DZIESIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Dziękuję.
Przecież płacimy za bilet.
O co ci chodzi?
Tak nie można.
Dlaczego?
- Wyłóż deskę papierem. - Dobra.
Szalom.
Wejdźcie. Witajcie w domu.
Jest wasz.
- Nareszcie. - Miłego.
Pokój.
Koniec wojen.
Trzymajcie się.
Świetny pomysł.
Wspaniale, co?
I to jak.
Niesamowite, co potrafi nasz umysł.
Może stworzyć tyle dobrego.
To takie przyjemne.
Koniec z bronią i wojnami. Tylko szczęście.
Gdy będziesz miał kłopoty, poproś o klucz.
Zgadza się. Jakiś ważny klucz.
Klucz.
Szanowni państwo, wkrótce lądujemy w Tel Awiwie.
Personel pokładowy w gotowości.
Mamo, to zdjęcie.
Pamiętasz tę kamerę?
- Tak. - Co się z nią stało?
Nie mam pojęcia.
- To było dawno. - Hamoodi.
Na pewno zostawiłeś karmę Crystal?
- Razem z twoją 20-stronicową instrukcją. - Ma 18 stron. Nie przesadzaj.
Oczywiście. Maria dostała wszystko.
- Moja szwagierka? - Czemu ją tak nazywasz?
Bo nią jest.
Przećwiczmy jeszcze raz kontrolę graniczną.
Oczywiście. Gdy mnie spytają, czy jestem terrorystką...
Dobrze. Odpowiem, że nie.
To bardzo poważna sprawa. Usunęłaś WhatsAppa?
Zrobiłam to przy tobie.
A ściągnęłaś go ponownie?
Nie.
Robię tylko to, o co prosił mnie wujek.
Bądźcie grzeczni i spokojni, ale nie za bardzo.
Dobrze? Utrzymujcie kontakt wzrokowy
i otwartą postawę.
Nie krzyżujcie nóg.
- I nie zapominajcie o uśmiechu. - Jasne.
Mamo, przesadzasz.
Tak?
- To nie uśmiech. - Nie.
Spójrz na mnie, o tak.
Tak też nie. Wyglądasz, jakbyś miała zaparcie.
Spróbuj po prostu nie marszczyć brwi.
Dobrze? Nie krzyw się.
- Neutralny wyraz twarzy. - Dobrze.
Dostał pan zieloną kartę i od razu przyleciał.
- Po co? - Odwiedzić rodzinę.
- Stąd są pana rodzice? - Tak.
- Imię ojca? - Mustafa Al-Najjar.
- A jego ojca? - Abdullah.
A jak miał na imię pradziadek?
Nie wiadomo?
Ibrahim. Tak miał na imię.
Pradziadek nazywał się Ibrahim?
Poproszę torbę.
- Co to za szmata? - Kefija.
- Ile masz lat? - Czterdzieści.
Poproszę telefon.
Jaki jest kod?
Nie mam kodu, bo nie mam nic do ukrycia.
- Nosi to pan? - Wziąłem przypadkiem.
- Po co to? - Żeby oglądać ptaki.
Pana zawód?
- Wiele mnie zawiodło. - To ma być żart?
- Pracuję w telekomunikacji. - W jakiej firmie?
- Houston Mobile. - To sklep z telefonami?
Sprzedajecie etui i szybki na ekran?
Znacznie więcej. Import, eksport, ekrany LCD,
części do telefonów, liczne usługi.
Rozumiem. To ma zabrzmieć poważnie.
To tymczasowe, aż odbuduję firmę.
A co to za firma?
Robimy oliwę.
Mam pytanie.
Skąd pani jest?
Z Izraela.
Chodzi mi o to, skąd przybyli pani dziadkowie.
Z Hiszpanii.
Ja się tu urodziłam. Tu się rodzili moi przodkowie.
A to pani przesłuchuje mnie.
- Jaki z tego wniosek? - Oczywisty.
Ten mur jest ogromny. Ciągnie się kilometrami.
Spójrzcie na tę sztukę.
To wszystko wyrazy oporu.
Walka i ból.
Chcą, żeby ta wojna już się skończyła.
Tak. „Humus zamiast murów”.
Mamo, czemu te domy mają czerwone dachy?
To są osiedla żydowskie, habibi.
To nasz kraj. Widzicie, jaki piękny?
Bardzo.
Te drzewka oliwne.
- Co się dzieje? - To punkt kontrolny.
Czemu nie musimy stać?
Bo nasz samochód ma izraelskie tablice rejestracyjne.
To okropne.
Mam dość tych punktów, a dopiero przyjechaliśmy.
Dobrze, że już blisko.
Cieszę się, że zobaczymy dom babci.
Ja też.
Rozejrzyjcie się.
Stąd są wszystkie moje wspomnienia z dzieciństwa.
Przyjechali!
Dzięki Bogu, że dotarliście bezpiecznie.
Cześć!
Witaj w domu.
Dzięki Bogu, że się udało.
Chodźcie do mnie!
Proszę.
Dzieci, chodźcie pomóc.
- Nie trzeba. - Nie, daj mi to zanieść.
- Jesteś po podróży. - To nic.
Przygotowałaś moje ulubione dania?
Dziękujemy za tę ucztę. Napracowałyście się.
Faszerowana cukinia, liście winogron, kurczak.
Smacznego.
Wujku, ugotowałeś coś?
Ja pomagam w jedzeniu.
Spytał, czy wujek coś zrobił.
Muszę was zabrać na burgery.
Znam najlepsze w Burinie.
- Hamoodi. - Tak, ciociu?
- Widzisz, co jemy? - Tak.
- To przepisy twojej babci. - Tak?
Mamy je wszystkie spisane przez nią ręcznie.
Co ty na to?
Pilnujcie ich.
Niektórzy chętnie by je wykradli.
- Oczywiście. - Hamoodi.
Czemu twoja żona nie przyjechała?
- Lameece. - Nie lubi nas czy co?
- Lameece. - Co ja takiego powiedziałam?
To fałszywe małżeństwo.
Według rządu Stanów Zjednoczonych jest prawdziwe.
Tak. Mo okłamał rząd.
- Żeby dostać zieloną kartę. - Ale to legalne.
A rząd nigdy nie kłamie.
No właśnie. Rozumiesz mnie.
Co słychać u Nadii?
Dobrze. Tęskni za wami. Też chciała przyjechać,
ale jej syn, Osama, ma szkołę.
- Nie dała rady. - Bardzo za nią tęsknimy.
Może w przyszłym roku jej się uda.
Cieszymy się, że jesteście.
Przyda nam się każda pomoc przy zbiorach.
Wujku, wpadłem na pewien pomysł.
Jeśli znaleźlibyśmy sposób, żeby przewozić oliwę z Burinu do Houston,
moglibyśmy ją tam sprzedawać.
Możemy wejść na naszą ziemię
tylko przez dwa dni, żeby zebrać oliwki.
Dlaczego?
Musimy mieć pozwolenie.
Bez niego nie wolno nam tam być.
Dlaczego?
Armia twierdzi, że to dla ochrony przed osadnikami.
Tymczasem oni mogą wejść na naszą ziemię, a my nie.
Ale to nasza ziemia.
Chciałbym, żebyśmy razem pojechali pomodlić się do Jerozolimy.
Oni nie mogą tam wjechać.
Jak to?
Dawniej moglibyśmy dostać przepustkę,
ale obecnie to niemożliwe.
Nawet na jeden dzień?
Nawet na pół godziny, skarbie.
Jeśli chcecie gdzieś jechać, nie jedźcie sami.
Zwłaszcza do Huwary. Tam jest wyjątkowo niebezpiecznie.
Kilka dni temu osadnicy palili tam domy i samochody.
Dwa dni temu zajęli kolejny dom.
Wyobraź sobie, że nie możesz przejść między sypialnią a salonem.
- Tylko za pozwoleniem. - Co to za życie?
Tato, przestań. Oni dopiero przyjechali.
Czemu ich straszysz?
Nic się nie dzieje. Nic.
Gdy wychodzę sam, nic się nie dzieje.
Na widok osadnika mówię: „Na co się gapisz?
Odejdź stąd! Nie zbliżaj się do mnie!”.
A wtedy wszyscy zmykają.
Wystraszyłeś mnie!
Weź Sameera do domu dziadka i zostaw nas na chwilę.
Chodź, Sameer.
Co tam, wujku?
Widzisz to wszystko?
Widzisz to wzgórze?
Tam jest dom twojej cioci Halimy.
Po drugiej stronie jest dom cioci Lameece,
a obok niego nasz.
Widzisz te domy z czerwonymi dachami na szczycie?
Osiedla.
Zgadza się.
Tam na dole jest meczet.
Meczet, w którym modlił się twój ojciec, dziadek i pradziadek.
- Aż do proroka Adama. - Pokój z nim.
Cieszę się, że też się w nim pomodlę.
Widzisz tę ziemię?
Odziedziczyliśmy ją po twoim dziadku.
Tam jest część należąca do twojej matki, ciebie i twoich dzieci.
Dlaczego nic tam nie ma?
Nie możemy nic tam robić.
Na wszystko potrzeba pozwolenia.
Jeśli chcesz zbudować dom, biuro, fabrykę, cokolwiek.
Odrzucają 95% wniosków.
Chwalą się w Knesecie,
że odrzucają 95% wniosków.
Cała władza należy do Boga.
To upokarzające. Już dość.
Dłużej tego nie zniosę.
Chodźmy.
Tak dbasz o dom rodziców? Wszystko zakurzone.
Nikt tu nie mieszka. Nic dziwnego, że jest kurz.
Nie byłoby, gdybyś czasem posprzątał.
Już zwiewa.
- Siostrzeńcu. - Tak, wujku?
- Podoba ci się ten pokój? - Bardzo.
To był nasz pokój.
Gdy byliśmy mali, skakaliśmy po tym łóżku i bawiliśmy się na nim.
Chcesz teraz poskakać?
No coś ty.
- Ali, coś ci pokażę. - Co takiego?
Boże święty.
- Pamiętasz to łóżko? - Jasne.
Spałyście tu z Halimą, a ja na podłodze.
A gdy urodziła się Lameece?
Wywędrowałem na dach.
Starsi chłopcy nie mogą spać w jednym pokoju z siostrami.
Czemu jest tu tyle pajęczyn?
- Mamo, daj spokój z tym bałaganem. - Żartuję.
Chodź, pokażę ci coś.
- Chodźmy. - Co chcesz mi pokazać?
Chodź. Znaleźliśmy coś dziwnego.
Co to jest?
Niemożliwe.
„Paszport Mandatu Palestyny”.
Dziadek.
Widziałem to we śnie.
Mamo, zobacz, co znalazłem.
Sameer.
Skąd masz ten klucz?
Był na ścianie.
To klucz do domu babci i dziadka w Hajfie sprzed przesiedlenia.
- Widziałem go we śnie. - Ten klucz?
Wygląda jak wszystkie klucze z czasów Nakby.
Nie.
To ten klucz.
Babcia i dziadek śnią mi się od roku.
Może cię strzegą.
Ich duchy krążą wokół ciebie.
- Pozwól mi zabrać paszport i klucz. - Co?
Paszport i klucz.
Będę ich pilnował w Ameryce.
Wykluczone.
Tu jest ich miejsce i tu pozostaną.
Mogę zabrać chociaż zdjęcie?
Stare zdjęcie babci i dziadka.
- Dobrze. - Dzięki. Umowa stoi.
Chodźcie, pora zbierać oliwki.
W drogę.
Oliwki z mojego kraju Nie mają sobie równych
Nasze oliwki i zielone migdały
A do tego szałwia i zatar
Omlet już się smaży
Z oliwą będzie jeszcze smaczniejszy
Oliwki z mojego kraju Nie mają sobie równych
- Bolą cię plecy? - Chodź.
Dokąd idziemy?
O czym gadacie? Też chcę posłuchać.
- Też się zmęczyłam. - Zrób sobie przerwę.
Chwała Bogu.
Kto jest pięknym koniem?
Kto jest taki piękny?
Pamiętasz Sabihę?
Klacz naszego sąsiada, na której kiedyś jeździliśmy.
- Tak. - To jej potomek.
- Naprawdę? - Chcesz się przejechać?
Chyba nie dam sobie rady.
Tego się nie zapomina.
Wsiadaj, spróbuj.
Jeśli spadnę, będzie na ciebie.
Nie spadniesz. Dawaj.
Wskakuj.
- Czemu chcesz to robić? - Co masz na myśli?
Mieszkasz w Ameryce. Możesz wszystko.
Po co sprzedawać oliwę?
To nie tak.
Żeby robić wszystko, potrzeba kapitału.
I tak jest lepiej niż tutaj.
Słuszna uwaga.
Co ty byś robił, gdybyś mieszkał w Ameryce?
Jeździł Uberem.
- Uberem? - Podobno dają dobre napiwki.
Pojechałbyś do Ameryki, żeby zostać kierowcą?
Pewnie. Tu nie dają napiwków.
Widziałem filmik. Podobno napiwki są świetne.
To mama?
No i co?
Jak to co?
Nie wiedziałem, że jeździ konno.
Myślałem, że w Teksasie wszyscy jeżdżą.
- Ogarnij się. - Co?
Nie jeżdżą.
Słyszysz to?
Tak, co to?
Hej! Wynocha stąd!
Co wy wyprawiacie?
Mój dziadek je sadził!
- Są uzbrojeni! - Co jest?
Pierdol się!
Wynocha, terroryści!
Nic ci nie jest?
Wszystko w porządku?
- Żyjesz? - A jak myślisz?
Mohammed!
Dusza boli mnie bardziej niż oczy.
Serio. Nie wierzę, że dostałem gazem pieprzowym.
Jak dobrze.
Jestem z ciebie dumna.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Gdy zobaczyłem cię na koniu, nie mogłem uwierzyć,
że to moja mama.
Nigdy nie mówiłaś.
Nie mówiłam wam wielu rzeczy.
Tata wiedział, że jeździsz?
Oczywiście.
Zobaczył, jak jadę na koniu jak księżniczka i zakochał się we mnie.
Naprawdę?
W życiu. Zeswatano nas.
Wiesz...
Mamo.
Na lotnisku spytali mnie o imię dziadka taty,
a ja go nie znałem.
Nie szkodzi.
Szkodzi. Powinienem znać moich przodków.
Nie szkodzi, ya mama.
Masz go tutaj.
Kocham cię, mamo.
Ibrahimie, oto syn mojej ciotki, Mohammed.
- Z Teksasu, a wcześniej z Burinu. - Witaj w domu. Jak się masz?
Dobrze, dzięki Bogu. Miło mi.
Pora modlitwy. Mohammed wyśpiewa wezwanie.
Wykluczone.
- Jesteś naszym gościem. - Nie żartuj.
Idź z Bogiem.
Czego się boisz?
Jesteś w rękach Boga.
Jeśli Bóg jest z tobą, kto mógłby być przeciw tobie?
W czym rzecz?
To wezwanie od Boga.
Odpowiedz.
Śmiało.
Bóg jest wielki
Wyznaję, że nie ma boga Prócz Boga Jedynego
Wyznaję, że Mahomet jest wysłannikiem Boga
Spieszcie do modlitwy
Spieszcie ku zbawieniu
Bóg jest wielki
Wyznaję, że nie ma boga Prócz Boga Jedynego
Niech Bóg cię błogosławi.
Brawo.
Szczerze, jak mu poszło?
- Doskonale. - Kto wezwał na modlitwę?
On, Mohammed.
- Tak było. - Kazaliście mi.
Wyśpiewałeś wezwanie o 10 minut za wcześnie.
Ale ten zegar...
Spieszy się o 10 minut.
- Mówiliśmy mu. - Nie. Nie kłam.
On kłamie.
- Kłamie. Kazali mi. - Kim jesteś?
Całe życie tu mieszkam, a cię nie znam.
Nazywam się Mohammed Najjar.
Kim jest twój ojciec?
Mój ojciec to Mustafa Najjar.
Jesteś synem Mustafy Najjara?
Tak.
Było tak od razu.
Nie wiedziałem.
- Znał pan mojego ojca? - Niech cię Bóg błogosławi.
Twój ojciec, Mustafa,
otworzył pierwszy sklep z elektroniką w Burinie.
- Naprawdę? - Tak. Naprawiał telewizory, radia.
Pralki.
- Telefony. - Pralki.
Był inżynierem.
Naprawiał telefony i elektronikę.
Wiesz, kto zainstalował nagłośnienie i mikrofon w meczecie?
- Nie, kto? - Twój ojciec.
Mój ojciec to zainstalował?
Przed nim nikt tu się nie znał na elektronice.
Sadziliśmy anteny i podlewaliśmy je.
Ukończył studia i wrócił z dyplomami.
Nauczył nas, jak tego używać.
Jego sukces był naszym sukcesem.
Cały Burin był z niego dumny.
Bóg z nim.
A ty powinieneś być najbardziej dumny,
bo był twoim ojcem.
Niech spoczywa w pokoju.
Oczywiście.
Przepraszam na chwilę.
Dziękuję. Bóg z tobą.
Mój ojciec coś zainstalował w meczecie?
Jest dobry tylko w karty.
Mohammed.
Tak.
- Zaraz przyjdę. - Dobra.
Zaraz przyjdę.
Matko, śpiewaj do wiatru
Matko, śpiewaj
Lepszy jest cios sztyletu Niż władza tchórza nade mną
Jak tam, wujku?
Słuchaj.
Jeśli chcemy eksportować oliwę, najpierw musimy zdobyć pozwolenie.
O ile nam dadzą.
- Dobra. - Dobrze?
Potem będziemy musieli
przetransportować oliwę do punktów kontrolnych.
Za punktem kontrolnym
musimy mieć inne auta z żółtymi tablicami,
żeby dotrzeć po izraelskiej stronie na lotnisko lub do portu.
Rozumiesz?
Tak. To okropne.
Widzieliście Sameera? Nie mogę go znaleźć.
Nie widziałem go.
A ty?
Poszukam go.
Pomóżmy.
Idziemy.
Co się dzieje?
Nie mogę go znaleźć.
To normalne.
Mógł się gdzieś zgubić.
- Nie zna okolicy. - Znajdziemy go.
To nie on?
Sameer, gdzie byłeś? Martwiliśmy się.
Widziałem nektarnika palestyńskiego.
A co robi z tobą to dziecko?
On? Zaczął za mną chodzić.
- Niedobrze. - Pójdziemy siedzieć.
Usiądź tu z tym chłopcem.
Cztery dożywocia.
Jak nic.
Znam tego chłopca. On nie mówi.
Jest z Nowego Jorku i mieszka na osiedlu.
Jest z osiedla. Odprowadzę go.
Żartujesz? Zastrzelą cię!
Może wezwiemy policję? Armię?
To najłatwiejszy sposób, żeby trafić do więzienia.
Wiecie, jak jest.
- Wiecie. - Co możemy zrobić?
- Odprowadzę go. - Znowu dostaniesz gazem.
Jak zamierzasz to zrobić?
Mam amerykański akcent.
Będę zgrywał Amerykanina.
„Podczas spaceru spotkałem tego chłopca.
Tak się tu błąkał.
Wiecie może, czyje to dziecko?”
Mam czapkę Astros. To będzie wiarygodne.
Jasne. Czapka Astros jest jak rozwiązanie dwupaństwowe.
Pogrzało go?
Cicho bądź.
Dość.
Co innego możemy zrobić?
Was tu znają, a mnie nie.
Tylko tak was nie narazimy.
Dobrze.
Idź bardzo powoli.
Nie biegnij.
Jeśli usłyszysz strzały, stań.
Moje serce.
Zabierz go do osiedla.
Zostaw go przy bramie, przyjdą po niego.
Jasne?
- Jasne. - Dobra.
Uważaj, skarbie.
Rób, jak mówił wujek.
Mieszkasz na tym wzgórzu?
Byłoby fajnie, gdybyś sam tam wrócił.
Nikt nie powinien nas zobaczyć razem.
- Nic na to nie poradzę. - Zvika, gdzie jesteś?
Zvika?
Zvika!
Zvika to ty?
Hej! Zvika! Chodź tu!
Hej, spokojnie.
Co robisz z moim synem?
Chcę pomóc. Nie mam broni.
Mów, bo strzelam!
Chciałem tylko go odprowadzić!
To wszystko!
Nie kłam!
Jeśli masz kłopoty, poproś o klucz. Jaki ważny klucz?
- Skąd znasz moje imię? - Co?
Skąd wiesz, że jestem Akiva?
Masz na imię Akiva?
Tak.
Twój syn mi powiedział.
Mój syn nie mówi. Nie okłamuj mnie, kurwa.
Racja, skłamałem. Śniło mi się, że gdy będę miał kłopoty,
mam poprosić o jakiś ważny klucz.
Powiedziałem „jaki ważny klucz”.
Poszedł za moim bratem. Odprowadzałem go.
Mój syn...
lubi wędrować.
Nie ma za co.
Pa, Zvika.
Nagle pojawia się jego ojciec z karabinem.
„Zostaw mojego syna!”
Chwyciłem lufę i powiedziałem:
„Nikt nie musi ginąć”.
Spojrzałem mu w oczy.
„Akiva, nie musimy rozwiązywać tego w ten sposób”.
„Skąd wiesz, jak mam na imię?”
Po prostu pojawiło mi się w głowie, jak w Pięknym umyśle.
Przestań opowiadać bzdury.
Nie mogę z tymi jego bajeczkami.
Wystraszyłeś się.
I to jak! To było przerażające.
Prawdą jest, że mierzył do mnie z broni.
Co to jest?
A ja mu uwierzyłam.
To dla ciebie.
Niemożliwe.
Kamera twojego ojca.
Wysłał mi ją, zanim wyjechał z Kuwejtu.
Pokazywałem ją mamie na zdjęciu w samolocie.
Tak.
To ta kamera.
Nadal działa.
Chwila.
Odtwarzanie.
Co tam jest?
- Michael Jackson. - Michael Jackson? Weź tę.
Czekaj.
To nasz dom. Czekaj.
Chwila.
Moment.
Jest i tata.
- Tata. - Naprawdę?
Tak.
Mamo!
Spójrzcie na mamę.
Ale fryzura.
Wyglądała pięknie.
Mam poduszki na ramionach jak generał Daimos.
Jak rękawki do pływania.
A to kto?
To nasi sąsiedzi w Kuwejcie.
Ci z boku to byli jego znajomi z pracy.
Pięknie.
Mamo, zaczekaj. Patrz. Tu jest tata.
Moja piękna
Moja towarzyszko
Spalasz mnie
Ogniem porzucenia
Napełnij kielich
Moja piękna
Niech Bóg ma go w opiece.
Obejrzymy Michaela Jacksona?
To były czasy.
Nadal oglądasz?
Co ci jest, habibi?
Myślałem, że będzie inaczej.
Wracam do pracy, z której mnie zwolnili.
Baba był inżynierem.
Pracował nad łącznością bezprzewodową.
Wyprzedzał swoje czasy.
Gdyby zobaczył współczesną technologię, padłby z zachwytu.
Boże.
A ja sprzedaję pokrowce na telefony.
Słuchaj.
To prawda, że twój ojciec miał studia.
Ale w Stanach jego dyplom nic nie znaczył.
Musiał zacząć od nowa i otworzyć sklep „wszystko za dolara”.
Twój ojciec był taki jak ty.
Patrzył na siebie oczami innych.
A w oczach świata
był prostym człowiekiem z małym sklepem.
Myślę, że to zniszczyło jego duszę.
Był zbyt dumny. Tak jak ty.
A to nigdy nie była prawda.
Bo jego wartość, nasza wartość,
pochodzi od Allaha.
Myślisz, że Allaha obchodzi, czy masz dyplom albo paszport?
- Przestań. - Hamoodi.
Zawsze ktoś będzie próbował nas zniszczyć.
Gdy tak będzie,
uśmiechniemy się,
bo wiemy, kim jesteśmy.
- Prawda? - Tak.
- Daj buziaka. - Jesteś wspaniała.
Patrz.
To moje ulubione.
Niech cię Bóg strzeże.
Twój ojciec, gdyby żył, byłby z ciebie bardzo dumny.
Patrz.
Nie zapomnij zadzwonić, gdy wylądujecie.
Niech Bóg ma was w opiece.
Bezpiecznej podróży, kochani.
Dbajcie o siebie.
Kupiliśmy dom w Hajfie.
Niewielki,
ale ładny, nad wodą.
- Dzięki Bogu. - Proszę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Przepraszam. - Paszporty.
- Do Houston. - Dziękuję.
- Co się dzieje? - Chwileczkę.
Poproszę ochronę.
PORT LOTNICZY BEN GURIONA
6 PAŹDZIERNIKA 2023 R.
Ubierz się.
Delikatnie.
Co to jest?
Stara kamera z lat 80.
A co, telefon jest zbyt łatwy w obsłudze?
Dostałem ją od wujka. Należała do mojego ojca.
To graty twojego ojca?
Co na niej jest?
Stare rodzinne nagranie.
Są na nim moi rodzice.
Proszę tego nie robić.
To jedyne nagranie mojego taty.
Proszę.
Proszę tak nie robić.
Zawsze ktoś będzie próbował nas zniszczyć.
Gdy tak będzie, uśmiechniemy się, bo wiemy, kim jesteśmy.
Śpiewają. Słodko.
Robią w domu karaoke.
Tata robi zdjęcia jak na weselu.
Napisy: Zofia Sław