Teşekkürler.
Evet, maçı izleyeceğim...
Ne?
Merhaba!
Şu anda bunu bilemezdi,
ülkenin her yerinde gizlice buluşan insanlar
kadeh kaldırıyorlar ve alçak sesle şöyle diyorlardı,
"Yaşayan çocuk Harry Potter'a."
- Dan. - Hey dostum.
Seni görmek harika.
- Nasılsın ahbap? - Nasılsın arkadaş?
Seni görmek çok güzel. Bu harika.
- Bu inanılmaz. - Evet öyle.
En son buraya geldiğimizde, daha kısaydın.
Ben sadece... sadece çok, çok az.
Bunu söylemen çok nazik bir davranış.
- Yine buradayız. - 20 yıl sonra.
- Evet. - Biraz garip.
Sana nasıl geldi? Mesela, ben asla...
bu soruyu sormak istemiyordum..
Mesela, "Harry Potter" yapmayı nasıl bitirdin?
Bunu sonunda yaptım
çünkü kızım Eleanor
beni kitapları okumaya ikna etti
üç kez reddettikten sonra.
Yani "Azkaban Tutsağı" çıkınca dedim ki...
Teşekkürler Eleanor.
Tamam dedim, sonunda bunları okuyacağım."
Sonra hemen filmleri izledim.
Onları yeni gördüm. Ve bu o zamandan beri olmadı.
Sonra Jo Rowling'le tanışmak için Edinburgh'a uçmak zorunda kaldım
ve esasen şöyle dedim, "Bu benim vizyonum."
Dedi ki, "Filmi tam olarak böyle görüyorum."
Kitaplar çıktığında,
kitapçılar etrafındaki çocuk kuyrukları...
yani, binlercesi hepsi sonuncusunu bekliyor.
Pek çok insan JK Rowling'in
yazdıklarına aşık olmaya başlamıştı.
Sanırım muhtemelen yaklaşık sekiz yaşında olmalıyım.
Sanırım ilk o zaman çıktı.
Bizim aile meselemiz, oldu gibi.
Babam bütün sesleri yapardı,
kardeşim ve bende takıntı haline geldik.
Devam etmesi için ona yalvarırdık.
ve her bölümü bitirdiğinde,
şöyle yapardık, "Bir tane daha, Bir tane daha, lütfen.
"Sadece bir tane daha. Lütfen lütfen lütfen.
Bir tane daha, bir tane daha, bir tane daha, bir tane daha."
Okuldan bir arkadaşım
ilk ikisi aldı.
Onların evinde kalmaya gittiğimde dedi ki,
"Şey, 'Felsefe Taşı' orada kitaplıkta duruyor."
Bütün gece boyunca bunu yaptık.
İkimiz de orada sessizce oturduk,
o "Sırlar Odası" nı okuyordu,
ben "Felsefe Taşı" nı okuyordum.
Ve böyleydik, gerçekten. Asla etrafa bakmıyorduk.
Okuma sırasında,
Fred ve George'la anında arkadaş olduk
çünkü edebiyatta çok fazla ikiz yok.
"Sırlar Odası" ilk kitaptı
geceleri kitabı okumak için uyanık kalıyordum.
Yazılanlar çok gerçekçiydi, karakterler çok cana yakındı.
Çok karmaşık, mükemmel tasarlanmış bir evrendi.
Bence bunu unutmak çok kolay değil,
insanlar şey hakkında konuşuyorlardı, okumanın ölümü gibi.
Sadece bunun hayata güzel bir yaratıcı bakış açısı
olduğunu düşünüyorum, bu sınırsız olasılıklara olan inanç.
JK'ya bu kadar hayran olmamın birçok nedenlerinden biri
milyonlarca kişi şimdi kitap mı okuyordu
hayatlarında asla bir kitap dahi okumamış olanlar.
Ve birden yazmanın gücünü fark ediyorsunuz.
Hop, hop, Harry!
Ve sonra oyuncu seçimi açısından,
Harry Potter aramak deliceydi.
Yeni "Harry Potter" filmi için çocuk aranıyor
milyonlarca sterlinlik filmde üç ana rolü oynaması için.
İlk seçmeler için... oraya gittiğimi hatırlıyorum,
binlerce insan olmasa da yüzlerce insan vardı.
Ve sonra şunu fark ettik
aynı kıyafetleri giymeyen
oradaki tek ikizler bizdik.
Bu yüzden yolun karşısına geçtik
ve iki özdeş eşleşen üst satın aldık.
- Sadece raftan. - Sadece raftan.
Biz gibiydik, Tamam, yapacağız.
Sonra yola çıktık.
"Görünüşe göre" çekip gidene kadar
hepimizin bir araya gelmesine izin verdiler
ve tabii ki başımızın üzerinde
bom mikrofonu tutan bir beyfendi vardı.
O küçük kız bana, "Bu nedir?" diye sordu.
Dedim ki, sanırım "Bu bir mikrofon, ah."
"Bizi çekiyorlar, dedim.
Bu sadece bir hile gibi."
Sanki daha önce yapmışım gibi, gerçekten.
Ve hatırlıyorum, Çünkü o Emma'ydı.
Kendimi tamamen kaptırdım
bu seçmelerin heyecanı beni etkiledi.
Ben Hermione'ye gideceğimi biliyordum
bence bir şekilde ailem korkuyordu
çünkü onlar şöyleydiler,
"Eğer rolü alamazsa onu ne yapacağız?"
Sadece heyecanlandım.
Pek yılmadım.
Ben düşünmüyordum, acaba kaç film
çekecekler diye merak etmiyordum.
"Ah, bu eğlenceli olacak" diye düşündüm.
Bence başlangıcıtaki en büyük baskı
kimin Harry Potter olacağıydı.
Harry'i bulamadık.
Yapamadık... Harry'i bulamadık,
ve gittikçe garipleşiyordu.,
um, ve panik.
Bir gece Londra'daki otel odamda
BBC versiyonunu "David Copperfield." izliyordum
Bir anda kafamda bir ampul yandı,
ve dedim ki, "Bu Harry Potter."
Bu, aylardır aradığımız çocuk.
Ben bunu oyuncu yönetmenine söyledim,
dedim ki, "Onu seçmeler için buraya getirmeliyiz."
O dedi ki, "Bu asla olmayacak.
"Ailesi onun bu dünyaya dahil olmasını istemiyor.
Onu bu rolü üstlenmesini istemiyorlar."
Sanırım yedi filmin hepsi için
anlaşma imzalanacaktı, ve onlar Los Angeles'ta çekilecekti.
Annem ve babam, "Hayır, bu, sanki,
hayatında büyük bir aksama gibi." dediler.
Neyse ki, David Heyman,
birkaç hafta sonra tiyatroya gitti.
Önümdeki sıradaki o iki adam
dönüp bakmaya başladılar.
David, o büyük bir yapımcı olarak,
Dan'in babasını Dan'i seçmelere getirmeye ikna etti.
Ve bu şekilde Harry Potter'ımızı bulmuş olduk.
Ve aksiyon.
- Bu bir ejderha yumurtası. - O ne?
- İşte bu. - O nedir?
Bir ejderha yumurtası.
- HI-hı. - Evet.
Görünüşe göre, gerçekten perili
bir kaliteye sahip olan çok mutlu bir çocuktum.
"Gerçekten çok şirinsin, ama sanki
gerçek şeyler yaşıyormuşsun gibi görünüyordun."
Aslında çok duygusaldı, bu çocuğu orada
oturup konuşurken gördüm ve düşündüm ki,
"Evet, bu o. Tanrıya şükür onu bulduk" dedim.
Rupert ve Emma'yı seçmek çok kolaydı
çünkü onlar senaryodan fırlamış gibiydiler.
Üçünü birlikte ekran testinden geçirdik
hepsinin bu kimyaya sahip olduğundan emin olmak için,
ki bu ilk ekran testinde hemen belli oldu.
Unutmayın, çocuklar, ona yaklaşın
bilgiyi öğrenmek için.
Ve aksiyon.
Buraya bakmak hiç aklıma gelmemişti.
İlk terimi şöyle bir kontrol ettim.
- Bu işe yarayacak mı? - Kapa çeneni.
Filch her an köşeyi dönebilir,
Gryffindor'dan en az 50 puan geride.
Biliyordum! İşte burada.
Nicholas Flamel, bilinen şey
Büyü Taşının yapımcısı.
Ne?
Dürüst olmak gerekirse, ikiniz okumuyor musunuz?
Kestik. Aferin.
Seni görmek çok güzel.
Evet, bu gerçeküstü, değil mi?
Hepimizin geri dönüp bunun hakkında konuşması nasıl hissettiriyor?
Şey, A, gerçekten duygusal, kesinlikle.
Ve B, um, sanki zaman geçmemiş gibi geliyor
ve aynı anda bir sürü zaman geçmiş gibi geliyor.
Evet, aşağı yukarı aynı. Oldukça gerçeküstü.
Fazla zaman geçmiş gibi gelmiyor.
Henüz yeniden bir araya gelmeyi hak etmişiz gibi gelmiyor.
- Evet. - Biliyorum.
Böbrek taşım ve bir bebeğim oldu,
yani belli ki zaman geçti.
- Bundan bahsetmiştin. - Yaşlandığımı hissediyorum.
Ama öyle bir koleksiyon var ki
beğenilen, paylaşılan anılar gibi
hep birlikte yaptığımız şeyler,
hemen olması çok kolay olmayan,
mesela olduğun yere geri dönmek gibi.
İlk seçmemiz,... hepimizin tanıştığı gün...
- Aman Tanrım, evet. - Sanırım ilk defa,
soyunma odamın dışında yürüyen
başka birini gördüm,
genç, kahverengi saçlı çocuk diğer tarafa gidiyordu.
Yüzünü hiç görmedim, ama öyle gibiydi,
"Sen açıkça o gün test edilen
başka bir Harry'din."
- Ve öyleydi... - Evet, evet, evet.
Bizi Ron, Harry ve Hermione'nin
farklı konfigürasyonlarıyla test ettiler.
Ben bir tanesini hatırlıyorum
üçümüzü bir araya getirdiler.
Bunu hatırlıyorum üçümüz olduğumuz zamanlar,
- bir şeyler daha farklıydı... - Haklısın. Evet.
Ve, doğru ve kolay. Başarmanın ne olduğunu hatırlıyorum.
Stüdyolardaydık.
Bize rolü aldığımızı söylediler ve "Harika.
"Yani duyuruyoruz rolü aldınız.
Artık çok şey değişecek evinizin dışında medya olacak."
Yani eve gidemezsin."
Buraya kadar
her şey altüst oldu.
Um, bu... Bilmiyorum,
daha önce başıma böyle bir şey gelmemişti.
Hermione bana çok mantıklı geldi.
O benim.
Mesela, ben o kız.
Emma tartışmasız setteki en zeki insandı
ve ben herkesle konuşuyordum.
O sadece... o harika bir çocuktu.
Sanırım korkunç derecede karakterime benziyorum.
Çünkü yedi kişilik bir ailede yaşıyorum
benim kızıl saçlı bir kız kardeşim var.
ve bir yuvaya gidiyorum.
Rupert o noktada dünyanın kameraya
en hazır 12 yaşındaki çocuğuydu.
Sanki o öyleydi, o çok korkusuzdu.
Rupert, Ron'du, biliyorsunuz,
ve Dan bir nevi Harry'ydi.
Ünlü olmak hakkında ne düşünüyorsun?
Güzel olurdu.
Hepimiz bunu konuşuyorduk,
seçmelerde hepimizi ne kadar rahatlattın
ve nasıl, nasıl, bu, nasıl,
kitlesel olarak setin içine nasıl yayıldı.
Benim hatırladığım şu sana zahmetsiz gibi geldi.
İlk filmde, sürekli ölüyordum,
ama ben... ben her zaman inanırım
böyle bir endişeyi beraberinde getiremezsin.
Herkesin kendini rahat hissetmesini istiyorum.
Herkesin aile gibi olmasını istiyorum.
Herkes evindeymiş gibi hissetmeli.
Hey, sınıf, beni dinleyin.
İlk uçuş dersinize hoş geldiniz.
Elinizi süpürgenin üzerinde kaldırmanı istiyorum.
Filmde ilk birkaç haftasında,
çocukların hepsi şoktaydı.
Geriye dönüp baktığımda, bu gerçeğe biraz şaşırdım.
hiçbir zaman tam anlamıyla bunalmadım.
- Şşş. Şşşt. Şşşt. - Dan, arkanı döndüğünde
bu sefer o... arkanı döndüğünde,
bunu tut,
ve yukarı bak onu yakalayacakmış gibi, tamam mı?
Ama aynı zamanda düşünüyorum bu yine Chris'in
ve tüm ekibin bir parçasıydı,
bizi bunca zaman hep eğlendirdiler.
Açıkçası biz daha çocuktuk, ve hepimiz öyleydik
hepimiz birlikte eğlenmeyi dört gözle bekliyorduk.
Chris Columbus atmosfer yarattı
bir lunapark gibi.
Biz çok iyiydik, tıpkı, sette çocuk olan çocuklar gibiydik.
- Mm-hmm. - Benim aklımda kalan
birinciden... "Felsefe Taşı"ndan
Slam oynamayı yeni öğrenmiştim.
Biliyorsunuz bizim en çok yaptığımız şey o oyundu.
- Aman Tanrım. - Tokatlar.
- Çok fazla el tokadı. - Ah, tokatlar.
Hepimizin elleri kırmızı gibi...
kırmızı eller, çiğ et gibi,
- birbirimize çok sert vurmaktan. - Sanırım biz yaptık
- parmak boğumlarına da. - Oh, ve incikler.
- Evet. - Shin versiyonunu hatırlıyorum.
- Mm-hmm. - Evet evet evet.
Üzgünüm. Geri vermeliyim.
Ben şampiyonum!
Muhtemelen, istediğimiz kadar eğlenmemize izin vererek
işleri kendileri için zorlaştırdılar
çünkü bu bizim dikkatimizi dağıtıyordu
yapmamız gereken işten uzaklaştırıyordu.
Diğer izleyiciler için, fare kapanı alın.
Tatlım, onu burnuna takma.
Tüm makyajını bozacaksın.
Büyük bir sorun vardı, mesela,
bir çekim boyunca, dikkatimiz
azalıyor veya gelip gidiyordu.
Bir replik söylüyor ve kameraya gülümsüyorlardı
Harry Potter filminde olmaktan çok mutluydular
bütün bir sahneye odaklanacak kadar
heyecanlarını tutamıyorlardı.
Çocuklar, çocuklar, çocuklar, çocuklar.
Columbus çocuklarla çok ilgileniyordu.
Ve onlarla müthişti. Gerçekten öyleydi.
Dizlerinin üstüne çöker onlarla konuşurdu
ve kimsenin duymaması için etrafında toplardı.
O tam bir baba gibiydi.
ve ben... bunu hissedebiliyordum,
sanki ailesinin bir parçasıymışınız gibi.
Bunu biraz gevşek tut.
Ve sadece konuş, ne söyleyeceğini biliyor musun?
- Evet. - Yukarı çıkıyorsun ve sen,
böyle donmuş gibisin, ama...
"Gerçekten düşünüyorsun"...
"Tabii ki kullanabilirim" böyle, tamam mı?
- Evet. - Yine de iyi iş çıkardın.
Ama bu kolay değil, çünkü çocuklara karşı
muazzam bir sabır gerekiyor,
özellikle ile... hiperaktif çocuklarda
hepimiz kadar heyecanlılar.
- Harika görünüyorsun. - Şey, onlar...
Sizi burada görmek ne güzel.
- Merhaba. - Gizlice kaç.
Bir kaç Gryffindor tekmeliyeyim.
- Buraya gel. - Seni görmek güzel kardeşim.
Chris Columbus nasıl bu kadar iyi kaldı... iyi ruhlar mı?
Bir nevi koşturuyorduk. Sanırım hepimiz 11 yaşındaydık.
Doğru şeyi yapacak üç kişi bulabilirsin.
Ama bu diğer beşinin arka planda
doğru şeyi yapacağı anlamına gelmez.
Hayır. Hayır. Ve Rupert ...acımasızdı.
Bir kez başladı mı... kapaklar açıldıktan sonra...
- Tanrım, evet. - Ama olay bu.
Bu işler böyle yürüyordu, değil mi?
Çünkü Columbus aslında sadece
- çocuk olmamızı istiyordu. - Evet. Doğru.
Çalışıyormuş gibi hissettiğimi hiç hatırlamıyorum.
Ama bu çok önemli, öyle değil mi...
Evet. Sanırım bu yüzden
izlediğin zaman öyle geliyor. Sanki...
- Evet. Bu doğru. - Çocuklar.
Bununla ilgili komik olan şeyi söyleyeyim...
İngiliz oyunculuk endüstrisinin
tüm kremasına sahip
ve kimsenin kim olduğu hakkında hiçbir fikri yok.
Sandım ki... Richard Harris'in burada
bir süreliğine tur rehberi olarak çalıştığını sanıyordum.
Çocukların hiçbirinin yeteneği olduğunu düşünmüyorum.
O sırada neyle uğraştıklarının ciddiyetini
anlama yeteneğine sahip olduklarını sanmıyorum.
Hagrid'in köyde tanıştığı yabancı değildi.
O Snape'di, yani
Fluffy'yi nasıl geçeceğini biliyor.
Ve Dumbledore gidince...
Tünaydın.
Oyunculuk dünyasının İngiliz Kraliyet ailesi.
Kendin için ne söyleyeceksin?
Yemin ederim nasıl olduğunu bilmiyorum!
İnsanları düşündüğümde sahip olduğum şey
sadece büyümek ve duymam gerekenler... onların etkileşimlerini duy
ve insanların çabukluğunu gör.
Yetişkin oyuncular geldi
ve komik bir şekilde yaramazlık yapıyorlardı.
Bu gerçekten harika.
Robbie Coltrane gibi.
Tam bir çocuktu.
Çok olgunlaşmamış
ve çok eğlenceli.
Bizi güldürmeyi severdi,
ve o inanılmaz derecede iyiydi.
Kesinlikle her şeyi denedim.
Ben kremler denedim. Jöle denedim.
Tıraş olmayı denedim.
Her an... Uyandım, sanki...
kocam beni terk etmekle tehdit ediyor.
Eğer beni gerçekten seviyorsa,
eminim biraz sakala aldırmazdı.
Ama çok zor, çok zor oluyor.
Bu, nezaket ve senden gelen o sıcaklık...
- Ahh. - Bütün farkı o yarattı.
Şey, birlikte çok zaman geçirdik.
Biliyorum. Biliyorum. Bir noktada kendi çocuklarımla geçirdiğimden
daha fazla zaman geçirdim seninle.
Biliyorum. Vahşi.
Ooh. Biliyorum.
Dürüst olmak gerekirse, en sevdiğim sahneleri düşünüyorum,
geriye dönüp baktığımda, sen ve çeteyle birlikte Hagrid'in kulübesindeydik.
O sahneyi düşünüp duruyorum
- orada bana çamur deniyor. - Evet.
O gün bana karşı çok tatlıydın.
Çünkü bu benim ilk, bildiğin gibi,
büyük oyunculuğumdu.
Bana çamurlu dedi.
Öyle bir şey yapmadı.
Çamurlu nedir?
Kanı bozuk demek.
Mudblood, Muggle doğumlu biri için gerçekten kötü bir isim.
Sihirbaz olmayan ebeveynleri olan biri. Benim gibi biri.
Üçünüz çok iyi oyuncular oldunuz.
O setteyken,
aslında dünyaya girmiş gibi hissettin.
Evet.
Stuart Craig'in tüm setlerinde
detaylara gösterilen özen olağanüstüydü.
Hogwarts'ın hissetmemesi konusunda hep kararlıydım
sanki böyle bir dünya gerçekte var olamazdı.
Muazzam miktarda yaratıcı özgürlüğüm vardı,
böylece bu dünyayı sıfırdan inşa edebiliriz.
"Potter" daki setlerden bazıları benim için bunaltıcıydı,
ve ben bunu 35 yıldır yapıyordum.
Biliyor musun? "Oh, vay canına."
Seti ilk kez ziyaret ettiğimde,
beni Büyük Salondan geçirdiler,
ki bu akıllara durgunluk veriyordu.
Tüm katlar gerçek York Taşıydı.
Bu sahnelerin çoğu 250 figüranlı,
hepsi 18 yaşında ve ayaklarıyla çiğniyorlar.
Yere plastik bir zemin koyamazsın.
Hepsi gerçek şeyler olmalı.
Tüm yanan mumlar kablolar üzerinde aşağı yukarı hareket ediyorlar.
Sette en sevdiğim anlardan biri
tüm yüzen mumların yandığı andı
onları bağlayan iplerin arasında yanmaya
ve tavandan düşmeye başladılar.
- Büyük Salon çevresinde. - Yüzlerce gerçek mum
- gerçekten yanıyordu... - "Aman Tanrım."
Tavandan misina üzerinde.
Bunların çoğu şimdi görsel efekt olurdu.
Sahip olduğumuz gerçek aslında o sette olmaktı...
Aslında, bu çok doğru. Bu çok güzel.
- Teşekkürler, Stuart Craig. - Evet.
- Seni seviyoruz, Stuart Craig.
Çekilmesi en zor sahne Quidditch'ti.
Ve seyircilerin kuralları
hemen anlaması gerekiyordu.
Quidditch kurallarını anlamak yeterince kolay.
Her takımın yedi oyuncusu vardır: üç kovalayıcı, iki vurucu,
bir kaleci, ve arayan... yani sizler.
Yani Jo Rowling temelde bizim için bir kural kitabı yaptı.
Bir Quidditch kural kitabı
oyunun her ayrıntısını açıklıyordu.
Sonra, Stuart Craig ile birlikte, prodüksiyon tasarımcımız,
Quidditch sahasının görünümü tasarladı
ve gerçekten otantik ve gerçek gibi hissettiren bir ortam yarattı
tamamen gerçek dışı bir oyun için.
Çok fazla enerji, coşku.
Ayarla ve aksiyon!
- Gol attı! - Angelina Johnson sayı yapıyor!
Gryffindor'a on puan.
Bunu hep söylemek istemişimdir,
bir an vardır, bilirsin,
ikinci veya üçüncü gün,
kamera sana doğru gelir ve diyorsun ki,
"Eve gitmiyoruz, gerçekten."
Eve gitmek garip geliyor, değil mi?
Eve gitmiyorum.
Pek sayılmaz.
Gözlerim yaşardı... Hala bunları düşününce
gözlerimde yaşarıyor. "Bu çocuk
inanılmaz bir aktör."
- Ah, bu... - Ve işte o an
bizim için tüm dünyanın kapılarını açtı.
İlk film çok güzeldi. hikaye kitabı gibiydi, çok davetkardı.
Evet, çok hoş ve...
"Hogwarts'a hoş geldiniz" gibi.
Filmin sonuna kadar.
Ve bir adam... Adamın yüzünü eritiyorum.
Evet kesinlikle.
- İlk film bir hit oldu. - Evet.
Yani hit oldu ve insanlar kabul etti
sadece filmi değil
- oyuncu kadrosunu da kabul etti... - Doğru, evet.
İkinci filmde bir top vardı,
"Sırlar Odası," çünkü özgürdüm.
Tamam, hadi. Şşşşşt.
Tamam, hadi.
Hadi ama.
Günaydın, Weasley'ler.
Günaydın baba.
Burrow sahneleri gibi Weasley'lerin birlikte olduğu
her sahneyi her zaman sevmişimdir,
Sadece çılgınca bir enerjisi vardı.
Herkes birbiriyle oynardı.
Yuvayla ilgili hatırladığım şey
sürekli değişiyor olması.
Bir nevi büyüyor ve küçülüyordu.
Bir dakika, uçuş tozundan büyük bir şömine vardı
ve sonra... ve sonra küçüldü.
Evet, değişen yaşayan, nefes alan bir set gibiydi.
Harry Potter'da olmanın en güzel yanı
Weasley olmakmış gibi hissediyorum.
Hogwarts ailemiz vardı ama fazladan bir aileye
sahip olmak çok özel hissettirdi.
- Harikaydı. - Elimizdeki tüm sahneler
diğer her şeyin üstünendeydi.
Julie çalışmak için harika biri.
Bize eskiden... Ron derdi ki, "Merhaba anneciğim. Merhaba babacığım."
Annemi oynayan Julie Walters, Bayan Weasley,
oldu... bana göre çok harika ve zekiydi.
Beni gerçekten kanatlarının altına aldı
ve o sadece mükemmel bir anne figürüydü.
İkizler gerçekten yakın olduğum iki kişiydi.
Onlar gerçekten ağabey gibiydiler.
Julie Walters ve Mark Williams,
onlar ikinci ailem gibiydiler.
Her zaman karakterlerini koruyorlardı
ve her zaman birbirlerinin üzerine atlamak için
bir nedenleri oluyordu.
Dumbled... dom... mith.
Kim? Kim, canım?
Dumbledore burada olduğunu Harry biliyor olmalı.
Kestik.
Durun, durun.
Bu işe yaramıyor.
İnanamıyorum.
- Siz harika görünüyorsunuz. - Merhaba.
Nasılsın? Bu harika.
- Nasılsınız? - Çok iyi teşekkür ederim.
- Nasılsın? - İyi.
- Bu çok heyecan verici. - Evet.
"Azkaban" dan beri ilk defa geliyorum."
Geri döneceğini bilmiyorduk.
Weasley ailesinin değerleri dikkate alındı,
düşünce ve eğlence!
Şimdi, Harry, Muggles hakkında her şeyi biliyor olmalısın.
Söyle bana, lastik ördeğin işlevi tam olarak nedir?
Hepimiz birlikteyken çok doğaldık.
Adı haricinde her şeyiyle bir aileydik.
İşin güzel yanı bunu görmeniz
bu hareketin çok kapsayıcı olduğunu görüyorsunuz
ve Malfoys'in tam tersini görüyorsunuz.
Evet, iki ailenin yan yana olması
çok iyi bir karşılaştırma oldu.
Gerçek bir tebeşir ve peynir tarafı.
Şimdi olmaz, Draco. Güzelce oyna.
Bay Potter.
Lucius Malfoy.
Sonunda karşılaştık.
Harry Potter'ı ilk fark ettiğimde
herkes kitaplarını okuyordu
gittiğim her yerde metroda.
Sonunda Lucius'u oynadığıma ikna oldum
çünkü ben istemiyordum.
Gilderoy Lockhart için seçmelere gittim
ve Chris dedi ki, "Bu harika.
farklı bir bölüm okumak ister misin?"
"Peter Pan" da Kaptan Hook oynamak üzereydim
"İki çocuğun kötü adamını
oynamak istemiyorum." diye düşündüm.
Ve dişlerimi gıcırdatarak okudum
Çok acımasızdı
ve elbette, tam olarak gerekli olan şey buydu,
benden Lucius'u oynamamı istediler ve Tanrıya şükür oynattılar.
Bu ne cüret?
Onun hikayede yer almasının amacı,
Draco'nun okulda neden bu kadar korkunç,
kalpsiz, sadist bir zorba olduğunu açıklamaktı.
Kızıl saç ve el yapımı bir kıyafet?
Sen bir Weasley olmalısın.
Draco, o ailesinin bir ürünü,
ve gerçekten kötü ebeveynleri var.
Eğer Hagrid sizi ilk etkileyen olsaydı,
siz de öyle olurdunuz...
"Tamam dostum."
Çok hoş ve çok kucaklayıcı olacaksın.
Ne kadar güzel, değil mi? Tanrı onu korusun.
Bak, annesini tanıyor.
Eğer baban kobra bastonu
kullanan bir psikopatsa,
muhtemelen en arkadaş canlısı moruk olmayacak.
Sahne 37, birinci deneme. Kamera.
Tom, unutma, yavaş ol. Masal anlatıyorsun.
Ama sinsi, yumuşak. Hazır ve aksiyon.
Onunla tanıştığım andan itibaren Tom'a hayrandım.
O her zaman adildi çok tatlıydı.
Jason ile çalışmak gerçek bir zevkti.
Aslında, Jason'la çalışmak her zaman zevkli değildi.
Hemen tanıdığım en düşmanca,
en korkunç insana dönüştüm.
Sadece onu tuttuğumu hatırlıyorum ve... ve elimden geldiğince
en az onun kadar nahoş olmak
ve sürekli benim onayımı almak isteyen küçük yüzünü izliyordum.
Çektiğim ilk sahne aslında kesildi
ve silinmiş sahneler arasında.
Draco bir şeye dokundu, ve bu bastonu kullandım
ve gittim...
Hiçbir şeye dokunma, Draco.
Ama dişlerin ne kadar keskin olduğunu bilmiyordum.
ve onlar küçük Tom'un eline geçtiler
bana baktı ve gözleri yaşlarla doldu.
Evet baba.
Ben, "Tom, ben çok üzgünüm, bilmiyordum
ne kadar keskin ve ağır olduğunu" dedim.
O, "Hayır, hayır, sorun değil.
Sahne için iyi oldu."
O kötü baba olurdu,
ve ardından "Kestik" diyecekler
Gelip sana sarılacak ve şöyle diyecek,
"Çok mu sert vurdum? Sana çok mu sert vurdum?"
O gerçek bir Jekyll ve Hyde.
Evet! Evet!
Vay canına! Evet!
Harry Potter.
Bu çok büyük bir onur.
Bir arkadaşıma söylediğimi hatırlıyorum,
"Biliyor musun, bu rol benim. Harry Potter'daki elf."
Ve bu karakterin ne kadar önemli olduğunu
anlamadığım için, bilirsin,
sevinç çığlıkları ve tam bir umutsuzluk.
Bir çekim yaptık ve o dedi ki,
"Teşekkür ederim, hepsi bu kadar" ve bacağımı salladım,
adım attım ve bastonumu salladım,
ve Chris, "Kestik.
Jason'ın kaydığı yerdeki zemini lütfen temizleyebilir miyiz?"
Ben dedim ki, "Hayır, kaymadım."
"Eee, ne oldu?" dedi.
Ben de "Dobby'yi merdivenlerden aşağı tekmeledim" dedim.
Düşündüm ki, "Bu
gülünç derecede eğlenceli olacak."
Bay Malfoy.
Bay Malfoy!
Bende sana ait bir şey var.
Vuruş acınası, bir seviyede değil mi?
Fakat başka bir düzeyde, bu her şey,
ve bence bu, karakterin güzelliği.
Usta Dobby'ye çorap mı verdi?
Ne? Ben yapmadım...
Usta Dobby'yi giyisiler hediye etti.
Dobby özgür.
En önemli ana temalardan biri,
dayanıklı arkadaşlık ittifakıdır.
Yani sen ve ben birlikte çok güzel mutluluklar yaşadık...
- Evet. - Richard Harris'le.
Animatronik bir versiyonumuz vardı
Anka kuşu Fawkes
ve o bir kuştu... büyük, kırmızı bir kuş
- hayatta böyle bir kuş yok. - Öyle bir şey yok.
Değil... gerçekçi değildi.
Olabilir, sanırım.
Richard içeri girdi anka kuşuna baktı ve dedi ki,
"Vay canına, bugünlerde bu hayvanları harika bir şekilde eğitiyorlar."
Çünkü gözlerinin içinde bir kamera vardı,
Richard ona baktığında görebilmeleri için,
ve sonra şöyle oldular,
"Pekal, büyüyü bozmak istemiyoruz,
bu yüzden kuşun tepki vermesini ve hareket etmesini sağlayacağız."
Ve sonra, tabii ki, biliyorsun, bir döngüye girdi
Richard, "Kuş bana cevap veriyor" demeye başladı.
Ah, anka kuşları, büyüleyici yaratıklar.
Son derece ağır yükler taşıyabilirler,
ve onların... onların gözyaşlarının iyileştirici güçleri var.
- Ona hiç söylenmedi. - Hayır, ona hiç söylemedik.
- Hayır. - O öyle sandı
- gerçek bir kuş. - Evet.
Bunun bir parçası olmamız delilikti.
Biliyor musun, ben bilmiyorum diziyi senin yaptığın şekilde
başlatabilecek başka bir insan tanımıyorum.
Bu... bu beni harika hissettiriyor.
Gittiğim için kendimi hep suçlu hissettim.
- Gerçekten yaptım. - Yapma.
Size veda ettiğimde şöyle dedim,
"Bu adamları bıraktığıma inanamıyorum."
Ve bence sen dürüstçe... Bence sen
ilk ikisinde ve hepimizle başardıkların için
yeterince övgü aldığını sanmıyorum,
bunun için çok teşekkür ederim.
Hayatımın en güzel deneyimiydi.
Biri doğduğunda değil,
ama ne olmak için büyüdüğünün....
önemli olduğunu fark edemiyorsun.
Merhaba.
Geldiğin için teşekkürler.
Sohbet için teşekkürler.
Kim bu? O adam.
Kim bu?
Bu Sirius Black.
Sirius Black, Harry için vazgeçilmez bir karakterdir.
Jo'nun temalarının bir parçasıdır.
"Bir kitabı kapağına göre yargılama," anlıyor musun?
Sirius Black'in görüntüsü bir suçlu olarak
Harry'e sunuldu.
Kaçak bir katilimiz var.
Sirius Black mi?
Ama benimle ne ilgisi var?
Yine de, Harry onunla tanıştığında
ve üçüncü film boyunca,
o, kendisine söylenen kişi olmadığını öğreniyor.
O çok farklı biri.
Gary çok olağanüstü bir oyuncu.
Onu seçmemizin sebeplerinden biri de belli ki o
karanlık olma potansiyeline sahip olması.
Ama öyle bir ruhu var ki ve içinde öyle bir sıcaklık var ki.
Ne zaman olduğunu sorabilir miyim...
Sirius olmayı sen mi istedin?
Harry Potter'dan haberdardım,
ama bu... daha çok çocuklara özgü bir şeydi.
İnsanlar bana kitabları okumamı söylüyorlardı ve çocuklarım vardı,
bu yüzden benim evrenimde bir yerde olmalıydı.
Sonra biraz daha karanlık bir yaklaşım sergilediler.
- Evet. - Kitap ilginçti.
Alfonso ile tanıştım. ve bence o zamanlar,
o ana cazibe merkeziydi.
Unutmayın çocuklar, bunu yapmak zorundasınız
- kurbağalarınıza dikkat edin. - Evet. Merak etme.
"Azkaban" için bu reşit olmak gibiydi.
Çocukluk arasındaki eşiği geçiyorlar
ve gençlik yılları.
İlk ikisinde, Harry hala bir çocuk.
Tonun kendisi etrafında daha büyük bir iyimserlik var.
Yine de, 13 yaşına geldiğinde,
büyük bir bulut var
bu Harry'nin etrafındaki her şeyi gölgeliyor,
ve üslup açısından da bunu aktarmamız gerekiyordu.
Neler oluyor?
Bilmiyorum, belki bozuldu.
"Azkaban Tutsağı" gerçekten yepyeni bir dönem gibi geldi.
Çok daha karanlık bir hikayeydi.
İçinde çok çeşitli yetişkin temalar vardı.
JK Rowling açıklamasında
ruh emicilerden bazıları çok korkutucu,
ve ruh emicilerin duygularını gerçekten vermek istedim,
yaptıkları şey berbat tüm neşeyi emiyorlar,
aslında emdikleri Harry'nin özü.
Ama bunu başarmadaki en önemli payın
Dan'in performansı olduğunu düşünüyorum.
"Azkaban" ne zamandı... Kaç yaşındaydın?
14.
- Gerçekten mi? - Evet.
- İlk tanıştığımız zaman mı? - Evet.
Sanırım doğuştan babalık gibi bir yeteneğim vardı.
Beni öldürecek misin Harry?
İlk hatırladığım kişi, mesela,
geldikleri sıraya göre Gary idi.
Onu hatırlıyorum. Ben hatırlıyorum...
Bana Gary muhabbeti yaptığını hatırlıyorum.
Evet, "Dinle, Emma, ​​havalı olmalısın.
"Çünkü Gary Oldman... Bu gerçekten önemli bir şey,
ve havalı olmamız gerekiyor" ve ben de "Tamam" dedim.
Bu öyleydi... Bu gerçekten
kendi korkularımın bir yansımasıydı, çünkü benim gibiydi,
"Dan, havalı olmalısın. Bu adam çok önemli."
Dan önce biraz korkmuştu.
Gary bir insan olarak inanılmaz derecede cömertti,
ama aynı zamanda bir aktör olarak, hemen onu kucaklayın
ve onu oyunculuk sürecine dahil edin.
İkisini beraber görmek... Gerçekten çok hoştu.
Ve sanki bu ilişkiyi yansıtıyor gibiydiler
çünkü birçok yönden, Harry bir totem yaptı
Sirius Black'in kendinden.
Ulaşılamaz ve birçok yönden
korkutucu olan bir totem.
Sonra bu filmdeki gibi değildi
gerçekte kim olduklarını keşfettiklerinde,
aniden inanılmaz bir bağ oluştu.
Onları çekimler arasında gördüm
karşılıklı oturuyorlar, konuşuyorlar ve gülüyorlardı.
Dan'in Gary'ye nasıl baktığını görebiliyordunuz
ona olan hayranlığı ve saygısını.
Sonunda Çığlık Atan Kulübedeki her şey,
Ben, Rupert ve Emma o sahnede,
tenis izliyormuşuz gibi hissediyorum,
"Bu oyunculuktur beyler.
Hepimizin üzerinde çalışması gereken şey bu."
Tim Spall vardı,
- sonra Alan Rickman. - Evet.
David Thewlis, sen, Emma, ​​Rupert.
Beni, Emma'yı ve Rupert'i o gruba
dahil etmen gerçekten çok hoş.
Sizi oyunculuk yaparken izlerken aynı zamanda
insan olarakta izliyordum
ve sadece o inanılmaz oyuncuları izliyordum
"Ah, evet, hayır.
"Siz de insansınız ve arada eğlenirsiniz
ve tüm süreç acı verici olmak zorunda değil."
Yoğun olabiliriz ve sen de bana
bunun harika tarafını gösterdin ve bu gerçekten önemliydi.
- Onu öldürelim! - Bekle.
Yeteri kadar bekledim! 12 yıl oldu!
Azkaban'da!
Hayatımda hiç bu kadar harika
kadroya sahip sahneler çekmedim.
Bu çok uzun bir sahne.
Çok fazla bükülmenin olduğu sahne
sahne çok eğlenceliydi.
Bu birçok şey tehlikede olduğu yoğun bir sahne.
Hayır! Sana güvenmiştim!
Ve görebiliyorsun... Rupert ve Emma ve Dan...
kendilerini tamamen bu sahneye adadılar.
Bayıldım. Onunla ilgili benim çok güzel bir anım var.
Dumbledore'a eski bir dostun şatoya girmesine
yardım ettiğini söyledim, ve işte kanıtı.
Harika, Snape. Bir kez daha,
keskin ve nüfuz eden zihnini bu işe soktun
ve her zamanki gibi, yanlış sonuca vardın.
Ben her zaman Sirius'un karakterini sevdim.
Harry ve Sirius'un ilişkilerini sevdim.
O havalı amca gibi, ama aynı zamanda bir ağabey figürü.
O kötü adam olarak boyanmış
ve sonra gittiğiniz her yerin anahtarı onda,
"O tuzağa düşürüldü o iyi bir adam."
O çok kibar ve çok sıcak...
- O sıcak ve kibar - Ve soğuk.
- O biraz havalı. - Evet.
Keşke resmin tamamına sahip olsaydım.
Biliyor musun, biz sadece kitabı biliyoruz...
Evet, kitap kitap.
- Ben bilmiyorum... - Ben de bilmiyorum.
Çünkü sen Harry Potter'dın, bir taneydin...
Sadece Rickman. Rickman yaptı. O kadar.
-Rickman mı? - Bilgiler ondaydı.
O kadar iyi çalıştı.
Jo'ya çok ama çok erken söyledi,
"sanırım ne olacağını bilmem gerekiyor" dedi.
Bilmem gerekiyor.
Bana bir sebep ver. Sana yalvarıyorum.
Rickman içeri girdi, değil mi?
Yaptı, evet.
Chris'e asla söylemedi, hiç kimseye söylemedi.
Söyleseydi, Chris ona şöyle derdi,
"Bunu neden böyle yapıyorsun?"
O da derdi ki, "Sana daha sonra söyleyeceğim."
Evet, "Bilmen gerektiğinde öğreneceksin."
On yıl bekleyeceksin.
Dan bir çocuk oyuncu değildi. Başka bir aktördü.
Alfonso, "Artık gençsiniz, ve size...
bir genç gibi davranacağım" dedi.
Ve o ilk kişiydi.
- Bize ödev verirdi. - Evet.
Gevşe, gevşe.
Bizi tanımak istedi,
bu yüzden bize karakterlerle ilgili bir deneme
yazmamızı istediği bir ödev verdi.
O şöyleydi, "Bu karakterleri biliyorsun
bu noktada yapabileceğimden daha iyisinin
kimler olduklarını anlamak için, o yüzden bana söyle."
Sonra, bir nevi,
A4'ün yarısı gibiydim,
"Kendimi oldukça iyi hissediyorum her şeyi fazlasıyla yaptım.
"Mesela, Jo bu konuda 500 sayfa yazabilir,
bunun her şeyi özetlediğini hissediyorum.
Harika, tamam. Evet, harika. Bununla gurur duyuyorum. Bunu içeri getir."
Tabii ki, Emma çok güzel yazılmış
12 sayfa yazmış.
Rupert herhangi bir şey teslim etmedi.
Ben yapmadım.
Ve dedim ki, "Rupert, ödevin nerede?"
Dedi ki, "Ron'un bunu istemeyeceğini düşünmüştüm..."
"Yani bende yapmadım."
Yani, neyse ki, Alfonso'nun
çok karakterli olduğunu gördüm... çok...
bunu yapmadığım için.
Rupert, Ron'du.
O %100 Ron.
Emma öyle biri ki zahmetsiz bir aktör.
Çok fazla hazırlık yapıyor.
Sahneleri çekerken, sanki her şey
onun içinden akıyormuş gibi oluyor.
Konunun gerçeği onların harika oyuncular olmaları.
Sirius Black bir kurtuluş yolu bulur
Harry'nin gerçekte kim olduğu anlamasını sağlayarak.
Bu bir... büyük kurtuluş anı,
büyük özgürlüğün,
ve tüm bunlar ikisi sembolik olarak
gece gümüş ayın altında uçarken aktarılıyor.
Bir aile gibiydi, değil miydi?
Evet.
Bütün diğer deneyimlerden daha fazlası.
Filmlerde buna asla sahip değilsin
çünkü bir grup insanla çalışıyorsun
onlarla arkadaş oluyorsun
ve sonra çoğunu bir daha asla göremiyorsun.
Ama "Potter" ile, geldiniz... geri dönebilirsin
birçok şey arasında, onu çok özel yapan şey
- onu özel yapan da buydu. - Evet.
Sanki , bilirsin, bunların içinde olmak,
film tarihinin bir parçası oluyorsun.
Hogwarts Üçbüyücü turnuvasına
ev sahipliği yapmak için seçildi.
"Ateş Kadehi"
tüm bunlar olurken üç büyücü turnuvası,
şaşırtıcı, uçup gitmek çok güzeldi
ve, sahnelerin büyüsüne kapılmak
ve şaşırmak çok güzeldi.
Beauxbatonları gördüğümü hatırlıyorum.
geldiler ve girişlerini yaptılar
ve Durmstrang'lar.
Gerçekten havalıydı.
Dördüncü filmle birlikte, bir İngiliz yönetmen istedik.
Oldukça teatral bir şey istedik.
Kestik, çok teşekkür ederim.
Mike çok heyecanlı.,
gürültülü, tutkulu bir adamdı.
Bu film için mükemmel bir yönetmendi.
Gerçekten, bomba gibi bir şeydi,
aksiyon dolu, harika, eksantrik bir film.
Mike'ı seviyorum. O harikaydı.
Yani, neredeyse kitaplardan fırlamış gibiydi.
O Hogwarts karakteri gibiydi.
Dördüncü kitap en büyük olanıdır.
Yaklaşık 900 sayfa. Kapı stoperi gibi.
Ev tuğlasına benziyor.
Aksiyon!
Ve düşündüm ki, eğer bu gerçekten
küçük dostlarımızı yerlerine çivileyecekse,
o zaman bu harika olmalı, büyük, enerjik bir çekirdeğine sahip olmalı.
O böyle biriydi, havai fişek gibiydi.
Olaylar karşısında çok heyecanlanırdı.
Şöyle bir şeyi vardı gerçekten sevecendi,
çocuksu bir nitelik gibi onda.
Hem de mizah seviyordu ve her sahnede
onu bulmaya çalışırdı.
Muhtemelen sadece birkaç filmde
kendimi gergin hissetmeye başlamışımdır.
- Ve hatırlıyorum... - Bu Mike'ın değişimiydi.
Kolomb ayrıldığında.
Kesinlikle biraz farklıydı...
Evet, farklı bir havaydı.
- Mike Newell. - Mike bize yetişkin gibi davrandı.
- Öyleydi. - Evet.
- Sanırım yaptı. - Evet.
Sette çok eğleniyorduk.
Çok sevdiğim Weasley ikizleri
kavga etmek zorunda kaldılar.
Fred ve George'un Üçbüyücü Turnuvasına
katılmalarının reddedildiği sahneyi çekiyorduk.
Sonra o perukları ve sakalları taktık.
Yaşlı adamlara benziyorduk.
Mike dedi ki, "Tamam, sanırım birbirinize
çok sinirlenmediniz.
Bence bu iyi bir kavga olmalı."
Bu ikisi bir nevi, um, ona baskı yapıyorlardı.
Kestik!
Ve dedim ki, "Hayır, hadi çocuklar, gerçekten, bu bir kavga" dedim.
Mike geldi dedi ki,
"Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır, hayır, hayır, hayır."
Tamam, kim dövüşmek ister?
Bir aptal gibi, "Ah, evet, tamam" dedim.
Elbette, o aşamada 60 yaşında şişman
bir beyefendiydim.
Ben bunu gerçekten yapmamalıydım.
Böylece üzerime atladı ve,
ve şöyle attı,
"Tamam" dediğimde. Ben de aynısını ona yaptım.
Ben onu bel çevresinden tuttuğumu hatırlıyorum
ve onu oradan oraya savurmaya çalışırken
birkaç kaburgayı kırdım.
Ve böylece o andan itibaren gerçek bir acı içindeydim.
Ama elbette, harika olan şuydu
kendimle ilgili şaka yapmış olmamdı
ve herkes bunun için çok daha iyi hissetti.
Bir yönetmenin kaburgalarını ne zaman kırmaman gerekiyor biliyor musunuz?
"Ateş Kadehi",
bu film sadece gençlerle ilgili,
bilirsiniz, ilk kez aşık olmak,
biriyle randevulaşmak, Noel Balosuna davet etmek.
Sadece bir genç olarak yaşanılan
tüm bu garip aşamaları yansıttılar,
onlar da gerçekten bunu hissettiler,
çünkü tam anlamıyla aynı deneyimleri yaşıyorduk.
Hazırlık ve koçluk gibi şeyler
Emma ve ben şöyle bir şey yaptık
karşı cinse mesaj atmak... gibi, biz...
bir erkekle mesajlaşıyordum veya bir kıza mesaj atıyordum,
şöyle derdim, "Bana bu kadar öpücük yolladı.
Ben ne yapıyorum? Bu bir kabus."
Bizde bir tür ağabey, küçük kız kardeş olayı vardı.
Çok ilginç bir filmdi
etrafta uçuşan bir sürü hormon açısından.
Kırılmalar oldu,
ve insanlar birbirleriyle dışarı çıktılar
ayrıldılar ve... tıpkı sizin yaptığınız gibi...
eskiden okulda yaptığım gibi
tam olarak aynı ortamdı,
ama sadece Karanlık sanatlara karşı savunma dersinde.
O filmde muhtemelen hormonlar zirvedeydi, en azından benim için.
Tam da beklediğim gibi oldu.
Ve özellikle dördüncü film
Beauxbatons ve Durmstrang'ın olduğu film,
yani, bir sürü şey vardı,
hormonlu ergenler gibi neyse,
ve sonra, iki büyük yeni insan grubu geldi,
hepsi sanki, film için bilerek seçilmiş.
Yani, evet, öyleydi...
o film, evet, her şey yeni başlıyordu.
Neden sürüler halinde seyahat etmek zorundalar?
O sadece, biraz garip bir genç çocuk
çok dikkat çekici bir şekilde,
ki bu bence dikkate değer bir şey
bir kahraman karakter için iyi bir şeydi.
Ejderhaları öldürüyorsun.
Sen yapmıyorsan kim yapıyor?
Ejderhayı hemen almayı düşünüyorum.
O yıllarda Jo onu çok sevecen bir şekilde yazmış,
ve oyuncular için çok fazla esneme olmadığını düşünüyorum
beceriksiz, asosyal, genç tarafımı anlamam için.
- Cho. - Evet?
Um, sadece merak ettim... sadece merak ettim
belki benimle baloya gitmek istersin?
Üzgünüm, anlamadım.
Açıkçası bir olgunlaşma hikayesiydi.
Büyük... büyük sahnelerden biri
Noel balosuydu.
Noel Balosu, her şeyden önce dans demek.
Öğrenciler bu sahne için dans etmeyi öğreniyorlar,
o yaştakilerin tipik bir
okul dansına çok benziyordu.
Bir tarafta kızlar, diğer tarafta erkekler vardı.
Oxford'da büyük bir salondaydık.
Maggie tam ortada, ve diyor ki,
"Tamam, size dans etmeyi öğreteceğim."
Elbette, Rupert'ı seçiyor, ve diyor ki,
Sağ elini yerleştir
- belime. - Ne?
Çocuk 14 yaşında ve nasıl güleceğini şaşırdı.
Bu harika.
Garip bir şekilde, kendimi oldukça iyi hissettim
bilinçliydim... Gerçekten bilmiyordum...
Daha önce hiç bir bayanla dans etmemiştim,
yani biraz öyleydi bu çok yeni bir şeydi.
Bunu unutmasına asla izin vermeyeceksin, değil mi?
Asla.
Evet, elbette, James, Oliver, ikizler,
onlar sürekli benle dalga geçiyorlardı.
Ona sarılıyorduk...
Yine de ona sarılıyorduk.
Çekimlere başlamadan önce.
Beni bir şekilde ikna ettiler,
filmde çekmeden önce,
bütün bu olanlar, dans rutini planlanmış gibiydi.
Biz şöyle dedik, "Adımlarını biliyor musun?
"Biliyorsun, değil mi? Hayır, bilirsin, rutin.
"Hepimiz bir rutin içine girdik
son altı hafta" ya da böyle bir şey.
Sadece baskı oluşturmaya çalışıyorlardı.
Ve bu şekilde.
Ve sonunda liderlik etmek zorunda kalacaksın.
Anlaşıldı mı?
Kestik!
En büyüleyici günlerden biri Büyük Baloydu
çünkü mükemmel giyinmiş,
inanılmaz güzel genç insanlar vardı.
Lanet olsun.
Bunlar ne? Bunlar ne?
Özel kıyafet.
Üzerimizdeki elbiseler özeldi,
gerçekten... gerçekten geniş yakalar
ve uzun kuyruklar ve evet,
sen biliyorum... kendini iyi hissetmiyorsun
gerçekten bunun hiç bir noktasında.
Büyük teyzem Tessie benziyorum.
Büyük teyzem Tessie gibi kokuyorum.
Tek hatırladığım, gerçekten agresif olduğu,
altı katmanlı yaka gibi bir şey vardı.
Küçük fırfırlı şey, evet.
Ama aslında hoşuma gitti.
Bir tarzı vardı... daha çok Weasley'di.
- Evet, mükemmeldi. - Başardığımı hissettim.
Pek çok insan bunu başaramazdı.
Emma açıkçası güzel görünüyordu
ve inanılmaz bir elbise içindeydi.
Ben ve Rupert de öyle görünüyorduk,
bilmiyorum, Austin Powers'ın arkadaşları
yan tarafta takılıyorlardı.
O çok güzel görünüyor.
Harry ve Ron ilk kez...
özellikle Ron...
Hermione'yi genç bir kadın olarak gördüler,
her birinin sahip olduğu o tür bir kardeş değildi.
Bu Hermione Granger mı? Viktor Krum'la mı?
Hayır, kesinlikle değil.
Yani, herkes bununla bir şekilde ilişki kurabilir.
Bu hikayelerde sevdiğim şey bu
herkesin hayatına bu kadar paralel mi oturur,
ilk okul dansı ve bu tür duygular gibi,
o endişeler, güvensizlikler.
Önemli bir şey olduğunu biliyordum., ve mutsuzdum.
ben... ben...
Sadece şöyle olduğunu biliyorum,
ördek yavrusu bir kuğuya dönüşür.
Birdenbire tüm bu baskının olduğunu biliyorum.
Şimdi kollarını sallama, Tamam mı?
Mike Newell bana koçluk yaptı
elbisenin içinde merdivenlerden aşağı inerken.
"Kolların çok fazla sallanıyor.
Çok hızlı yürüyorsun. Daha yavaş yürümelisin."
Bana milyonlarca farklı yön veriyor gibiydi
merdivenlerden aşağı nasıl yürüneceği hakkında.
Ve tabi ki, merdivenlerden düştüm.
Biz çok bilinçli bir grup gençtik.
Sanki onlar şey giydiler ah,
"Bunun için bazı dans adımlarını öğreneceksin."
Bana güveniyorsun, değil mi?
Ben dansçı değilim ve ben asla dans edemeyeceğim.
Evet, o dans sahnesinde oldukça
katı olduğumu hissediyorum.
Oh, şuna bak. Şuna bak. Hayret.
Şanslı adam. Şanslı adam.
Emma ve ben her zaman birbirimizi gerçekten sevdik.
Ders verilen odaya girdim.
Verilen ödev
Tanrı'nın neye benzediğini düşündüğünü çizmekti.
Ve Tom bir kaykay üzerinde şapkası geriye dönük bir kız çizmişti.
Ben sadece bilmiyorum nasıl söylenir...
ona aşık oldum.
Sanırım saç ve makyaj koltuğundaydım.
Ve birisi şöyle bir şey söyledi,
"Evet, o sana aşık."
Her gün gelirdim
ve çağrı sayfasında numarasını arardım.
Yedi numaraydı.
Ve eğer... eğer... numarası çağrı sayfasındaysa,
ekstra heyecanlı bir gün olurdu.
Benden üç yaş büyüktü.
Ve onun için, "Sen benim küçük kız kardeşim gibisin" dedi.
Ben... ona karşı çok koruyucu oldum.
Evet, her zaman ona karşı zaafım olmuştur...
ve o devam ediyor bugün bile.
Bence gerçekten doğru kişi Tom'du
genellikle daha savunmasız olabildiğim kişiydi.
Her zaman bir şeyler oldu bu sanki,
bilmiyorum, yakınlık gibi.
Hiçbir zaman asla, asla, asla, aramızda
hiç romantik bir şey olmadı.
Biz sadece birbirimizi seviyoruz.
Bunun hakkında tüm söyleyebileceğim bu.
Bir arada! Bir...
İki, üç.
"Ateş Kadehi" nde evren değişiyor
ve aniden, Voldemort ortaya çıkar.
Ralph Fiennes'i seçtim çünkü
o neslinin en güçlü oyuncularından biri.
Ve onun büyük bir güce sahip olduğunu biliyordum,
sadece biraz hassas, ince kişilik gücüne sahip.
O zamanlar kız kardeşimin çocukları vardı
10, 11, 12 yaşlarında.
Dedim ki, "Martha, bu Harry Potter olayını bilmiyorum.
Voldemort. O nedir?"
"Ne?
"Senden Voldemort'u oynaman mı isteniyor?
Bunu yapmak zorundasın!"
Sonra bana bazı çizimler gösterildi...
görünüm için tasarım fikirleri.
Bunu beklemiyordum.
Düşündüm ki, "Vay canına, bu güçlü bir bakış."
Voldemort'un o insan olduğunu düşünmedim.
Bana kötülüğün özü gibi geldi.
Onun insan olduğunu biliyorum,
ama yılan gibi bir şeye dönüştü.
Yani sesi öyleydi.
Yılan gibi tıslıyordu, boğuk,
sanırım sahip olduğum bir şey... bir tür fısıltı sesi.
Nefes üzerinde nefes.
"Ah, Harry Potter..."
Ölmeye gel.
Ralph sonuçta dünya dışı
kötü kişi olmayı seçti.
Ve bunu yapmanın en iyi yolu
burnunu koparmaktı.
Bir burnu var... spoiler uyarısı...
ve çıkartmalarla kaplıydı.
Yani ekrandakinden biraz daha az korkutucuydu,
aksiyon dedikleri zamanlar hariç.
Ve nedense, ondan korkuyordum.
Sana dokunabilirim.
Makyaj yaklaşık üç saat sürüyordu,
ellerin boyası, tırnaklar, dişler,
ve hatta burnum bile,
um, ben... hissettim...
Güçlü. Güçlü hissettirdi. Kötü hissettirdi.
Önemli olan, hikaya için çok önemli olacağını
düşündüğüm insanlardan birisinin Cedric Diggory olmasıydı
Bir çatışmada, Cedric öldürüldü.
Gereksizleri öldür.
- Avada Kedavra! - Cedric!
Ve Harry, cesedi almayı başarır
ve rakipler sonunda tekrar yarışmaya başlar,
ve Cedric Diggory'nin babası oğlunun kazandığına inanıyor
ve sonra çocuğunun öldüğünü anlar,
ve bir köpek gibi ulumaya başlar.
İşte benim oğlum!
Aniden, tamamen beklenmedik
ve ciddi bir şey olur,
aniden bu filmin hayatla ilgili olmadığını fark ediyorsunuz.
Ölümle ilgili.
Bu çok önemli bir sahne
çünkü aynı zamanda ilk kez
Harry böyle bir ölümü yaşıyor
ona yakın olan, genç birinin.
Bu gerçekten belirgin bir şekilde hatırladığım bir sahne,
"Oh, bu... Evet, bunlar çocuk filmleri,
ama Tanrım, orada bazı zorlu şeyler oluyor."
Geri döndü, geri döndü. Voldemort geri döndü.
Cedric Diggory'nin ölüm anı
dizinin olgunlaştığı andır,
ve artık çocuklar çocuk olmaktan kurtulacaklar
ve yetişkinlerin tehlikeleriyle
yüzleşmek zorunda kalacaklar.
Ve hepsi o ölüm anından itibaren oluyor.
Cedric Diggory öldürüldü
Lord Voldemort tarafından.
Üçü, çok zor durumdalar,
ve bu bildiğimiz gibi dostlukları kurguluyor.
"Kısacası korunuyorsun,
senin sevme yeteneğinle,"
dedi Dumbledore yüksek sesle.
"Bu tek koruma muhtemelen işe yarayabilir
Voldemort'unki gibi gücün cazibesine karşı.
"Bütün kışkırtmalara rağmen
bütün acılara katlandın,
kalbin temiz kaldı."
Bunu senin evinde yapmamıza izin vermen ne güzel.
Biliyorum, çok güzel.
Biliyor musun Hep yapmak istemişimdir?
Eğer mümkünse, bir bakalım... buraya gel.
Oh, bak, gerçekten pek iyi görünmüyorlar.
- Hepsi hala burada. - Gerçekten hala buradalar.
Yani, onları besleyen oldu mu? Bu çok üzücü.
Tamam artık Harry Potter olabilirsin.
Tamam, aslında.
Ben sağdan aşağı ineceğim, sen soldan in.
Evet, hadi yarışalım, tamam mı? İşaretimle, hazır, başla.
Aman Tanrım.
Burada dinleniyoruz.
- Üstesinden gelirsin. - Biliyor musun?
Bir şeyin fotoğrafını çektim.
Dün gece düşündüm ki, bu şeyleri bulup çıkaracağım,
ve senin onayını alacağım.
Tanrım. Bu gerçek mi?
Hayır. Oku.
Seni görmek çok güzel. Ne yazıyor?
- "Sevgili HBC..." - Evet.
"Altınızda bir bardak altlığı gibi olmak bir zevkti."
Vay.
Ne... ne zekice bir kelime oyunu.
Bu zekiceydi.
Dürüst olmak gerekirse bundan hala memnunum.
Sen şiirseldin. Evet, evet.
"Kahvenizi her zaman elimde
tutmam anlamında. Seni seviyorum."
Başka ne yazıyor?
- Paylaşabilirsin. - Yapabilirim.
Bunu şimdi paylaşabiliriz. Dedim ki, "Seni seviyorum,
"keşke 10 yıl önce doğmuş olsaydım
belki bir şansım olabilirdi."
Şimdi tamam işte.
"Kucak dolusu sevgiler ve çok iyi olduğun için teşekkürler."
Güzel değil mi?
Şimdi, bunu hep saklayacağım.
- Teşekkürler. - O benim tuvaletimde, Dan.
Bir fırtına yaklaşıyor, Harry.
Geldiğinde hepimiz hazır olsak iyi olur.
Evet!
Beş numaralı filmdeydim, "Zümrüdüanka Yoldaşlığı."
- Evet. - Bak, dişlerimi aldım.
- Helena dişlerini getirdi. - Dişlerim.
O bana temizlik konusunda güvence verdi
bunlara hiçbir şey yapmadığına dair.
Hayır, bunlar gerçek hatıra. Orada 11 yıldır varlar.
Evet, biraz kötü kokuyor, Ancak...
Onları takmayacaksın değil mi?
Hayır, ama dişler yardımcı oldular.
- Evet. - Tamam, içeri giriyorlar.
- Ne düşünüyorsun? - Evet, unutmuştum.
Beni... hatırladın mı?
Hatırlıyorum... bu... evet.
- Dişler çok yardımcı oldu. - Karakterine mi?
Sanırım kamuflajlı içinde olmak istedim.
Bana ilk teklif edildiğinde, Jo bana
bir mesaj gönderdi, şöyle dedi
"Sayfada pek bir şey olmayabilir,
"önemli bir şey yapacaksın."
Bellatrix ile çok eğlenceliydi,
çünkü teşvik ediciydi çocuksu
ve yaramazdı. Tıpkı benim gibi...
- Tamamen anarşist. - Ve psikopat, evet.
Onun içinde şakacılık vardı...
oyunculuk vardı.
Aynen, bu daha da rahatsız edici.
Tabii ki, Bellatrix onun kötü olduğunu düşünmüyor.
- Tam tersi olduğunu düşünüyor. - Doğru değil.
Bu yüzden neden insanlara
zarar vermesi ve onları duyarsızlaştırması için
bir sebep inşa etmek zorunda kaldım.
Bu onu güçlü hissettirdi.
İğrenç, sıska, Potter.
Evet!
Bellatrix, kontrol edilemeyen
vahşi bir şeydi.
Daha sonra ağzından
ne çıkacağını asla bilemezsiniz.
Bir oyuncu için çok heyecan verici, çünkü şuna benziyordu,
o çekimde her ne yaptıysa aynısı bir sonraki
çekimde de yapacağı anlamına gelmez.
Sahneden sorumlu olmaya çalıştığımı
ve onunla çok iyi zaman geçirdiğini hatırlıyorum.
Sadece onun istediğini yapmaya hakkı vardı.
Kahkaha atabilir, aşağı yukarı zıplardı.
Sakin ol.
Ve istediği her şeyi söyleyebilirdi.
Sadece bilmeden... hayır... onu yedekte tutmaya çalışmadılar.
Seni pis melez!
Sorun değil, o sadece meraklı bir delikanlı, değil mi?
"Kapa çeneni" demeye devam ettim.
Draco.
- Seni öldürdüm, değil mi? - Beni öldürdün, ama...
Evet, üzgünüm.
- Şey... - Yapılması gerekiyordu.
Bir sürü büyü üzerinde çalıştığımızı hatırlıyorum,
çünkü sen gerçekten iyi bir büyücüydün.
Ben gerçekten iyi bir cadıydım.
Gerçek bir düello yaptık, ve hepsini kestiler.
Bu gerçekten berbat,
çünkü düşündüm ki,
"Ben haftalarca okula asayla gittim."
Biz günlerce o setteydik.
O günler de, koşuşturma içindeydik.
Sanırım bu benim ilk işlerimden biriydi
sen perdenin içine düştün. O neydi? Perde mi?
- Evet evet. - Öyle miydi?
Perdeden geçiyorum.
Sonra spekülasyonlar oldu, geri döner mi?
Perdeden geri dönebilir misin?
- Hayır, yapamazsın. - Hayır, yapamazsın.
Avada Kedavra!
Genç aktörler olarak
hepimiz için ilginç
bir nokta olduğunu söylemeliyim.
Çünkü Maggie gibi belli bir grup vardı...
- Evet - David Bradley ve Alan.
Bizi 10 ya da 11 yaşındayken tanıdılar.
Ve sen geldiğinde, o noktada, 15, 16 yaşlarındaydım.
Yani sen Gary ve David,
bize daha çok yetişkin gibi davranıyordu; Bunu sevdim.
İçimizden, birkaçımızı gördün sanki,
hazır gibiydik, "Beni zorlar mısın?
Biz... denemek istiyoruz oyuncu olmaya çalışıyoruz."
"Zümrüdüanka Yoldaşlığı" na geldiğimizde
dünya daha politik bir hal alıyor.
Ve bir yönetmene ihtiyacımız olduğunu hissettim.
Bununla eğlenceli bir şekilde kim başa çıkabilirdi.
David Yates oyuncularla çok iyi çalışıyor,
onları gerçekten doğru şekilde yönlendiriyor.
İlerleme adına
ilerlemeden vazgeçilmelidir.
David çok tatlı, nazik bir adamdı.
o karakterlerin hepsini gerçekten çok önemsiyordu.
Ayrıca, bire bir çok fazla
şey kazandırdı David Yates.
"Zümrüdüanka Yoldaşlığı" nın içine girdim
genç aktörleri göz önünde bulundurarak ve bir şekilde düşünerek
her şeyi nasıl büyütürüz
ve biraz daha yetişkin olmasını sağlarım
ve biraz tematik ve biraz daha karanlık olarak.
Genişlemesi ve büyümesi gerekiyordu
ve gittikçe daha korkutucu olmalıydı.
öÖlçek ve karmaşıklık açısından büyük bir artış oldu,
çocukça olmaktan olayları etkilemeye
ve büyük dünyanın bir parçası olmaya kadar.
O sadece bir çocuk.
Çok konuşuyorsun, sen yapabilirsin
onu Teşkilat'a sokabilirsin, hemen.
İyi. Katılmak istiyorum.
Voldemort bir ordu kuruyorsa, savaşmak istiyorum.
Başladığımda, David stüdyoda
benimle konuştuğu bir şey vardı,
Emma başka bir Potter yapmak istediğinden emin değil.
Ah, Harry.
İnsanlar onun neyi üstlendiğini ve bunu ne kadar
zarif bir şekilde yaptığını kesinlikle unutuyorlar.
Dan ve Rupert, birbirlerini iyi tanıyorlardı.
Benim arkadaşları vardı,
Emma sadece bir genç değildi,
o... o tek başınaydı.
Bir çeşit günlük kaydı buldum, bu biraz, hmm.
Bazen yalnız olduğum görebiliyordum.
Filmde bununla ilgili hiç konuşmadık
çünkü hepimiz çocuktuk.
14 yaşında bir çocukken,
arkamı dönüp 14 yaşındaki başka bir çocuğa
"Hey ne yapıyorsun? diyemezdim.
Her şey yolunda mı?"
Yani "Zümrüdüanka Yoldaşlığı."
Hepimiz için acılı olmaya başladığı zamandı.
Ama sen bırakmayı düşünüyordun.
Gerçekten bu konuda seninle hiç konuşmadık.
Evet. Sanırım...
- Sanırım korktum. - Evet.
Bilmiyorum... eğer böyle düşünüyorsan
taşma noktasına geldiğini düşünüyorsun.
Kesinlikle.
Bu artık sonsuza kadar sürecek.
Evet. Hayır, bende öyle anlar yaşadım.
Tüm yol boyunca.
Emma'ya benzer hislerim olduğunu söyleyebilirim.
Bir gün arasaydım
hayatın nasıl olacağını düşünüyorum, ama
gerçekten hiç konuşmadık.... sanırım biz sadece
kendi hızımla o dönemden geçiyorduk.
Bir nevi o anları yaşıyorduk.
O zaman, bu gerçekten aklımıza gelmedi
hepimizin sahip olduğu benzer... benzer duygular vardı.
Evet, şey...
Şöhret olayı sonunda eve büyük bir darbe vurmuştu.
Kimsenin beni bunu görmem için ikna etmesine gerek yoktu.
Hayranlarımız gerçekten başarılı olmamızı istediler.,
ve hepimiz gerçekten birbirimizin arkasını kolladık.
Ne kadar harika değil mi?
Bu tür filmler her zaman şaşırtıcı olmuştur.
Onlar için çok şey ifade ediyordu, onlar...çünkü...
bir nevi yanımızda büyüdüler ve onlara yardım ettik
hayatlarındaki gerçekten bazı zor şeylerde.
Böyle bir şeyin parçası olmaktan gurur duyuyorum
bu pek çokları için çok şey ifade ediyor.
Düşünüyordum da
Dumbledore bana söylediği şeyi düşünüyorum.
Ne söyledi?
Önümüzde bir savaş olsa da,
elimizde Voldemort'un sahip olmadığı bir şey var.
Evet?
Uğruna savaşmaya değer bir şey.
Oğlum Billy, her gece onları izlerdik.
Bilirsin, eğer Pazar gecesi hüzünlüyse,
o Potter filmi izliyordu.
Burası onun güvenli yeriydi.
Bir gün varsayımsal çocuklarımla
filmleri izlemeyi dört gözle bekliyorum.
Etkisi çok büyük. Bu olağanüstü.
Bu inanılmaz.
JK Rowling'e yaklaşık 11 yaşımdan beri
ona teşekkür etmek için yazıyordum,
Harry Potter olmasaydı hayatı biraz umutsuz bulurdum.
Neyse ki, benim mektubumu okumuş
ve bana cevap verdi.
Bu yüzden ben şanslı sayılacak birkaç kişiden biriyim.
JK Rowling benim kalem arkadaşımdı.
Seçmelerin ilk kısmı
bu çılgınca açık çağrımydı?
Daha doğrusu herkes gelebilirdi.
Bu benim biletim. Gidiyorum.
Londra'ya gidelim.
Elbette uçuyoruz.
Ve binlerce insan sıraya girecekti.
Dan'i çok iyi hatırlıyorum.
Ekran testimdeydi.
ökseotu.
Benimle konuştuğunu hatırlıyorum,
ve onunla konuşmam gerektiğini unutuyordum
çünkü onu ekranda izlemeye çok alışmıştım.
Bu yüzden sadece şöyle oldum
bunun bütüne katkıda bulunduğunu düşünüyorum
Luna Lovegood havası, çünkü o biraz mesafeli.
Herkese merhaba.
Korkunç görünüyorsun, Ron.
Ve sonra garip robotların, uyumsuzların
o garip güce sahip gizli dünyasını buldu.
ama yine de muazzam bir insanlığa sahipti,
ama derinliği ve kırılganlığı vardı.
Filmler insanlara
kendi parçalarını görme izni verdi.
Yani tuhaf yanlarınızı görmek oldukça özgürleştiriciydi
bir süper güç olarak ekranda görmenizi sağladı.
Hepinizle ilk tanıştığım zamanı hatırlıyorum
şimdiye kadar gördüğüm en büyük uyumsuzluklar gurubu,
ve işte hepimiz buradayız.
Biz hala bir avuç uyumsuzuz.
Pekala belki, ama hepimiz birbirimizi tanıyoruz.
Okulda iyi değildim.
"Goshawk'ın Herboloji Rehberi" ile daha iyi olursun."
Çok fazla arkadaşım yoktu.
Nereye gittiğine dikkat et, Longbottom.
Bence uyumsuz olmak harika.
Sanırım bu yüzden bu kadar popüler oldun.
Herkes ait olduklarını bilmek istiyor.
Yalnızlığın büyük bir rahatlaması sanırım.
Oldukça utangaç bir çocuktum.
Bu tür bir duyguyla ilişki kurabilirim,
yerinin ne olduğunu tam olarak bilmemek.
Çok çalışmak önemli,
ama daha da önemli olan bir şey var.
- Aptal! - Kendine inanmak.
Ait olmadıkları bu karakterlere tanıklık ederek
herkes kendini aitmiş gibi hissediyordu.
Bonnie geldiğinde biraz öyleydi,
sadece 9 yaşındaydı, belki.
Anne, süveterimi gördün mü?
Evet canım, kedinin üzerindeydi.
Merhaba.
Ginny'yi, Harry'yi, o ilişkiyi her zaman görmüşümdür,
bu ilişki, bu tür şeyler nasıl böyle gelişti
ve onunla birlikte bütün Weasley ailesini birbirine karıştırmak
Harry aslında, kendisi Weasley'e dönüşüyordu.
Bu hiç beklemediğim bir şeydi,
özellikle de kitapları okurken.
Bonnie en küçüğümüzdü.
Yani biraz şöyle oldu. "Ne, ne oldu? Bu çok garip."
Gözlerini kapat.
Ve biliyorsun, bir tür baskı var.
Biliyorsun, bu hikayenin sevilen kahramanıdır.
Yani setteki herkes seni tanıyor
yaklaşık altı yedi yıldır, ve senin büyümeni izlediler
ve şimdi de yapacakları senin öpüşmeni izlemek.
Havalı. Evet.
Yani, inanılmaz kadın rolleri o kadar çok var ki
Jo'nun yazdığı ve bence bu gerçekten önemli.
Bonnie ve Evanna ile Katie'nin oynadığı rol ile
gurur duyuyorum.
Hepsi inanılmaz aktivistler haline geldiler.
O kızların her biri çok başarılı,
harika birer insandılar.
Size söyleyeyim, Ben... Arkadaşımı özledim.
- Öyle mi? Teşekkür ederim. - Kesinlikle.
Bir şey aldın mı? Çünkü ben çok şey çaldım.
- Gerçekten mi? - Evet evet evet.
Ben yapmadım. Bunu bilmeliydim.
- Sana söylemeliydim. - Bundan oldukça eminim.
Çünkü ben kesinlikle asamı almak isterdim.
Eğer olsaydı endişem,
muhtemelen şimdiye kadar kaybederdim.
İşe yaramadıklarını biliyorsun, Tom.
Eh, emin oldum
o süre içinde, yeterli pratik yaparken.
- Pratik yaptın. - Evet.
Ama şimdi dönüp bakınca oldukça komikti,
biz bir şeyler yapıyoruz inanılmaz ayrıntılı hareketler
ve hiçbir şey olmuyor.
Hiçbir şey... bir sefer hariç benim başıma geldi.
Tamam dediler bu sefer Hogwarts'ı havaya uçuracağız.
Oh, evet, yapmalısın, değil mi? Evet evet evet.
Dediler ki, bunun için işaretimizi bekle.
Büyüyü yaptığında, patlayacak.
Aslında kendi tepkime gerçekten şaşırdım
ve korktum, çünkü "Vay canına" diye düşündüm.
Bu heyecan veren korkunç bir güçtü.
Doğru.
Sanki, yaşadım az da olsa... işaret verildi
asamı salladım ve sonra patladı.
Evet, bu bir tüyü havaya uçurmaktan
çok daha mantıklı.
Evet.
Peki Draco ne yapıyordu
o tuhaf görünümlü dolapla,
ve tüm bu insanlar kimdi? - Görmüyor musun?
Bir törendi, bir kabul töreni.
Dur, Harry.
Bununla nereye varacağını biliyorum.
Oldu işte. O da onlardan biri.
Nelerden biri?
Harry etki altında
Draco Malfoy artık bir Ölüm Yiyen.
Sevgi görmeyen çocuk,
ebeveynin veya yetişkinin sevgisine izin vermek
dünyadaki bu öfke ve nefreti geliştirebilir
ve karanlık tarafa geçiyor.
Benimle kendi evimde nasıl böyle konuşursun?
Lucius.
Draco'nun yolculuğunun büyük bir kısmı,
babasını memnun etmeye çalışıp
çalışmadığıyla ilgili.
Altıncı filmde, ona yaptırıyorlar
gelmiş geçmiş en kötü şeyi, ya da şimdiye kadar ki en kötü şeyi denemek,
Dumbledore'u öldürdüğünü ve açıkçası onun parçalandığını görüyoruz.
Draco, yıllar önce, bir çocuk tanıdım
tüm yanlış seçimleri yapan.
- Lütfen sana yardım etmeme izin ver. - Yardımını istemiyorum.
Anlamıyor musun?
Bunu yapmak zorundayım.
Seni öldürmek zorundayım.
Yoksa o beni öldürecek.
Tom "Melez Prens" de harikaydı
aniden nasıl kötü bir adam oldun
kimsin, önceki filmlerde,
her zaman biraz iki boyutlu olmuştu.
Sonra ona bu fırsatı verebildik
çok daha karmaşık ve ilginç bir yolculuğu keşfetmesi için.
Ben onunla oturdum ve "Tom, bak,
bu senin parlaman için bir fırsat."
David Yates'in şöyle dediğini hatırlıyorum
ona karşı sadece %1 empati veya sempati duyabilir miyiz,
o zaman işimizi yapmış olacağız.
Yap.
Bana göre, Draco kahramandır.
Harry her zaman doğru olanı yapıyor.
Harry her zaman doğru seçim yapıyor.
Onun için hiçbir zaman bir ikilem yok.
Draco bu korkunç ailenin zincirlerini kırıyor
onun sorumluluğunda ve yapması beklenen şeyi yapıyor.
Tom'un bu mücadeleyi ekranda yaşatmasını ve tüm bu nüansı
gerçekten tezahür ettirmesini izlemek,
tüm bu karmaşıklık,
tüm bu harika etik mayın tarlasını
parmak uçlarında geçmesi... Çok etkileyiciydi.
Hayır.
Severus.
Lütfen.
Avada Kedavra!
Geri dönmek çok harika,
ama sanki çok...
sanırım ikimizin de daha uzun süre ortalıkta olacağı,
o kadar çok insanın olduğundan daha uzun süre
burada olmaması şok edici,
Helen ve Alan gibi ve Richard ve...
Evet, aile gibiler... aile gibi,
Sende aynı şekilde yas tutabilirsin.
- Evet. - Çok erken.
Evet.
Ölülere acıma Harry.
Yaşayanlara yazık olur,
ve hepsinden önemlisi, tüm bunlar sevgisiz yaşayanlar.
Hayallere takılıp kalmak ve yaşamayı unutmak
işe yaramaz, Harry.
Richard Harris çok özel, sıcak bir insandı.
Çok zekiydi.
Richard klasikti.
Muhtemelen tanıdığım en komik adamlardan biridir.
O şeytandı 11 yaşında
70 yaşında bir adamın vücudunda sıkışıp kalmıştı.
Bize için bir daha yapar mısın?
Sadece gözlerinde o parıltı vardı,
bu da onu mükemmel Dumbledore yapıyordu.
Ne yazık ki.
Kulak kiri.
Richard Griffiths Bay Dursley rolünde çok lezzetliydi.
Büyü diye bir şey yoktur.
Kötülüğünü benimsedi
büyük bir şevk ve tutkuyla.
Onun ölümü, beni en çok o etkiledi
çünkü bilgi konusunda cömertti.
Her şeyi seninle paylaşmak isterdi.
Sizi ne zaman göreceğimi merak ediyordum Bay Potter.
Kendimi gerçekten şanslı hissediyorum, bilirsin,
biraz dokunuşa sahip olduğum için
sadece miktar olarak geçen harika insanlar.
Biliyor musun, bir gün çok yaşlanınca şöyle diyeceğim,
"Bu mutlak efsaneyi biliyorum."
Ben... Burada olmamam gerektiğini biliyorum.
Karanlık Lordun kendisi bundan bahsetmemi yasakladı.
Helen McCrory karımı oynadı.
Sanırım hayatımda gördüğüm en iyi
kadın oyuncuyla tanıştım dedim.
Gel.
Onunla çalıştığım için şanslı hissediyorum
ve o kadar çok şey paylaştı ki,
açıkçası, sette onunla birlikte ergen kahkahaları attık.
Bana çok şey öğretti.
Gördün mü, söyleyemiyorum bile.
O yetenek sahibiydi, evet,
sadece bir şekilde gözlerinde göstermek istediği bir empati vardı.
O... onunla çalışmak gerçek bir zevkti.
Size zihni nasıl büyüleyeceğinizi
ve duyuları nasıl tuzağa düşüreceğinizi öğretebilirim.
Alan Rickman benimle hiç çocukmuşum gibi konuşmadı.
Her zaman fikrimi aldı düşüncelerimi sordu
çok ciddiyim, bundan çok etkilendim.
Alan çok iyi bir arkadaştı., ve o son sahneyi onunla yaşadık.
Onun son sahnesi.
Sana cevap veriyor
sadece sana.
Öyle mi?
Ondan biraz korkmuştum.
Onun hassasiyeti, yöntemleri uzmanca sunumu.
Biz komik bir şekilde baş başa kalmıştık,
biliyorsunuz, Snape ve Voldemort.
İki aktör mecazi olarak
birbirleriyle eskrim yapmaktan zevk alabilir.
Alan bir aktör olarak bu alanda bir sihirbazdı.
Bizi sevenler bizi asla gerçekten terk etmezler.
Onları her zaman bulabilirsin.
Burada.
Bunu unutma.
Yalnız değilsin.
Mürver Asa.
Şimdiye kadar yapılmış en güçlü asa.
Diriliş Taşı.
Görünmezlik Pelerini.
Birlikte Ölüm Yadigarları yaratırlar.
Birlikte bir Ölüm Ustası yaratabilirler.
Çocuk yaşıyor.
Harry!
Ölmek için gel.
Hayır!
Avada Kedavra!
Ailelerini korumak için aldıkları önlemler
her şeyden önemlisi onların geleceklerini
ve bunun ne kadar tehlikeli olacağını
bilmelerini sağladı.
Bunun ne anlama geldiğini onlara anlatmak istedi,
ama yeterince önemli kelimeleri bulamadı.
Her ikisi de çok harikaydı.
Gerçekten... ve bu garip, buralarda dolaşmış olmak.
ve setleri görmek, çocuklar,
her şeye aynı saygıyla davranan
siz oradayken ve eğlenirken bir şeyleri tedavi ederler.
- Evet. - Bu garip.
Ben, mesela, tuhaf, nostaljik anlar yaşıyorum.
Hamsterımı hatırladın mı?
Hamsterimi hatırlayan var mı?
- Evet. - Millie.
Evet. Hamsterin adını hatırlamıyorum.
- Üzgünüm. - Evet evet evet.
Sorun yok. Huzur içinde yat Millie.
Bir hamsterın olduğunu
ve bir hayvanın olduğunu için kıskandığını hatırlıyorum
- sette seninleydi. - Onun için bir tabut yaptılar.
- Marangozluk bölümü. - Yaptılar, evet.
Millie öldüğünde, set tasarımcıları inşa etti
Millie için özel yapım ahşap tabut
içi tamamen kadife kaplıydı.
- Güzeldi. - Vay!
Ve... ve üzerine adı kazınmıştı
çünkü öyleydi, yani, ben yanındaydım.
Bizim bir faydamız oldu mu?
Birkaç şey söylemiştik gibi düşünüyorum.
Ölü Millie'yi almak istiyordum,
Millie'yi okşayıp dokunmak istedim.
Ve o, "Emma,
Millie'nin artık tabutta kalması gerekiyor" dedi.
Bunların çoğunu unutmuşum.
Çok fazla zaman geçmiş gibi gelmiyor.
Biliyorum.
Hepimiz finalde göründüğümüzden daha iyi görünüyoruz.
- Evet. - Ben de öyle tahmin ettim.
Bu harika. Daha önce de bunu yaptık.
- Çanta? - Evet.
Süveter.
Ben şişman bir takım elbise içindeydim.
- Evet, ama ben çok, ben öyleydim... - Sanırım ben...
Evet, bunun için gittin.
"Bana tamamını ver, ver..." gibiydin.
Yaptım, Evet. Bana her şeyi ver.
Evet, her şeyi yaptın.
- Evet. - Seninle çok gurur duydum.
Başka hiç kimse tam olarak anlayamaz
yaşadıklarımız; çok benzersiz şeylerdi.
David Yates'in bizi astronot olarak tanımladığını düşünüyorum
çünkü bu ölçekte başka hiç kimse bunu gerçekten yaşamadı.
Bununla sonsuza kadar birbirimize bağlı kalacağız.
Sahip olduğum en tatlı anılardan bazıları
üçümüzden her birimiz
birbirimize küçük yollarla
bakmamız gerektiğini biliyorduk.
Mesela hava çok soğuksa.
Sanki hepimiz... ya hepimiz birlikte duracağız
ya da ben yorgunum.
İyi misin Dan, eğer bu çekim arasında
senin üzerinde uyuyakalırsam gibi, çünkü çok yorgunum ya da...
Sanırım hepimiz çeşitli şekillerde uyuyakaldık...
birbirimizin üzerinde
İngilterdeki en görkemli katedrallerde
ve diğer yerlerde.
Sahip olduğum güven düzeyi
ve 10 yıl boyunca inşa ettiğimiz şey
eğer dublörlük yapıyor olsaydık,
birinizin beni yakalayacağını bilecek kadar güveniyordum.
Böyle bir güven ve itimat
hissi oluşuyor,
bunu inşa etmek için bu kadar
zaman ayırdığınız çok az çalışma ortamı var.
Ve söylemeye gerek yoktu. Sanki,
üçümüz iletişim kurabiliyor gibiydik
hiçbir şey söylemeye gerek kalmıyordu.
Biz sadece ne yapılması gerektiğini biliyorduk
Her birimiz çok güçlüydük birbirimiz için.
Değişmem gerek.
Nasıl, Hermione?
Tespit edilemeyen cazibe büyüsü.
Sen harikasın.
Hep aynı şaşkınlık tonu.
Bu filmlerin çok farklı bir havası vardı.
Hogwarts'tan uzaktaydık.
Çok fazla zaman farklı yerlerde kamp yaptık.
Sesler çok daha kalındı.
Farklı bir film gibi geldi.
Dumbledore seni Hortkulukları bulman için gönderdi,
ama sana onları nasıl yok edeceğini söylemiyor mu?
Çok ferahlatıcı, Bence,
hepimiz çok daha ciddi şeyler yapması gerekiyor.
Ve bu gerçek bir fırsattı
bu karakterlerin daha derinine inmek için.
Geliyor musun, kalıyor musun?
Geçen gece ikinizi gördüm.
Ron, bu... düşündüğün gibi değil.
Ron...
Gerçekten garip olacağını düşündüm
ve dansımızı yaptığımızdan
emin olmadığım bir sahneydi.
- Evet. - Benim gibi... şimdi bu benim
serinin tamamında en sevdiğim sahnelerden,
çünkü senin ve benim birbirimize olan aşinalık seviyemiz farklı,
o noktada, hiç düşünmedim böyle bir sahneyi
başka bir aktörle de oynayabilirdim.
Eh, bu da bir şey çünkü ilginç bir sahne,
herşeyden önce Harry Potter filmleri çekiyorduk.
Son filmde, yönetmen geldi ve şöyle dedi
"Hey, Nick Cave'le beş dakika yavaş dans
etmeye ne dersin?"
Biz, "Bekle, biz hangi film üzerinde çalışıyoruz?"
"Harika, ama tamam."
♪ Bir zamanlar kördüm, ama şimdi görüyorum ♪
♪ Benim için yer ayırdın mı? ♪
♪ Bu hayal gücünün bir parçası mı? ♪
♪ Hey, küçük trene, biniyoruz ♪
♪ Krallığa giden trene ♪
♪ Mutluyuz anne, eğleniyoruz ♪
Sahne için çok şey söylenebilirdi.
Söylenmedi. Bunu sevdim.
Ve aynı şekilde karakterler için de,
bir anda olsa eğlenmek zorundaydık.
Seninle biraz eğlendiğimizi düşünüyorum.
- Evet, kesinlikle. - Biz de...
O noktada gerekliydi.
- Biliyorsun? - Evet kesinlikle.
Hain küçük kanama. Güvenebileceğimiz kimse yok mu?
Şu şey vardı, son filmdeki o sahne
sanki ormanda koşuyor gibiydik.
Ormanda yarışıyorduk
Snatchers tarafından yakalanmamaya çalışıyorum.
Aksiyon.
Oyalanmayın. Yakalayın onu.
Dürüst olmak gerekirse, hatırlıyorum sen ben, Emma,
inanılmaz rekabet vardı...
Gülünç bir rekabet.
Kimin daha hızlı koşacağı.
Çak bir beşlik. Bu sarstı! Vay canına!
Rupert'in her zaman biraz öyle olduğunu düşünüyorum,
"Siz ne isterseniz onu yapın" gibi.
O öyle gibiydi, "Sen kendi işini yap" der gibi.
- Evet... - Burada olmamalıyım.
Benim için koşu bir gösteri,
yürümek bir gösteri.
Oof.
Kendimle ilgili pek çok sahneyi
izlemeyi Kesinlikle sevmiyorum,
ama ikinizi izledim ve bence sen harikasınız.
Hatırlıyorum bu gerçekten tatlı bir şeydi.
Aslında şunu hatırlıyorum üçümüz birbirimize iyi bir iş
çıkardığımızı ya da bir sahneyi iyi yaptığımızı söylüyorduk.
Özellikle de çocuk yaşta başladığımız için
ve gerçekten ne yaptığımızı bilmiyorduk.
Böylece birbirimizin gerçek oyunculuk
yaptığını gördüğümüzde, gidip, "ne güzel oldu" diyorduk.
- "Bu... Çok güzeldi." - Evet, "Aferin."
Evet bu... sanırım hepimiz daha iyiye gidiyoruz.
- Ezik. - Harika. Aferin.
- Evet evet. - Demek istediğim.
Açıkçası öpüşmemiz ikimiz içinde
en korkunç şeydi...
- Evet. - Daha önce gözden geçmek zorunda kaldım.
Ben Hermione Granger'ım.
Ve sen?
- Ben Ron Weasley. - Memnun oldum.
"Bu levi-ohh-sa," levio-sahh değil."
Dürüst olmak gerekirse, kabus gibi bir kız.
Hiç arkadaşı olmamasına şaşmamalı.
Sanırım seni duydu.
Sadece tüm seri için çok fazla inşa yapıldı.
Sekiz film.
Ron ve Hermione'nin romantizmini seviyorum
ve bunun hikayenin altında
sürekli kabarıp gitmesini.
Bu ilişki çok uzun zaman kısıtlandı.
Biraz diş macunu aldım.
Slughorn bir Noel partisi veriyor, duymuşsundur.
Yanımızda birini getirmemiz gerekiyor.
Mclaggen'i getireceğini umuyorum?
Seyirciler bu ikisinin öpüştüğünü görmek için can atıyorlar.
Aslında, ben sana soracaktım.
Gerçekten mi?
Yapmamız gereken bir sahne var, hoş ve tatlı
Bunu okuduktan sonra konuşmalıyız .
Çünkü bu hafta öpüşmeyi çekeceğiz
- Ron ve Hermione arasında. - Ne?
Ron ve Hermione öpüşecekler...
- Bu hafta mı? - Bu hafta?
Sırlar odasında.
O olağanüstü tehlike anında,
birbirlerine dönerler ve sonra sadece öpüşürler.
Bunun için yedi film bekledik.
İkisiyle de karavanlarında konuştum,
ikisinin de rahat olduğundan emin oldum.
Neredeyse onları büyük bir spor etkinliğine hazırlamak gibiydi.
Bilirsiniz, diyorsunuz ki, "Tamam çocuklar, bunu yapabilirsiniz.
Harika olacak."
Bunun sanki, dramatik bir öpüşme olması gerekiyordu.
Çünkü sen ve ben ölebilirdik...
- gülmeye devam ettik. - Evet evet.
Ben gerçekten korkmuştum
asla olmayacaktı çünkü...
ciddiye alamadık.
Bunu daha iyi hale getirmedim
çünkü bana bu konuda önemli ölçüde
bir pislik olduğum söylendi,
"Ben sete gelip öpüşmenizi izleyeceğim."
Bunun için herkes sette olmak istedi.
Çünkü herkes öyleydi, "Bu çok iyi olacak çocuklar."
- İhtiyacımız varmış gibi... - Bunun için üzgünüm çocuklar.
Evet evet evet.
Bu şeyin gerçekleşmesini sağlayan
o kişinin ben olacağımı biliyordum
çünkü Rupert bunu yapmayacaktı, ben bunu yapmak zorunda kaldım.
Zorlama yok.
Bunu yapabilmek için öpücüğe ivme kazandırmam gerekiyordu.
Ve Rupert, neredeyse ilk çekimde,
Rupert'in yüzünün şaşkınlıkla patladığını gördüm,
çünkü "Bu sadece ilk çekim" diye düşündü.
Biraz kendimden geçmişim sanırım. Hatırladığım
yüzünün yüzüme gittikçe yaklaşması, daha yakın, daha yakın.
Ne zaman bunun hakkında konuşsanız,
bunu kafanızdaki gerçek bir korku gösterisi gibi
gösteriyorsunuz.
O kadar da kötü değildi. Biliyorum.
Rupert'i öpmek, zorunda kalmam yaptığım
en zor şeylerden biriydi.
Her seviyede yanlıştı
çok yanlış olduğunu düşündüm
çünkü Dan, Rupert ve ben kardeş gibiydik.
Harry?
Üçümüz de, bunun, bizim için
ne kadar önemli olduğu konusunda uyuşuyorduk.
"Hayır, çocuklar" dediğiniz sahneyi hatırlıyorum,
kendi başıma gitmem gereken bir yol vardı
bunun üzerine... bunun üzerine."
Ve sana hoşçakal demek için sarıldım.
- Seninle geleceğim. - Hayır, yılanı öldür.
Seriye veda ettiğimi biliyordum.
Sana veda ettiğimi biliyordum.
Sadece ortaya çıkmam gerekiyordu
gerçekten her şeyin sona erdiğini göstermeliydim.
Evet.
Harry'yi köprünün karşısına taşımak
İncile çok uygun bir görüntüydü.
Jo'ya ya da bu işle derinden uğraşan birine sorarsanız,
iyi ve kötü arasındaki savaşın bu olduğunu söyleyeceklerdir.
Bu kadar basit.
Neville'e karakter olarak çok şey borçluyum.
Çok, çok utangaçtım, Ben yapmazdım...
Sınıfta asla yüksek sesle konuşmazdım.
Hiç bir şey için el kaldırmazdım
çünkü ben öyleydim.
Neville'in harika hikayesi onu şampiyon yaptı.
Sondaki o harika kısım.
Matthew'in o harika konuşması, biliyorsunuz.
İyilik elbette galip gelmeli.
Harry'nin gitmiş olması önemli değil.
Geri çekil Neville.
İnsanlar her gün ölüyor.
Bu gece Harry'i kaybettik.
O hala burada bizimle.
Boşuna ölmedi.
Ama Harry Potter'ın benim için yaptığı şey,
her ikisi de... hikaye olarak ve bir aktör olarak...
Sen bunu yapabilirsin.
Başlarda olmadığım şeyi bulmamda bana yardımcı oldu.
Harry'nin kalbi bizim için atıyordu. Hepimiz için.
Bu nedenle, sonuç olarak, ne olduğumu buldum.
Konfrigo!
Kitaba bakıyoruz, son yüzleşme
Voldemort ve Harry arasında.
Bu Büyük Salonda gerçekleşiyor
büyük bir izleyici kitlesi izliyor.
Ve gerçekten bunun daha dünyevi, daha yoğun
ve daha içten bir şey olmasını istedim.
Çünkü bu iki düşman neredeyse ruhsal olarak birleşmişti,
eğer isterseniz, o garip hortkuluk tarzında olabilirdi,
harika olmaz mı diye düşündüm
eğer Dan Ralph'ı tutup bu kuleden çekip çıkarsa?
Hadi Tom, bu işi başlattığımız şekilde bitirelim.
Birlikte.
Göründükleri gibi, birbirleriyle birleşmeleri
o derin bağlantı bir nevi
hikayeler ve filmlerden geliyor,
onlar avluya düşmeden önce
o anda gözünüzün önüne geliyor.
Fiziksel olarak yorgun olduğumu hatırlıyorum.
Her şeyimizi ortaya koyduk.
Sanırım, sonunda çok yorgunduk.
Soğuk aylarda çekim yapıyorduk
ve gökyüzü griydi.
Kolum çok gergin
çünkü o şey, içinizdeki o akan akım,
yapmak zorundaydım...
onu itmeliydim.
Film yapmanın fiziksel zorluğunun yanı sıra,
o küçük düşünce baskısı vardı.,
"Bunu bitirecek olan sensin.
"Yüksek bir seviyeye çıkması gerekiyor. Anlamlı olmalı.
Rezonansa girmeli. Bunu sağlamak gerekiyor."
- Sen kimsin? - Merhaba, benim adım Emma Watson.
Hermione Granger oynuyorum.
- Dehşete düştüm. - Hayır, asla.
- Ne? - Boşver.
Böyle görülmeyi mi tercih edersin?
- Evet. - Neden?
Çünkü saçındaki saç tokayı sevmiyor.
- Evet. - Bay Radcliffe.
- Evet. Ah! - Ah?
Kamera, ah!
Basından mısın?
Ben tam olarak basındanım. Nasıl bildin?
Bu senin ilk günün. Nasıl hissettiriyor?
Kesinlikle harika hissettiriyor.
Heyecanlı mısın?
Çok çok. Sabırsızlanıyorum.
Tüm bu hazırlıklardan sonra, nihayet olacak.
Tamam, işine dön. İnsanların sizi şımartması gerekiyor.
- Evet. - Haklısın.
Şimdi düşündüğünde ne düşünüyorsun, Rup?
Geriye dönüp baktığım zaman...
benim, çok güzel anılarım var.
Senin için ne anlama geliyor?
Çok gurur duyuyorum onların bir parçası olduğum için.
Bence sonlara doğru biraz garipti,
özellikle bitirme zamanı.
Kendimi kaybettim
kim olduğumu ve karakterim kimdi.
Nerede bittiğini ya da başladığını gerçekten bilmiyordum.
Evet, benim içinde bazı şeyler vardı.,
kim... ben kimim?
Mesela ne yapmaktan hoşlanırım?
Benim için önemli olan ne?
Garip bir durumdu.
Benim adım bile adım gibi gelmiyordu.
- Evet. - Sadece hissettiğim
bir şey nasıl yapılır gerçekten biliyordum.
- Evet. - Ron'u nasıl oynayacağımı biliyordum.
Ron benim favori karakterimdi,
yani filmde o olmak çok güzeldi.
Neredeyse en uç yöntem
oyunculuk yapmışız gibiyiz.
Sonunda bir noktada bitmek zorundaydı.
Bu sonsuza kadar sürmeyecekti.
Şu an bana hissettirdiğin,
seni burada görmek, ayrı zamanlar geçirmek
duygusal olmamaya çalışıyorum.
Sanki sen hayatımın bir parçası gibisin.
Bu çok büyük bir şey,
çünkü senin büyümeni izledim.
Birbirimizi büyürken izledik.
Birlikte büyüdük.
Biz bir aileyiz. Her zamanda öyle olacağız.
Bir birimizi görmemize gerek yok... Aman Tanrım.
Görmesek de her zaman beraberiz.
Evet, bu bir...
Bu güçlü bir...
her zaman sahip olacacağımız güçlü bir bağ.
Biz her zaman birbirimizin hayatlarının bir parçası olacağız.
- Ah, seni görmek çok güzel. - Seni de görmek çok güzel.
Seni seviyorum.
Bir arkadaş olarak.
- Açık olmak gerekirse. - Açık olmak gerekirse.
İzleyen herkes için.
Ama gerçek bu. Çok fazla sevgi var.
Ah, teşekkürler, Rupes.
Bir prova yapalım,
ayrıca, en baştan almamız gerekiyor.
Hazır olduğunuzda başlayabiliriz.
Hepimiz o final sahnelerini tamamlarken,
tüm çekimlerin son sahneleriydi.
Kameranın yanından geçip
büyük devasa bir yer minderi üzerine atlıyorduk.
Hepsi bu kadardı bunu çekiyorduk.
Bir bacaya atlıyorduk.
Bu gerçekte neler olduğuna dair bir metafordu.
Sanki o minderin üzerine atlamak zorundaydık,
başka bir dünyaya seyahat etmek için.
Kolektif duygu inanılmaz derecede aşikardı
ve... ve onları destekleyen insanlar
her zaman onların yanında olmuşlardı.
Seyreden herkes onların büyüdüklerini gördü.
O son günde, kendimi kaybettim.
Yani, hepimizi hatırlıyorum sadece birbirimize sarılıyorduk.
Üçümüz adeta perişan haldeydik.
Sanırım bu ilk oluyordu kendimize izin vermiştik.
Süreç, biz başardığımızı biliyorduk.
Üstesinden geldik.
Bu içimde de öyle kök salmış ki,
sanki hayatımı bu filmlerle ölçüyordum.
Yani, "Oh, ne zaman yaptın sürücü sınavını geçtin mi?"
Ben Zümrüdüanka Yoldaşlığın da gibiyim.
Hayatımın her parçası Potter ile bağlantılı.
Hayatımın gerçekten önemli bir parçası olan insanlarla tanışmam
ya da kitaplar ya da filmler bir şekilde,
kimliğimin bir parçası gibiydiler,
o, evet, bu insanı gerçekten gururlandırıyor.
Harry Potter'da hayatı zenginleştiren
bir şey var.
İşler iyice sarpa sardığında karanlık ve zor zamanlarda,
hikayeler bize gidebileceğimiz yerleri gösterdi
dinlenip kendimizi bulabileceğimiz yerleri.
Bu filmlerin içlerinde yaşadığımız anlardan
çok memnun olmadığımı düşünmüyorum.
Şöyle söyleyen insanlar vardı,
"Bunlar babamla birlikte izlediğimiz tek film.
"Başka bir şey konuşmayız.
Sadece "Harry Potter'ı birlikte izliyoruz.
Ve bu bizim meselemiz haline geldi."
Bunun küçük bir parçası olmak harika bir şey.
Değişik şeyler yaşamak, yeni ortamlar görmek,
"Fantastik Canavarlar" sahne şovu gibi.
Sonsuza kadar yaşamak gibi bir şey,
ve onu görmek inanılmaz.
Harry Potter! Harry Potter!
Harry Potter hikayeleri gibisi yok.
İçlerinde anlatılan hikayeler,
bireysel karakterlerin yolculukları.
Bunun insanlar üzerinde
dönüştürücü bir etkisi olduğunu düşünüyorum.
Bu bir sihir.
Burası güzel.
Her çocuk nasıl uyum sağlayacağını merak eder.
Ve bu her çocuğun çıktığı destansı bir yolculuk.
Dobby her zaman Harry Potter'ın yanında olacak.
Gençlerin olması çok ilham verici,
"Ah, oradaki o şüphe anını
ya da o bocalamayı ya da ailemle olan tartışmayı yaşayan ben olabilirdim."
Benim yanımda dur.
Sonsuza kadar.
Dahil olabileceğim
olağanüstü bir dünya buldum.
Ve bu bir... çok güzel bir dünya.
Harry.
Bu çok derinleri tedavi edici şey
başka türlü kendini
yalnız hisseden insanlar,
ait olduklarını hissettiler.
- Ona verme, Harry. - Şşş.
Hayranların çoğu...
gelip bana merhaba diyenler,
filmleri yaptığımızda daha doğmamışlardı bile.
Bu yüzden hızlı bir şekilde biraz yaşlı hissetmemizi sağladılar
Diğer nesillere aktarıldığı için
çok minnettarız.
Bale eğitimi, Potter?
Harry Potter'ın eşsiz yanlarından biri,
dünyaların inanılmaz hayal gücünün yanı sıra
Jo Rowling'in yarattığı karakterlerde
küçük çocukların
yetişkin olduğunu görmenizdi
ve o yolculuğun filme alınması.
Bunu daha önce gördüğümüzü sanmıyorum.
Bir daha görecek miyiz bilmiyorum.
Bir parçası olduğum için çok şanslı hissediyorum
insanların çok sevdiği ve insanları mutlu eden bir dünya.
Onda hayal kurmayla ilgili
bulduğunuz bir şey var.
Hayal kurmanın sağlıklı şekli.
Bence Harry Potter'ın yaptığı da bu.
Bu tür hikayeler bunun içindir.
Onlar nasıl yaşanacağına dair bir rehberdirler.
Bunun bir dönemin sonu olduğunu düşünüyorum.
On yıl oldu... Hayatımın on yılı..
Benim... bu sırada çocuklarım büyüdü tabii.
Bu Robbie Coltrane, Hogwarts'taki en iyi oyunculardan,
Harry Potter'da son gün.
Filmlerin mirası, sanırım,
benim çocuklarımın neslinin
onları kendi çocuklarına gösterebilecek olması.
Yani 50 yıl sonra izliyor olabilirsin, çok kolay.
Ne yazık ki ben burada olmayacağım, ama...
Bunu bir dakika bile düşünme.
Ama Hagrid yapacak, evet.
Şimdi geriye dönüp baktığımda,
gerçekten çok güzel anılar.
Bunun hakkında çok düşünüyorum. Mükemmel bir zamandı.
Gerçekten öyleydi, öyleydi...
harikaydı.
Sadece en iyi, en şaşırtıcı deneyim oldu.
Size gerçekten açıklayamyorum...
hepsi çok iyi insanlar.
Çok naziktiler ve...
ikisi de çok ciddi sorumluluk aldı.
Ben bunu çok takdir ettim.
Gerçekten aile gibiydik.
Biz sadece yani içsel olarak biribirimize bağlıydık.
Onlar benim için çok önemli insanlar.
Bu filmlerdeki ekip inanılmazdı.
Bu filmlerde öyle insanlar var ki...
kim olduğumun temeli oluturdular...
insan ve oyuncu olarak.
Bulunduğum yerde olduğum için kendimi çok şanslı hissediyorum
ve sahip olduğum hayatı yaşadığım
ve şu anda birlikte olduğum insanlarla çalıştığım için,
ama bu olmasaydı hiçbiri mümkün değildi.
Yani evet, öyleydi... çok güzeldi...
çok güzel bir on yıldı.
Patronum'u bekliyorum.
Bunca zamandan sonra mı?
Her zaman.
AltYazılar * KaraKedi 2021