DZIEŃ OTWARTY POLLY
4 SYPIALNIE | 4 ŁAZIENKI | 307 M²
CENA: 7 495 000 $
PROWIZJA: 224 850 $
Dzień dobry!
- Cześć! - Witam na Galaxy Drive.
- Cześć. - Co u ciebie?
- Dobrze, a u ciebie? - Też.
Wejdź, rozejrzyj się.
Właśnie go wystawiłam.
Jest przepiękny. W całości nieziemski.
Zdobądź licencję,
a niedługo też będziesz takie sprzedawać.
- Kiedyś. - Tak.
Słychać samoloty…
Zauważyłam.
Ale to kwestia całej okolicy. Każdy zainteresowany wie,
że tędy latają.
Mnie nawet nie przeszkadza ten dźwięk. Rzadko przebywam w ciszy.
Ja też.
Będę po prostu głośno mówić, żeby zagłuszyć samoloty.
Dom ma piękny widok na rezerwat Back Bay.
Można wypatrzyć mnóstwo zwierząt. Są tu orły i takie tam.
A aligatory?
Głupie pytanie?
Według mnie nie ma głupich pytań.
- To miłe, że tak mówisz. - Ale tutaj jest woda morska.
Słuchajcie, umiem rozpoznać bagno.
Idziesz do ogrodu i… Na Południu nie ma nic innego.
Czegoś takiego oczekiwałabym w lesie.
Gdy łowisz pstrągi, brodząc w wodzie.
Ta woda wygląda jak bagnisko, a nie błękitne jeziorko.
- Cześć. - Przepięknie tu.
Dziękuję. Bardzo się cieszę. Masz dla mnie kupującego?
- Jeszcze nie, ale jesteś na fali. - Wiem.
Przyjemny dźwięk.
Ożywia atmosferę.
Powtórzysz? Wybacz, nie dosłyszałem.
Ten dom w życiu nie jest wart 7,5 miliona.
- Co tam? - Niesamowity dom.
To prawda.
I głośny.
- Gdyby nie hałas, byłby świetny. - Hałas?
Zabawne.
Jak coś takiego wpływa na wartość nieruchomości?
Nie da się ukryć, że to ogromny minus dla każdego,
kto ogląda taki dom.
Uszy mnie swędzą.
Samiec alfa.
Raczej samica.
- Właśnie. - Otóż to.
Przypominam o procencie za przyprowadzenie klienta.
- Cztery procent. - Tak.
Zaraz wszystkich obdzwonię.
Biorąc pod uwagę ten huk, cztery procent to żadna łaska.
Za 4% sprawię, że ludzie będą słyszeć tu szum fal.
Jezu.
- Główna łazienka… - Jest boska.
Marmury, ogromny prysznic, wanna…
Wanna jest super.
Proszę.
- Nosisz buty bez skarpetek? - Mam stopki.
- Stopki? - Dokładnie tak, stary.
O rany. Właśnie sfinalizowałam sprzedaż domu na Ocean.
Gio! Właśnie zarejestrowano Ocean.
To znaczy, że transakcja została zarejestrowana w urzędzie miasta
i dom zmienił właściciela.
Wtedy wiesz, że to całkowicie oficjalne.
- Co? - Brawo!
- Wspaniale. - Super!
Weź, bo się poryczę. To nie w moim stylu.
- Boże. Ja też. - I ja.
- Po prostu wiecie… Udało mi się. - Oczywiście!
Ta prowizja wiele dla mnie znaczy z kilku powodów.
PROWIZJA: 237 750 $
To moja największa transakcja.
Mój rozwód trwał cztery lata i był bardzo kosztowny.
Sprzedaż tej oferty oznacza, że mogę ten rozdział nareszcie zamknąć
i już dziś zacząć pisać nowy.
Nie jest mi łatwo powiedzieć głośno, że jestem z siebie dumna,
ale jestem.
Mogę być niezależna i dobra w tym, co robię.
Co ważniejsze, nie musiałam w tym celu rezygnować z siebie.
- Zdrowie Polly, bo daje czadu. - Zdrówko!
Dziękuję, Gio.
Znajdź mi nowego kupca.
Ona jest dla mnie źródłem inspiracji.
Robi to od niecałych dwóch lat i kompletnie wymiata.
Ja też tak chcę.
Sprzedać dwa domy po pięć milionów w pierwszym roku.
Myślę, że to osiągalne.
Drinki stawia Polly!
- Tak! Naprawdę. - Razem z obiadem!
Super poświętować czyjś sukces,
zwłaszcza że ostatnio w biurze nie było zbyt wesoło.
Co tam się w ogóle wydarzyło?
Mężczyzna, którego rodzina została zagrożona przez kłamstwa innego,
w końcu nie wytrzymał.
Co gorsza, kilkoro z nas wiedziało,
że te plotki krążą i są powtarzane,
ale postanowiło nic z tym nie robić,
bo uznało je za niewarte uwagi.
Z Seanem jest coś nie tak. Jego biznes kuleje.
Jeszcze niczego nie sprzedał.
Ani jednego domu?
Nie miał jeszcze żadnego własnego klienta.
Na początku starałam się mu pomagać.
To ja byłam z nim najbliżej.
- Wspominał o tym. - Oni byli jak papużki nierozłączki.
Ale wykiwał mnie i odsłonił swoją prawdziwą twarz.
Sean to podstępna żmija.
Twarzą w twarz udaje kumpla,
a potem idzie do kogoś innego i obrabia ci dupę.
Skoro tak traktuje przyjaciół, to jak podchodzi do klientów?
On nie ma przyjaciół.
Ja go uważam za przyjaciela. Z Jarvis i Kaylą też jest blisko.
Ja też go miałam za dobrego kumpla. Lepiej bądź czujna.
Przyjaźnij się z nim, ale miej oczy szeroko otwarte.
Jakby co, ostrzegaliśmy.
SELLING SUNSET: ORANGE COUNTY
Gotowy?
Surfujemy.
Oto twój dzielny rumak.
Pogromca fal.
Gotowy, pogromco?
Totalnie.
Nosisz pod tym kąpielówki?
Nie założę pianki na goły tyłek. Ty tak nie robisz?
Nigdy!
- Ja zawsze. - Serio?
Jak wolisz.
Dobra, to na golasa?
Ale wiesz, twoja pianka będzie dotykać moich jaj.
To nie moja pianka, więc spoko.
- Cześć! - Cześć!
- Nie musisz wstawać. - Za późno. Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Co słychać?
W porządku.
- Cześć! - Cześć!
- Cześć, Sean. - Hej!
Czego się napijecie?
- Dla mnie będzie Lagaria. - Pinot Grigio. Świetnie.
- Też. - I dla mnie.
- Idealnie. - Poszło raz-dwa..
- Chcemy jakieś przekąski? - Tak.
Proszę szpik i ośmiornicę.
- Co? - Świetny wybór.
Brzmi dobrze.
Byleby na mnie nie patrzyło i nie miało macek ani ssawek.
- Poza tym zjem wszystko. - Rozumiem.
- Zdrowie. - Dziękujemy.
Salud.
- Kiepskie fale. - Morze jest wzburzone.
Co się dzieje z tobą i Hall? Wycieczka się udała?
Zrobiło się trochę dziwnie. Nie pojechała do Nashville.
Zaprosiłem Hall do Nashville, bo to była fajna okazja,
by spędzić trochę czasu tylko z nią poza naszą zwyczajową bańką.
Ostatecznie jednak nie pojechała.
Wybrałem się sam, a miejsce obok zostało puste.
Tańczymy jakiś dziwny taniec.
Będą? Nie będą? Wyjdzie coś z tego?
Nie wyjdzie? Cóż. Jest jak jest.
Nie wiem, co teraz.
Jeśli mam się z kimś spotykać, to w konkretnym celu.
- Jasne. - Nie szukam już zabawy, rozumiesz?
Za kilka tygodni kończę 34 lata. Chcę…
- Żonki. - Właściwie tak. Żebyś wiedział.
Chcę mieć to, co ty. Dzieci, żonę, dom i całą resztę.
Jeśli mam się zobowiązać, to wobec wyjątkowej kobiety.
W przeciwnym razie wolę być sam. Wiesz?
Hall i ja chyba…
Ciągle się rozmijaliśmy, jeśli chodzi o wzajemne oczekiwania.
Nie umieliśmy się otworzyć, gdy druga strona tego potrzebowała.
Chciałbym kiedyś założyć rodzinę.
Na tym etapie chcę świadomie wybrać osobę, z którą to zrobię,
i zdecydować jak.
To bardzo dojrzałe podejście.
Proszę bardzo.
Wygląda pysznie.
Ośmiornica może być z mojej strony.
Z dala ode mnie. Dziękuję.
Cała się trzęsie.
- W Europie nie jem nic innego. - Uwielbiam je.
- Nie! - Naprawdę?
Przyssawki. Nie dam rady.
Sean. Wybacz, ale muszę to wiedzieć. Co się wydarzyło?
Tamten dzień w biurze to był upadek na samo dno.
Zostałem totalnie osaczony. Nawet sobie tego nie wyobrażasz.
Byłem cały podekscytowany, bo staram się o tę ofertę.
Nie dał mi nawet odłożyć komputera.
- Wszedłem i się zaczęło. - Fakt.
„Sean, musimy pogadać”. Nie miałem pojęcia, o co mu chodzi.
Austin kipiał z wściekłości.
„Opowiadasz, że ja i Lisa chcieliśmy cię przelecieć w trójkącie”.
Czy coś takiego.
Wkurzyłem się, bo myślę: „Austin jest po prostu bezczelny”.
Po pierwsze nie interesują mnie kulisy jego osobistej relacji z żoną.
Mówił mi, co ich kręci i czego chcieliby spróbować,
i sugerował to mnie.
Serio. Jeśli im to odpowiada, świetnie.
Powinni to kultywować.
Jestem otwarcie biseksualny. Nikogo nie oceniam.
Ale nie zamierzam flirtować z żonatym facetem. Wybaczcie.
Gówniana sytuacja.
Zaprzyjaźniłem się z Seanem.
Uważałem go za przyjaciela. Zaprosiłem go do swojego domu.
Trenowaliśmy razem. Ułożyłem mu plan ćwiczeń.
Bawił się z moimi córkami, wiesz…
Po prostu ktoś, kogo uważałem za kumpla,
kłamał jak z nut, patrząc mi prosto w oczy.
Puściły mi nerwy i tyle.
Niektórzy ludzie tak dobrze kłamią, że zaczynają wierzyć we własne brednie.
On jest chyba jedną z takich osób.
Gdyby chodziło tylko o mnie, luz. Niech plotkuje.
Ale to dotyka mojej rodziny. Tak się nie robi.
Zgadzam się.
Spróbuję już o tym nie myśleć,
bo to kwestia czasu, zanim potraktuje tak kolejną osobę.
Z Seanem zawsze jest tak samo.
Zbliża się do kogoś, a potem pali mosty.
Zrobił to już Tylerowi i Polly, a teraz robi mi.
Są źli, bo ich zdemaskowałem, i wiedzą, że mówię prawdę.
Jeśli on mnie atakuje w taki sposób, nie może oczekiwać, że nie powiem prawdy.
Nie dam się zastraszyć. Straciłem do niego szacunek.
Nie próbuję spać z ludźmi z biura, jak ostatnio wszyscy.
Nie interesuje mnie to i już.
Ostatecznie ja sypiam jak dziecko,
bo wiem, że mówię prawdę.
- Cześć. Hej. - Cześć.
Fajna ta stylówa à la lata 90.
Dzięki. Lata 90. są na topie.
- Przypominasz tę piosenkarkę… - Gwen Stefani?
- Avril Lavigne! - Tak!
- Avril. - W poprzednim życiu.
Co się u was dzieje?
- Haruję jak wół. - Wiem. Widzę.
Jestem o krok od tej oferty w San Diego.
- Tej za 24 miliony. - Pamiętam.
Ale ten sprzedający chyba ma problem z podjęciem decyzji.
Nie potrafi wybrać jednego agenta.
Jadę tam jutro. Spróbuję mu posłodzić i zdobyć tę ofertę.
Ale idzie mozolnie. Chodzę wokół niego już od pół roku.
Nie poddawaj się.
Tu nic nie dzieje się szybko. Wiesz o tym.
- Mój dzień otwarty się udał. - Tak?
Klient jest ze mnie zadowolony. Zamknęliśmy sprzedaż domu na Ocean.
- Gratulacje! - Super.
- Dzięki. - Niech zabrzmi dzwon!
Chyba powinnam zaczekać na Gio, bo to nasz wspólny sukces.
W porządku.
Albo nie. Idę dzwonić.
Największa transakcja w karierze Polly!
Największa transakcja!
Dobra, wystarczy już.
Gratulacje, Polly.
- Co u ciebie? - Hej.
Dobrze.
Właśnie pisałam do Hall. Idziemy wieczorem do pubu.
Spotykamy się na miejscu. Będziemy oblewać moją transakcję.
Fajnie.
Nie chcesz wpaść?
Wiem, że nie ze wszystkimi w biurze się dogadujesz.
- Jest dziwnie. - Zapraszamy.
Rose pomagała mi przy ofercie na Carnation Avenue
i zaprzyjaźniłyśmy się.
Poza tym trochę mi jej szkoda.
Jarvis ją olała i nie ma w biurze nikogo bliskiego.
- Dzięki. - Nie ma problemu.
Widzimy się w Five Crowns.
- To kilka kroków stąd. - Super.
Chcę pintę Guinnessa w angielskim pubie.
Co to?
Co? Pinta Guinnessa.
- Nie wiem, co to. - Guinness?
Jaki to rozmiar?
- Pinta? - Tak. Ile to jest?
W sensie…
To jednostka objętości.
- Pokażę ci. - Okej.
- To urocze miejsce. - Wiem.
- Tędy proszę. - Dzięki.
- Idealnie. Dziękuję. - Proszę.
Lubię ten pub, bo jest jak dom z dala od domu.
Cześć.
- Cześć, piękna. - Hej.
- Co u ciebie? - Dobrze. U was?
Dobrze.
Umówiłam się z Polly. Nie wiem, co tam robiła Rose.
Nie zamieniłam z nią więcej niż dwóch zdań.
Kiedyś musi być ten pierwszy raz.
Czego się napijecie?
- Poproszę pintę Guinnessa. - Oczywiście.
Lubisz caberneta?
- Inglenook? - W porządku.
- Świetnie. - Jeszcze mrożoną herbatę.
Dziękuję.
Byłam na kursie sommelierskim, zanim zostałam agentką nieruchomości.
Serio?
Niestety trudno na tym zarobić.
Ja bym się nie nadawała. Sommelier nie może pić.
Tylko doradzasz, a zabawa cię omija.
- Wiem. - I plujesz winem!
Ja bym mówiła: „To świetne wino.
Naleję po kieliszku sobie i państwu.
Państwo płacą, ja piję”.
- Dziękuję. - Proszę.
Jakie ono ciemne.
Świetnie. To jest pinta.
Tak.
- Dziękuję. - Proszę.
Myślałam, że miałaś jechać do Nashville z Tylerem.
- No cóż… - Co się stało?
Tyler zaproponował wypad do Nashville, a ja się zgodziłam.
Dzień później dzwoni i mówi:
„Wiesz co? Jednak nie jedziemy”.
Ktoś miał obejrzeć jego dom na Montage.
Kolejnego dnia dzwoni i mówi: „A bardzo chcesz jechać?”.
Ja na to: „Ale jak to? O czym ty mówisz?”.
Powiedziałam mu, żeby się zdecydował,
bo muszę zorganizować dzieciom opiekę.
Do dnia przed planowanym wyjazdem milczał.
Więc napisałam do niego:
„Z naszej ostatniej rozmowy i twojego milczenia wnioskuję,
że nie ma sensu pakować walizki. Mam rację?”.
A on na to: „Nadal możesz jechać, jeśli chcesz”.
- Co? - Właśnie.
Boże.
Nie mam czasu takie pieprzenie.
Mówię z doświadczenia. Byłam mężatką, rozwiodłam się.
Te rany potrzebowały czasu, by się zagoić,
żeby nie zacząć krwawić na kogoś innego.
Rozwód mnie nieźle poranił.
- Wiadomo. - Pewnie.
- Mnie też. - Szybkie wejście w nowy związek…
To może być dobre dla osoby zranionej,
ale jej nowy partner staje się wtedy ofiarą.
No tak.
- Nie chcę być ofiarą dla Tylera. - Jego odskocznią.
- Słusznie. - Bez jaj.
Pojechałam więc do Las Vegas.
Gdzie dokładnie?
Zatrzymaliśmy się w Wynn. Cudo.
- Nie narzekałam. - Z kim?
- Zazdroszczę. - Bo otagowałaś faceta.
- Fakt. - Kto to? Jesteście parą?
- Po tym weekendzie chyba tak. - Naprawdę?
- To znaczy… - No wiecie.
- On cię zapytał czy ty jego? - W tym wieku się nie pytasz.
- Nie. - To się po prostu dzieje.
Ale trzeba ustalić, czy spotykacie się z innymi.
Kwestia wyłączności?
Tę rozmowę już odbyliśmy. Jest tylko jeden mały problem.
On się przeprowadza do Londynu.
Czyli będziecie mieli związek na odległość?
Co on robi?
Jest globalnym dyrektorem ds. marketingu w TikToku.
- Tak. - Gruba ryba.
Świetnie mu idzie zawodowo. Totalny samiec alfa.
Jest naprawdę fajny. Zobaczymy.
Pasujemy do siebie.
Jeansy. Piątek bez krawata.
Skseruję to, chcesz?
Tak, proszę.
- Cześć. - Cześć.
Dzień dobry.
No dobra. Porozmawiajmy o nieruchomościach.
Idealnie.
Czas na odrobinę nieruchomości. Chodźcie tutaj, nie na kanapę.
Słuchamy.
Niech każdy mi opowie, co się u niego dzieje.
Jarvis, zacznijmy od ciebie.
Ostatnio moi klienci to przeważnie kupujący.
Szukam więc nieruchomości inwestycyjnych.
Jestem zainteresowana powiększeniem własnego portfela inwestycji,
dlatego w tej chwili skupiam się na tym obszarze.
Jarvis koncentruje się na kupujących, bo nie ma żadnych ofert sprzedaży.
Dobrze. Informuj nas.
Sean?
Prawię mam ofertę sprzedaży tego domu w głębi lądu.
Sprzedający pozwoli mi wynająć go na rok,
by w tym czasie szukać kupca i ustalić cenę.
To piękny dom.
Tak. Należy do niego winnica, wytwórnia wina czy coś tam.
- Wynajmiemy go za 50 000 miesięcznie. - To mało.
Na wynajem będzie tylko dom, czyli 418 m².
- Tylko tyle? - Winnica nie…
Mówiłeś, że to spory dom.
- Miał być duży… - Bo jest.
- Ma 418 m²? - Widziałeś fotki.
Wiem. Ten dom miał 400 m²? Wydawał mi się większy.
Chcę mu doradzić, ile według nas jest wart.
- Dwadzieścia pięć. - Przekażę mu.
Tak.
Dobrze. Rose?
Trzy sprzedane domy w Inglewood.
3 SYPIALNIE | 2 ŁAZIENKI | 150 M²
- Jedna jest z wczoraj. - Bez braw.
Jak to?
PROWIZJA: 25 197 $
W sumie uzbiera się 1,6 miliona.
- W sumie. - Tak.
Tu się należy dzwon.
- Małe brawa. - Nie…
Ile to jest osiem razy trzy?
- To 24. - Czyli w sumie 2,4 miliona.
Dobrze. To już przyzwoitsza suma. Możesz zadzwonić dzwonem.
Niech sprzeda wszystkie domy w Newport. Mam to gdzieś.
Albo wszystkie w Inglewood.
Niech sobie pracuje. Byle z dala ode mnie.
Jeszcze nie widziałam dzwonu w akcji.
Inglewood!
Dzwon na miarę domu za 840 000 $ w Inglewood.
Nie jak Corona Del Mar za 10 milionów.
Dwie ręce w użyciu.
U mnie sporo się dzieje.
W zeszłym tygodniu domknęliśmy sprzedaż za 7 925 000.
- Już dzwoniłam z tej okazji, ale… - Świetnie.
Ten sam deweloper zlecił mi sprzedaż nieruchomości na Galaxy Road.
Cena wynosi 7 495 000 dolarów.
Zainteresowanie jest spore, bo daję 4% agentowi kupującego.
Jednak ze względu na duży ruch
sprzedający chce podnieść cenę do 8 250 000 dolarów.
Moim zdaniem ta chata nie była warta 7,5 miliona,
a chcą za nią ponad osiem?
To kiepski pomysł.
- Coś ty? - To za dużo.
- Wiem - Fatalny pomysł.
Tak.
Zwłaszcza w aktualnym klimacie.
Chciałbym na koniec prosić wszystkich, aby skupili się na nieruchomościach.
Aby sprawy osobiste nie odbijały się na waszej pracy.
Docierają do mnie informacje o sporach.
Gdy zaczynają one dotykać osoby z biura, wtedy muszę wkroczyć.
Dlatego proszę, by wszyscy zachowywali się profesjonalnie
i nie pozwalali sprawom osobistym odbijać się na kolegach
i ich karierach.
Austina dziś nie ma, ale z nim też porozmawiam.
Wracajmy do pracy.
- Cześć! - Cześć, pięknie wyglądasz!
Miło was widzieć. Minęło tyle czasu.
DON I MAYRA KLIENCI HALL
- Kopę lat. - Co słychać?
- Mój ukochany dom? Rany! - Jesteś przemiła.
Gadam o tej nieruchomości od siedmiu lat.
- Spotkaliśmy się na ulicy. - Pukałam do drzwi.
- Tak. - W szpilkach.
- Pamiętam. - Rety. Minęło naprawdę sporo czasu.
Co jakiś czas odzywałam się do Dona i Mayry
z nadzieją, że któregoś dnia będą gotowi sprzedać dom.
Dla mnie to bez porównania
najpiękniejszy dom, jaki widziałam w Laguna Beach.
Prawdziwe dzieło sztuki.
Coś się zmieniło? Odmalowaliście go?
- Sporo się pozmieniało. - Rozumiem.
Pierwotny zamysł był taki, by przenieść tu odrobinę Włoch.
5 SYPIALNI | 7 ŁAZIENEK | 605 M²
CENA: DO USTALENIA
To efekt pasji i sześciu lat ciągłych lotów do Europy po artefakty.
Tylko naprawdę dobra cena
przekona mnie do sprzedaży.
Pracuję nad tym.
- Obejrzymy go? - Chętnie!
Kuchenka La Cornue z Francji.
Posadzka z kamienia, który ma kilkaset lat.
- Właśnie. Około 300? - Co najmniej.
Kominek sprowadziłem z północy Francji.
Ma około 400 lat.
Pamiętam, że z głównej sypialni rozciągał się fenomenalny widok.
- Owszem. - Tak?
Mój Boże. Spójrzcie na to.
Jaka jest twoja opinia?
Kupiłeś mnie. O rany.
Stąd dopiero widać cały dom.
Zaprosiłam mojego kolegę. Chyba znasz jego tatę.
Pewnie, że go znam.
Miejscowi zawsze się kumplują. Chcę poznać jego opinię na temat ceny.
- Jasne. - Bo ja jestem zakochana w tym domu.
Dlatego mogę nie być obiektywna.
- Kogo my tu mamy? Kopę lat! - Co słychać?
Donnie, Tyler.
- To Mayra, jego lepsza połowa. - Miło mi.
Znasz ten dom jak własną kieszeń.
To prawda.
- Oprowadź Tylera sama. - Dobrze.
- Dziękujemy. - Przyjemności.
- Obczaj widok. - Niesamowity.
- Te wszystkie łuki. - Wiem.
Główna sypialnia ma dwa balkony.
W domu jest sześć albo siedem kominków.
A nie widziałeś jeszcze najlepszego.
Co? Gdzie my jesteśmy?
We Włoszech.
- Jaka jest powierzchnia? - Osiemset metrów.
- Z małą górką. - W porządku.
Dach jest zrobiony z 300-letnich dachówek sprowadzonych z Włoch.
Tego samego tynku używają do renowacji Koloseum.
Poważnie?
Ten dom jest właściwie bezcenny.
Na całym terenie rosną winorośle.
Są też drzewka figowe, granaty i persymony.
Drzewka pomarańczowe, cytrynowe…
- Większy, niż myślałem. - Tak mówiła.
To się akurat zgadza.
Tu jest naprawdę pięknie.
A więc? Jaka jest twoja opinia?
Jeśli chcesz cenę z kosmosu, która skłoni go do przeprowadzki,
myślę, że znalazłby się kupiec…
nawet za 30 milionów.
Co…
Tyler chyba zawyżył odrobinę swoją wycenę,
ale nie zamierzam się z nim kłócić.
Co ty myślisz?
- O tej kwocie pewnie myśli Don. - Tak.
A ja się zastanawiam nad dwójką z przodu.
Ale biorąc pod uwagę metraż i podobne nieruchomości,
które się sprzedały,
celowałabym gdzieś pomiędzy 17 a 20.
Jeśli chcesz go opchnąć, jasne.
- No tak. - Ale możesz żądać więcej.
To niepowtarzalny dom.
- Brawa za wytrwałość. - Dzięki.
- Siedem lat. - Siedem lat.
- Udało ci się. - Tak. Zobaczymy.
Ale cieszę się. Jestem zakochana w tym domu.
Trzymam kciuki.
Jak było w Nashville?
- Fajnie. Krótko. - Naprawdę fajnie?
Było… krótko.
- Ale spoko. - Rozumiem.
- A jak było w Las Vegas? - Naprawdę super.
Co to miało być?
- Co to za mina? - Nie zrobiłem miny.
Owszem. Zapytałeś, jak było i…
- Masz pytania? - Nie.
- Chcesz pogadać? - Nie.
Odwołałeś Nashville, więc pojechałam tam.
Wkurzyło mnie, że pojechałeś po tym, jak mnie zaprosiłeś,
a potem wycofałeś zaproszenie.
- Nie wycofałem go. - Przestałeś zapraszać.
Powiedziałem: „Nie chce mi się, ale i tak pojadę.
- Będziesz mile widziana”. - „Mile widziana”.
Odparłaś, że jeśli ja nie chcę, to ty też nie.
A ja: „Nie mam ochoty, ale możemy jechać”.
Sądziłam, że okażesz mi trochę szacunku
i powiesz wprost: „Nie jedziesz”.
Ale ty się nie odezwałeś, póki sama nie napisałam.
- Rozmawialiśmy. - „Jedź, jeśli chcesz”.
Powiedziałem, że może wybiorę się na jeden dzień…
„Jedź, jeśli chcesz” to kpina.
Znaczy tyle, co: „Nie mam ochoty cię oglądać”.
Co byś zrobił, gdybym sama się nie odezwała?
Albo napisała: „Lecimy do Nashville!
Będę czekać o 5 rano”.
No wiesz. Nie anulowałem twojego biletu.
Jesteś… To po prostu gra strategiczna.
Wcale nie. I nie chcę dłużej o tym gadać.
- To jakiś… - Mam rację czy się mylę?
Tyler najchętniej zamiótłby to pod dywan,
zamiast otwarcie ze mną porozmawiać.
Wykluczone. Niczego nie zamieciesz.
Mnie się nie zaprasza na pół gwizdka.
Mnie się zaprasza słowami:
„Bez ciebie nie jadę”.
Ale o tym właśnie mówię.
- To jest… - O twoim braku stałości.
To działa w dwie strony. Też jesteś niestała.
- Nieprawda. - Prawda.
Nie chcę zabić naszej przyjaźni,
na siłę wbijając kwadratowy kołek w okrągłą dziurkę.
Przed imprezą u Polly mówiłam, żebyś nie otwierał tej puszki Pandory.
- Nie zrobiłem tego sam. - Ale ty…
Wkurza mnie, że Hall wałkuje temat, skoro ma już innego.
Kiedy mieliśmy lecieć do Nashville,
Hall wybrała się z kimś innym do Las Vegas.
Chce zjeść ciastko i mieć ciastko.
Niech mnie teraz nie magluje.
Od samego początku mówiłam, zanim w ogóle obraliśmy ten kierunek…
- Ale Hall… - Czeka cię dużo pracy.
A ja nie chcę znaleźć się w środku twojego porozwodowego bałaganu.
Może do siebie nie pasujemy.
Kiedy próbujemy coś wymusić, kompletnie się rozmijamy.
To na tyle.
Jeśli decyzja należy do mnie,
odpadam. Mam dość.
Napisy: Kaja Olszewska