Myliłem się co do Orsata. To Nathan.
Sabotował oględziny. Od początku nas okłamywał.
Znał ofiary.
- Proszę o zwrot okularów. - Dawaj.
Odsunęli mnie od sprawy.
Ukradłem okulary Zoé Levy. Zamieniłem je z twoimi.
W końcu zauważą.
To i tak koniec.
- Nie podchodź! - Co robisz?
Musiałam strzelać. Ukryjmy samochód.
Daj mi kluczyki.
Hektorze, czy Mélanie zostawiła ci kasetę w dniu swojej śmierci?
- Co na niej jest? - To dowód.
Przyszła mi ją dać. Wtedy postrzeliła Nathana.
W dniu jej śmierci był w szpitalu?
Przepraszam.
Kurwa, to nie było N. Tylko H.
Ten pierścionek z perłą. Nie jest mój.
Widziałem go już. Na Zoé Levy.
Pójdę po sweter.
Mam nawet twój.
- Tato! - Tato! Samochód!
- Co z nim? - No odpalaj!
Pasy zapięte?
Nie.
No nie!
Szlag!
Nie znajdziesz.
Co?
Twoich okularów.
Zniszczyłam je.
Jak to zniszczyłaś?
Co z nimi zrobiłaś?
Gdzie położyłaś te okulary?
Wyrzuciłam je.
Mél umrze za półtorej godziny.
Wiesz, co zrobiłaś?
Tylko w ten sposób mogłem się z nią porozumieć.
Teraz przez ciebie umrze? Jak mogłaś to zrobić Juliette?
Juliette?
Wiesz, w jakim ona jest stanie?
Rozmawiałam z nią przez telefon. Ledwo mogła mówić.
Przeżyła wstrząs.
Wyrzuciłam te okulary dla niej, dla ciebie i twojego syna.
Ta historia z wirem musi się skończyć.
Parvano, nie rozumiesz.
Postaw się na moim miejscu.
Gdybyś miała szansę sprowadzić rodzinę z powrotem…
Wyobrażasz sobie? Sprowadzić rodziców.
Siostrę.
I ryzykować utratę ukochanego?
Utratę syna?
Nigdy bym nie zaryzykowała.
Nigdy nie chciałam wymazać z pamięci Mél.
Nie prosiłam o przeprowadzkę. Wszystkie jej rzeczy tu są.
To było ważne dla ciebie i Juliette.
To ja kazałam oprawić zdjęcia Mélanie.
Tak, ale teraz miała szansę mieć prawdziwą matkę!
A co z Samem?
Czy on ma prawdziwego ojca?
Widzi, że bardziej obchodzi cię Juliette.
Co?
Dlaczego tak mówisz? To bzdury.
Sam ma nas oboje. Juliette ma tylko mnie!
Juliette też ma nas oboje.
Opiekuję się nią jak córką, odkąd skończyła 12 lat.
Nie rozumiesz.
Po prostu Juliette miała szansę, żeby jej matka żyła,
mając jednocześnie ciebie.
Możemy być razem szczęśliwi.
To ty nie rozumiesz!
Wszystko, co mamy teraz,
choć to brzmi okropnie, jest dlatego, że Mélanie umarła.
Tak, to niesprawiedliwe.
Nie do przyjęcia.
Ale ona nie żyje.
I tak powinno zostać.
Chcę, żeby to się skończyło. To musi się skończyć.
Wróćmy do tego, co było wcześniej.
Muszę lecieć.
Ostrzec Nathana. Trzeba go powstrzymać.
Nie zadzwonisz do Ludo?
Nie.
Między nami skończone.
Nie. Mówisz tak, bo jesteś w szoku.
Zostawiłam mu list. Odchodzę.
Przykro mi.
Przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
Pójdę już.
Jeśli mnie tu znajdą, wezmą cię za wspólnika.
Nie obchodzi mnie to.
Próbował cię zabić. To była obrona własna!
- Mimo to wolę iść. - Ale dokąd? Jaki masz plan?
Jak najdalej. Za granicę.
Gdzie? O czym ty mówisz?
Czekaj. Posłuchaj mnie.
Nie możesz tak odejść. Pomogę ci.
Znajdziemy prawnika. Razem to rozwiążemy.
Nie chcę cię w to mieszać. To nie twój problem.
Właśnie, że mój.
Oczywiście, że tak. Wiesz dlaczego?
Bo cię kocham.
Tak, kocham cię.
Jak myślisz, dlaczego uczyłem się łaciny?
I wybrałem klasę humanistyczną?
Chwila.
Co ty mówisz?
- Czemu dopiero teraz? - Nie wiem.
Bałem się, że nie czujesz tego co ja, więc się nie wychylałem.
Nawet teraz to jest zły moment.
Ale skoro to koniec z Ludo,
chcę być z tobą. Nie zostawię cię samej.
Czekaj. Mam coś dla ciebie.
Kupiłeś mi pierścionek?
To nic wielkiego.
Byłem w mieście i przechodziłem obok jubilera.
Ten pierścionek przypomniał mi o tobie. Pomyślałem, że jeśli go kupię,
to będzie bardziej realne i ruszę tyłek.
Mogę?
Proszę.
Rany.
Co? Przesadziłem?
Źle się czuję.
Tak? Co się stało?
Gdzie jest łazienka?
Na górze, naprzeciwko schodów.
Mam iść z tobą?
- Nie. - Na pewno?
- Kim, gdzie jesteś? Spotkajmy się. - W domu Nathana.
Czekałam, aż wyjdzie.
Nic nie ma. Tylko stary telefon stacjonarny.
Myślisz, że ktoś nadal z takiego korzysta?
Zapomnij o Nathanie. To nie on. Już wiem, kto to jest.
Teraz jestem pewien.
Żartujesz sobie? To nie Nathan? Wiesz, co ryzykuję?
Jesteś poważny?
Pomyliłem się. Widziałaś, że wszystko wskazuje na niego!
To nie było „N + Z” na plaży.
Mamy mało czasu.
Facet, który zabił Mélanie, nazywa się Hector Delavigne.
Kupił pierścionki. Boksuje.
Zna Mélanie ze szkoły.
To on.
Dobra. Spadam stąd.
Dowiedz się o nim, ile się da.
- Skąd zna ofiary. - Cholera.
Hector Dela…
Halo?
Jest tu kto?
Romane?
Halo?
Ludo. Masz okulary?
- Nie. Moja żona je zniszczyła. - Żartujesz sobie?
Co jeszcze masz?
- Nathan, przepraszam. - Co tu robisz?
Pomyliłem się. Źle zinterpretowałem to, co widziałem.
Te zdjęcia?
Wiedzieliśmy, że to ktoś z jej kręgu i…
- Byłem idiotą. - Wracaj do domu.
Posłuchaj. Daj mi dwie minuty.
Proszę.
- Wiem, kto zabił Mélanie. - To już nie ja?
Hector Delavigne. Spójrz.
To było „H” na piasku, nie „N”.
Był kolegą Mélanie. Miał na jej punkcie obsesję.
Co ty odstawiasz? Najpierw Orsat, potem ja, a teraz on?
Musisz mi uwierzyć. Posłuchaj.
Byłem u niego. Uprawia boks.
Cholera!
Dał byłej żonie ten sam pierścionek z perłą.
Mieszka przy plaży Corsen, gdzie znaleziono Mélanie i Zoé.
Był żonaty między 2002 a 2019 rokiem.
To odpowiada przerwie między Yasmine Ben Salem i Nolwenn Gakou.
Musiał być szczęśliwy, bo nikogo nie zabił…
Dlatego Yasmine żyła, gdy był z Flo.
Związali się w 1998, więc w 2001 był szczęśliwym mężem.
Nie miał powodu, żeby zabić, do rozstania w 2019.
A co Flo ma z tym wspólnego?
Zapomnij o tym.
Ważne, że wiemy, gdzie mieszka.
Trzeba go przesłuchać.
- Uprzedziłem Kim. Ma się… - Kim?
No jasne.
Dlatego od rana jest chora.
Delavigne już coś pewnie podejrzewa.
Zniszczy dowody. Trzeba powiadomić sędzię!
Co ty sobie myślisz?
Że będę ci posłuszny? Jak dobry piesek?
Oskarżyłeś mnie o cztery morderstwa!
- Przykro mi. - Akurat, daruj sobie!
Jesteś ojcem chrzestnym mojej córki. Nawet nie dałeś mi szansy.
Nie słuchałeś mnie. A ja mam posłuchać ciebie?
Robić notatki? Grzecznie się zachowywać?
Pierdol się!
Proszę cię! Wiem, gdzie on jest.
Na stadionie. Zabrał dzieci na mecz.
Mówię po raz ostatni. Nie zajmujesz się już tą sprawą.
Ja decyduję.
Chcesz wylecieć?
Mél?
Już idę.
Mél?
Zaczynam się martwić.
W porządku?
Zostawiam cię. W razie czego daj znać.
AKTA OFIARA: MÉLANIE BÉGUIN
DATA: 17 LIPCA 1998 R. CZAS ZGONU: 11.00
Tam stoi mój tata!
- Przyszedłeś? - Tak.
- Widziałeś, jak prawie strzeliłem gola? - Nie odwiozę cię.
Jedź z tatą Clémenta. Teraz pracuję.
Nie, siedzisz w aucie.
Sam.
Rób, o co cię proszę.
Kiedy wrócimy z mamą do domu?
Nie wiem, skarbie. Porozmawiam o tym z mamą.
Już niedługo.
Muszę iść.
Uciekaj.
Odejdź, już.
Skręcasz w prawo?
No dalej.
Mél!
Wchodzę.
Mél!
Co robisz?
Mél!
Dokąd jedziesz?
- Halo? - Ludo?
Nathan mnie objechał.
Wiem.
Miałaś czas sprawdzić Hectora Delavigne?
Właśnie to robię.
Miałeś rację. Delavigne miał powiązania z Yasmine.
Jakie?
Sprawa kradzieży tożsamości przez gościa,
który przekazał kasę fundacji, gdzie pracował.
To był 2001 rok, przed śmiercią Yasmine.
- Co jeszcze? - Nolwenn, Zoé, nic.
To chyba przez portale randkowe, ale…
Tintin. Wyślij to szybko do prokuratury.
Tak. Oczywiście.
Bez sędzi nic nie zrobimy.
Nic więcej nie znalazłaś? Żadnej skargi?
- Czegokolwiek? - W bazie danych pusto.
Nawet żadnego wykroczenia.
Facet jest nieznany.
Jestem na stacji paliw w Patoureau. Delavigne stoi przede mną.
Mamy dość, żeby go zgarnąć. Porównamy DNA.
Nic nie rób. To za mało.
Nie będę czekał! Jest tuż obok!
Czekaj, co on robi?
Wjeżdża do myjni.
Porozmawiam z Nathanem.
Jeśli go najdziesz, mamy przesrane.
Czyści samochód!
Jeśli Levy w nim była, pozbędzie się DNA!
Uspokój się i jedź do domu.
Rób, co mówię. Będę cię informować.
Jeśli to on, dorwiemy go.
Cholera jasna!
OFIARA: MÉLANIE BÉGUIN CZAS ZGONU: GODZINA 11.00
Mél!
Co się dzieje?
Zaczekaj!
Jest tam kto?
Mél!
Wracaj!
Mél!
Hectorze!
Wiem, że to ty.
Co ja?
Zabiłeś Mélanie.
I Yasmine.
I Nolwenn.
I Zoé.
Nic ci to nie mówi?
Nie, przykro mi.
Hectorze.
Muszę zrozumieć, co się stało 17 lipca 1998 roku. Proszę.
Dlaczego zepchnąłeś moją żonę z klifu?
Nie przyjęła twojego prezentu?
Pierścionka?
Dlatego?
Za bardzo cię to bolało,
czułeś się odrzucony, upokorzony.
Nie chciałeś tego, ale ją popchnąłeś?
Powiedz, że tak było.
Przykro mi.
Nie pogodziłeś się z jej śmiercią. Ale nie miałem z tym nic wspólnego.
Lepiej się przyznaj od razu. Bo to kwestia godzin.
Porównujemy twoje DNA z tym znalezionym na ofiarach.
Rozumiesz?
Takie to zabawne?
Zabiję cię!
Tak jak ty zabiłeś moją żonę!
Tato?
Zostań w samochodzie!
Spędzisz życie w pierdlu!
Zaatakowałeś mnie.
Przy dzieciach.
Był też inny świadek.
Kiedy przyszedłem do łazienki, rzuciłeś się na mnie.
Próbowałeś mnie zabić.
To była obrona własna.
Mél!
Nie zbliżaj się!
Co ty robisz?
Mél.
Nie rozumiem. Mówiłaś, że mnie kochasz i założyłaś pierścionek.
Potem wyszłaś bez słowa.
A teraz we mnie celujesz?
Nie mówiłam, że cię kocham.
Zabijesz mnie.
Nie.
Tak, zabijesz mnie! Inne kobiety też.
Wierzysz, że mógłbym kogoś zabić?
Mél! Spójrz na mnie.
Nie zabiję cię. To ty celujesz z broni.
Od lat masz świra na moim punkcie.
Nie zgubiłam swoich rzeczy. Ukradłeś je. Jesteś chory.
Zabiłbyś mnie, gdybym nie przyjęła pierścionka.
- Nie! - Jasne, że tak!
To nieprawda!
Nieprawda.
Posłuchaj.
To ty mnie wczoraj pocałowałaś. Nie wymyśliłem tego.
To ty przyszłaś do mnie.
Zgadza się?
To ty powiedziałaś, że kończysz z Ludo!
Prawda?
Ale nigdy nie zeszłabym się z tobą!
Nie możesz tego znieść!
Że ktoś cię odrzuca!
No dobrze.
Możesz odłożyć broń?
Zobacz, klękam.
Nie bój się.
Mél. Nie zastrzelisz mnie, prawda?
Mél.
Dlaczego?
Przepraszam.
- Mél. - Przepraszam.
Nie…
Parvana?
Sam?
Parvana?
Sam?
Już wróciłeś?
Czemu nie jesteś w pracy?
Właśnie miałem wychodzić.
W porządku?
Tak.
Bardzo się za tobą stęskniłem.
- Sam! - Tato!
Niewiele brakowało, a strzeliłbym cztery gole!
Cztery gole? Ale numer!
- Co najmniej. - Super.
- Tak. - Wygraliście?
Nie, inni są dużo więksi.
No tak.
Rozumiem. Posłuchaj.
To nic takiego. Następnym razem cię nagram.
Niech was mocno uściskam.
Tato, wystarczy.
Wystarczy.
Sam! Strój!
Wiem!
Dziwnie się zachowujesz.
- Nic mi nie jest. Źle spałem. - Tak?
Dziś rano obudziłem się
i nie wiedziałem,
czy Mélanie umarła, czy nadal żyje.
- Wyobrażasz sobie? - Dobra.
Wciąż jestem trochę… Wszystko u niej dobrze?
Chyba tak.
- Zadzwoń do niej i zapytaj. - Dobra.
Martwię się o ciebie.
Nie musimy dziś iść, jeśli nie chcesz.
Na przyjęcie Yasmine.
- Przyjęcie? - Tak.
Jej awans.
- No tak! - Zapomniałeś.
- Nie. - Tak, zapomniałeś.
- Tak, zapomniałem. - Tak.
- Nie musimy iść. - Pójdziemy.
- Na pewno? - Tak.
- Jasne. - No dobrze.
Zadzwonię do Juju.
BRAK KONTAKTU
Wybranego numeru nie ma w bazie. Prosimy o kontakt z operatorem…
- Spotkamy się na miejscu? - Tak!
Do zobaczenia!
- Tak? - Cześć, Noémie. Jest Juliette?
A pan jest kim?
Tatą Juliette.
- To nie jest dobry pomysł. - Ale z jakiego…
- Co się dzieje? - Powiem jej, że pan był.
Nie, proszę.
Muszę ją zobaczyć.
Mogę z nią pogadać?
Tylko pięć minut.
Pięć minut.
Cześć.
Tata?
Będę obok.
Czego chcesz?
Zobaczyć się z córką.
Jesteś prawniczką?
Zdałam egzamin trzy lata temu.
- Przykro mi, że cię zawiodłam. - Co?
Nie, nic podobnego.
Jestem z ciebie bardzo dumny, Juju.
Jesteś w ciąży.
Po co tu przyszedłeś?
Trudno ci będzie uwierzyć, ale…
Nie wiem, co zrobiłem, że nie rozmawiamy.
Przestań.
Mam…
problemy z pamięcią.
To wygodne.
Przepraszam cię. Za wszystko.
Ale chcę być częścią twojego życia. Porozmawiamy przy kolacji?
Nie da się pstryknąć palcami i o wszystkim zapomnieć.
Co mam zrobić?
Powiedz, a to zrobię.
Jesteś moją córką, kocham cię.
Jesteś dla mnie wszystkim. Moją rodziną.
Nie jesteśmy rodziną.
Schrzaniłeś to.
- Nie… - Przestań!
Doniosłeś na mamę. Przez ciebie jest w więzieniu.
- Dobra. Juju… - Wyjdź.
Nie nazywaj mnie tak!
Odejdź!
Odejdź.
KONIEC 15-LETNIEJ UCIECZKI
BYŁA SĘDZIA ŚLEDCZA MÉLANIE BÉGUIN ARESZTOWANA
Wczoraj dobiegła końca 15-letnia ucieczka
byłej sędzi śledczej Mélanie Béguin.
Oskarżono ją o zamordowanie Hectora Delavigne 17 lipca 1998 roku
i porwanie swojej 15-letniej córki, Juliette, która zaginęła dwa dni temu.
To jej były mąż, Ludovic Béguin, z wydziału kryminalnego w Breście,
znalazł swoją byłą żonę i córkę o świcie,
po dwudniowych poszukiwaniach.
Obecnie Mélanie Béguin jest przesłuchiwana przez policję.
Jej prawnik twierdzi,
że nie zaprzecza oskarżeniom.
Zapewnia, że chciała spędzić trochę czasu z córką.
NOWE HORYZONTY PRZED PANIĄ KOMISARZ
- Tintin, otwórz to. - Jasne.
Ale jazda.
Czy ktoś wie, gdzie są moje rzeczy? To było moje biurko.
Masz może korkociąg?
Trochę szkoda.
Mówiłam, że bez przyjęcia!
Niespodzianka!
Przepraszam.
- Daj mi szklankę. - Przepraszam.
Tak.
Nie chcę prowadzić!
- Halo? Gdzie jesteś? - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chciałem ci to powiedzieć
i przeprosić, że byłem dziś trochę dziwny.
Wiem, że mi ufasz. Nie chcę nic robić za twoimi plecami.
Ja…
ARESZT ŚLEDCZY
Muszę zobaczyć się z Mélanie.
Wszystko ci wyjaśnię.
Obiecuję, że wszystko wyjaśnię. Dobrze?
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Na razie.
ODWIEDZAJĄCY
Czekałam na ciebie 27 lat.
Napisy: Anna Samoń