczki wyniosły coś
z moich uwag”.
Pomagałam z planami biznesowymi.
Ciekawie się słuchało oczekiwań i marzeń tych kobiet.
Z początku trochę się rządziła. Z przyzwyczajenia.
Ale szybko pojęła, że jedziemy na tym samym wózku.
„Susan Spry nazrywała mniszków, szczawiu, szalotki i czosnku
i podarowała mi połowę zbioru.
Jest tam już od 12 lat. To bystra początkująca ogrodniczka.
Ogromnie się cieszy, że ma z kim pogadać o ogrodnictwie,
zbieraniu, zdrowiu i warzywach.
Cieszę się na ucztę”.
Martha starała się uprzyjemnić życie.
Powiedziała: „Zjedzmy kolację. Zrobimy kanapki z ogórkiem”.
„Jakie kanapki z ogórkiem?
Co ty pleciesz?”.
Była sympatyczna dla wszystkich.
Widać było, że chce być obecna w życiu każdego.
„Czas leci szybko,
a ja wkrótce wrócę do mojego świata.
Mam tyle do omówienia, przemyślenia, zaplanowania.
Gdy wyjdę w marcu, chcę mieć ręce pełne roboty”.
DZIEŃ 149/150
Dobry wieczór.
Choć oficjalnie Martha Stewart ma wyjść dopiero w niedzielę,
chodzą głosy, że może to nastąpić już jutro rano,
zwiastując wiosnę i nowy rozdział Martha Inc.
„Więzienie.
Jak tu było naprawdę?
Byłam przerażona?
Zmartwiona? Znudzona?
Pierwszy raz od dawna miałam czas na przemyślenia,
wolna od zmartwień i stresu, który towarzyszył mi trzy lata”.
FEDERALNY ZAKŁAD KARNY
„Nawiązałam przyjaźnie. Wpadłam na nowe pomysły.
Mimo wszystko mogłam być produktywna.
Mój powrót do życia zbiegł się z nadejściem wiosny
i wszystkiego, co świeże i nowe”.
Zbliżyłyśmy się. Zaprzyjaźniłyśmy.
Pomagałyśmy sobie w tym niezwykle trudnym czasie.
Martha wywarła na mnie ogromny wpływ.
„Szczerze chciałabym pomóc znaleźć lepsze życie wszystkim tym kobietom,
ich dzieciom
i rodzinom”.
DZIEŃ 150/150
Martha Stewart kończy odbywanie kary w więzieniu federalnym.
A oto i ona.
Jak się czujesz?
Gdy ją odebraliśmy, od razu ją zapytałem: „Coś ty, kurwa, włożyła?”.
Poznałam w więzieniu wspaniałe rzemieślniczki.
To piękne ponczo dostałam od więźniarki i świetnie pasowało na wyjście.
Mój chłopak Charles wysłał po mnie samolot.
Bardzo się cieszyłam, że wychodzę.
Na Manhattanie gromkie brawa
powitały wracającą do pracy po dłuższym urlopie Marthę Stewart.
Podziękowała swoim ludziom z Martha Stewart Omnimedia.
Kocham was z całego serca.
Naprawdę się cieszę, że wróciłam.
Wcześniej przejmowała się tym, co inni o niej pomyślą.
Aż stało się to najgorsze, co mogło się przytrafić.
50 NAJPOTĘŻNIEJSZYCH BIZNESMENEK
A ona to przetrwała.
Więzienie ją uwolniło.
JESTEM NIEZNISZCZALNA
Jestem wolna.
Bez nadajnika.
Mark Burnett, twórca The Apprentice,
zaproponował program The Martha Show.
Ucieszyło mnie to, pewnie, że chciałam się tym zająć.
Czy to twój powrót?
Mam nadzieję, że znów będę uczyć
i dostarczać cennych informacji.
Zaraz zmieszamy przyprawy i wetrzemy je w mięso.
O rety.
Dobra.
Mark Burnett chciał talk-showu z różnorodnymi gośćmi,
a ja programu poradnikowego.
To był dla niej wrażliwy okres.
Gdyby nie więzienie,
odmówiłaby Markowi Burnettowi.
Straciła panowanie.
Wskutek czego nie mogła dostarczyć tego, czego ona i widzowie sobie życzyli.
Wydawało się to wymuszone.
Mogę cię dziś czegoś nauczyć.
Gotujesz dużo w domu?
Marthę raczej nie bawiło spędzanie czasu z celebrytami,
którzy nie znali się na tym, co mieli robić.
Te cholerne programy to zło.
Ludzi nie ciągnęło do Marthy, ponieważ była blisko celebrytów
albo że była celebrytką,
lecz ponieważ coś sobą przedstawiała.
A ten program nie był w stylu Marthy.
Mark Burnett nie łapał, kim jest Martha.
Publiczność na żywo i lipna muzyka...
To bardziej przypominało więzienie niż pobyt w Alderson.
Lepiej jest, gdy to ona kontroluje, niż gdy pozwala kontrolować innym.
Chciała się zająć wieloma rzeczami.
Ale z powodu wyroku nie mogła być prezesem.
Stewart dwoi się i troi, by uratować firmę.
W tym roku odnotowali 35-milionową stratę.
WEWNĘTRZNE KŁOPOTY
Renegocjacja umowy z Kmartem wypadła marnie.
A proponowane nam oferty nie były tak korzystne.
Robi się spory chaos, gdy zarabia się mniej, niż by trzeba.
I coraz trudniej było zachować autentyczność.
Nie wszystko da się zrobić idealnie.
W pierwszej dekadzie XXI wieku
Martha Stewart Living Omnimedia
kurczyło się i przybywało mu kłopotów.
Traciła na znaczeniu dla społeczeństwa i kultury.
Gdy Martha przestała być prezesem,
przestało się też układać.
Martha nie mogła przywrócić firmie dawnego blasku.
To była firma giełdowa.
Na niektóre rzeczy Martha nie miała żadnego wpływu.
Trudno było jej się z tym pogodzić.
Po więzieniu stałam się mniej sprawna.
A moje życie – mniej ekscytujące.
Na czym ucierpiał mój związek z Charlesem.
Zaplanowaliśmy wymyślną podróż.
Odwiedzaliśmy prezydenta Islandii. W łóżku oznajmił, że się żeni.
Z Lisą.
Zapytałam, z jaką.
Słowem mi nie wspomniał.
„A jej rodzice chcą, abym więcej z tobą nie rozmawiał”.
To najokrutniejsza rzecz, jaką można zrobić.
Jak mężczyzna, który spędził ze mną 15 lat,
może to zrobić?
Jak można w tak durny sposób skrzywdzić ukochaną osobę?
To był drugi „rozwód”.
The Wall Street Journal donosi,
że Martha Stewart jest bliska sprzedaży Martha Stewart Living Omnimedia.
...licencje na szereg marek,
w tym produkty z kolekcji Jessiki Simpson
i Linens 'n Things.
To był druzgocący moment, bo oznaczał koniec pewnej ery.
Niektóre chwile stanowią punkty zwrotne.
Z perspektywy czasu widzę, jak to wszystko zjebało.
Miałaby teraz firmę wartą dziesiątki miliardów dolarów.
Ogromną, która by zmieniła świat.
Wyobraźcie sobie.
Ja założyłam tę firmę,
dzięki wyłącznie moim pomysłom
i moim „wewnętrznym przemyśleniom”.
I już nie jest moja.
Bycie czyjąś własnością to co innego niż posiadanie swojej firmy.
Ile?
Straciłam?
Osobiście pewnie z...
Pół miliarda?
Raczej ponad miliard.
- Więc... - Ponad miliard?
Tak i...
Dość. Pomówmy o przyszłości.
W tym czasie,
jeśli wierzy się w czar,
to ten mój ucierpiał.
Nie byłam sprawna jak dawniej.
Coś mnie spowolniło.
Mam dwa motta.
„Co dzień ucz się czegoś nowego”
i „Gdy przestajesz się zmieniać, przestajesz żyć”.
Zmień ogród, jak ci się nie podoba.
Wyrwij wszystko i zacznij od nowa.
Justin!
Justin Bieber był w największym życiowym dołku.
Coś powiedział? Najebię ci.
Justin i jego menedżer
pomyśleli, że Roast na Comedy Central będzie szansą,
aby Justin zapanował nad tą szopką,
która się wokół niego zrobiła. Stawka była wysoka.
Nie ma tabu. To roast. Pełen pocisk.
Zadzwonił do mnie menedżer Justina i mówi:
„Mam hit:
Marthę Stewart”.
Zapozuj dla nas!
Martha to legenda, w dodatku wie, jak jest w więzieniu.
A właśnie ono czekało Justina.
To było jak interwencja.
Martha od kilku lat była poza ekranem.
Świat kultury o niej zapomniał.
Jak się poczułaś, gdy zaproszono cię na roast Justina?
Ekstra.
To spadło jak manna z nieba.
Niespodziewanie.
Moja publicystka powiedziała, że to nie moja bajka.
Za to moja córka: „Pewnie, idź do Comedy Central”.
I zapytała, czy oglądałam kiedyś roast.
Odpowiedziałam, że chyba tak.
Kłamałam.
Martho!
Dobry wieczór, nazywam się Kevin Hart.
Witam na Roaście Justina Biebera.
Tak!
Zaraz spuścimy mu porządne lańsko.
Oj, tak!
Czarnym widzom tłumaczę, że ta biała starucha na kanapie
to Martha Stewart.
O, tam.
Martha Stewart.
Martha zdjęła w mojej garderobie koszulę.
Cisza.
Nie zrozumcie mnie źle.
Chciała tylko, żebym ją wyruchał w cyce!
Przepraszam, staram się was rozluźnić.
Alexis zapytała, czy wiem, że mnie też zroastują. Miałam to gdzieś.
Fajnie, że znów rozmawiasz z Czarnymi
od czasu odsiadki.
To miłe.
Martha jest tak stara, że jej pierwszy okres to renesans.
Prawdziwym zaskoczeniem było dla nas to,
co mówiła o niej reszta.
Nie ostrzegano nas o tym.
Tylu tu raperów,
a to Martha najdłużej siedziała w pierdlu.
Celem roastu jest rozbawienie,
ale też przedstawienie jakiejś prawdy.
Oto Martha Stewart.
Dziękuję ci, Kevinie.
Fajnie jest tu być. A, tam jesteś.
Słuchanie godzinę, jak wykrzykujecie te swoje żarty,
to największa kara, jaka mnie spotkała.
Jak wiemy, Kevin jest obecnie jedną z największych gwiazd kina.
I słusznie.
Walczył o to przez lata.
A gdy wreszcie dostał pierwszą dużą wypłatę,
roztrwonił 150 000 dolarów na zegarek.
Jak się na to mówi?
Nie chodzi o afroamerykańskie bogactwo.
Przypomnę sobie.
Kto by pomyślał, że Snoop Dogg ma 43 lata.
To trzykrotność długości życia psa
i dwukrotność wieku jego przyjaciół.
Spodziewano się, że powie coś lajtowego.
A tu niespodzianka.
Zajmuję się dużo sprzątaniem, ale ty jesteś bez dwóch zdań
najbrudniejszą szmatą, jaką widziałam.
Widownia nie wierzyła, że Martha może być tak zabawna.
Pora, bym przeszła do rzeczy, czyli dała Justinowi rady,
które przydadzą mu się, gdy wyląduje w pace.
Przeżyłam więzienie, a ty nie przetrwałbyś tam tygodnia,
więc słuchaj uważnie.
Po pierwsze potrzebujesz kosy.
Ja swoją zrobiłam z grzebienia szpilkowego i gum do żucia.
Potem pokażę jak.
Nic prostszego.
Najlepsze są gumy Bubblicious i fajnie się to słowo wymawia.
Gdy odsiadywałam,
wszystkie młode laski z bloku
miały na mnie chcicę,
stwierdziłam więc, że muszę którejś dosolić.
Poszłam do chlewni,
wybrałam największego babochłopa
i ciuknęłam ją.
Potem odsiadka była łatwiejsza od robienia jagodowych babeczek.
Była gwiazdą roastu.
Majstersztyk.
Genialne pod wieloma względami.
Martha odzyskała tożsamość.
I odbiło się to szerokim echem.
Trafiła do młodszej widowni.
Przyjęli ją jako jedną z nich.
Przesiedziałam obok Snoopa siedem godzin.
Kopcił blanta za blantem,
a ja miałam coraz większy odlot.
Tak się złożyło, że siedzieliśmy obok,
i od tego biernego palenia przyszło jej do głowy,
że powinniśmy się spotkać i pogadać.
Powiedziałem jej, że podoba mi się, co robi i jak się zachowuje
i że już samo przebywanie z nią to dla mnie zaszczyt.
I tak zrodziła się przygoda.
Zrobiliśmy zabawny, dziwaczny
kucharski program rozrywkowy, w którym naprawdę gotowaliśmy.
Dobrze jest łączyć kultury.
Tworzą wspaniałą parę, bo on jest przeciwieństwem tego,
co reprezentuje ona.
To był przebój.
- Dajesz, Martho. - Tak.
Fajnie lejesz karmel na te jajca.
Wkurwiłem się, gdy was zobaczyłem. Wychowałem się na twoich kawałkach.
Na spotkaniu odkryliśmy,
że mamy podobne zainteresowania i poglądy.
Uwielbiamy miłość i naukę.
Powtórzę to jeszcze raz.
Jeśli nie obserwujesz Marthy w mediach społecznościowych,
to dużo tracisz.
MÓJ KOLO, JUSTIN B!
Wykorzystała media społecznościowe w sposób,
na który żaden 70-latek by nie wpadł.
Dziś mi to wydziarali.
Kultura odkryła ją na nowo.
A ona wciąż jest tą samą Marthą, którą znamy od dekad.
Kuj żelazo, póki gorące.
Jej marka przetrwała dzięki autentyczności.
Jest przedsiębiorcza i piekielnie sprytna.
Start.
BIC EZ Reach – idealny ogień.
Na wszystkie okazje.
Trudno jest nie stracić znaczenia kulturowego,
będąc starszą kobietą,
a jej się to udało.
A teraz przekształciła się w seksowną babcię.
- To seksprzynęta. - Tak słyszałam.
Oto tegoroczna modelka z okładki:
Martha Stewart.
Jest najstarszą modelką Sports Illustrated.
Sto miliardów wyświetleń.
Nie szufladkujcie Marthy Stewart.
To matka metamorfozy.
Wzór współczesnej Amerykanki.
Należy do garstki ludzi,
którzy dosłownie zmienili to, jak żyjemy w naszej kulturze,
co kupujemy i o czym myślimy.
Martha stworzyła świat bujności i piękna.
Jej specjalność to dobry gust i pomysłowość.
Tego brakuje.
Żylibyśmy w smutniejszym świecie.
Była do szpiku doskonała,
co automatycznie przypłaciła samotnością, a przecież jest kobietą.
Co rusz spotykała się ze sceptykami,
hejterami, ludźmi, którzy chcieli ją zniszczyć.
Niezwykłe w niej jest to, że zwyciężyła nad tyloma przeciwnościami.
Godząc się z tym, że nie można kontrolować wszystkiego,
stała się istotniejsza dla świata.
Przestała grać boginię i stała się jedną z nas.
Kobietą, która pokonała trudności i szła naprzód.
Sprawdzam, czy nie mają sucho i ładnie rosną.
Zależy mi na każdej sadzonce.
„Kulturowe znaczenie sukcesu Marthy Stewart
jest osadzone w samym sukcesie.
I dlatego nawet jej trudności i zmagania
nie szkodzą, a są integralną częścią jej przekazu i marki.
Nie wykreowała się na superkobietę,
lecz na kobietę zwyczajną”.
Zawsze szukam luk.
Co nie istnieje, a powinno?
Jak mogę pomóc wypełnić tę lukę?
Człowiek widzi pole
i zamienia je we wspaniały ogród.
Dostrzega kwiat, który tam nie pasuje,
i wsadza na jego miejsce właściwy.
Nie toleruję niedoskonałości.
Ale z wiekiem
akceptuję je bardziej,
niż gdy byłam młodsza.
Można z nimi żyć.
Napisy: Dawid Zacharyasz