'Tijd is een mysterieus iets.' Albus Perkamentus
Bedankt.
Ja, ik heb het herbekeken...
u bent uitgenodigd voor de Harry Potter-reünie
Zweinstein verwelkomt alumni
Hermelien Griffel Griffoendor
Ron Wemel Griffoendor
Draco Malfidus Zwadderich
Ginny Wemel Griffoendor
Marcel Lubbermans Griffoendor
Rubeus Hagrid Griffoendor
Heer Voldemort Zwadderich
Bellatrix Van Detta Zwadderich
Sirius Zwarts Griffoendor
en Harry Potter Griffoendor
Hij kon niet weten dat op dit moment
mensen overal in het land heimelijk samenkwamen en toostten
met gedempte stem: Op Harry Potter, De Jongen Die Bleef Leven.
De Jongen Die Bleef Leven
Goed je te zien. -Hoe gaat het?
Ook fijn om jou te zien.
Dit is geweldig. -Het is ongelooflijk.
De vorige keer was je kleiner. -Een beetje. Heel aardig van je.
Hier zijn we dan. -20 jaar later.
Het is best raar.
Ik heb dit nooit kunnen vragen. Hoe ben jij regisseur van Harry Potter geworden?
Mijn dochter Eleanor heeft me overtuigd de boeken te lezen
nadat ik drie keer had geweigerd.
Toen de Gevangene van Azkaban uitkwam... -Dank je, Eleanor.
...beloofde ik de boeken te lezen en ik zag de films direct voor me.
Dat is sindsdien niet meer gebeurd.
Toen ging ik naar Edinburgh om Jo Rowling te ontmoeten.
Ik legde haar mijn visie uit en ze was het helemaal met me eens.
Toen de boeken uitkwamen, stonden kinderen een straat verder in de rij.
Duizenden stonden te wachten voor het laatste boek.
Zoveel mensen werden verliefd op J.K. Rowlings boeken.
Ik was zo'n acht jaar oud toen het eerste boek uitkwam.
Het werd een familiehobby.
Mijn vader deed alle stemmen en mijn broer en ik werden geobsedeerd.
We smeekten hem om door te gaan.
Na elk hoofdstuk smeekten we hem om er nog eentje voor te lezen.
Een vriendje op school had de eerste twee boeken.
Toen ik bij hem bleef logeren, liet hij me Steen der Wijzen zien.
Het hele logeerpartijtje zaten we in stilte te lezen.
Hij las de Geheime Kamer en ik de Steen der Wijzen. En zo is het begonnen.
Fred en George waren erg herkenbaar. Tweelingen in literatuur zijn zeldzaam.
De Geheime Kamer was het eerste boek waarvoor ik 's nachts opbleef.
Het was zo levendig geschreven en de personages waren zo herkenbaar.
Het was een complex, maar perfect gecreëerd universum.
Je vergeet makkelijk dat lezen in die tijd ten dode werd opgeschreven.
Dat onbeperkte geloof getuigt van een prachtige, creatieve kijk op het leven.
Ik voel veel bewondering voor J.K.
omdat miljoenen die nog nooit een boek hadden vastgehad nu boeken lezen.
Dan besef je wat de kracht van literatuur is.
Wat de cast betreft, was de zoektocht naar Harry ronduit krankzinnig.
De nieuwe Harry Potter-film zoekt kinderen
voor de drie hoofdrollen in de miljoenenproductie.
Ik ging naar de eerste auditie en er waren honderden, duizenden mensen.
We waren de enige tweeling die geen identieke kleding droeg,
dus we zijn snel aan de overkant twee identieke shirts gaan kopen.
Zonder te kijken. -Het moest maar volstaan.
We werden allemaal verzameld en ze leken te vertrekken.
Ondertussen bleef er wel een man staan met een microfoon boven ons hoofd.
Een klein meisje vroeg aan mij: Wat is dat?
Ik zei: 'Dat is een microfoon natuurlijk.
Ze filmen ons. Dit is een trucje.' Alsof ik het al eerder had gedaan.
Dat meisje was Emma.
Ik was laaiend enthousiast door alle opwinding tijdens die auditie.
Ik heb altijd geweten dat ik Hermelien zou spelen.
Mijn ouders werden er bang van.
Want wat moesten ze doen als ik de rol niet zou krijgen?
Ik vond het spannend. Ik was niet geïntimideerd of vooruitziend.
Het leek me gewoon leuk.
De hamvraag was wie Harry Potter zou spelen.
We konden Harry niet vinden. Het werd raar en er begon paniek te ontstaan.
Ik keek in mijn hotel in Londen naar de BBC-versie van David Copperfield.
Ik schrok meteen op en zei: Dit is Harry Potter, dit is de knul die we zoeken.
Ik zei tegen de casting director: Laat hem auditie komen doen.
Maar zijn ouders wilden hem niet in die wereld brengen.
Je moest tekenen voor alle zeven films en ze werden gefilmd in LA.
Mijn ouders weigerden, omdat het mijn leven overhoop zou gooien.
Gelukkig ging David Heyman een paar weken later naar het theater.
Twee mannen op de rij voor me draaiden zich om.
David is een topproducer en overtuigde Dans vader om Dan auditie te laten doen.
En zo hebben we Harry Potter gevonden.
Actie.
Het is een drakenei. -Wat is het?
Een drakenei.
Ik was een vrolijk kind met een zekere gekwelde uitdrukking.
'Je bent schattig, maar je ziet eruit alsof er van alles in je omgaat.'
Het was heel ontroerend om die jongen te horen praten.
Ik dacht: dat is hem. Gelukkig maar.
Rupert en Emma waren snel gecast omdat ze zo opvielen.
We hebben een proefopname gedaan met hun drieën om de chemie te testen
en die was meteen overduidelijk.
Jongens, ga dichter bij haar zitten als ze de informatie ontdekt.
Actie.
Het leek me stom om hierin te kijken.
Ik heb er vorig semester in gekeken, voor wat lichte lectuur.
Noem je dit licht? -Hou je mond.
Vilder kan elk moment binnenkomen en dan raakt Griffoendor 50 punten kwijt.
Ik wist het. Hier staat het.
Nicolaas Flamel is de enige bekende maker van de Steen der Wijzen.
De wat? -Lezen jullie tweeën niet?
Cut. Goed gedaan.
Het is leuk je te zien. -Het is surreëel.
Hoe voelt het om hier te zijn en hierover te praten?
Heel emotioneel natuurlijk.
Het voelt alsof er tegelijk geen tijd en heel veel tijd verstreken is.
Ja, het is bizar.
Het lijkt wel alsof het gisteren was en we nog geen reünie verdienen.
Ja, hè?
Maar ik heb intussen wel nierstenen gehad en een kind gekregen.
Dat had je gezegd. -Ik voel me oud.
Maar we hebben zoveel gedeelde herinneringen en ervaringen,
dat het makkelijk is om in die oude rol te vallen.
Onze eerste auditie, toen we elkaar voor het eerst ontmoetten,
kwam ik naar buiten en zag ik een bruinharige jongen vertrekken.
Ik wist meteen dat hij ook auditie deed voor Harry.
Ze probeerden allerlei combinaties van Ron, Harry en Hermelien.
Er was ook een proefopname van ons drieën.
Toen wij drieën samen speelden, voelde het anders, juist en makkelijk.
Ik herinner me de klik.
We kregen te horen dat we de rol hadden en toen zeiden ze:
'Cool, dat wordt aangekondigd. De pers komt naar jullie huis, dus blijf daar weg.'
Tot nog toe is alles ondersteboven gekeerd.
Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt.
Hermelien was volkomen logisch voor mij.
Dat ben ik. Ik ben dat meisje.
Emma was misschien wel de slimste persoon op de set.
De slimste van iedereen. Ze was een briljant kind.
Net als mijn personage ben ik snel bang.
We zijn thuis met z'n zevenen, ik heb een roodharige zus en woon in een nest.
Je zou geen 12-jarige vinden die zo klaar was voor de camera als Rupert.
Hij was zo onbevreesd.
Rupert was Ron. En Dan was Harry in zekere zin.
Wat vind je van beroemd worden? -Cool.
We vonden allemaal dat jij ons geruststelde tijdens de audities.
Dat straalde ook heel erg af op de set.
Ik kreeg de indruk dat het je geen moeite kostte.
Bij het maken van de eerste film ging ik kapot.
Maar ik ben ervan overtuigd dat je die bezorgdheid moet thuislaten.
Ik wil dat iedereen zich goed voelt, alsof ze thuis bij hun familie zijn.
het eerste jaar in Zweinstein
Oké, welkom bij jullie eerste vliegles.
Hef jullie hand op boven de bezem.
De eerste weken van de opnames waren de kinderen compleet in shock.
Als ik erop terugkijk, ben ik verbaasd dat ik niet helemaal overweldigd was.
Dan, als je je van haar wegdraait, moet je dit vastpakken en omhoog kijken.
Alsof je het gaat pakken.
Maar dat was omdat Chris en de crew er altijd iets leuks van maakten.
We waren maar kinderen en we keken ernaar uit om samen lol te trappen.
Dankzij Chris Columbus voelde het als een kermis.
We waren gewoon kinderen op een set.
Van Philosopher's Stone herinner ik me vooral dat ik Slam heb leren spelen.
Dit hebben we ook veel gespeeld... -Zo veel meppen.
Onze handen waren vuurrood door elkaar altijd te meppen.
Ik herinner me hetzelfde met de schenen.
Ik ben de kampioen.
Ze maakten het zichzelf vast lastiger door ons zoveel lol te laten maken,
want dat leidde ons af van het werk dat we moesten doen.
Voor de andere kijkers, hier is een muizenval...
Zet die niet op je neus, zo verpest je jouw make-up.
Een groot probleem was dat onze concentratie op en neer ging bij takes.
Ze zeiden hun tekst en lachten dan in de camera.
Of ze konden hun enthousiasme omdat ze mee mochten spelen
niet lang genoeg bedwingen om een scène in één keer te doen.
Jongens.
Columbus had al veel met kinderen gewerkt en was heel goed met hen.
Hij ging op z'n knieën met hen praten en fluisterde wat tegen hen.
Het voelde alsof hij je vader was. Alsof je bij z'n familie hoorde.
Doe hier wat losser mee. En praat dan gewoon wat.
Snap je? Je mag er gerust je eigen ding mee doen.
Je moet er natuurlijk mee zwaaien voor een spreuk, maar je doet 't goed.
Het is niet simpel, want je moet veel geduld hebben met kinderen.
Vooral met hyperactieve en opgewonden kinderen als wij.
Goudgrijps Tovenaarsbank
Wat leuk om jullie hier te zien.
Griffoendor-jongens bij elkaar.
Kom hier. -Goed je te zien.
Hoe slaagde Chris erin om zo vrolijk te blijven?
We dolden met hem. We waren elf of zo.
Je kon drie mensen het juiste laten doen, maar de andere vijf niet.
Rupert was meedogenloos. Zodra hij de sluizen openzette...
Daarom werkte dat ook. Columbus liet ons gewoon kinderen zijn.
Het voelde nooit als werk. -Dat was zo belangrijk.
Daarom voelt het ook zo als je ernaar kijkt, alsof we kinderen zijn.
Weet je wat grappig is?
Er speelden zoveel Britse topacteurs mee en ik had geen idee wie ze waren.
Ik heb een tijdje gedacht dat Richard Harris hier werkte als gids.
Niemand van de kinderen kon begrijpen met wie ze toen te maken hadden.
Hagrid heeft geen vreemde ontmoet, hij heeft Sneep gezien.
Dus hij weet hoe hij langs Pluisje kan komen.
En nu Perkamentus weg is... -Goedemiddag.
De elite van Britse acteurs.
Leg het eens uit. -Ik weet van niets, dat zweer ik.
Als ik denk aan de mensen met wie ik ben opgegroeid,
aan hun interactie en hun scherpe reacties...
De volwassen acteurs brachten een eigen soort ondeugendheid met zich mee.
Dat is geweldig.
Zoals Robbie Coltrane. -Hij was zo'n kind.
Hij was zo onvolwassen en leuk.
Hij maakte ons graag aan het lachen. Met succes.
Ik heb alles geprobeerd. Crèmes, zalfjes, scheren...
Elke ochtend dreigt mijn man me te verlaten.
Als hij echt van me hield, zou hij gezichtshaar niet erg vinden.
Hij doet gewoon heel moeilijk.
zitkamer Griffoendor
Jouw aardigheid en warmte maakten alle verschil.
We hebben zoveel tijd samen doorgebracht.
Ik heb mijn eigen kinderen minder vaak gezien dan jullie.
Mijn favoriete scènes waren die met jou en de bende in Hagrids hut.
Ik denk steeds aan die scène waarin ik een Modderbloedje wordt genoemd.
Je was die dag zo lief voor mij. Het was mijn eerste grote vertolking.
Hij noemde me een Modderbloedje. -Nee...
Wat is een Modderbloedje? -Het betekent onrein bloed.
Modderbloedje is een scheldnaam voor iemand met dreuzelouders.
Iemand als ik.
Jullie drieën zijn topacteurs geworden.
Die set voelde als een poort naar die wereld.
Stuart Craigs sets hadden altijd een groot oog voor detail.
de creatie van het onmogelijke
Ik was ervan overtuigd dat Zweinstein geen fantasiewereld mocht lijken.
Ik had veel creatieve vrijheid,
dus we konden deze wereld vanaf nul opbouwen.
Ik vond sommige sets overweldigend, en ik zat al 35 jaar in het vak.
Op mijn eerste bezoek aan de set kreeg ik een rondleiding in de Grote Zaal.
Dat was onvoorstelbaar.
De vloeren zijn echte Yorkstone.
Al die kinderen en figuranten liepen en aten op die vloer,
dus moest het wel een echte vloer zijn.
Daarnaast hingen er kaarsen met koord aan het plafond.
Een van de leukste momenten was toen die kaarsen door het koord brandden.
Alles stortte neer. -Honderden brandende kaarsen
die aan vislijnen aan het plafond hingen.
Veel van die dingen zouden nu gewoon opgelost worden met visuele effecten.
Het was zo cool. -Bedankt, Stuart Craig.
We houden van je, Stuart Craig.
De moeilijkste scène was zwerkbal. Het publiek moest de regels meteen snappen.
Zwerkbal is best gemakkelijk.
Elk team heeft zeven spelers. Drie jagers, twee drijvers,
één wachter en één zoeker, dat ben jij.
Jo Rowling heeft een zwerkbalreglement voor ons gemaakt
waarin alle details van het spel staan uitgelegd.
Productie-ontwerper Stuart Craig heeft dan het stadion ontworpen.
Het voelde authentiek en echt
voor een sport die allesbehalve echt is.
Ik wil veel energie en enthousiasme.
Actie.
Ze scoort. -Angelique Jansen scoort.
Tien punten voor Griffoendor.
Ik heb je dit altijd willen zeggen, maar op dag twee of drie
zoomde de camera op je in en je zei: We gaan niet naar huis, niet echt.
Het voelt raar om naar huis te gaan, hè?
Ik ga niet naar huis. Niet echt.
Ik schiet nog altijd vol. Ik dacht: die knul is een fantastische acteur.
Op dat moment ging de wereld voor ons open.
De eerste film is een uitnodigend verhaal: Welkom in Zweinstein.
Tot het einde van de film... -Wanneer ik iemands gezicht smelt.
De eerste film was een succes.
Zodra dat was gebeurd en mensen de film en de cast aanvaardden,
was de tweede film Chamber of Secrets dolle pret, want ik voelde me bevrijd.
familiewaarden van de Wemels
Kom erin.
Vooruit.
Goedemorgen, Wemels. -Goedemorgen.
Ik was altijd dol op scènes in het Nest, wanneer alle Wemels samen waren.
Er heerste een gespannen energie die aanstekelijk werkte.
het Wemel-Nest
Het Nest veranderde constant. Het kromp in en breidde uit.
Het ene moment was het een en al Brandstof en dan werd het kleiner.
Het was een levende set die veranderde.
Een Wemel zijn was het beste aan mijn rol in Harry Potter.
We hadden een Zweinstein-familie, maar het was fijn nog 'n familie te hebben.
We hadden zoveel extra scènes.
Julie is zo'n leuke collega. De kinderen begroetten ons: Dag, mama. Dag, papa.
Julie Walters speelde mijn moeder, Mrs Wemel. Ze was zo aardig.
Ze nam me onder haar hoede. Ze was de perfecte moederfiguur.
Ik was vooral close met de tweeling. Ze waren net m'n echte oudere broers.
Julie Walters en Mark Williams waren mijn tweede familie.
Ze bleven constant in hun rol en speelden op elkaar in.
Perkamentus... -Wie, lieverd?
Perkamentus moet weten dat je hier bent, Harry.
Cut.
Stop. Dit werkt niet.
Ongelooflijk. Jullie zien er goed uit. Hoe gaat het?
Alles goed? -Goed, en jij?
Dit is zo spannend. Het is al geleden van Azkaban.
We wisten niet dat je zou terugkomen.
Familiewaarden van de Wemels: aandacht, zorgzaamheid en plezier.
Harry, jij weet vast alles over dreuzels.
Wat is de functie van een badeend?
Het was heel ongedwongen. We waren de facto een familie.
Het is ook heel cool dat ze zo inclusief zijn.
Bij de familie Malfidus zie je het tegenovergestelde.
Dat is een goede vergelijking. -Ze verschillen als dag en nacht.
Draco, aardig zijn.
Mr Potter.
daar is de familie Malfidus
Lucius Malfidus. Eindelijk ontmoeten we elkaar.
Ik leerde Harry Potter kennen toen iedereen in de metro de boeken las.
Ik kreeg de rol van Lucius omdat ik die niet wilde, denk ik.
Ik deed auditie voor Gladianus Smalhart
toen Chris me vroeg om een andere rol te lezen.
Ik ging Kapitein Haak spelen en wilde geen tweede kinderschurk spelen.
Ik las mijn tekst met knarsende tanden en een bittere stem.
Dat was precies wat ze wilden, dus ze vroegen me om Lucius te spelen.
Gelukkig maar.
Hoe durf je?
Mijn aanwezigheid in het verhaal moest verklaren
waarom Draco zo'n gemeen, wreed en sadistisch rotjoch is op school.
Rood haar en een tweedehands mantel. Je moet wel een Wemel zijn.
Draco is het kind van zijn ouders en zijn ouders zijn heel slecht.
Als Hagrid je eerste invloed is, word je vast aardig en knuffelig.
Is hij niet prachtig? Wat een schat, hij herkent zijn mama.
Maar als je vader een psychopaat is met een cobrastaf,
word je vast niet de aardigste kerel.
Take één, camera klaar.
Tom, vertel het verhaal langzaam. Sinister en zacht.
Actie.
Ik was meteen dol op Tom. Hij was altijd zo'n schatje.
Het was heerlijk om met Jason te werken.
Eigenlijk was dat niet altijd het geval.
Hij kon razendsnel veranderen in de grootste eikel die ik ooit heb ontmoet.
Ik weet nog dat ik hem vastpakte en zo gemeen mogelijk deed.
Zijn gezicht zocht voortdurend naar mijn goedkeuring.
Onze eerste scène werd uiteindelijk niet volledig gebruikt.
Draco raakt daarin iets aan en ik sla hem met mijn staf.
Blijf overal vanaf, Draco.
Ik wist niet hoe scherp de tanden waren en ze sloegen in Toms handje.
Hij keek naar me op, tranen in de ogen.
Ja, vader.
Ik verontschuldigde me. Ik wist niet hoe scherp en zwaar de tanden waren.
En hij zei: Het is oké, dat is goed voor de scène.
Hij gedroeg zich als de gemene vader en zodra ze 'cut' riepen,
gaf hij je een knuffel: 'Heb ik je niet te hard geslagen?'
Net dr. Jeckyll en Mr Hyde.
Harry Potter, wat een eer.
Ik zei tegen een vriend dat ik een elf zou spelen in Harry Potter.
Ik herinner me de ongelooflijke gilletjes van blijdschap
en de wanhoop omdat ik niet begreep hoe belangrijk dit personage was.
In de take zeg ik: Dank je, dat is alles. Dan trap ik en zwaai ik met m'n staf.
Chris roept 'cut' en vraagt de vloer schoon te maken.
Maar ik was niet uitgegleden. 'Wat is er dan gebeurd?'
Ik heb Dobby van de trap geschopt.
Ik dacht: dit wordt belachelijk leuk.
Mr Malfidus.
Ik heb iets van u.
Enerzijds is die sok maar zielig, maar anderzijds is die alles.
Dat is de schoonheid van het personage.
Meester heeft Dobby een sok gegeven.
Wat? Ik heb niet...
Meester heeft Dobby kleding gegeven.
Dobby is vrij.
Een groot thema is de alliantie van vrienden die volhouden.
Wij hebben het meeste plezier gehad met Richard Harris.
We hadden een animatronische versie van Felix de Feniks.
Het was een grote rode vogel die niet echt bestaat.
Het was niet onrealistisch. Hij zou kunnen bestaan.
Richard kwam binnen, keek naar de feniks en zei:
'Tegenwoordig worden die dieren zo goed afgericht.'
Er zat een camera in de ogen, dus men kon Richard ernaar zien kijken.
Ze wilden de betovering niet verbreken, dus de vogel bleef reageren en bewegen.
Daardoor bleef Richard denken dat de vogel op hem reageerde.
Feniksen zijn zulke fascinerende wezens.
Ze kunnen zware lasten dragen en hun tranen bezitten genezende krachten.
We hebben het nooit verteld. -Hij dacht dat het een echte vogel was.
Zo gek dat we daar deel van uitmaakten.
Niemand had de serie kunnen starten zoals jij hebt gedaan.
Dat is heel fijn om te horen. Ik voelde me schuldig om mijn vertrek.
Toen ik afscheid nam, kon ik het niet echt geloven.
Je krijgt ook niet genoeg waardering voor wat je met die films hebt bereikt.
Bedankt. -Het was een geweldige ervaring.
Je begrijpt niet dat het niet uitmaakt als wat iemand wordt geboren.
Het gaat erom wat hij of zij wordt.
volwassen worden
Hallo.
Hoe gaat het? -Goed. Bedankt voor je komst.
Bedankt voor het gesprek.
Wie is dat? Die man? -Wie dat is?
Dat is Sirius Zwarts.
Sirius Zwarts is essentieel voor Harry.
Een van Jo's thema's is niet oordelen naar het uiterlijk.
Harry krijgt te horen dat Sirius Zwarts een misdadiger is.
Er is een moordenaar voortvluchtig. -Sirius Zwarts.
Wat heeft hij met mij te maken?
Maar wanneer Harry hem tijdens de derde film nodig heeft,
ontdekt hij dat Sirius niet is wie men hem laat uitschijnen.
Hij is heel anders. En Gary is zo'n opmerkelijke acteur.
We hebben hem gecast omdat hij een duisternis in zich heeft,
maar ook een ziel en een warmte.
Wanneer heeft men je aangesproken om Sirius te spelen?
Ik wist wie Harry Potter was, maar het leek me iets voor kinderen.
Men raadde me de boeken aan en ik had kinderen,
dus het zou wel in mijn universum terechtkomen.
Het verhaal begon ook een donkerdere kant op te gaan.
Het boek was interessant. Ik heb Alfonso ontmoet.
Hij was de voornaamste aantrekkingskracht.
Onthoud, jongens, jullie moeten je pad vasthouden.
Azkaban is een coming-of-agefilm.
Ze laten hun kindertijd achter zich en duiken hun tienerjaren in.
In de eerste twee films is Harry nog een kind.
De sfeer van de films bevat een groter optimisme.
Maar wanneer hij 13 wordt, hangt er een grote schaduw over hem.
Dat moesten we ook stilistisch overbrengen.
Wat gebeurt er? -Geen idee.
Misschien heeft de trein pech.
De Gevangene van Azkaban voelde als een nieuw tijdperk.
Het verhaal was donkerder en het bevatte veel volwassen thema's.
J.K. Rowlings beschrijvingen van de Dementors zijn enorm eng.
Ik wilde het gevoel overbrengen
dat Dementors alle vreugde opzuigen.
Dat ze Harry's onschuld opzogen.
Maar Dans vertolking was essentieel om dat te verwezenlijken.
Hoe oud was je in Azkaban? -Veertien.
Bij onze eerste ontmoeting?
Ik voelde een natuurlijke, vaderlijke reactie.
Ga je me vermoorden, Harry?
De eerste persoon tegen wie ik opkeek, was Gary Oldman.
Ik herinner me het Gary-gesprekje. 'Luister, Emma. Je moet rustig doen.
Gary Oldman is heel belangrijk, dus je moet rustig doen.'
Ik dacht: oké.
Eigenlijk projecteerde ik m'n eigen angst, want dat zei ik ook tegen mezelf.
Dan was eerst een beetje geïntimideerd.
Gary was heel gul als persoon, maar ook als acteur.
Hij omarmde hem en betrok hem in het acteerproces.
Het was leuk om hen bezig te zien.
En die relatie werd ook weerspiegeld in de film.
Harry heeft een totem gemaakt van Sirius Zwarts.
Een onbereikbare en enge totem.
Net als in de film leerden ze elkaars ware karakter kennen
en ontstond er een sterke band.
Tussen twee takes zaten ze samen te praten en te lachen.
Je kon de bewondering en het respect voor Gary in Dans blik zien.
In het Krijsende Krot op 't einde leken Rupert, Emma en ik tennis te kijken.
'Dit is acteren, jongens. Dit is waar we naartoe moeten werken.'
Je had Tim Spall, de enige echte Alan Rickman en David Thewlis.
Jij, Emma en Rupert. -Heel fijn dat je ons ook noemt.
We hebben jullie zien acteren, maar ook achter de schermen gezien.
Deze ongelooflijke acteurs zijn ook maar mensen die plezier maken.
Het hoeft niet pijnlijk te zijn. Je hebt laten zien hoe intens het kan zijn
en dat was belangrijk.
We doden hem. -Wacht.
Ik heb genoeg gewacht. Twaalf jaar lang.
In Azkaban.
Ik heb nog nooit een scène gemaakt met zo'n fantastische cast.
Het is een lange scène die veel wendingen bevat.
Het was zo leuk.
De scène is intens en er staat veel op het spel.
Nee. Ik vertrouwde je.
Je ziet dat Rupert, Emma en Dan zich er helemaal in geven.
Geweldig. Het is een fijne herinnering.
Ik vertelde Perkamentus dat je een oude vriend naar binnen hielp
en hier is het bewijs. -Geniaal, Sneep.
Die scherpe geest van jou heeft weer eens de foute conclusie getrokken.
Ik hou van het personage Sirius en van zijn relatie met Harry.
Hij is net een coole oom, maar ook een broer.
Hij wordt afgeschilderd als een schurk en dan komt een kentering,
waarbij je beseft: hij is een goeierd, maar hij is erin geluisd.
Hij is aardig en warm. -Hij is best cool.
Ik had graag het hele plaatje gehad.
Wij wisten niet meer dan wat er in het boek stond.
Misschien dat jij als Harry Potter... -Nee, alleen Rickman.
Hij wist alles. -Echt?
Hij zei al vroeg tegen Jo: Ik moet weten wat er is gebeurd.
Geef me een excuus. Ik smeek het je.
Dat was typisch voor Rickman.
En hij heeft Chris of zo nooit iets gezegd.
Chris vroeg waarom hij iets deed en dan zei Alan: Dat vertel ik je later.
'Je komt er nog wel achter. Alleen voor bevoegden.'
Dan was geen kindacteur, hij was gewoon een acteur.
Alfonso zei: Jullie zijn nu tieners en ik zal jullie zo behandelen.
Hij was de eerste die ons huiswerk gaf.
Ontspannen.
Hij wilde ons beter leren kennen, dus hij gaf ons een oefening
waarbij ons personage een essay moest schrijven.
'Jullie kennen je personage nu beter dan ik hen ooit zal begrijpen.
Vertel het me dus.'
Na een half A4'tje vond ik dat ik alles had opgeschreven wat belangrijk was.
Jo had er 500 pagina's over geschreven, maar dit vatte het wel samen.
Ik diende het in.
Emma had natuurlijk 12 prachtig geschreven pagina's ingediend.
Rupert heeft niets ingediend.
Ik heb het niet gemaakt.
Ik vroeg hem waar zijn taak was en hij zei: 'Ron zou zoiets niet doen.
Dus ik heb het niet gedaan.'
Gelukkig besefte Alfonso dat mijn personage dat inderdaad niet zou maken.
Rupert is Ron.
Hij is Ron ten voeten uit.
Voor Emma is acteren een tweede natuur. Ze bereidt alles perfect voor.
Wanneer je een scène doet, lijkt alles gewoon uit haar te stromen.
Het zijn gewoon geweldige acteurs.
Sirius Zwarts vindt verlossing
doordat Harry begrijpt wie hij echt is.
Het is een moment van bevrijding en vrijheid.
Dit wordt gesymboliseerd wanneer ze wegvliegen onder de zilveren maan.
Het was net een familie, meer dan welke ervaring ook.
Dat heb je zelden in films.
Je werkt met een team, wordt vrienden en daarna zie je hen vaak nooit meer.
Maar bij Harry Potter kwamen we terug
en dat was een van de redenen waarom de filmreeks zo bijzonder was.
Alsof je deel uitmaakt van de filmgeschiedenis.
een groots nieuw tijdperk
Zweinstein is uitverkoren om het Toverschool Toernooi te presenteren.
Goblet of Fire met alle uitdagingen in het Toverschool Toernooi
zat vol aangename verrassingen.
Je werd betoverd en verrast door de magie van de scènes.
De entree van de Beauxbatons en de leerlingen van het Klammfels.
Het was zo cool.
Voor de vierde film wilden we een Britse regisseur.
We wilden iets theatraals.
Cut. Dank je.
Mike is een enthousiaste, luide en vurige man.
Hij was perfect voor die film.
Het was een bombastische en excentrieke film vol actie.
Mike was geweldig. Hij leek uit de boeken te komen.
Het was alsof hij een Zweinstein-personage was.
Het vierde boek telt bijna 900 pagina's en is dus de dikste pil van de reeks.
Actie.
Ik wilde het publiek echt aan hun scherm kluisteren.
De film moest dus een heel energieke kern bezitten.
Hij was een bom energie vol enthousiasme.
Maar hij had ook iets kinderlijks dat erg vertederend was.
Hij was dol op humor en zocht die ook in elke scène.
Na een paar films begon ik me een beetje zenuwachtig te voelen.
Alles veranderde na Columbus' vertrek. -De vibe was anders.
Mike behandelde ons als volwassenen. -Dat was het inderdaad.
Het was leuk op de set.
Ik was een grote fan van de Wemel-tweeling.
Ze moesten eens ruziën.
De scène waarin Fred en George werden uitgesloten van het Toernooi.
We droegen een pruik en een baard, zodat we eruitzagen als oudjes.
Mike zei: Jullie zijn erg boos op elkaar, dus jullie moeten vechten.
Ze gingen niet echt voluit.
Cut.
Ik zei: Toe nu, het is een gevecht.
Mike vond het niet goed.
Oké, wie wil er vechten?
Ik zei natuurlijk ja, als een complete idioot.
Ik was toen een mollige zestiger...
en ik had het niet moeten doen.
Hij dook op me af en deed zo...
Waarna ik hem hetzelfde aandeed.
Ik greep hem vast rond zijn middel en probeerde hem door elkaar te schudden.
Ik heb een paar ribben gebroken en het werd dus een lijdensweg.
Maar het mooiste was dat ik mezelf compleet voor schut had gezet.
Iedereen voelde zich meteen beter.
Als je wilt weten waarom je de ribben van de regisseur niet moet breken...
magie in de lucht
In Goblet of Fire is een centraal thema de kalverliefde van tieners.
Ze vragen iemand mee uit naar het Kerstbal.
Al die gênante momenten uit je tienerjaren komen aan bod,
en zo voelde het voor ons ook, want wij maakten hetzelfde mee.
Emma en ik bereidden elkaar voor op sms'en naar het andere geslacht.
Ik sms'te een meisje en zij een jongen en dan vroeg ik:
'Ze stuurde zoveel kusjes, wat nu? Dit is een nachtmerrie.'
Je kunt onze band vergelijken met die van een oudere broer en 'n jongere zus.
Het was een interessante film omdat er zoveel hormonen opspeelden.
Er waren kalverliefdes, mensen dateten en gingen uit elkaar.
Net zoals een normale tiener op school. Het was exact dezelfde omgeving.
Alleen was dit een les Verweer tegen de Zwarte Kunsten.
In die film piekten de hormonen, of toch de mijne.
Het was precies zoals verwacht.
In de vierde film had je dan ook de leerlingen van Beauxbatons en Klammfels.
Er waren sowieso al veel hormonale tieners
en toen kwamen er nog eens twee groepen van expres knappe mensen bij.
Die film was echt het begin.
Waarom zijn ze altijd in groep?
Hij is op een onopvallende manier een ongemakkelijke tiener,
wat best opmerkelijk kan voelen voor een held.
Je hebt draken geveld. Als jij al geen date kunt scoren...
Geef me nu maar een draak.
Jo heeft hem in die periode vertederend beschreven.
Ik moest niet veel moeite doen als acteur
om mijn eigen ongemakkelijke tienerkant aan te boren.
Cho? -Ja?
Wil je met mij naar het bal?
Sorry, ik heb het niet gehoord.
Het was een coming-of-ageverhaal.
Een van de grote verhaallijnen was het Kerstbal.
Het Kerstbal is in de eerste plaats een dansfeest.
De scène waarin de leerlingen leren dansen
was zoals elk schoolfeest op die leeftijd:
meisjes aan de ene kant en jongens aan de andere.
We waren in een grote zaal in Oxford. Maggie stond in het midden.
Ze zei: Ik ga jullie leren dansen. Natuurlijk koos ze Rupert uit.
En toen zei ze...
Plaats je rechterhand op mijn middel. -Wat?
Die knul was 14 en hij weet hoe hij grapjes moet maken.
Fantastisch.
Ik voelde me best zelfbewust. Ik had nog nooit met een dame gedanst.
Het was heel nieuw voor me.
Dit laten jullie hem nooit vergeten, hè? -Nooit.
James en Oliver, de tweeling, waren me constant ermee aan het plagen.
We waren hem aan het plagen voor de opnames.
Ze hadden me ervan overtuigd dat er een hele choreografie was voorbereid.
We vroegen of hij de passen kende. 'Hoezo?'
De choreografie. We zijn al vijf of zes weken aan het oefenen.
Ze waren de druk aan het opbouwen.
En zo... Uiteindelijk zul jij moeten leiden.
Begrepen?
Het Kerstbal was een van de meest betoverende dagen.
Het liep er vol mooie jonge mensen, allemaal perfect gekleed.
Wat zijn dat? En dat? -Mijn kostuum.
We droegen kleding met brede revers en lange panden.
Er was geen enkel moment waarop je je cool voelde.
Ik lijk wel op mijn groottante Tessie.
En zo ruik ik ook.
Ik herinner me alleen die agressieve, meerlagige kraag van jou.
Met die ruches, ja. Ik vond het wel leuk, heel Wemel-ig.
Het was perfect. -Ik kwam ermee weg.
Dat kunnen niet veel mensen.
Emma zag er natuurlijk prachtig uit in een ongelooflijke jurk.
Rupert en ik zagen er eerder uit als makkers van Austin Powers.
Ze is zo mooi.
Voor de allereerste keer zagen Harry en Ron, en vooral Ron...
Hermelien als een jonge vrouw
en niet alleen als hun sidekick.
Is dat Hermelien Griffel met Viktor Kruml?
Nee, absoluut niet.
Iedereen kan zich erin herkennen. Dat is het mooie aan die verhalen.
Ze lopen zo parallel met iedereens leven.
Het eerste schoolbal, al die emoties, angsten en onzekerheden.
Ik wist dat het belangrijk was en ik voelde me ellendig.
Ik wist dat dat het moment was waarop het eendje een zwaan werd.
Plots was er zoveel druk.
Niet met je armen zwaaien.
Mike Newell coachte me om in die jurk van de trap te komen.
'Je zwaait te veel met je armen, je loopt te snel. Trager.'
Hij gaf me miljoenen aanwijzingen en natuurlijk viel ik van de trap.
We waren een bende zelfbewuste tieners.
We dachten: hier ga je wat danspassen voor leren.
Vertrouw je me?
Ik ben geen danser, dat zal ik nooit zijn. Ik ben nogal een stijve hark.
Kijk daar eens. Heel stijlvol. Die kerel boft maar.
Emma en ik hebben altijd van elkaar gehouden.
Ik liep de kamer binnen waar we bijles kregen.
De opdracht was om te tekenen hoe God er volgens jou uitzag.
Tom had een meisje op een skateboard getekend, met haar pet achterstevoren op.
Ik kan het niet uitleggen, maar ik werd verliefd op hem.
Ik zat klaar voor mijn haar en make-up...
en iemand zei dat ze verliefd op me was.
Telkens als ik binnenkwam, zocht ik zijn nummer op het callsheet. Nummer 7.
Als zijn nummer erop stond, werd mijn dag extra spannend.
Hij was drie jaar ouder dan ik, dus voor hem was ik een jongere zus.
Ik wilde haar beschermen. Ik heb altijd een zwak voor haar gehad.
Nog altijd.
De waarheid is dat ik me bij Tom vaak kwetsbaarder kon opstellen.
Er is een soort verwantschap tussen ons.
We hebben nooit iets romantisch gehad, we houden gewoon van elkaar.
Meer kan ik er niet over zeggen.
Samen. Eén, twee, drie.
In Goblet of Fire verandert alles.
Plots is Voldemort daar.
Hij Die Niet Genoemd Mag Worden
Ik heb Ralph Fiennes gecast
omdat hij een van de beste acteurs is van zijn generatie.
Ik wist dat zijn persoonlijkheid een grote, maar subtiele kracht bezat.
Mijn zus haar kinderen waren toen zo'n tien à twaalf jaar oud.
Ik zei tegen Martha dat ik twijfelde over Voldemort en Harry Potter.
'Wat? Mag je Voldemort spelen? Dat moet je gewoon doen.'
Ze hebben me toen wat ideeën laten zien voor de look.
Het was heel verrassend en ik dacht: wat een sterke look.
Voldemort was niet menselijk, hij was de essentie van het kwaad.
Hij was ooit mens, maar hij is een slangachtig wezen geworden.
Hij fluisterde als een slang, een beetje schor.
Een fluisterende stem, veronderstel ik.
Adem op adem. 'Harry Potter...'
Tijd om te sterven.
Ralph wilde kwaadaardig en buitenaards zijn.
Om dat te verwezenlijken, moest zijn neus eraf.
Spoiler alert: Hij had een neus en hij was bedekt met stickers.
In het echt was hij dus iets minder intimiderend dan op het scherm.
Tot men 'actie' riep.
Ik was doodsbang voor hem.
Ik kon je niet aanraken.
De handen, nagels en tanden waren zo'n drie uur werk.
Zelfs met mijn neus voelde ik me...
sterk, machtig en kwaadaardig.
Het belangrijkste was dat een van de personages die essentieel leek te zijn,
met name Carlo Kannewasser, in die confrontatie wordt vermoord.
Maak die reserve af. -Carlo.
Harry slaagt erin het lichaam mee te nemen
en stort neer, op het einde van het Toernooi.
Carlo's vader gelooft dat zijn zoon gewonnen heeft.
Maar wanneer hij beseft dat zijn zoon dood is, jankt hij als een hond.
Mijn zoon.
Plots gebeurt er iets onverwachts en ernstigs.
Plots besef je dat deze film niet over het leven gaat, maar over de dood.
Het is zo enorm, want het is ook de eerste keer dat Harry...
de dood meemaakt van iemand jong die hij goed kent.
Ik herinner me die scène heel goed.
Ja, het zijn kinderfilms, maar er zitten uitdagende dingen in.
Hij is terug. Voldemort is terug.
De dood van Carlo is het moment dat de reeks volwassen wordt.
De kinderen hebben hun kindertijd achter zich gelaten
en moeten de gevaren trotseren van het volwassen leven.
En dat komt allemaal voort uit dat sterfgeval.
Carlo Kannewasser is vermoord door Heer Voldemort.
Zij drieën kampten met enorme tegenslag
en zoals we weten, kweekt zoiets vriendschappen.
'Je bent beschermd door je vermogen om lief te hebben',
zei Perkamentus hard.
'De enige bescherming die werkt tegen de lokroep van Voldemorts macht.
Ondanks alle verleiding en pijn die je hebt ervaren,
blijft je hart zuiver.'
het licht en het duister binnenin
Fijn dat we dit in je huis mogen doen. -Ja, het is zo fijn.
Weet je wat ik altijd wilde doen? Eens kijken...
Ik wilde hierop kruipen.
Kijk, ze zien er echt niet goed uit.
Ze zijn er nog. -Ja.
Hebben ze wel eten gehad? Ze zien er maar triest uit.
Jij mag Harry Potter spelen.
Ik ga rechts, jij gaat links. -Sprintje. Klaar? Nu.
Allemachtig.
Dit gaat niet lukken. -Kom op.
Weet je, ik heb een foto van iets genomen.
Vannacht dacht ik: ik ga deze opsnorren en een handtekening vragen.
O mijn God. -Lees het hardop. Wat leuk je te zien.
Wat staat er? -'Liefste HBC,
ik vond het super om je tegenspeler en je thermos te zijn...'
Dat is een leuke van mij. Ik ben er nog van onder de indruk.
'...in die zin dat ik altijd je koffie moest vasthouden. Ik hou van je.'
Wat staat er nog?
Deel het maar. -Oké.
'Ik hou van je. Als ik tien jaar eerder was geboren, had ik een kans gehad.'
Leuk, hè? -'Kusjes en bedankt dat je cool bent.'
Lief, hè? Ik zal het altijd koesteren.
Het ligt in mijn toilet.
Er is storm op komst, Harry, en we kunnen ons maar beter voorbereiden.
Ik speelde mee vanaf Order of the Phoenix. Kijk, ik heb mijn tanden.
Helena heeft haar tanden bij zich. Ze heeft ze nooit schoongemaakt.
Elf jaar oud, een relikwie. Ze ruiken een beetje vies.
De tanden hielpen wel. -Je stopt ze gewoon in? Ja dus.
Wat denk je? -Ik was het vergeten.
Herinner je je mij?
De tanden hielpen. -Om je in te leven?
Ik wilde niet opvallen.
Toen men me de rol aanbood, stuurde Jo me een geheime boodschap:
'Laat de tekst je niet bedriegen, ze zal iets belangrijks doen.'
Bellatrix was leuk omdat ze kinds en stout was.
Een anarchist. -En een psychopaat.
Ze heeft iets speels, wat nog verontrustender is.
Bellatrix vindt zichzelf niet slecht, integendeel.
Ik moest haar een reden geven waarom ze mensen pijn doet,
waarom ze zo ongevoelig is. Omdat ze zich dan sterk voelt.
Arme, arme Potter.
Bellatrix was een wild en onbeheersbaar personage.
Je wist nooit wat er uit haar mond zou komen.
Dat is heel spannend voor een acteur, want elke take was compleet anders.
Ik probeerde de scène te controleren en zij amuseerde zich gewoon rot.
Ze mocht haar zin doen. Kakelen, huppelen...
Kalmeer.
Ze mocht zeggen wat ze wilde en ik probeerde haar op sleeptouw te nemen.
Smerige halfbloed. -Hij is gewoon nieuwsgierig, toch?
Ik wilde steeds zeggen: Kop dicht.
Draco.
Grote Zaal
Ik heb je vermoord, hè? -Ja.
Sorry. Het moest gebeuren.
We hebben veel spreuken gebruikt, want we waren aan elkaar gewaagd.
Het was een spannend duel en alles is eruit geknipt.
Ik was best pissig. Ik moest wekenlang spreuken leren.
We hebben dagenlang op de set gestaan. -Het was een van mijn eerste opnames.
Je viel in de sluier. Toch? -Klopt.
Toen werd er gespeculeerd of ik terug kon komen uit de sluier.
Dat gaat dus niet.
Het was een interessant moment voor ons als jongere acteurs.
Er waren acteurs zoals Maggie, David Bradley en Alan,
die ons kenden sinds we 10 of 11 waren.
Toen jij erbij kwam, was ik 15 of 16.
Jij, Gary en David behandelden ons eerder als volwassenen. Heel fijn.
Jullie zagen dat we gestimuleerd wilden worden als acteur.
opgroeien
Tegen Order of the Phoenix werd de wereld politieker.
We hadden een regisseur nodig die dat vermakelijk in beeld kon brengen.
David Yates is goed met acteurs en weet hoe hij hen moet pushen.
Vooruitgang in het belang van vooruitgang moet ontmoedigd worden.
David was zo'n zachtaardige man die echt om de personages gaf.
We werden ook heel individueel benaderd.
Toen ik eraan begon, dacht ik aan die jonge acteurs
en hoe we die bende een groeispurt konden geven,
zodat de reeks wat volwassener, donkerder en meer thematisch werd.
Die uitbreiding was noodzakelijk en de film moest enger worden.
Er was een toename wat betreft schaal en complexiteit.
Het begin was wat kinderachtig, maar de reeks werd invloedrijker
en begon deel uit te maken van de grote wereld.
Hij is maar een jongen.
Ga zo door en je kunt hem meteen in de Orde inlijven.
Graag. Als Voldemort een leger op de been brengt, wil ik vechten.
Toen ik begon, vertelden David en de studio mij...
dat Emma niet zeker wist of ze nog een Potter-film wilde maken.
Harry.
Men vergeet hoe gracieus ze die zware taak op zich heeft genomen.
Dan en Rupert hadden elkaar. En ik had mijn maatjes.
Emma was niet alleen jonger, ze was ook alleen.
Ik heb een fragment in mijn dagboek gevonden en dat was best...
Ik was soms eenzaam.
Tijdens de opnames is dat nooit besproken. We waren kinderen.
Als 14-jarige ging ik 'n leeftijdsgenote niet vragen hoe het met haar was.
Order of the Phoenix. -Toen werd het pittig voor ons.
We hebben het nooit gehad over je twijfels om nog mee te doen.
Ik denk dat ik bang was.
Heb jij ooit het gevoel gehad dat je op een keerpunt stond...
dat het nu voor eeuwig was? -Ik had constant zulke momenten.
Ik had dezelfde twijfels als Emma.
Hoe zou mijn leven eruitzien als ik er gewoon mee zou stoppen?
Maar daar is nooit over gesproken.
We volgden ons eigen tempo en leefden enorm in het heden.
We beseften niet dat we misschien allemaal soortgelijke twijfels hadden.
Ja, de beroemdheid begon eindelijk door te dringen.
Niemand moest me ervan overtuigen door te zetten.
De fans wilden ons zien slagen en we steunden elkaar.
Dat is toch prachtig?
Het is fijn om mensen te ontmoeten voor wie de films zoveel betekenen.
Ze zijn samen met ons opgegroeid
en de films hebben hen door moeilijke momenten geholpen.
Ik ben trots dat ik deel was van iets dat waardevol was voor zoveel mensen.
Ik moet denken aan iets wat Perkamentus heeft gezegd.
Wat dan?
Ook al trekken we ten strijde, we hebben iets wat Voldemort niet heeft.
Iets om voor te vechten.
Mijn zoon Billy en ik keken er elke avond naar.
Als hij zondagavond wat sip was, keek hij naar een Potter-film.
Dat was zijn veilige plek.
Ik kijk ernaar uit om de films ooit met mijn kinderen te bekijken.
Ze betekenen zoveel.
Het is buitengewoon. -Ongelooflijk.
buitenbeentjes
Ik schreef als elfjarige al naar J.K. Rowling om haar te bedanken
en te zeggen dat Harry Potter m'n leven wat hoop gaf.
Gelukkig heeft ze die brief gelezen en beantwoord.
Ik ben een van de bofkonten die J.K. Rowling een penvriendin kan noemen.
zou je willen meespelen in een film?
In eerste instantie ging het om een open auditie.
Iedereen was welkom.
geen ervaring vereist
'Dit is mijn kans. We gaan naar Londen.'
We vliegen natuurlijk.
Er stonden duizenden mensen in de rij.
Ik herinner me Dan nog heel goed. Dat was tijdens mijn screentest.
Maretak.
Hij praatte tegen me en ik vergat steeds dat ik moest reageren.
Ik was het zo gewend hem op 'n scherm te zien dat ik alleen maar knikte.
Dat heeft wel bijgedragen aan die vreemde Loena Leeflang-vibe.
Hallo, iedereen.
Je ziet er niet uit, Ron.
En toen heeft hij die geheime wereld van buitenbeentjes gevonden.
Mensen met vreemde krachten, die ook menselijk, diep en gevoelig waren.
De film liet mensen toe zichzelf te aanvaarden,
dus het was best bevrijdend
om je gekheid op het scherm als een superkracht te zien.
Toen ik jullie leerde kennen, had ik nog nooit zo'n bende buitenbeentjes gezien.
En nu zijn we hier. -Nog altijd buitenbeentjes.
Misschien, maar we hebben elkaar.
Ik was geen bolleboos.
Lees liever Wiggelaars Grote Kruidengids.
Ik had niet veel vrienden.
Kijk uit, Lubbermans.
Het is leuk om een buitenbeentje te zijn. Daarom is het zo populair.
Iedereen wil ergens thuishoren.
Het verdrijft eenzaamheid.
Ik was best verlegen als kind, dus ik begreep dat gevoel wel...
dat je niet weet waar je thuishoort.
Hard werken is belangrijk, maar er is iets dat nog belangrijker is.
In jezelf geloven.
Iedereen voelde zich meer thuis
door personages te zien die nergens thuishoorden.
toen Harry Ginny ontmoette
Bonnie was pas negen toen ze in de films begon te spelen.
Mama, heb je mijn trui gezien? -Op de kat.
Hallo.
De relatie tussen Ginny en Harry is heel langzaam gegroeid.
De hele Wemel-familie raakte daarin verweven
en uiteindelijk werd Harry zelf ook een beetje een Wemel.
Ik had het nooit verwacht, toch niet op basis van de boeken.
Bonnie was de jongste, dus het voelde heel erg raar.
Sluit je ogen.
De druk was groot. Hij was de geliefde held van het verhaal.
Iedereen op de set kent je al zes of zeven jaar en heeft je zien opgroeien.
En nu gaan ze je zien kussen. Cool.
Jo heeft zoveel prachtige vrouwenrollen geschreven
en dat is heel belangrijk.
Ik ben zo trots op wie Bonnie, Evanna en Katie zijn en wie ze zijn geworden.
Ze zijn zulke ongelooflijke activisten geworden.
Die meisjes waren stuk voor stuk mooie, lieve mensen.
zitkamer Zwadderich
Ik heb je gemist. -Ja? Dank je.
Heb je iets meegenomen? Ik heb veel gejat.
Wist ik niet. -Ik had 't moeten zeggen.
Nu ben ik gerustgesteld, want ik wilde mijn toverstok stelen.
Als ik dat had gedaan, was ik die vast al kwijtgeraakt.
Die stok deed niets, dat weet je toch? -Wel, er is me verzekerd...
dat als ik genoeg oefen... -Hij wel zal werken.
Het is grappig als ik erop terugkijk. We deden indrukwekkende spreuken
en er gebeurde niets. -Bij mij één keer wel.
We gingen Hagrids hut opblazen. -Dat mocht je doen, ja.
'Als jij het teken geeft en je spreuk doet, ontploft de hut.'
Ik was erg verrast en geschrokken door mijn eigen reactie.
Ik dacht: wauw.
Het was een opwindend machtsvertoon.
Ik moest gewoon eens met mijn stokje wijzen en de hut ontplofte.
Dat is veel bevredigender dan een veertje laten zweven.
Wat deed Draco met dat vreemde kastje en wie waren die mensen?
Snappen jullie het niet? Het was een ceremonie, een initiatie.
Hou op, Harry. Ik heb je wel door. -Het is zover.
Hij is een van hen. -Wat dan?
Harry denkt dat Draco Malfidus nu een Dooddoener is.
Het kind dat geen liefde kreeg van de ouder of de volwassene,
kan kwaad worden op de wereld en zich naar de duisternis keren.
Hoe durf je me zo aan te spreken in mijn eigen huis?
Draco's evolutie heeft vooral te maken
met zijn wens om zijn vader al dan niet te plezieren.
In de zesde film moet hij iets gruwelijks doen. Dat probeert hij toch.
Hij moet Perkamentus vermoorden, maar hij stort in.
Jaren geleden kende ik een jongen die telkens de foute keuze maakte.
Laat me je helpen. -Ik hoef je hulp niet.
Begrijp je het niet? Ik moet dit doen.
Ik moet je vermoorden. Anders vermoordt hij mij.
In Half-Blood Prince speelt Tom een schurk
die in de vorige films altijd vrij tweedimensionaal was geweest.
We gaven hem de kans om 'n complexere en boeiende evolutie door te maken.
Ik zei tegen Tom: Dit is jouw kans om te schitteren.
David Yates vertelde me:
'Als we ook maar een greintje sympathie kunnen opwekken voor hem,
is onze missie geslaagd.'
Doe het.
Draco is de held.
Harry zal altijd het juiste doen. Hij heeft nooit voor een dilemma gestaan.
Draco bevrijdt zich van zijn vreselijke familie, van de verantwoordelijkheid
en hun verwachtingen. Hoe Tom die strijd weergeeft
en op genuanceerde wijze z'n reis door dat ethische mijnenveld laat zien,
was indrukwekkend.
Nee.
Severus.
Alsjeblieft.
Het is fantastisch om terug te zijn, maar het is onthutsend
dat zoveel mensen zijn gestorven die we hier wel nog hadden verwacht.
Zoals Helen, Alan en Richard...
Ze zijn net familie. Je rouwt er even hard om.
Ze zijn te vroeg gestorven.
Heb geen medelijden met de doden, maar met de levenden, Harry.
En vooral met hen die leven zonder liefde.
Het heeft geen zin om te blijven dromen, Harry...
als je dan vergeet te leven.
Richard Harris was zo'n bijzondere, warme persoon.
Hij was schitterend.
Richard was een classicus. Ik heb zelden zo'n grappige man ontmoet.
Hij was een duivelse 11-jarige in het lichaam van een 70-plusser.
Draai nog eens.
Met die fonkeling in zijn ogen was hij de perfecte Perkamentus.
Hij was ronduit hilarisch.
Oorsmeer.
Richard Griffiths was een geweldige Mr Duffeling.
Magie bestaat niet.
Hij omarmde zijn slechtheid met zoveel bezieling en passie.
Zijn dood heeft me het meest beïnvloed.
Hij wilde al zijn kennis met je delen.
Ik vroeg me al af wanneer ik je zou zien, Mr Potter.
Ik bof maar dat ik de prachtige mensen heb gekend die zijn overleden.
Op een dag, als ik heel oud ben, kan ik zeggen dat ik een legende heb gekend.
Ik weet dat ik hier niet mag zijn.
De Heer van het Duister heeft mijn stilzwijgen geëist.
Helen McCrory speelde mijn vrouw.
Ze is de beste actrice die ik ooit heb ontmoet.
Kom.
Ik heb met haar kunnen samenwerken en we hebben als tieners gelachen.
Ze heeft me veel geleerd.
Ik krijg nu al een krop in de keel.
Ze had het talent om empathie in haar blik te leggen.
Ze was een fijne collega.
Ik kan jullie leren de geest te betoveren
en de zintuigen te verstrikken.
Alan Rickman behandelde me nooit als een kind.
Hij nam mijn ideeën en meningen heel serieus.
Dat vond ik erg ontroerend.
Alan was een goede vriend.
Ik herinner me onze laatste scène.
Hij gehoorzaamt u en u alleen.
Echt?
Zijn precisie en woordkunst waren een beetje intimiderend.
Er was een grappige competitie tussen Sneep en Voldemort.
Twee acteurs kunnen genieten van het schermen met woorden.
Maar Alan was een ware tovenaar wat acteren betreft.
Onze geliefden verlaten ons nooit echt. Je kunt ze altijd vinden.
Hierbinnen.
in dierbare nagedachtenis
Onthoud dat je nooit alleen bent.
De Zegevlier.
De krachtigste toverstok ooit gemaakt.
De Steen van Wederkeer.
De Onzichtbaarheidsmantel.
Samen vormen ze de Relieken van de Dood, één meester van de dood.
De Jongen Die Bleef Leven.
Harry.
Tijd om te sterven.
Sta op.
Hun maatregelen om hun familie te beschermen,
deden hem meer dan wat dan ook beseffen
dat ze echt met hem zouden meegaan
en dat ze precies wisten hoe gevaarlijk dat zou zijn.
Hij wilde zeggen hoeveel het voor hem betekende,
maar hij kende geen woorden die belangrijk genoeg waren.
iets om voor te vechten
Het is cool, maar ook heel raar
om hier rond te lopen op de sets waar wij als kinderen rondliepen,
die alles behandelden met het respect van kinderen die wat lol trappen.
Ik voel een vreemde nostalgie.
Herinneren jullie je mijn hamster? Millie?
Ik was de naam vergeten. -Dat is oké.
Rust in vrede, Millie. -Ik weet nog dat je die had
en dat ik jaloers was omdat je een dier bij je had op de set.
Er is een kist voor gemaakt.
Toen Millie stierf, maakten de setbouwers een houten kist voor haar
met fluwelen bekleding. -Prachtig.
Haar naam was erin gegraveerd. Ik was diepbedroefd.
Hebben we een afscheidsdienst gehouden?
Ik wilde dode Millie steeds oppakken en strelen.
Hij troostte me en zei: Emma, Millie moet in de kist blijven.
Ik ben zoveel vergeten.
Zoveel tijd lijkt er niet verstreken. -Ik weet het.
We zien er nog altijd beter uit dan in de epiloog, dus dat pleit voor ons.
Tas? Trui?
Ik was een en al voorhoofd. En ik was dik.
Ik was... -Jij bent er helemaal voor gegaan.
Klopt. -Je hebt alles gegeven.
Ik was zo trots op je.
Niemand kan onze unieke ervaring ten volle begrijpen.
David Yates omschreef ons als astronauten
omdat niemand anders iets als dit op zo'n grote schaal heeft ervaren.
Dat schept een band, voor altijd.
Mijn beste herinnering aan ons drietjes
is dat we wisten dat we voor elkaar moesten zorgen
op kleine manieren, zoals wanneer het ijskoud was
en we dicht bij elkaar gingen staan.
Of als ik moe was en op Dans schouder in slaap viel tussen twee takes.
Ik was echt doodop.
Ik denk dat we allemaal weleens bij elkaar in slaap zijn gevallen
op de waanzinnigste plekken in het VK.
Er is in die tien jaar een groot vertrouwen tussen ons gegroeid.
Als we een stunt deden, vertrouwde ik erop dat jullie me zouden opvangen.
Zo'n vertrouwen...
Er zijn weinig werkomgevingen waar je dat kunt opbouwen.
En het was non-verbaal.
We hadden zelfs geen woorden nodig om met elkaar te communiceren.
We wisten wat we moesten doen en we waren sterk voor elkaar.
We moeten ons omkleden.
Hoe kan dat? -Onnaspeurbare Zwelspreuk.
Je bent ongelooflijk. -Je bent altijd zo verbaasd.
Deze films voelden heel anders. We waren meestal niet in Zweinstein.
We gingen kamperen. De sfeer was donkerder.
Het voelde als een andere film.
Je moet Gruzielementen vinden, maar weet niet hoe je ze vernietigt.
Het was verfrissend om eens iets serieuzers te doen.
We konden dieper in de personages duiken.
Ga je mee of blijf je hier?
Ik heb jullie tweeën gezien. -Ron, dat stelde niets voor.
Ron...
De scène die volgens mij erg gênant zou worden, was onze dans.
Nu is dat een van mijn lievelingsscènes uit de hele reeks.
Gezien de ongedwongenheid tussen ons
had ik dat niet met een andere acteur gekund.
Het was interessant, omdat we Harry Potter-films maakten
en bij de laatste film plots de vraag kregen om te slowen op Nick Cave.
'Welke film is dit ook weer? Oké dan.'
Er is toen zoveel gezegd dat niet werd uitgesproken.
De personages kregen een ontspannen moment
en dat kregen wij ook. Dat hadden we toen ook echt nodig.
Verraderlijke schoft. Kunnen we dan niemand vertrouwen?
In de laatste film rennen we door het bos.
We waren op de vlucht voor de Bloedhonden.
Actie.
Sta niet zo te lummelen. Grijp hen.
Ik weet nog dat Emma en ik heel competitief werden.
Wie kon het snelste lopen?
Hier is een steen.
Rupert liet ons gewoon begaan. -'Doe jullie ding maar.'
Ik beschouw rennen als een stunt. Zelfs lopen is al een stunt.
Ik kijk niet graag naar scènes met mezelf erin,
maar jullie tweeën zijn subliem. -Maar het was zo lief.
Ik weet nog dat we elkaar schouderklopjes gaven.
Omdat we zo jong en onwetend waren begonnen.
Als we elkaar dan eens goed zagen acteren, feliciteerden we elkaar.
'We worden beter.' -'Heel goed gedaan.'
Onze kus...
was natuurlijk het vreselijkste dat we ooit hebben moeten doen.
verwachting
Ik ben Hermelien Griffel. Wie ben jij?
Ron Wemel. -Aangenaam.
Het is Levi-osa, niet Levio-sa.
Ze is een nachtmerrie. Natuurlijk heeft ze geen vrienden.
Ze heeft je gehoord.
Het werd de hele reeks opgebouwd. -Acht films.
Ron en Hermelien hebben zo'n mooie romance.
Het is heerlijk hoe die constant sluimert onder het verhaal.
Hun relatie is zo lang ingetoomd geweest.
Er hangt wat tandpasta...
Slakhoorn viert ook kerst. We moeten iemand meenemen.
Jij neemt vast Stoker mee.
Het publiek kijkt reikhalzend uit naar hun kus.
Ik wilde jou mee vragen. -Heus?
We moeten deze scène bespreken zodra je die hebt gelezen.
Deze week doen we de kus van Ron en Hermelien.
De kus van Ron en Hermelien. -Deze week?
Op dit levensgevaarlijke moment kijken ze elkaar aan
en dan kussen ze elkaar.
We hebben hier zeven films op gewacht.
Ik heb hen allebei gesproken en hen gerustgesteld.
Het leek wel de voorbereiding op een WK.
'Jullie kunnen het, dit wordt geweldig.'
Het moest een dramatische kus worden.
Maar wij vielen steeds uit onze rol door onze lachbuien.
Ik was bang dat het nooit zou lukken, omdat we het niet serieus konden nemen.
Ik heb niet geholpen, want naar verluidt gedroeg ik me als een etter.
'Ik ga kijken hoe jullie kussen.'
Iedereen wilde het zien. 'Dit wordt goed, jongens.'
Sorry, hoor.
Ik wist dat ik de eerste stap zou moeten zetten.
Rupert ging dat niet doen. Dus ik moest ervoor gaan.
Geen genade.
Ik had momentum nodig om hem te kunnen kussen.
In die eerste take zag ik Ruperts gezicht compleet verrast vertrekken.
Hij dacht: dit is maar de eerste take.
Ik had een black-out. Ik zag je gezicht steeds dichterbij komen...
Telkens als je erover praat, klinkt het als een horrorfilm.
Het viel wel mee.
Die kus met Rupert was een van de moeilijkste opdrachten ooit.
Het voelde verkeerd, op elk vlak.
Omdat Dan, Rupert en ik net familie zijn.
Gaat het?
We vonden het alle drie even belangrijk.
Op een gegeven moment neemt Harry de beslissing om alleen verder te gaan
en ik gaf een knuffel als afscheid.
Ik ga met je mee. -Nee, dood de slang.
Ik wist dat ik afscheid nam van de reeks en van jou.
Ik wilde laten zien wat voor gevoel het mij gaf...
dat alles ten einde liep.
de eindstrijd
Het had iets Bijbels om Harry over de brug te dragen.
Als je het aan Jo of andere betrokkenen vraagt,
zullen ze het de strijd tussen goed en kwaad noemen.
Ik ben het personage Lubbermans heel dankbaar.
Ik was heel verlegen en ik stak nooit mijn hand op in de les.
Ik was hem.
Het grote verhaal van Lubbermans is dat hij de kampioen is.
Dat heerlijke stukje op het einde met de speech van Matt...
Het goede moet zegevieren.
Harry's dood maakt niet uit. -Stop, Lubbermans.
Er gaan elke dag mensen dood.
Vanavond hebben we Harry verloren.
Hij is nog bij ons, hierbinnen.
Hij is niet tevergeefs gestorven.
Harry Potter voor mij als verhaal en als acteur erin...
Maar jij wel.
...heeft me helpen ontdekken wat ik niet ben.
Harry's hart klopte voor ons. Voor ons allemaal.
En zo heb ik ontdekt wat ik wel ben.
Als je het boek leest, vindt de grote confrontatie tussen Voldemort en Harry
plaats in de Grote Zaal, in het bijzijn van allerlei mensen.
Ik wilde iets grovers, intensers en instinctievers.
Deze twee vijanden hebben een soort spirituele band
met die Gruzielementen.
Het leek me geweldig als Dan Ralph zou vastnemen en van de toren zou trekken.
Kom op, Tom. We maken het af zoals we dit zijn begonnen.
Samen.
Tijdens hun val smelten ze samen.
De diepe connectie die de rode draad vormde in de boeken en de films,
wordt in dat moment gevisualiseerd, voor ze op het plein neerstorten.
We waren vooral emotioneel kapot. We hadden ons volledig gegeven.
We filmden in koude, grijze maanden.
Mijn voorarm was heel stram vanwege de houding met die toverstok...
om de kracht terug te duwen.
Naast de fysieke uitdaging die de films vormden,
voelde ik ook de druk omdat ik degene was die ze zou afmaken.
Het einde moet een climax zijn, moet iets betekenen.
Het moet een indruk maken en de verwachtingen inlossen.
een nieuw begin
Wie ben je? -Hoi, ik ben Emma Watson.
Ik speel Hermelien Griffel.
Niemand mag me zo zien. -Wat?
Laat maar. -Wil je zo niet gezien worden?
Waarom niet? -Hij vindt het speldje niet leuk.
Mr Radcliffe. -Ja.
Een camera. Jij bent van de pers. -Klopt. Hoe wist je dat?
Hoe voelt het op je eerste dag? -Fantastisch.
Vind je het spannend? -Enorm.
Ik kan niet wachten.
Na alle voorbereiding gaat het eindelijk gebeuren.
Weer aan het werk. Jullie moeten verwend worden.
Wat denk je als je er nu aan terugdenkt?
Ik heb er fijne herinneringen aan. Jij?
Ik ben trots dat ik daar deel van uitmaakte.
Het einde was een beetje raar, vooral bij de laatste opnames.
Ik wist niet meer goed wie ik was en wie het personage was,
waar ze begonnen en eindigden.
Wie ben ik? Wat doe ik graag? Wat vind ik belangrijk?
Zelfs mijn naam voelde niet meer als de mijne.
Ik was maar goed in één ding: Ron spelen.
Ron was m'n lievelingspersonage, dus het was cool om hem te spelen.
Het voelt alsof we een extreme vorm van methodacting hebben gedaan.
Ooit moest het aflopen. Dit hadden we nooit eeuwig kunnen doen.
Nu ik je hier zie nadat ik je een hele tijd niet heb gezien...
Ik wil niet emotioneel worden.
Het voelt alsof je mijn steunpilaar bent.
Het was hartverwarmend, want we zijn samen opgegroeid.
We zijn familie.
Voor altijd. We hoeven elkaar niet constant te zien.
Ook al zien we elkaar niet constant...
we zullen altijd een sterke band hebben.
We zullen altijd deel uitmaken van elkaars leven.
Het was zo fijn je te zien. -Jou ook.
Ik hou van je.
Als een vriendin.
Voor de duidelijkheid. -Er is zoveel liefde.
Dank je, Rups.
We gaan even repeteren. Spoel even terug.
Klaar? Actie.
Bij het filmen van de laatste scènes, was een van de allerlaatste opnames...
We doken langs de camera en landden op een enorme vangmat.
Het kwam allemaal neer op die ene take, waarbij we in de schoorsteen sprongen.
Het was een metafoor voor wat er echt gebeurde.
We moesten op een mat springen om naar een andere wereld te reizen.
Iedereen was merkbaar emotioneel.
Ook de mensen die hen hadden gesteund en er voor hen waren geweest,
iedereen die hen had zien opgroeien.
Op de laatste dag ben ik in tranen uitgebarsten.
We hielden elkaar vast...
en we waren alle drie kapot van verdriet.
Het was de eerste keer dat we onszelf toelieten te verwerken
dat het ons was gelukt.
Het is een deel van me. Ik verbind mijn leven met die films.
'Wanneer heb je je rijbewijs gehaald?' Order of the Phoenix.
Elk deel van mijn leven is verbonden met Potter.
Als ik mensen ontmoet voor wie de reeks veel heeft betekend,
voor wie de boeken of films deel uitmaken van hun identiteit,
dan voel ik me erg trots.
Harry Potter heeft iets dat het leven verrijkt.
Wanneer het donker wordt en het leven moeilijk is,
kunnen we in die verhalen vluchten, uitrusten en ons vastgehouden voelen.
Tijdens de opnames was ik me niet bewust van de films hun invloed.
Zoveel mensen zeiden: 'Dit zijn de enige films die ik met m'n pa kijk.
We kunnen nergens anders over praten. Harry Potter is ons ding.'
Het is ongelooflijk om daar een kleine rol in te spelen.
Bovendien leeft het voort in het theater en in Fantastic Beasts.
Het is voor eeuwig en dat is fantastisch om te zien.
De verhalen van Harry Potter zijn uniek.
De verhalen erin, de evolutie van alle personages...
Ze veranderen mensen. En dat is magie.
Wat mooi.
Elk kind vraagt zich af of ze ergens zullen thuishoren.
Dat is een epische tocht die elk kind aflegt.
Dobby zal er altijd zijn voor Harry Potter.
Het is erg inspirerend. Jongeren herkennen zichzelf
in die twijfels, die tegenslagen of die ruzie met hun ouders.
Blijf bij me. -Tot het einde.
Het was een buitengewone wereld.
Wondermooi.
Op Harry. -Op Harry.
Dat is wat er zo heilzaam en goed aan is.
Mensen die zich eenzaam voelen, vinden een plek waar ze thuishoren.
Geef het niet, Harry.
De meeste fans die ik nu zie, waren toen nog niet geboren.
Dan voel je je wel ouder en heel...
dankbaar dat Harry Potter ook volgende generaties kan bekoren.
Aan het oefenen voor het ballet, Potter?
Een van de unieke dingen aan Harry Potter,
naast de prachtige wereld en personages die Jo Rowling heeft gecreëerd,
is dat je jonge kinderen kunt zien opgroeien tot volwassenen.
Die evolutie op het scherm kunnen zien, is volkomen uniek.
En dat zal het wellicht blijven.
Ik bof dat ik deel mocht uitmaken van een wereld
waar mensen van houden en die hen gelukkig maakt.
Het gezonde escapisme in de reeks heeft iets.
Dat is wat Harry Potter doet.
De verhalen vormen een leidraad voor het leven.
Tien jaar van mijn leven. Het is het einde van een tijdperk.
Mijn kinderen zijn opgegroeid in die periode.
Harry Potter zit erop voor Robbie Coltrane, de beste jachtopzichter van Zweinstein.
Mijn kinderen hun generatie zal de films aan hun kinderen laten zien.
Over vijftig jaar kijken kinderen misschien nog.
Ik zal er dan helaas niet meer zijn...
Tob er geen seconde over.
Maar Hagrid wel.
Als ik er nu op terugkijk, heb ik niets dan fijne herinneringen.
Ik denk er vaak aan. Het was een geweldige tijd.
Onvoorstelbaar.
Het was de beste en ongelooflijkste ervaring ooit.
Ik kan het niet uitleggen. Het zijn zulke goede mensen.
Ze waren zo aardig.
Ze hebben allebei hun opdracht heel ernstig genomen.
Dat waardeerde ik echt.
Het is net familie. We zijn onlosmakelijk verbonden.
Ze betekenen heel veel voor me.
De films hadden een ongelooflijke crew.
Er hebben mensen aan deze films gewerkt...
die fundamenteel zijn voor wie ik ben.
Als persoon en als acteur.
Ik ben zo dankbaar voor waar ik nu sta, het leven dat ik heb.
Dat ik zulke fijne collega's heb.
Maar zonder dit was dat nooit mogelijk geweest.
Het waren tien fantastische jaren.
Na al die tijd? -Altijd.