‪ในปี 1980 ผมเป็นนักข่าวที่เดอะเร็กคอร์ดส์ ‪ในเบอร์เกนเคาน์ตี
‪ประจำพื้นที่แฮสบรอคไฮต์สกับโลได ‪ในรัฐนิวเจอร์ซีย์
‪มีสายโทรเข้ามาแจ้งว่ามีเหตุการณ์
‪ที่โรงแรมควอลิตี้ อินน์ในแฮสบรอคไฮต์ส
‪(ควอลิตี้ อินน์)
‪และแน่นอนมันก็เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องไป
‪เจ้าหน้าที่ของโรงแรมได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้อง
‪จึงมาที่ห้องพักและเคาะประตู
‪และเธอก็ใช้มือส่งสัญญาณ
‪ให้ใครก็แล้วแต่ที่อยู่ที่โถงทางเดิน
‪พนักงานโรงแรมจึงรู้ว่าเธอกำลังเดือดร้อน
‪และโทรแจ้งตำรวจทันที
‪ตอนนี้เขากำลังตื่นตระหนก
‪เขารู้ว่าแผนถูกเปิดเผย เขาต้องไปจากที่นี่
‪เขาพยายามวิ่งหนีผ่านทางโถงทางเดิน
‪และทันใดนั้นตำรวจแฮสบรอคไฮต์สก็มาถึง ‪และทุ่มตัวของเขาลง…
‪บอกให้เขาหยุดและยกมือขึ้น
‪พวกเขาพูดว่า "ถ้านายไม่หยุดฉันจะเป่านายซะ"
‪เขาจึงหยุด
‪และทิ้งข้าวของทุกอย่างลงบนพื้นโถงทางเดิน
‪ตอนที่พวกเขาจับคนร้ายได้
‪ในกระเป๋าของเขามีเทป
‪มีกุญแจมือ
‪มีเครื่องพันธนาการต่างๆ
‪มียาระงับประสาท
‪ตำรวจสอบปากคำเลสลี่ แอนน์ โอเดล
‪และเธอก็เล่าทุกอย่างที่เขาทำกับเธอ ‪ให้ตำรวจฟัง
‪เธอกล่าวหาเขาในข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ
‪และเล่าว่าตอนที่เขาจับเธอใส่กุญแจมือและขู่เธอ
‪เธอกลัวว่าเธอจะถูกฆ่า
‪แต่พอตำรวจสอบปากคำผู้ต้องสงสัย
‪เขาทำเหมือนว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขา
‪เขาบอกว่าเธอเต็มใจไปที่นั่นเอง
‪เขาจึงไม่ได้ก่ออาชญากรรมใดๆ
‪แต่สำหรับตำรวจในนิวเจอร์ซีย์ ‪สัญญาณเตือนภัยในหัวก็ดังขึ้นทันที
‪(ควอลิตี้ อินน์)
‪นี่เป็นโรงแรมเดียวกัน
‪กับที่ผู้หญิงสองคน ‪พวกเธอถูกฆ่าตายที่นั่นก่อนหน้านี้
‪ต้องเป็นคนเดียวกันแน่ๆ
‪ตำรวจจึงทำการจับกุมเขา
‪และพาเขาไปที่กองบัญชาการตำรวจ…
‪(สำนักนายอำเภอเบอร์เกนเคาน์ตี)
‪และได้รู้ว่าชื่อของเขาคือริชาร์ด คอตติงแฮม
‪(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪(วันที่ 23 พฤษภาคม 1980)
‪(นิวยอร์กซิตี้)
‪(หนึ่งวันหลังการจับกุมริชาร์ด คอตติงแฮม)
‪ในนิวยอร์กซิตี้ สำหรับคดีฆ่าหั่นศพที่มิดทาวน์…
‪(ดีเดห์ กูดาซี ‪หญิงนิรนาม)
‪คดีนี้พูดง่ายๆ ก็คือติดหล่ม ไปไม่ถึงไหน
‪(ห้าเดือนหลังการฆาตกรรมดีเดห์ กูดาซี ‪และหญิงนิรนาม)
‪ไม่มีข้อมูลเพิ่มเติม…
‪(แปดวันหลังการฆาตกรรมจีน เรย์เนอร์)
‪เพราะการสืบสวน
‪ไม่ได้นำไปสู่ผู้ต้องสงสัย
‪ที่นี้คุณต้องอย่าลืมว่ามันเป็นช่วงต้นยุค 80
‪ยังไม่มีการสื่อสารระหว่างหน่วยงาน
‪ดังนั้นหลังการฆาตกรรมจีน แอนน์ เรย์เนอร์ ‪ได้ไม่กี่วัน
‪ทางการในนิวยอร์กซิตี้
‪ก็เลยยังไม่รู้ว่ามีผู้ต้องสงสัยที่มีวิธีการฆ่า ‪เดียวกับฆาตกรหั่นศพ
‪ถูกจับในข้อหาทำร้ายโสเภณี ‪อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ
‪ในนิวเจอร์ซีย์
‪(เบอร์เกนเคาน์ตี นิวเจอร์ซีย์)
‪ริชาร์ด คอตติงแฮมถูกขังอยู่ในเบอร์เกนเคาน์ตี
‪ในข้อหาทำร้ายเลสลี่ แอนน์ โอเดล…
‪และตำรวจเจอร์ซีย์ก็คิดว่า
‪เขาอาจจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่พวกเขาตามหา
‪ผู้สังหารวาเลอรี่ สตรีทและแมรี่แอนน์ คาร์ ‪ที่ควอลิตี้ อินน์
‪เบอร์เกนเคาน์ตีเริ่มต้นคดี
‪โดยการเชื่อมโยงเขา ‪เข้ากับอาชญากรรมก่อนหน้านี้
‪พวกเขาพบว่าริชาร์ด คอตติงแฮม ‪อาศัยอยู่ใกล้ๆ ที่เมืองโลได นิวเจอร์ซีย์
‪ซึ่งอยู่ติดกับแฮสบรอคไฮต์ส
‪เมืองที่ตั้งของโรงแรมควอลิตี้ อินน์
‪ตำรวจยังพบอีกว่า
‪แมรี่แอนน์ คาร์ถูกลักพาตัวไป
‪จากอะพาร์ตเมนต์เดียวกัน ‪กับที่ริชาร์ด คอตติงแฮมอาศัยอยู่
‪ประมาณห้าปีก่อนที่เธอจะถูกลักพาตัว
‪ในคดีเหล่านี้ทุกคดี มีการใช้กุญแจมือ
‪เหยื่อสองรายถูกรัดคอ
‪เหยื่อสองรายมีรอยกาวอยู่รอบๆ ปาก
‪เราจะเห็นได้ถึงรูปแบบตรงนี้
‪และพวกเขาก็มั่นใจมากว่าหมอนี่อาจจะเกี่ยวข้อง
‪มีอะไรหลายอย่างที่ไม่เป็นใจ ‪กับเจ้าหน้าที่สืบสวน
‪พวกเขาไม่มีหลักฐานเพียงพอ ‪ที่จะสนับสนุนคดีของอัยการ
‪เพราะคุณไม่ได้อยากแค่จะจับหมอนี่ได้ ‪แต่ต้องพิสูจน์ให้ได้ด้วยว่าเขาผิด
‪คดีของคุณต้องมีข้อมูลที่น่าเชื่อถือ
‪โดยใช้หลักฐานและคำให้การ
‪จากเหยื่อที่รอดชีวิตมาได้ ‪อย่างเช่นเลสลี่ แอนน์ โอเดล
‪เพราะนี่เป็นคดีฆาตกรต่อเนื่องโดยเฉพาะ
‪เจ้าหน้าที่สืบสวนจึงพยายามสืบค้น
‪ว่าเคยมีอะไรที่คล้ายๆ เกิดขึ้นกับคนอื่นไหม
‪เพราะถ้าคุณมีผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ อีก
‪คุณก็จะมีพยานมากขึ้น
‪ซึ่งจะช่วยให้เห็นถึงรูปแบบการกระทำของเขา ‪และวิธีกระทำ
‪เขาเข้าหาเธอยังไง
‪เขาพูดอะไรบ้าง
‪ตอนค่ำดำเนินไปยังไง
‪มันเริ่มแย่ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ‪เป็นตัวเชื่อมโยงอาชญากรรมต่างๆ เข้าด้วยกัน
‪คดีจะหัวจะก้อยก็เพราะสิ่งนี้
‪เจ้าหน้าที่สืบสวนเบอร์เกนเคาน์ตี
‪พบว่ามีคดีกระทำชำเราที่ยังไม่คลี่คลาย ‪อยู่หลายต่อหลายคดี
‪โดยที่เหยื่อในคดีเหล่านี้ถูกรับมาจากนิวยอร์กซิตี้
‪พามาที่นิวเจอร์ซีย์และเกือบถูกฆ่า
‪(วันที่ 22 มีนาคม 1978)
‪(ผู้รอดชีวิตรายที่หนึ่ง ‪แคเรน ชิลต์)
‪ตอนที่ฉันเริ่มรู้สึกตัว
‪็ฉันนอนเปลือยอยู่ในท่อระบายน้ำ ‪ที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนึง
‪คืนก่อนหน้านั้นที่บาร์แห่งหนึ่งในนิวยอร์กซิตี้ ‪มีคนเข้ามาคุยกับเธอ
‪เขาเริ่มคุยกับฉัน
‪เขาถามฉันว่ามาทำอะไรที่นั่นคนเดียว
‪เขาขอเลี้ยงเครื่องดื่มเธอ
‪เขาถามว่าฉันเป็นผู้หญิงทำงานหรือเปล่า
‪ฉันบอกเขาว่าฉันเป็นเด็กเสิร์ฟ
‪มีคนใส่ยาลงไปในเครื่องดื่มของเธอ ‪และเธอก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยจะดี
‪เธอออกจากบาร์ เขาตามเธอออกมา ‪และเสนอว่าจะไปส่ง
‪เธอก็เลยขึ้นรถไป
‪และรู้ตัวอีกที ‪พวกเขาก็กำลังมุ่งหน้าไปนิวเจอร์ซีย์
‪ฉันหมดสติอยู่เรื่อยๆ
‪พอเธอรู้สึกตัวอีกที
‪ก็พบว่าหน้าอกของเธอถูกกัดอย่างรุนแรง
‪เธอถูกทำร้ายและถูกล่วงละเมิดทางเพศ
‪ฉันตื่นขึ้นมาในที่ที่มืดมาก
‪และเขาก็บอกฉันว่า ‪"ไม่ต้องห่วง ผมเคยอยู่ที่นี่"
‪(วันที่ 12 ตุลาคม 1978)
‪(ผู้รอดชีวิตรายที่สอง ‪ซูซาน ไกเกอร์)
‪พอฉันฟื้นขึ้นมา คนที่ทำร้ายฉันก็หายไปแล้ว
‪เขาเอาเครื่องประดับของฉันไป
‪ฉันขยับตัวแทบไม่ได้
‪ฉันเจ็บไปหมด
‪เมื่อคืนก่อน
‪โสเภณีหญิงชื่อว่าซูซาน ไกเกอร์
‪มีคนเข้ามาหาเธอ ‪ใกล้ๆ กับบรอดเวย์ในแมนฮัตตัน
‪เขาถามฉันว่าเป็นผู้หญิงทำงานหรือเปล่า
‪ฉันก็บอกเขาว่าฉันเป็น ฉันต้องใช้เงิน
‪คนคนนี้ขอให้เธอมากับเขาและเธอก็ยุ่งมาก
‪ทำให้เธอตกลงมาพบเขาในคืนถัดไป
‪และเธอก็มา
‪เขาบอกว่า "ไปดื่มกันสักแก้วสองแก้ว"
‪เขารู้จักที่เจ๋งๆ อยู่ที่นึง ฟลานาแกนส์
‪เขาบอกว่าเขาทำงานกับคอมพิวเตอร์ ‪อาศัยอยู่ในนิวเจอร์ซีย์
‪และพอเขาได้ตัวเธอมา เขาก็วางยาเธอ
‪เขาวางยาเธอและพาเธอมาที่นิวเจอร์ซีย์…
‪ฉันเริ่มจะซึมๆ รู้สึกเพลีย ง่วงนอน
‪ที่ที่คนร้ายกัดหน้าอกเธอจนบาดเจ็บสาหัส
‪เธอโดนกระทำชำเรา
‪ซูซาน ไกเกอร์ ถูกทิ้งไว้ให้ตาย
‪และด้วยพระคุณของพระเจ้า เธอกลับรอด
‪(วันที่ 12 พฤษภาคม 1980)
‪(ผู้รอดชีวิตรายที่สาม ‪พาเมล่า ไวเซนเฟลด์)
‪ฉันตื่นขึ้นมาในลานจอดรถและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เมื่อคืนก่อน คนร้ายเห็นเธอบนถนนในไทม์สแควร์
‪เขามีเงินสดก้อนโต
‪เขาบอกฉันว่ามัน 3,000 เหรียญ
‪แล้วก็พูดว่า "ผมอยากอยู่กับคุณทั้งคืน"
‪หมอนี่โบกเงินสดไปมา
‪ขอมีเซ็กส์
‪ตอนอยู่ที่บาร์ เขาตื๊อให้ฉันดื่มกับเขาอยู่นั่น
‪แล้วก็คอยจับหน้าอกฉันอยู่เรื่อย
‪เขาเล่นแรง
‪จากนั้นเขาก็วางยาเธอ ‪แล้วพาเธอมาที่นิวเจอร์ซีย์
‪ที่ที่เธอแจ้งความว่าถูกทุบตีอย่างสาหัส ‪และถูกล่วงละเมิดทางเพศ
‪คดีทั้งหมดนี้มีความคล้ายคลึงกันหลายอย่าง
‪เหยื่อที่ถูกพบในนิวเจอร์ซีย์
‪ถูกลักพาตัวมาจากพื้นที่ในนิวยอร์กซิตี้
‪ริชาร์ด คอตติงแฮมทำงานที่บลูครอส
‪แคเรน ชิลต์ถูกพบในลานจอดรถ
‪ของอะพาร์ตเมนต์เลดจ์วูดในลิตเติ้ล เฟอร์รี่
‪ซึ่งเป็นอะพาร์ตเมนต์ของแมรี่แอนน์ คาร์
‪ที่ที่ริชาร์ด คอตติงแฮมเคยอยู่
‪พาเมล่า ไวเซนเฟลด์ถูกทำร้าย
‪สองสามวันก่อนที่เลสลี่ แอนน์ โอเดลถูกกระทำ
‪และผู้กระทำผิดคนนี้ เขาวางยาพวกเธอ
‪ริชาร์ด คอตติงแฮมมียาระงับประสาท ‪ในครอบครอง
‪และอาการบาดเจ็บก็คล้ายกันมาก
‪ถึงตอนนี้ เจ้าหน้าที่สืบสวนเบอร์เกนเคาน์ตี ‪ต้องการให้เหยื่อแต่ละคน
‪พยายามระบุตัวริชาร์ด คอตติงแฮม ‪ว่าเป็นผู้ที่ทำร้ายและข่มขืนพวกเธอ…
‪แต่บางครั้งมันก็ไม่ง่ายเลย
‪ก่อนหน้านี้ในช่วงปี 1970
‪ผู้หญิงหลายคนไม่กล้าที่จะออกมาพูด
‪เพราะเหยื่อคดีข่มขืนได้รับการปฏิบัติที่แย่มาก ‪จากกฎหมาย
‪กฎหมายนิวยอร์กยุ่งยากมาก
‪ถึงผู้หญิงจะระบุตัวผู้ร้ายข่มขืนได้
‪ถ้าไม่มีพยานที่เห็นคุณถูกข่มขืน ‪ที่เต็มใจจะให้การในศาล
‪และพูดว่า "ใช่ ฉันเห็นคนคนนี้ถูกข่มขืน"
‪พวกนั้นก็จะไม่ถูกตั้งข้อหา
‪แล้วถ้าคุณเป็นคนขายบริการทางเพศด้วยแล้วล่ะก็
‪คุณก็จะถูกตำรวจจับ
‪จากการที่พูดว่าคุณเป็นคนขายบริการทางเพศ
‪และตอนนั้นที่นิวยอร์ก
‪พวกเขาก็กำลังกวาดล้างอุตสาหกรรมทางเพศอยู่
‪(มาย ไวฟ์ ฮุกเกอร์ ‪ฮาร์ด โซป)
‪โฟกัสหลักของสำนักงานบังคับ ‪คดีมิดทาวน์ในไทม์สแควร์
‪คือการกำจัดการค้าประเวณีให้หมดสิ้น
‪เป็นเวลานานมาแล้วที่เฉพาะผู้หญิงเท่านั้น ‪ที่จะถูกจับข้อหาค้าประเวณี
‪ผู้ชายจะไม่โดนจับ
‪แม้กฎหมายจะบอกว่าการขายบริการ ‪เป็นความผิดที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพศ
‪พอมีการกวาดจับทีนึง พวกผู้หญิงก็จะรับไปเต็มๆ
‪สองมาตรฐานหรือเปล่า แน่นอน
‪ฉันถูกจับเป็นสิบๆ ครั้งในนิวยอร์กซิตี้
‪พวกผู้ชาย ลูกค้า คู่ค้า คู่ขา ‪อะไรก็ได้ที่คุณอยากจะเรียก
‪พวกเขาไม่เคยโดนจับเลย
‪พวกพ่อค้ามนุษย์หรือพวกแมงดา ‪ก็ไม่เคยโดนจับเหมือนกัน
‪ในคดีส่วนใหญ่ จะมีการออกหมายเรียก ‪และผู้ฝ่าฝืนก็จะมา
‪แต่ในช่วงปลายยุค 70 ต้นยุค 1980…
‪ขบวนการเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสตรี ‪ก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น
‪ผู้เดินขบวนวันนี้กำลังฉลองการเติบโต ‪ของขบวนการเพื่อสตรี
‪จากนักสิทธิสตรีผู้อุทิศตนกลุ่มเล็กๆ
‪มาถึงขบวนการเคลื่อนไหวเต็มรูปแบบ ‪โดยผู้หญิงทุกประเภท
‪ผลที่ตามมาก็คือ
‪เกิดการพัฒนาใหม่ๆ ขึ้นมามากมาย ‪ในการปฏิบัติงานของตำรวจ
‪และสิ่งที่เริ่มเกิดขึ้น
‪ก็คือ "มาจับพวกผู้ชายที่ทำเรื่องพวกนี้กัน"
‪ตามกฎหมายใหม่ มันถือว่าเป็นความผิดลหุโทษ
‪เมื่อถูกจับ ชายที่ซื้อบริการทางเพศ ‪จะถูกพิมพ์ลายนิ้วมือ
‪ถ่ายรูปและควบคุมตัวไว้ในห้องขัง ‪จนกว่าจะถึงวันขึ้นศาล
‪- คุณคิดยังไงกับกฎหมายนั่น ‪- มันก็ยุติธรรมดี
‪แต่การที่ผมเป็นผู้ชาย ‪มันก็ทำให้ความเห็นของผมออกจะลำเอียงนะ
‪แต่ก็ยุติธรรมดี
‪ถ้าคุณอยากจะลดปริมาณการค้าในไทม์สแควร์
‪มันควรจะมีความยุติธรรมภายใต้กฎหมาย
‪อะไรที่ผู้หญิงเจอ ผู้ชายก็ควรเจอเหมือนกัน
‪หนึ่งในสิ่งที่เกิดขึ้น ‪จากขบวนการเคลื่อนไหวของสตรี
‪ก็คือพวกผู้หญิงเริ่มรู้สึกว่าพวกเธอสามารถ
‪และควรเป็นคนตัดสินความยินยอมทางเพศ
‪กฎหมายที่เกี่ยวกับการข่มขืนเริ่มเปลี่ยนไป
‪และผู้หญิงก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเธอ
‪มันไม่ถูกต้อง
‪และพวกเธอก็เริ่มต่อสู้เพื่อตัวเอง
‪พวกเขาจะทำเหมือนว่าอาชญากรรมข่มขืน ‪ไม่สำคัญไม่ได้อีกแล้ว
‪(ตำรวจ)
‪และดังนั้นในเบอร์เกนเคาน์ตี
‪เหยื่อรายอื่นๆ
‪ที่ถูกริชาร์ด คอตติงแฮมทำร้าย
‪ก็รู้สึกว่ามันถึงเวลาแล้ว
‪ที่จะต้องก้าวออกมา ‪และบอกเล่าเรื่องราวของพวกเธอ
‪ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ‪และเรื่องราวเหล่านั้นก็จะถูกรับฟัง
‪(ผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมต้องถูกชี้ตัว)
‪พวกเธอก็เลยออกมา
‪และพยายามที่จะหาตัวผู้ชายคนที่ทำร้ายพวกเธอ
‪แต่ทว่ากว่าจะถึงเวลาเข้าแถวให้ชี้ตัว
‪ริชาร์ด คอตติงแฮมก็โกนหนวดทิ้งไปแล้ว
‪และดูเหมือนเป็นอีกคนนึงโดยสิ้นเชิง
‪เขาพยายามป้องกันไม่ให้เขาถูกชี้ตัว
‪บอกตามตรงนะ ถ้าผมไม่ใช่ตำรวจ ‪ผมก็คงจะชี้ตัวเขาไม่ได้
‪เขาดูเหมือนคนละคนเลย
‪แต่ซูซาน ไกเกอร์ พาเมล่า ไวเซนเฟลด์ ‪และแคเรน ชิลต์
‪ก็สามารถชี้ตัวริชาร์ด คอตติงแฮมได้ถูก
‪และตอนนี้ที่นิวเจอร์ซีย์
‪สื่อรายงานว่าริชาร์ด คอตติงแฮมคือผู้ต้องสงสัย
‪โดยเหยื่อที่ถูกพบในเบอร์เกนเคาน์ตี
‪(ชายที่ถูกจับข้อหาทำร้ายทางเพศ ‪ถูกสืบสวนถึงการเกี่ยวข้องกับฆาตกรรม)
‪อย่างรวดเร็ว กรมตำรวจนิวยอร์ก
‪ก็ได้เห็นข่าวของริชาร์ด คอตติงแฮม
‪(ดีเดห์ กูดาซี ‪หญิงนิรนาม)
‪พวกเขาพบความคล้ายคลึงหลายอย่าง ‪ระหว่างสองคดีนี้
‪และเริ่มคิดว่า
‪ริชาร์ด คอตติงแฮมอาจจะเป็น ‪ฆาตกรหั่นศพไทม์สแควร์
‪นี่ล่ะคือตัวไขคดี
‪เจ้าหน้าที่สืบสวนจึงทำงานร่วมกัน
‪พวกเขาคุยกัน ให้ความร่วมมือ
‪ตรวจสอบทุกอย่าง เปรียบเทียบทุกอย่าง
‪ปะติดปะต่อคดีเหล่านี้เข้าด้วยกัน
‪สำนักงานอัยการเบอร์เกนเคาน์ตีจึงออกหมายค้น
‪บ้านของริชาร์ด คอตติงแฮม
‪ตอนที่พวกเขาเข้าไปในบ้านของเขา ‪ที่โลได รัฐนิวเจอร์ซีย์
‪เจ้าหน้าที่สืบสวนพบห้องลับห้องหนึ่ง ‪ในบ้านของเขา
‪แล้วมันก็เป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่มาก
‪มันเป็นห้องที่อยู่บนชั้นใต้ดินของบ้าน
‪เขาจะเข้าไปในนั้น ล็อกประตู ‪และอยู่คนเดียวตามลำพัง
‪ไกลจากภรรยาของเขาที่ได้ยื่นฟ้องหย่า
‪และสิ่งที่พวกเขาเจอทำให้ทุกคนหัวหมุน
‪เขามีงานศิลปะโป๊
‪เทปกาว
‪หนังสือเกี่ยวกับซาโดมาโซคิสม์หลายเล่ม
‪พวกเขาเจอเสื้อผ้าผู้หญิง กระเป๋าถือ…
‪ในห้องนั้นเขามีตู้นิรภัย
‪ตู้ที่ล็อกได้ที่เขาเอาไว้เก็บของ
‪ปรากฏว่าสิ่งที่พวกเขาค้นพบคือกุญแจ
‪อะพาร์ตเมนต์ของแมรี่แอนน์ คาร์ ‪ซึ่งเขาไม่น่าจะมีได้
‪นอกเสียจากว่าเขาจะได้มาจากแมรี่แอนน์ คาร์
‪(สำนักนายอำเภอเบอร์เกนเคาน์ตี้)
‪พวกเขาเจอหมีโคอาลาตัวน้อย ‪มันเป็นของวาเลอรี่ แอนน์ สตรีท
‪ตำรวจพบสิ่งที่เป็นที่รู้จักกันว่าห้องเก็บถ้วยรางวัล
‪ถ้วยรางวัลก็คือหลักฐานของการล่า ‪ที่ประสบความสำเร็จ
‪และดูเอาเถิด มีสร้อยคอ
‪ของจีน แอนน์ เรย์เนอร์
‪์เหยื่อที่โรงแรมเซวิลล์อยู่ด้วย
‪สร้อยคอเส้นเดียวกัน ‪กับในรูปถ่ายตอนที่เธอโดนจับอยู่ตรงนั้น
‪จู่ๆ พวกเขาก็มีหลักฐานเชื่อมโยงชายคนนี้
‪ที่กำลังไล่ทรมานและฆ่าผู้หญิงในเบอร์เกนเคาน์ตี้ ‪รัฐนิวเจอร์ซีย์
‪เข้ากับฆาตกรหั่นศพในนิวยอร์กผู้เลื่องลือ
‪และตอนนี้สำหรับริชาร์ด คอตติงแฮม
‪สิ่งที่เขาสร้างขึ้นก็เริ่มพังทลาย
‪(ริชาร์ด คอตติงแฮม)
‪ฤดูหนาวปีที่แล้ว ‪เราได้รายงานถึงคดีฆาตกรรมโหด
‪ผู้ที่คาดว่าเป็นโสเภณีในนิวยอร์กหลายคดี
‪จากวันนั้นถึงวันนี้ คดีฆาตกรรมก็ยังไม่คลี่คลาย
‪แต่ตอนนี้ความคืบหน้าครั้งใหญ่ของคดีนั้น ‪อาจจะเกิดขึ้นแล้ว
‪ชายที่พวกเขาต้องการตัว ‪คือริชาร์ด คอตติงแฮมวัย 33 ปี
‪พนักงานคอมพิวเตอร์จากโลได รัฐนิวเจอร์ซีย์
‪และขณะนี้ คอตติงแฮมถูกประกันตัว ‪ด้วยเงิน 350,000 ดอลลาร์
‪จากความเกี่ยวข้อง ‪กับการฆาตกรรมผู้ที่คาดว่าเป็นโสเภณี
‪ที่โรงแรมควอลิตี้ อินน์ ‪ในแฮสบรอคไฮต์ส รัฐนิวเจอร์ซีย์
‪พอผมมาถึงที่ทำงาน
‪และเราได้รู้ว่าริชชี่ถูกจับที่นิวเจอร์ซีย์
‪เราทุกคนช็อก
‪แล้วเราก็ได้ยินข่าวเรื่องการฆ่าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‪ไม่ใช่แค่การฆาตกรรม
‪แต่การชำแหละร่างแล้วก็อะไรพวกนั้นด้วย
‪มันน่าสยดสยองมาก
‪พอนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกี่ยวกับโสเภณี
‪และวิธีที่เขาใช้หลอกพวกเธอไปที่นิวเจอร์ซีย์
‪เราไม่ได้ยินว่าเขาทำร้ายพวกเธอ
‪ไม่มีใครเคยรายงานว่าเขา… ‪เราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขา
‪เรารู้เท่าที่เขาเล่าให้ฟัง
‪พอหลายวันผ่านไป ความช็อกก็เริ่มลดลง
‪หลังจากที่ผมถูกตำรวจสอบปากคำ
‪ผมก็นึกขึ้นมาได้
‪แผนภาพที่เขาวาดให้ผมดู
‪ไม่รู้ทำไมผมถึงเก็บไว้
‪มันอยู่ตรงนั้นเลย
‪อยู่กับพวกของกระจุกกระจิกในลิ้นชัก
‪ผมก็เลยเอาให้พวกเขาไป
‪ผมอยากจับเขาให้ได้สุดๆ
‪มีอีก 19 ข้อหาที่รออยู่สำหรับริชาร์ด คอตติงแฮม
‪นักเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์อายุ 34 ปี ‪จากโลได รัฐนิวเจอร์ซีย์
‪ข้อหาใหญ่คือการฆาตกรรม
‪การฆาตกรรมวาเลอรี่ แอนน์ สตรีท ‪โสเภณีอายุ 19 ปี
‪คนที่คอตติงแฮมถูกกล่าวหาว่ารับมาจากนิวยอร์ก
‪เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 1980
‪ข้อหาเขายาวเท่าแขนเลย
‪ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ มีข้อหาการใช้สารพิษ
‪ข้อหามียาตามใบสั่งแพทย์ที่ผิดกฎหมาย ‪อยู่ในครอบครอง
‪ข้อหามีมีดอยู่ในครอบครอง
‪และแน่นอน ข้อหาข่มขืน ลักพาตัว ‪และทำร้ายร่างกาย
‪เลสลี่ โอเดล ซูซานไกเกอร์ แคเรน ชิลต์
‪และการลักพาตัวพาเมล่า ไวเซนเฟลด์
‪และการฆาตกรรมวาเลอรี่ สตรีท
‪อาจจะฟังเหมือนผมอวดนะ
‪แต่ผมมีชื่อเสียงในฐานะทนายที่เก่งที่สุด
‪ไม่ใช่แค่ในเบอร์เกนเคาน์ตี้ ‪แต่นิวเจอร์ซีย์เหนือทั้งหมด
‪ทุกครั้งที่ข่าวในหนังสือพิมพ์ ‪พูดถึงอาชญากรรมใหญ่ๆ ในเคาน์ตี้
‪ผมก็รอรับโทรศัพท์ได้เลย
‪ผมจำตอนที่คุณนายคอตติงแฮมติดต่อผมครั้งแรกได้
‪เธอพูดตั้งแต่แรกเลยว่า
‪"คุณคอนเวย์ มีคนแนะนำ ‪ว่าคุณควรเป็นตัวแทนลูกชายของฉัน"
‪"ลูกชายฉันไม่ได้ทำอะไรผิด"
‪คุณคอตติงแฮมมุ่งมั่นมากที่จะพิสูจน์ว่าเขาบริสุทธิ์
‪เขายืนกรานจะขึ้นศาล
‪(วันที่ 19 พฤษภาคม 1981)
‪(การพิจารณาคดีครั้งที่หนึ่ง ‪รัฐนิวเจอร์ซีย์)
‪(วาเลอรี่ สตรีท ‪ซูซาน ไกเกอร์)
‪(แคเรน ชิลต์ ‪พาเมล่า ไวเซนเฟลด์)
‪(เลสลี่ แอนน์ โอเดล)
‪สิ่งที่ทำให้การพิจารณาครั้งนี้น่าสนใจ ‪ในแง่ของประวัติศาสตร์
‪มันคือหนึ่งในการพิจารณาคดีแรกๆ เท่าที่ผมรู้
‪ที่มีการนำเสนอหลักฐานที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ
‪เดนนิส คาโล อัยการในตอนนั้น
‪อธิบายว่า
‪เอกลักษณ์เฉพาะของคอตติงแฮม ‪คือการลักพาตัว การใส่กุญแจมือ
‪การใช้เทปกาวพันเหยื่อของเขา
‪การตัดอวัยวะ
‪เขาจะลากมีดเล่มนั้นไปตามตัวของผู้หญิง
‪เพื่อที่จะทำให้พวกเธออยู่ในภาวะกลัวสุดขีด
‪เอกลักษณ์เฉพาะจะคงเดิม ‪ถึงแม้ว่าวิธีการจะต่างไป
‪เหยื่อคนหนึ่งถูกแทง อีกคนถูกรัดคอ
‪บางคนถูกพบข้างนอก
‪เหยื่อรายอื่นๆ ถูกพบข้างใน
‪เขาอาจจะก่ออาชญากรรมเหล่านี้ ‪ด้วยวิธีที่แตกต่างกัน
‪แต่เอกลักษณ์เฉพาะจะเหมือนกัน
‪และสมัยนั้นก็ถือว่าต้องใช้ฝีมือมาก
‪จากนั้นอัยการก็นำเหยื่อผู้รอดชีวิตออกมา ‪เพื่อให้การ
‪และคำให้การของพวกเธอก็สำคัญมาก
‪ฉันจำได้ลางๆ ว่าถูกเผาตรงหน้าอก
‪แบบว่าเจ็บมาก
‪(คำให้การของแคเรน ชิลต์)
‪ฉันรู้สึกเหมือนตายไปแล้ว
‪เขาบอกว่าฉันต้องชดใช้โทษฐานที่เป็นโสเภณี ‪เหมือนกับคนอื่นๆ
‪และถ้าฉันทำอะไรที่เขาไม่อยากให้ฉันทำ
‪เขาก็จะฆ่าฉัน
‪ฉันจำได้ว่าอยู่ในห้องพักโรงแรม
‪และตื่นขึ้นมาตอนที่เขากำลังตีฉันด้วยสายยาง ‪แล้วก็กัดฉัน
‪จิม
‪เขาบอกว่าเขาชื่อจิม
‪ชื่อไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
‪อัยการจะพูดว่า "คุณเห็นชายที่ทำร้ายคุณไหม"
‪"เห็น เขาอยู่นั่น"
‪จากนั้นอัยการก็เสนอหลักฐานทางนิติเวช
‪เช่นเครื่องประดับ
‪ที่เอามาจากเหยื่อ
‪และอยู่ในความครอบครองของเขา
‪และรอยนิ้วมือ
‪ในคดีฆาตกรรมวาเลอรี่ สตรีท
‪ผู้กระทำผิดได้ทิ้งรอยนิ้วมือไว้บนกุญแจมือ
‪พวกเขาไม่สามารถจับคู่รอยนิ้วมือนั้นได้
‪จนกระทั่งพวกเขาจับกุมริชาร์ด คอตติงแฮม
‪ริชาร์ด คอตติงแฮมขึ้นให้การปกป้องตัวเอง
‪คำแก้ต่างของริชาร์ด คอตติงแฮมคือ ‪"ผมไม่ได้ทำ"
‪(เสียงจริงของริชาร์ด คอตติงแฮม)
‪เรื่องส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นแบบนั้น
‪คืองี้ พวกตำรวจ พวกเขาทุจริตที่สุดในโลก
‪พวกเขาจะยัดหลักฐานให้คุณ
‪พวกเขาจะซ่อนหลักฐานที่เป็นประโยชน์กับคุณ
‪หลังจากนั้นเขาพูดว่า
‪"พวกคุณเอาลายนิ้วมือผมไปใส่บนกุญแจมือ
‪ตอนที่พวกคุณใส่กุญแจมือผมไว้ข้างหลัง
‪และนั่นคือวิธีที่คุณได้ลายนิ้วมือ"
‪(เสียงจริงของริชาร์ด คอตติงแฮม)
‪ตอนที่ตำรวจเจอห้องนั้น
‪พวกเขาทำเหมือนว่ามันเป็นของที่ระลึกจากเหยื่อ
‪เขาบอกด้วยว่า "เครื่องประดับที่พวกคุณเจอ
‪หาซื้อได้ที่ถนนคาแนล มันเป็นเรื่องบังเอิญ"
‪เขาบอกว่าเขามีปัญหากับภรรยา
‪เขาก็เลยใช้บริการพวกสาวๆ อยู่บ่อยๆ
‪ผมเป็นสามีที่ห่วยแตก
‪ผมชอบเที่ยวกลางคืน
‪และผมก็ออกไปเที่ยวกับพวกผู้หญิงทุกคืน
‪เขาบอกว่าพวกเธออยากมีเซ็กส์แบบแปลก ๆ
‪นั่นคือสิ่งที่เขาชอบและนั่นคือสิ่งที่เขาจ่ายไป
‪เขาบอกว่าเลสลี่ แอนน์ โอเดลอนุญาต ‪ให้เขาทำสิ่งที่เขาทำกับเธอได้
‪ดูรูปถ่ายที่เกิดเหตุของเธอสิ
‪คุณจะไม่เห็นคนที่ถูกซ้อมมาหรอก
‪เขาบอกว่าเธอเข้าใจเจตนาของเขาผิด
‪"เธอควรจะรับความเจ็บปวด ‪ผมจ่ายเธอให้เธอเล่นบททาส"
‪ในแง่ของพวกผู้หญิงที่ชี้ตัวเขา
‪เขาบอกว่าพวกผู้หญิงโกหก
‪โสเภณีจะพูดอะไรก็ตามกับตำรวจ ‪ที่ตำรวจอยากให้พูด
‪ไม่มีอีตัวคนไหนจะจำคนจากสองปีก่อนได้หรอก
‪แต่เธอจะมาออกบอกว่า "นั่นแหละเขา"
‪เพราะนั่นคือสิ่งที่ตำรวจอยากให้พูด
‪คำแก้ต่างของเขาคือเขาอยู่ที่ทำงาน
‪ในช่วงเวลาที่เกิดเหตุ
‪และเขาก็มีใบบันทึกเวลาเข้าออก
‪ผมไปทำงานทุกวัน ผมไม่เคย…
‪บางทีผมทำงาน 200 วันรวด
‪ผมทำโอทีตลอดทุกรูปแบบ
‪แต่ปรากฏว่าเพื่อนร่วมงานของเขาบางคน ‪ที่บลูครอสบลูชีลด์
‪ยินดีที่จะมาให้การ
‪ผู้ชายคนอื่นๆ ในออฟฟิศ ‪กลัวที่จะออกมาให้การปรักปรำริชชี่
‪เพราะพวกเขากลัว
‪ว่าริชชี่จะทำอะไรพวกเขาหรือครอบครัว
‪แต่ผมต้องการให้เขารับโทษอย่างสาสม
‪และนั่นคือเหตุผลที่ผมไม่กลัวที่จะออกมาให้การ
‪คำแก้ต่างของเขาในคดีฆาตกรรมพวกนี้ ‪"ผมทำงานอยู่"
‪แล้วผมก็บอกพวกอัยการว่า
‪"ฟังนะ ผมบอกคุณได้ ‪ว่าทำไมเขาถึงไม่ได้อยู่ที่นั่น"
‪เขาโกงเวลา
‪แล้วผมก็บอกพวกเขาว่าเขาทำยังไง
‪ริชาร์ดกับผมรู้วิธีเปลี่ยนเวลานาฬิกา ‪ในคอมพิวเตอร์
‪ทันทีที่คุณเริ่มงาน
‪คุณเปลี่ยนเวลานาฬิกาไปข้างหน้าสิบชั่วโมง
‪แล้วพองานพิมพ์ออกมาบนบันทึก
‪มันก็จะพิมพ์เวลานั้น
‪ฉะนั้นสิบนาทีก็คือสิบชั่วโมง
‪ผมไม่รู้เรื่องเลยว่าเขาทำอะไรอยู่ ‪ตอนที่เขากำลังโกงเวลา
‪การฆาตกรรมคงจะเป็นสิ่งสุดท้ายในรายการ
‪ไม่มีอะไรที่ผมอยากจะทำมากไปกว่า ‪การจับหมอนี่เข้าคุก
‪ผมไม่แคร์ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผม
‪ณ จุดนี้ อัยการมีหลักฐานมัดตัวเขาแน่นหนา
‪คณะลูกขุนกลับมา และแน่นอน ‪มีมติว่าเขามีความผิดหลายข้อหา
‪ผมคิดว่าผู้คนกลัวที่จะปล่อยเขาออกมา
‪ชายคนนี้เป็นตัวอันตราย ‪ที่ต้องกำจัดออกจากท้องถนน
‪และผมคิดว่าพวกลูกขุนก็คงจะคิดแบบนั้น
‪เมื่อคณะลูกขุนอ่านคำตัดสินจบ ‪คอตติงแฮมไม่ได้ร้องไห้
‪ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรเลย
‪แม่ของเขาร้องไห้และน้องสาวของเขาก็ด้วย
‪เธอโกรธ ราวกับว่ามันเป็นความผิดของผม
‪หลังการพิจารณาคดีนั้น…
‪(วันที่ 28 กันยายน 1982)
‪พวกเขาก็ย้ายมาที่การฆาตกรรม
‪ี่ที่เกิดขึ้นกับอดีตเพื่อนบ้านของเขา ‪ในลิตเติ้ล เฟอร์รี่
‪แมรี่แอนน์ คาร์ ผู้ที่ไม่ได้ถูกลักพาตัวจากนิวยอร์ก
‪แน่นอนว่าเขาถูกตัดสิน ‪ว่ามีความผิดฐานฆ่าเธอด้วย
‪ริชาร์ด คอตติงแฮมขึ้นพิจารณาคดีฆาตกรรม ‪อีกครั้งในนิวยอร์ก
‪คดีนั้นเกี่ยวข้องกับโสเภณีสามคนที่ถูกฆ่า
‪(วันที่ 31 พฤษภาคม ปี 1984)
‪(การพิจารณาคดีครั้งที่สาม - นิวยอร์ก)
‪ระหว่างการพิจารณาคดีที่นิวยอร์ก…
‪(ดีเดห์ กูดาซี - หญิงนิรนาม - จีน เรย์เนอร์)
‪แมงดาของแม่ฉัน เจมส์ โทมัส
‪กำลังรอให้ศาลเริ่มการพิจารณาคดีอีกครั้ง
‪อยู่ที่โถงทางเดิน
‪ฉันเดาว่าคอตติงแฮมคงจะอยู่ที่โถงทางเดิน ‪ในเวลาเดียวกัน
‪พวกเขาเกิดชกต่อยกันขึ้น
‪และเจมส์ก็กำลังใส่คอตติงแฮมแบบไม่ยั้ง
‪เจมส์ต่อยคอตติงแฮมซ้ำแล้วซ้ำอีกและพูดว่า ‪"ขอฉันชกหมอนี่อีกที"
‪(ชายมีความผิดในเหตุฆาตกรรมชำแหละ)
‪ริชาร์ดถูกตัดสินจำคุกโดยรวมเกือบ 200 ปี
‪ในเรือนจำของรัฐที่เทรนตัน
‪ในปี 1984 ผมไปที่เทรนตัน
‪เพื่อขอให้เขาระบุตัวหญิงนิรนาม
‪จากคดีฆาตกรรมที่โรงแรมทราเวล อินน์
‪มันสำคัญมากที่ต้องหาคำตอบให้ครอบครัวของเธอ ‪พวกเขาไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย
‪ตอนผมไปที่นั่น เขาทำท่าจองหองมาก
‪แล้วก็ยิ้มเยาะเหมือนว่าจะกวนประสาทผม
‪สรุปคือเขาไม่ยอมแพ้อะไรเลย
‪คอตติงแฮมติดคุกมา 30 ปี
‪ไม่มีจดหมาย ไม่มีคำพูด ‪ไม่มีความเห็นใดๆ ให้กับใครเลย…
‪(ปี 2009)
‪จนกระทั่งปี 2009
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี
‪ฉันชื่อนาเดีย เฟซซานี่ ฉันเป็นนักข่าว
‪ฉันสัมภาษณ์ฆาตกรต่อเนื่อง ‪เพื่อค้นหาด้านลึกของพวกเขา
‪ในด้านจิตวิทยา
‪ริชาร์ด คอตติงแฮมไม่เคยสารภาพมาก่อน
‪พอฉันถามเขาว่าทำไมเขาถึงฆ่าผู้หญิงมากมาย
‪ฉันประหลาดใจมากที่เขาบอกฉัน
‪สำหรับผมมันเป็นเกม มันคือ…
‪หลักๆ เลยมันเป็นเรื่องของจิตใจ
‪ผมสามารถทำให้ผู้หญิงแทบจะทุกคน ‪ทำอะไรก็ได้ที่ผมอยากให้พวกเธอทำ
‪โดยใช้จิตวิทยา
‪หรือผ่านทางการข่มขู่หรือการคุกคามโดยนัย…
‪จากการถูกทำร้าย
‪บางครั้งก็การถูกฆ่า
‪เหมือนผมเป็นพระเจ้า เกือบๆ
‪ผมหมายถึง คุณควบคุมโชคชะตาของใครบางคน ‪ได้อย่างสิ้นเชิง
‪คอตติงแฮมอ้างว่า
‪เหตุผลหนึ่งที่เขาเลือกที่จะฆ่าก็คือเมื่อเขาเชื่อว่า
‪ผู้หญิงบางคนจะไปแจ้งตำรวจ
‪การฆาตกรรม 99% ก็เพื่อปกป้องตัวผมเอง
‪คดีแมรี่แอนน์ คาร์
‪เธออยากไปและผมก็ไม่ยอมให้เธอไปซักที
‪และแล้วเธอก็พูดประโยคเด็ดขึ้นมา
‪"ฉันจะคุยกับตำรวจตอนเช้า"
‪แค่ประโยคนั้น ถ้าเธอไม่พูดประโยคนั้น ‪เธอก็คงไม่ตาย
‪แต่เพราะเธอพูดแบบนั้น ผมรู้เลยว่าเธอต้องตาย
‪ก่อนที่ฉันจะสัมภาษณ์เขา
‪ริชาร์ด คอตติงแฮมไม่เคยรับสารภาพ ‪คดีฆาตกรรมสองคดี
‪ที่เกิดขึ้นที่โรงแรมทราเวล อินน์ในไทม์สแควร์
‪เขาเปิดเผยกับนาเดีย
‪ว่าเขารู้จักดีเดห์ กูดาซี
‪และเขาเป็นคนตัดศีรษะ ‪และมือทั้งสองข้างของเธอ
‪เพราะมีคนเห็นเขาอยู่กับเธอ
‪และเขากังวลว่าเขาจะถูกโยงมาหาเธอ
‪เขาบอกว่าเขาออกจากโรงแรม ‪ตอนประมาณตีสามครึ่ง
‪แล้วก็เดินเล่นอยู่ในไทม์สแควร์
‪เขาเอาหัวใส่ถุงแล้วถือมาด้วย
‪ตำรวจสองนายหยุดเขาไว้แล้วพูดว่า ‪"คุณจะไปไหนดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้"
‪เขาบอกว่า "ผมแค่จะไปหาอะไรกิน"
‪แล้วพวกเขาก็ปล่อยเขาไป
‪เขาก็เลยเดินต่อ
‪ผมพยายามจะท้าทาย ‪ขอบเขตของกฎหมายอยู่ตลอด
‪พยายามจะท้าทายสิ่งที่ผมจะรอดตัวไปได้
‪ยิ่งรอดไปได้เท่าไหร่ ‪ก็ยิ่งอยากจะรอดมากขึ้นเท่านั้น
‪หลังจากนั้นคอตติงแฮมก็อ้างว่า ‪เขาเอาพวกมันใส่ในกระโปรงท้ายรถ
‪แล้วเขาก็กลับมาที่ห้องพักโรงแรม…
‪จากนั้นก็จุดไฟเผาลำตัว
‪สิ่งที่เกิดขึ้นมันจะเกิดขึ้นเสมอ
‪มันคือชีวิตอีกด้านหนึ่งที่ผมมี
‪ถึงวันนี้คุณรู้สึกผิดบ้างไหม
‪แน่นอน
‪ถ้าผมเริ่มต้นใหม่ได้ ‪สิ่งเหล่านี้ก็อาจจะไม่เกิดขึ้น
‪ผมไม่เคยนึกว่าผมจะโดนจับได้
‪ที่ผ่านมาเราคุยกันเฉพาะคดีที่ผมถูกจับได้
‪ความจริงคุณฆ่าคนไปกี่คนแล้ว
‪เขาว่ากันว่าไม่มีการฆาตกรรมไหนที่สมบูรณ์แบบ)
‪ผมก่อการฆาตกรรมที่สมบูรณ์แบบกว่า 80 ครั้ง ‪ที่พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำ
‪คอตติงแฮมบอกว่า ‪เขาฆ่าคนมากกว่าที่เขาถูกตัดสินว่ามีความผิด
‪เขาบอกว่าเขาฆ่าผู้หญิง
‪ทุกๆ สองสัปดาห์มาเป็นเวลาตลอด 13 ปี
‪รวมกันได้ 85 ถึง 100 คน
‪มันก็แค่เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นปกติ
‪ในขณะที่คำกล่าวอ้างของคุณคอตติงแฮม ‪ฟังดูเพ้อฝัน
‪มันก็เป็นไปได้
‪ผมบินใต้เรดาร์ ไม่มีใครรู้
‪ฉันคิดว่าริชาร์ด คอตติงแฮมจะฆ่าที่ไหนก็ได้
‪แต่ไทม์สแควร์ในยุค 70 ก็ไม่ช่วยอะไร
‪สำหรับคนอย่างริชาร์ด ‪ที่เป็นพวกชอบความรุนแรงทางเพศ
‪ที่ได้เดินดูคนขายบริการทางเพศ ดูปี๊บโชว์
‪และสารพัดเรื่องเซ็กส์วาบหวิวแบบดาร์กๆ
‪มันมีสิ่งล่อใจมากเกินไป
‪จะก้าวไปทางไหนก็มีแต่โอกาส
‪มันทำให้เขามีภูมิคุ้มกัน
‪ทุกคนทำแบบเดียวกันนี้หมด
‪ทุกคนก็หลอกใช้คนอื่นกันหมด
‪ทุกคนต่างก็เสื่อมเสียในย่านธุรกิจเซ็กส์ ‪ของไทม์สแควร์
‪สื่อลามกไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ ‪จะพูดอย่างนั้นก็ได้
‪เหมือนที่มันเคยเป็นเมื่อไม่กี่ปีก่อน
‪ทุกวันนี้มันถือว่าเป็นเรื่องที่ปกติ
‪สื่ออนาจารเป็นเรื่องปกติ
‪มีทั้งผู้พิพากษาและทนายความ
‪และคนในแวดวงสื่อในเมืองนี้ ‪ที่คิดว่า "ดีพโทรต" เจ๋งสุดๆ
‪(กลอเรีย สไตเนม ‪ออร์แกไนเซอร์ผู้สนับสนุนสิทธิสตรี)
‪มันน่าอาย น่าขยะแขยง น่ารังเกียจ ‪มีแต่ความรุนแรง
‪ปิดมันซะ
‪(หนังโป๊คือเรื่องตอแหล)
‪วันนี้ผู้หญิงที่กำลังโกรธหลายพันคน ‪เดินขบวนไปตามถนนบรอดเวย์ไปยังไทม์สแควร์
‪ศูนย์กลางของวงการหนังโป๊มูลค่าพันล้าน
‪พวกเธอบอกว่ามันส่งเสริม ‪ให้เกิดความรุนแรงต่อผู้หญิง
‪พวกเขาทำให้หนังโป๊เป็นเป้าหมาย ‪ของผู้สนับสนุนสิทธิสตรี
‪ในช่วงปลายยุค 70 สตรีต่อต้านสื่อลามก
‪เป็นการรณรงค์เพื่อต่อต้านการเติบโตของหนังโป๊
‪ไม่ใช่แค่ในไทม์สแควร์ แต่ทั่วประเทศ
‪สิ่งที่เราคัดค้านในสื่อลามก ‪คือการใช้และทำร้ายผู้หญิง
‪มันคือภาพของความรุนแรงที่มีต่อผู้หญิง
‪ภาพผู้หญิงถูกมัด ถูกซ้อม ถูกข่มขืน ทรมาน ‪และถูกฆ่า
‪เพื่อกระตุ้น เพื่อความบันเทิงหรือเพื่อหากำไร
‪สตรีต่อต้านสื่อลามก
‪จึงเข้าร่วมกับกลุ่มคนที่อยากจะเก็บกวาด ‪ไทม์สแควร์และถนนสายที่ 42
‪โครงการบังคับใช้กฎหมายมิดทาวน์
‪และงานที่เราได้ทำตลอดหลายปีที่ผ่านมา
‪ผมคิดว่ามันสร้างการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
‪แต่ผมคิดว่าสิ่งที่หยุดธุรกิจเซ็กส์ในไทม์สแควร์ ‪ได้ชะงัก
‪คือโรคเอดส์
‪หลายเดือนแล้วที่เราได้รายงาน ‪ถึงโรคที่เรียกว่าเอดส์
‪หรือโรคภูมิคุ้มกันบกพร่อง
‪และประมาณครึ่งหนึ่งของการติดเชื้อทั้งหมด ‪เกิดขึ้นที่นี่ในนิวยอร์ก
‪การแพร่ระบาดของโรคเอดส์ ‪พวกเราเริ่มมารู้ก็เมื่อประมาณปี 1981
‪มันเหมือนฉากแห่งความตายในนิยายวิทยาศาสตร์
‪มีความกังวลมากมายเกี่ยวกับธุรกิจทางเพศ
‪และผู้ค้าบริการทางเพศในไทม์สแควร์
‪โชว์เซ็กส์สดบนเวทีถูกยกเลิก
‪คุณจะไม่เห็นมันอีกแล้ว
‪เพราะมันอันตรายเกินไป
‪ด้วยคะแนนเสียงท่วมท้น
‪สมาชิกสภาสาธารณสุขแห่งรัฐนิวยอร์ก
‪ได้มอบอํานาจให้หน่วยงานท้องถิ่น
‪ทำการปิดธุรกิจที่เปิดให้บริการแก่สาธารณะชน
‪หากพวกเขาปล่อยให้สิ่งที่เรียกว่า ‪"เซ็กส์อันตราย" เกิดขึ้น
‪สถานที่ต่างๆ เช่นโรงอาบน้ำเกย์ ‪ร้านหนังสือผู้ใหญ่
‪และคลับเซ็กส์ระหว่างชายหญิง
‪ตามปกติในคืนวันศุกร์เวลาห้าทุ่ม
‪จะมีคู่รักเพศตรงข้าม 50 คู่ในเพลโตส์รีทรีต
‪แต่คืนนี้เมื่อเวลาสองทุ่ม 40 นาที
‪แค่ 20 นาที ก่อนเวลาเปิดร้านปกติ
‪เมืองนิวยอร์กได้สั่งปิด ‪สนามเด็กเล่นทางเพศแห่งนี้
‪ธุรกิจเซ็กส์และคนขายบริการทางเพศบนถนน
‪ถูกเนรเทศและโรคเอดส์ก็เป็นตัวช่วยสนับสนุน
‪(สาวๆ ไลฟ์นู้ดเรอวู)
‪การเก็บกวาดไทม์สแควร์เป็นหนึ่งในคำมั่นสัญญา ‪ของศาลากลางตลอดหลายปีที่ผ่านมา
‪และถึงตอนนี้ชาวนิวยอร์กก็อาจจะเริ่มคลางแคลง
‪แต่ถ้าคุณได้ไปเดินเล่นบริเวณนั้นเมื่อเร็วๆ มานี้
‪คุณก็อาจจะรู้แล้วว่า ‪การเปลี่ยนแปลงได้เกิดขึ้นแล้วที่นั่น
‪ตัวเลขจำนวนของปี๊บโชว์ อาบอบนวด ‪และร้านหนังโป๊
‪ลดลงเกือบครึ่งในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมา
‪รายงานระบุว่าอาชญากรรมในย่านไทม์สแควร์ ‪ก็ลดลงเช่นกัน
‪คืนนี้เราได้ทราบว่าคณะบริหาร ‪ของคอชกำลังพิจารณาแผน
‪ที่จะเปลี่ยนศูนย์กลางของย่านหนังโป๊ไทม์สแควร์
‪ให้เป็นสวนสนุก
‪การพัฒนาใหม่เริ่มขึ้นในช่วงต้นยุค 1980
‪ด้วยอาคารสำนักงานใหญ่ๆ
‪โรงแรม โรงละครที่ถูกกฎหมาย
‪เมืองนิวยอร์กได้ทำการเวนคืนพื้นที่บริเวณกว้าง
‪แต่โรงละครเก่าแก่บนถนนสายที่ 42 บางแห่ง ‪ถูกเก็บรักษาไว้
‪โรงละครนิวอัมสเตอร์ดัม ‪ที่เปิดรอบปฐมทัศน์ซีกเฟลด์ ฟอลลีส์ในปี 1903
‪กำลังจะถูกทำลาย
‪ยังไงก็ดี ระหว่างดิสนีย์กับเมืองนิวยอร์ก
‪ด้วยเงิน 30 หรือ 40 ล้านดอลลาร์
‪พวกเขาได้ทำการปรับปรุง ‪ให้มันเป็นอย่างที่เห็นทุกวันนี้ได้
‪(เดอะ ไลอ้อน คิง)
‪นิวอัมสเตอร์ดัม ‪คือที่ที่คุณได้ดูไลอ้อนคิงครั้งแรก
‪มันสวยมาก
‪ไทม์สแควร์ได้กลายเป็นเมืองดิสนีย์ไปแล้ว
‪ก็ถือว่ามันวิวัฒนาการมาได้ไกลมาก
‪ในช่วง 20-30 ปีที่ผ่านมา
‪อาชญากรรมลดลงมาก
‪และการท่องเที่ยวก็คึกคัก
‪ผมคิดว่าคน 85% ที่มาเที่ยวนิวยอร์กจากที่อื่น
‪มาที่ไทม์สแควร์
‪นักท่องเที่ยวชอบมาก
‪แต่มันทำให้พื้นที่ขาดสีสัน
‪ไทม์สแควร์กลายเป็นเหมือนเมืองอื่นๆ
‪มันธรรมดามาก
‪ไทม์สแควร์สมัยก่อนพิเศษสุดๆ
‪ไม่มีอะไรเทียบได้
‪แต่ผมก็เข้าใจว่าทำไมมันถึงไม่มีแล้ว
‪ไทม์สแควร์สมัยก่อน
‪ไม่ใช่ที่ที่ดี
‪มันทำลายชีวิตผู้คนมากมาย
‪ฉันอยู่บนถนน ถูกขายมา 13 ปี
‪ฉันได้เห็นงานวิจัยชิ้นหนึ่ง ‪ที่พูดว่าอายุขัยเฉลี่ยของคน…
‪ที่ต้องเจอสิ่งที่ฉันเจอคือเจ็ดปี
‪ฉันยังไม่เคยเจอใคร
‪ที่ทำงานบนถนนในนิวยอร์กสมัยที่ฉันยังทำ
‪ที่ยังมีชีวิตอยู่วันนี้
‪ไม่มีเลย
‪ตลอดเวลาที่ฉันอยู่ในนิวยอร์กซิตี้
‪ฉันไม่มีบัตรประจำตัว ไม่มีหมายเลขประกันสังคม
‪ไม่มีสูติบัตร ไม่มีอะไรเลย ‪ไม่มีการระบุตัวตนอะไรทั้งนั้น
‪ถ้าฉันตายไป คงไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร
‪ฉันก็คงจะเป็นหญิงนิรนาม
‪(ฆาตกรหั่นศพ ‪หญิงนิรนาม)
‪ในช่วงปี 1970 กำลังจะเข้า1980
‪ศพผู้ขายบริการทางเพศหลายศพที่ถูกพบ
‪ถูกระบุว่าเป็นเอ็นเอชไอ
‪และนั่นก็คือ "ไม่มีมนุษย์เกี่ยวข้อง"
‪พูดอีกอย่างก็คือ พวกเธอไร้ซึ่งความเคารพ ‪และสถานะในสังคม
‪จากที่ตำรวจบอก มันไม่คุ้มที่จะไล่ตาม
‪อาชญากรรมที่เกิดขึ้นกับพวกเธอ
‪ตำรวจจะไม่ตามจับคนร้าย
‪สำหรับฉันมันต่ำทรามมาก
‪(ชายจากนิวเจอร์ซีย์ถูกจับข้อหาฆ่าหั่นศพ)
‪ฉันคิดว่ามันแย่มาก
‪ืั้เวลาที่ฆาตกรได้ฆ่าใครสักคน ‪แล้วคิดว่าพวกเขาจะรอดไปได้
‪แล้วถ้าเกิดมีผู้หญิงและเด็กเป็นร้อยคน ‪ที่ถูกริชาร์ดฆ่า
‪เขาก็คงตายไปพร้อมกับคดีเก่าๆ เหล่านี้
‪และฉันก็รับไม่ได้จริงๆ
‪ฉันก็เลยอยากจะเรียนรู้มากขึ้น
‪และฉันรู้ว่าวิธีเดียวที่จะทำได้ ‪ก็คือจากตัวริชาร์ดโดยตรง
‪นั่นคือจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของฉันกับเขา
‪เราไม่ได้เป็นเพื่อนกัน
‪เขาเป็นคนโรคจิต
‪และพอฉันเริ่มไปเยี่ยมเขามากขึ้น
‪เขาก็เปิดเผยรายละเอียด
‪เกี่ยวกับประสบการณ์ที่เจ็บปวดสุดๆ ‪ของเด็กสาวๆ
‪ความตายที่เขาต้องรับผิดชอบ
‪ในเวลาไม่นานสิ่งนั้นก็ได้กลายมาเป็น ‪การร่วมงานกันระหว่างฉันกับตำรวจ
‪เพื่อช่วยปิดคดีเก่าๆ
‪เจ้าหน้าที่สืบสวนได้เริ่มต้นการประสานงาน ‪ระหว่างพื้นที่รับผิดชอบ
‪พยายามสืบสวนคดีอื่นๆ ‪ที่ชายคนนี้อาจจะต้องรับผิดชอบ
‪ในปี 2010 คอตติงแฮมสารภาพ ‪ว่าฆ่าแนนซี่ โวเกิล
‪เดือนตุลาคมปี 1967
‪แนนซี่ โวเกิล คุณแม่ยังสาว
‪เธอไปเล่นบิงโก
‪และหายตัวไปในชานเมืองนิวเจอร์ซีย์
‪สามวันต่อมา ‪ศพของเธอที่ไร้เสื้อผ้าถูกพบในรถของเธอ
‪เธอถูกบีบคอ ถูกละเมิดทางเพศ
‪เสื้อผ้าของเธอถูกพับอย่างเรียบร้อย
‪เขายอมรับผิด
‪และรับโทษจำคุกตลอดชีวิตในคดีนั้น
‪คุณคอตติงแฮม คุณได้ทำกระผิดในข้อหา
‪ที่คุณกำลังยอมรับผิดในวันนี้เหรอ
‪ครับ
‪คอตติงแฮมสารภาพว่าได้ฆ่าคนอื่นๆ
‪(เดนิส ฟาลาสก้า (อายุ 15 ปี) ‪14 กรกฎาคม 1969)
‪คดีฆาตกรรมห้าคดีในเบอร์เกนเคาน์ตี้
‪ที่ยังไม่คลี่คลายตั้งแต่ปี 1968
‪ปี 1969…
‪(ไอรีน บลาซี่ (อายุ 18 ปี) ‪7 เมษายน 1969)
‪และปี 1974
‪(มารี แอนน์ พรายเออร์ (อายุ 17 ปี) ‪วันที่ 9 สิงหาคม 1974)
‪พวกเธอเป็นเด็กนักเรียนวัยรุ่น
‪(ลอร์เรน มารี เคลลี่ (อายุ 16 ปี) ‪9 สิงหาคม 1974)
‪ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มต้น ‪ด้วยหญิงสาวและเด็กผู้หญิง
‪ในเขตชานเมืองไม่ไกลจากเขา
‪และนั่นคือการเริ่มต้นของเขา
‪แมรี่แอนน์ คาร์
‪แนนซี่ โวเกิล
‪และเด็กนักเรียนผู้หญิง
‪ไม่ตรงกับโปรไฟล์เดิมของเขา
‪เพราะพวกเธอไม่ใช่คนขายบริการทางเพศ
‪ตามธรรมเนียมแล้ว ฆาตกรต่อเนื่อง
‪การฆ่าครั้งแรกๆ ส่วนใหญ่มักจะอยู่ใกล้บ้าน
‪แต่พอพวกเขาเริ่มเห็น ‪ถึงความเข้มข้นของการสืบสวน
‪และความเป็นไปได้ที่จะถูกจับ
‪พวกเขาก็เริ่มออกห่าง
‪สำหรับเขามันคือการยกระดับ ‪มาที่การมุ่งเป้าไปที่โสเภณีในไทม์สแควร์
‪ฆาตกรต่อเนื่องมักจะพุ่งเป้า
‪ไปยังคนที่สังคมไม่ให้คุณค่า
‪และแน่นอนว่า ‪สังคมทั่วโลกไม่ให้คุณค่าคนขายบริการทางเพศ
‪ไทม์สแควร์เป็นตัวช่วย ‪และสนับสนุนริชาร์ด คอตติงแฮม
‪ในแง่ที่ว่ามันทำให้เขามีเหยื่อ ‪ที่อยู่รวมกันในที่เดียว
‪ปัญหาที่ผู้ค้าบริการทางเพศ ‪ระบุว่าเป็นปัญหามากที่สุด
‪คือการที่กฎหมายไม่ยอมรับการค้าของพวกเธอ
‪นั่นคือเหตุผลที่คนขายบริการทางเพศ ‪เรียกร้องให้ลดโทษ
‪โดยถือว่าเป็นก้าวแรกของการสร้างกฎระเบียบ
‪ตามเงื่อนไขของพวกเธอเอง ‪โดยตัวพวกเธอเอง
‪ในสิ่งแวดล้อมที่ปลอดภัย
‪ในที่สุดก็ช่วยปูทาง
‪ให้ความอัปยศของการขายบริการทางเพศ ‪ค่อยๆ หมดลง
‪สิ่งสำคัญที่เกิดจากคดีนี้
‪ก็คือการที่ว่าอาจจะมีคนเป็นร้อยคนถูกฆ่า
‪และเราก็ไม่รู้
‪(หญิงจากเทรนตันถูกระบุ ‪ว่าเป็นหนึ่งในสองเหยื่อถูกตัดหัวที่โมเต็ล)
‪ผู้หญิงทุกคนที่ถูกริชาร์ดฆ่า…
‪จากโลกนี้ไปอย่างน่าสยดสยอง
‪มันคือความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจของฉัน
‪เมฆดำมืด
‪ฉันเลยรักษาความสัมพันธ์กับริชาร์ดไว้
‪เพราะฉันต้องการชื่อ
‪ของเหยื่อที่ยังระบุตัวตนไม่ได้ ‪ที่เขาพรากชีวิตของพวกเธอไป
‪ชีวิตที่ไม่มีโอกาสได้เบ่งบาน
‪ฉันคิดว่าเราต้องจดจำพวกเธอไว้
‪เพราะพวกเธอสมควรได้รับความยุติธรรม
‪(ถ้าคุณเชื่อว่าคนที่คุณรักที่หายตัวไป ‪เป็นหนึ่งในเหยื่อของริชาร์ด คอตติงแฮม)
‪(โปรดติดต่อแผนกหยุดยั้งอาชญากรรม ‪กรมตำรวจนิวยอร์ก)
‪คำบรรยายโดยจิตรวดี ตรีมาศ