W POPRZEDNIM ODCINKU
Mélanie?
Powiedziano mi, że umrę.
- Kto ci powiedział? - Ty.
Rozmawiasz z gościem z przyszłości
i tylko ty jesteś w stanie go zobaczyć?
Poszukaj pomocy.
Tylko w ten sposób mogę przeżyć.
Myślałeś o tym, co by było, gdybyś ją uratował?
Nie pozwolę jej umrzeć.
Jeśli pójdziesz, odejdę z Samem.
Ludo jest w rozsypce. Nie je, nie śpi. Ma obsesję.
Macie cztery ofiary! Ile wam trzeba? Sześć? Osiem?
Nie wiem, co się stało.
Moja szefowa. Ona zastąpiła Le Goffa.
Zginęła w 2001 roku. Ten sam pierścionek i zabójca.
Mówiłam, że znały zabójcę.
- To Orsat. - Prokurator?
N + Z na plaży. Orsat ma na imię Nicolas.
Nie wiem co do Orsata i Yasmine. Ale leciała na Nathana.
Na Nathana?
Gdzie byłeś, gdy zginęła Zoé Levy?
Nie mówisz poważnie.
Mél! Wsiadaj, odwiozę cię.
- Chcę pobyć sama. - Jak uważasz.
Ludo? Jest bardzo wcześnie.
Wiem, że tu jest. Chcę z nią pogadać.
Nie ma jej.
Mélanie!
Mówię, że jej nie ma. Wyszła.
Czyli tu była.
Tak.
Wyszła wcześniej, bo ma zaległą pracę.
Dobra. Ale przekaż jej, że nie może się tak zachowywać.
Wychodzić i się nie odzywać. Czekałem na nią całą noc.
- A co z Juliette? Nie ma jej z tobą? - Zostawiłem ją z mamą.
Powiesz jej?
Tak, ale chyba nie chce z tobą rozmawiać.
Kurwa.
Proszę, powiedz jej, że mi przykro.
Za mocno zareagowałem.
Zachowałem się jak palant.
Powiedz, że ją kocham.
Jest miłością mojego życia. Bez niej wariuję.
Powiesz jej?
Tak.
Dzięki.
Wczoraj się spóźniłem. Przepraszam.
Masz coś na Orsata?
Myliłem się co do niego.
To Nathan.
Nathan.
Niemożliwe. To Orsat.
To Nathan.
Byłem w twoim trójwymiarze.
Sprawdziłem wszystko. To on.
Sabotował oględziny. Nie nosił rękawiczek.
Od początku nas okłamywał. Znał ofiary.
Zdradził Flo z Yasmine Ben Salem.
Nie ma alibi w sprawie Zoé. Chodził do tego klubu co Nolwenn.
Nie, to twój przyjaciel. Znamy go od lat.
Nigdy by tego nie zrobił. To nie on.
Gdyby popełnił te zbrodnie, zauważyłbyś!
Nie chciałem w to wierzyć.
Ale to on. Nie ma wątpliwości.
Czemu miałby mnie zabić?
Nie wiem.
Przyjaźnimy się. Nic mu nie zrobiłam.
Nie rozumiem.
To bez sensu.
Też nie rozumiem.
Może się w tobie kocha.
Gdy się poznaliśmy, od razu się w tobie zadurzył.
Długo się na mnie krzywił.
Nikt nie zabija z powodu zakochania.
Byłoby widać, że mu odbiło!
A jednak nie.
On mnie przekonał, że to był wypadek.
Zebrałem zarzuty przeciwko niemu.
Wysłałem szefowi. Przekonam go.
- Dopadniemy Nathana. - Béguin?
- Może pan wyjść? - Co?
- Muszę iść. - Nie! Nie teraz.
Béguin, natychmiast.
- Proszę cię! - Zaraz wrócę, obiecuję.
- Już wiemy, kto to jest. - Nie!
Szefie?
Proszę o zwrot okularów.
Odsuwam pana od śledztwa.
Komisariat policji.
Mélanie Béguin. Chcę mówić z mężem.
Już łączę.
Tak, Mél? Mówi Nathan.
Gdzie Ludo?
Jest w terenie.
- Coś nie tak? - Nie.
Masz dziwny głos.
Nie. Zadzwonię później.
Czekaj. Flo mówiła, że nie układa wam się najlepiej.
Wczoraj nie wyglądałaś za dobrze.
Martwiłem się.
- Mam wpaść? - Nie trzeba.
Na pewno? Gdzie teraz jesteś?
Nie, poważnie.
SPRAWA Z. LEVY
Daję panu dwa dni urlopu specjalnego.
- Przeczytał pan to, co wysłałem? - Tak.
Śledczy Leroy mówił, że naszedł go pan w środku nocy.
Oskarżając go o zabójstwa.
Zlekceważyliśmy wpływ tej sprawy na pana.
Szuka pan kozła ofiarnego.
Ale to już przesada.
Naraża pan całą operację.
Szefie, okłamał nas.
Sypiał z Yasmine.
Tak, wiem. Czytałem.
Powinien był nam powiedzieć.
A co z boksem? Klubem surfingowym?
Przynajmniej sprawdźcie jego alibi!
Przestań! Już wystarczy!
Mam zapłacić za błąd sprzed 20 lat?
Tak, myślałem, że Mélanie miała wypadek.
Jak wszyscy.
Świetnie, porównamy twoje DNA.
Może psychiatra jest wolny? Przydałby mu się.
Spokojnie, Béguin!
Spokojnie!
Dobrze, już.
To on, szefie.
Niełatwo obwinić kumpla.
Nic nie powiesz?
Ludo?
Okulary.
Dawaj.
AKTA OFIARA: MÉLANIE BÉGUIN
Tu Ludo, wydział kryminalny. Mam coś pilnego.
Dostanę wyniki DNA na popołudnie?
Tak? Wielkie dzięki.
Nazywam się Mélanie Béguin. Mam 28 lat.
Mieszkam w Plouzané.
Jestem sędzią śledczym Sądu Najwyższego w Breście.
Jeśli to oglądasz, to znaczy, że nie żyję.
Zabił mnie Nathan Leroy.
Zepchnął mnie z klifu na plaży Corsen
17 lipca 1998 roku o godzinie 11.
Nie będę jedyna.
Widzisz, co przysłał mi Nathan?
Jak się czujesz?
Mogę zapytać o coś ważnego?
Przetrzymasz to dla mnie?
Co to jest?
Obiecaj, że dasz to Ludo. Zrób to jutro wieczorem.
Martwię się. Czemu sama mu nie dasz?
Chyba go nie zostawiasz? O nie.
Nathan mnie zabije.
Wiem, jak to brzmi, ale to prawda.
Jutro o godzinie 11.
Wyjaśniłam wszystko na nagraniu.
Nathan?
Nathan cię zabije?
O czym ty mówisz?
Kocha mnie.
Żartujesz?
On jest szurnięty. Żałuję, że was zapoznałam.
Skąd wiesz, że się w tobie zakochał? Widzę, że nie jest najlepiej.
Nie układa ci się z Ludo.
Ale gadasz bzdury.
Przestań się z nim spotykać. Nie jesteś z nim bezpieczna.
Masz jakiś problem? Żartujesz sobie?
Twój związek się pieprzy, więc niszczysz mój?
Bo już nie jestem sama?
Nie, coś ty. On cię okłamuje i manipu…
Za kogo ty się masz?
Nie ty z nim spałaś!
Nie ty dostałaś kwiaty!
Lecz się. Zatrzymaj tę kasetę.
16 LIPCA
SPRAWA M. BÉGUIN
Strefa C.
Wyłącz ochronę.
Co się stało?
Odsunęli mnie od sprawy.
Ukradłem okulary Zoé Levy. Zamieniłem je z twoimi.
Tylko nie wiem, ile mamy czasu.
W końcu zauważą.
To i tak koniec.
Jeśli Nathan chce mnie zabić, zrobi to.
Nie.
Wiesz, że to Nathan. Masz przewagę.
Wiesz nawet kiedy. Jutro o godzinie 11.
Możesz się bronić.
Masz moją broń.
To byłaby obrona własna.
Nikogo nie zabiję.
Mélou, on albo ty. Chyba mu nie pozwolisz?
To naiwne…
ale myślałam sobie, że ten wir otworzył się dla nas.
- Żebyśmy mnie uratowali. - Tak.
Myliłam się.
- To zbieg okoliczności. - Nie!
Nie. To nie przypadek.
Chcę zobaczyć Juliette.
To niemożliwe. Nie mamy czasu. Ona nie wie, co się dzieje.
Może widzimy się ostatni raz.
To jedyna szansa.
Nawet jeśli ją przekonam, tylko ja cię widzę. To nie zadziała.
Chcę spróbować.
To moja córka.
Też byś chciał ją zobaczyć.
To moje ostatnie życzenie.
Dobrze.
NATHAN MIAŁ ROMANS Z YASMINE
SABOTOWAŁ OGLĘDZINY
UZNAŁ, ŻE TO BYŁ WYPADEK
Sprawdziłaś połączenia Zoé Levy?
Jeszcze nie.
Czemu nie? Co robisz?
Zarzuty Ludo? Po co czytasz te bzdury?
Czemu nie wspomniałeś o Ben Salem?
Mówiłem ci. To by nic nie zmieniło.
Do cholery, ty też?
Nie byłeś żonaty?
A my tyle szukaliśmy.
To było 24 lata temu. Nie chwaliłem się, że zdradziłem żonę.
- Rozumiesz? - Tak.
Dobrze.
Gdyby Ludo wiedział, nie wpadłby w szał.
Musi mieć winnego.
Nikogo nie może znaleźć, więc robi ze mnie kozła ofiarnego.
No obłęd.
Dobra.
Wiesz co? Czytaj sobie, jeśli masz ochotę.
A ja poszukam sprawcy.
Leroy.
Co? Jaki kubek?
No nie wierzę.
Nie, odpuść tę analizę DNA. Béguin nie zajmuje się już sprawą.
Tak, zostaw to. Od teraz wszystko trafia do mnie.
Zaczynacie mnie wkurzać!
Pamiętaj o środkach przeciwbólowych.
- Dzięki. - Juju?
Przepraszam.
Tato, co tu robisz?
- Musimy pogadać. - Teraz pracuję.
To ważne.
Nie mam czasu na twoje halucynacje.
Dzwoniła Parvana.
Chyba masz epizod psychotyczny.
Wcale nie.
Nie pogodziłeś się ze śmiercią mamy.
To zły pomysł, żeby szukać jej zabójcy.
- Nie powinieneś mieć tej sprawy. - Dobrze.
Potrzebujesz pomocy psychiatry.
Możesz mnie posłuchać?
Mama chce cię zobaczyć.
Posłuchaj.
Wiem, że to brzmi jak szaleństwo.
Nawet nie proszę, żebyś mi uwierzyła. Nie umiem tego wyjaśnić.
Ale faktem jest, że w tej chwili
mama jest na plaży,
w wirze, i czeka na ciebie.
Czy ty sam siebie słyszysz?
Tak, wiem. Zgadzam się z tobą.
Ale gdyby istniała choć jedna szansa na miliard,
że to, co mówię, jest prawdą,
nie byłoby warto skorzystać?
Parvana jest moją matką.
- Kim? - Przeczytałam akta.
Nie zgadzam się ze wszystkim, ale przyznaję, że to sporo.
Jezu, dziękuję.
Wkrótce się dowiemy.
Zleciłem badanie DNA.
Nathan je odwołał.
To on, Kim. Na sto procent.
- Chce coś ukryć, nie widzisz? - Nie mam pojęcia.
Posłuchaj.
Powiedzmy, że to Nathan.
Musi mieć drugi telefon.
Sprawdzę jego dom.
- Co? - Muszę wiedzieć.
Zadzwonię.
Przyszłam, żeby udowodnić, że masz zwidy.
Kiedy skończymy, pójdziesz do psychiatry?
Coś ty tu narobił?
Gdy założysz okulary, znajdziesz się na plaży Corsen.
Nie wpadnij na nic.
Stracisz poczucie przestrzeni.
To miejsce zbrodni, więc będzie ciało.
Poradzę sobie.
Co widzisz?
Widzę…
plażę.
Widzę ciało.
Nathana.
Zatrzymaj.
Strefa C.
Widzisz ją teraz?
Nie.
Kochanie.
Wybacz.
Nie wiem, od czego zacząć.
Nie wierzę.
- To niemożliwe. - Wiem.
Jak to działa?
- To świat równoległy? - Nie wiem.
Też w to nie wierzyłam, ale jestem.
Widzę cię.
Rozmawiamy.
Jesteś piękna.
Masz mój naszyjnik.
Tak.
Był w pudełku z twoim pierścionkiem.
To znaczy… nie twoim.
Babcia dała mi ten naszyjnik na moje siódme urodziny.
Gdy się zerwał, tak bardzo płakałam, że złączyła go złotym ogniwem.
Myślałam, że zawsze taki był.
Cieszę się, że go nosisz.
- Tata mówił, że jesteś lekarką. - Tak.
- Stażystką na ginekologii. - Świetnie.
- Co cię do tego skłoniło? - Parvana.
Żona taty jest pielęgniarką.
Dobrze.
Dogadujecie się?
To naprawdę dziwne.
Rozumiem cię.
Bardzo cię kocham.
Gdybyś wiedziała, jak bardzo to boli.
Świadomość, że nie będę przy tobie.
Chciałabym widzieć, jak dorastasz. Uczysz się chodzić.
Mówisz do mnie „mamo”.
Być z tobą w pierwszym dniu szkoły. Gdy będziesz chora czy smutna.
Kiedy się zakochasz.
Chyba masz kogoś. Chłopaka?
Dziewczynę.
Ma na imię Noémie.
Rozumiem.
Czyli nie chcesz dzieci?
Chcę, ale…
- Przykro mi, nie mogę. - Przepraszam.
- To nie jest prawdziwe. - Juliette.
- W ogóle cię nie znam! - Zaczekaj!
Juju? W porządku?
Daj mi spokój!
Co się stało, skarbie?
Niepotrzebnie przyszłam.
Czemu tak mówisz?
Nie wiem, co ty wyprawiasz, ale to jest chore.
Nieźle popieprzone.
Mama nie żyje.
Wbij to sobie do głowy!
- O co poszło? - Daj mi spokój!
Co się stało?
Głupio się zachowałam.
Nie wiem, co mnie naszło.
- Nie mówiłeś, że lubi dziewczyny. - Nie pomyślałem o tym.
Zaskoczyła mnie tym. Źle zareagowałam.
Ja zachowałem się jak kretyn, gdy mi powiedziała.
Ty miałeś czas to naprawić.
Widziałaś ją. Rozmawiałaś z nią.
Wiesz, że to niesamowite? Miałaś niezwykłą okazję.
Powiedziałaś, że ją kochasz?
Tyle potrzebowała usłyszeć.
Dziękuję, że tak dobrze się nią zająłeś.
Jutro nie będzie po tym śladu.
To zniknie.
Przeżyjesz. Będziesz patrzeć, jak dorasta.
Nie. Wiem, że tak nie będzie.
Nagrałam na kasetę, że Nathan chce mnie zabić.
To dowód.
- Dam ją Hectorowi. - Nie.
W ten sposób ocalisz resztę.
Muszę lecieć.
Zostań jeszcze trochę.
Muszę odebrać Juliette.
Wracaj do Parvany.
Rozeszłam się z Ludo w niezgodzie.
Nie zostawię tak tego.
Od dziesięciu dni jestem tu albo w pracy.
Czuję, że marnowałam czas. Powinnam być z nimi.
Ja nie żałuję.
Forrest!
Kocham cię.
A ja ciebie.
No i?
Udało się?
Możemy już jechać?
TATA
Tu poczta głosowa Juliette Béguin. Zostaw wiadomość po sygnale.
Ten dźwięk oznacza, że jest gotowe.
To wszystko.
Tyle mogę cię nauczyć o gotowaniu.
A ty
zjesz babciny specjał ze szpinakiem.
Ale masz szczęście!
Słyszysz?
Patrz.
Spójrz, kto tu jest.
- W porządku? - Tak.
Chciałam cię przeprosić.
Że cię zmartwiłam.
Masz rację. Poszukam pomocy.
Super.
Nie wrócisz na plażę?
Nie.
A…
To, co tam widziałaś? O czym wczoraj mi mówiłaś?
Miałam halucynacje. Nie wiem.
To nie może być prawda.
Zjemy?
Tak.
Bardzo proszę.
- Czy my… - Jeszcze pani nóżki.
- Świętujemy coś? - Nie, miałam ochotę.
No dobra.
Super.
Ładnie pachnie.
Ty gotowałaś?
Nie martw się. To mrożone, tylko podgrzałam.
Uff. Już się bałem.
Spodoba ci się!
Wiesz, co dziś zrobimy?
Postaramy się nie nabrudzić.
Nie udało się. Wygrałaś.
- Masz siwego włosa. - Nabijasz się.
Nie.
Serio? Już?
Spoko, będą ci pasować. Będziesz wyglądał jak Sean Connery.
Hello, Pussy.
To wszystko, co potrafię.
- Zawsze coś. - No tak.
W porządku?
Tak.
Co?
Ojej, wyglądasz na bardzo zmęczoną.
Czas na lulu.
Jaka szkoda! Chcieliśmy spędzić z tobą wieczór,
ale wygląda na to, że zostawisz nas samych.
Jesteś taka śpiąca. Oczka same ci się zamykają.
To nic. Położymy cię spać.
Tak. Dobranoc.
Tak, zgadza się. Już pora spać, ja ci to mówię.
Zdjęłaś już…
Tak.
Co jest?
Ludo?
- Pamiętasz, gdzie go położyłeś? - Nie.
Może tata wie. Czemu go nie zapytasz?
Tata…
Już ci mówiłam.
Ma teraz dużo pracy.
Zostawmy go w spokoju.
Jasne. Kiedy wrócimy do domu?
Zgadnij, gdzie go znalazłam.
Za kanapą, tam, gdzie jego miejsce.
Widzimy się za godzinę, tak? Całuję.
Przestań mnie nagrywać! Weź się do roboty!
- Nie nazwiemy go Romeo. - To ładne imię.
- Nie nazwiemy go Romeo. - To i tak będzie dziewczynka.
Zobacz.
Parvana?
Abonent jest niedostępny.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Ludo. Tu Agathe.
Bez sensu, że to mówię, bo masz moje nazwisko na ekranie,
a przynajmniej powinieneś, bo tak ustawiłam telefony służbowe…
Ale do rzeczy.
W etui Zoé Levy są złe okulary.
Pewnie już to wiesz.
Co ty wyprawiasz? Pogarszasz sprawę.
Oddaj je dziś wieczorem.
Dobra. Rozłączam się.
To ja!
Zatrzymaj się, do cholery!
Zatrzymaj się!
Stój!
Kurwa!
Cholera!
Mél! Oszalałaś czy co?
Co ty nagadałaś Flo?
Słyszysz mnie?
- Nie podchodź! - Kurwa.
- Co ty robisz? - Odejdź, bo strzelę!
Uspokój się.
Straciłaś rozum. To ja!
Proszę cię.
Oddaj mi to.
Kurwa.
Mél. Co tutaj robisz?
Ścigał mnie.
Kto cię ścigał?
Musiałam strzelać.
Jak to „strzelać”?
Postrzeliłaś kogoś?
Dlaczego?
Muszę ukryć samochód.
Czekaj.
Dlaczego? Nie rozumiem.
Daj mi kluczyki, zajmę się tym. Wejdź do środka.
Mél.
Jesteś tu bezpieczna, ale powiedz, co się stało.
- Zachowaj tę kasetę. - Co na niej jest?
Na wszelki wypadek. Schowaj ją gdzieś.
Dasz Ludo, gdy o nią poprosi.
Czemu nie pójdziesz na policję? Chodźmy.
Bo to Nathan. Jest gliną.
- Nie uwierzą mi. - Nathan?
Chwila.
Mówisz o kumplu twojego męża? Który był na meczu?
Obiecaj mi, proszę.
Cześć, Ludo.
Cześć, Hectorze.
Przepraszam, że wpadam bez zapowiedzi.
Spoko. Twój syn nie idzie na mecz?
Idzie. Mogę wejść na moment?
Nie bardzo mam czas. Muszę odwieźć dzieci.
To zajmie chwilę.
No dobrze.
Nieprawda, to moje!
Guillaume, Louis, zakładajcie buty.
Spóźnimy się.
Wciąż się zastanawiam, dlaczego walczyłem o wspólną opiekę.
To może wydać ci się dziwne,
ale czy Mélanie zostawiła ci kasetę w dniu swojej śmierci?
- Nie przypominam sobie. Guillaume! - Hectorze.
Małą kasetę.
Kiedyś używano takich w kamerach.
Tak. Faktycznie.
Przyszła mi ją dać.
Ale zabrała ze sobą. Nie wiem, co tam było.
Wtedy postrzeliła Nathana.
Co?
Tak. Była tu.
Wpadła w panikę. Myślała, że Nathan chce ją zabić.
Ale zgłosiłem to policji.
Jasne, ale poczekaj.
Postrzeliła Nathana. Trafiła go?
No tak.
Spędził tydzień w szpitalu. Nie pamiętasz?
W dniu jej śmierci Nathan był w szpitalu?
Tak.
No raczej.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Tato! Chodź!
Przepraszam.
Ja was zaraz nauczę rozumu!
Co się dzieje?
Zabrał moją piłkę!
MARCHEW, HUMMUS
Kurwa, to nie było N.
Tylko H.
Chodźcie.
No już.
Ale on zabrał mi piłkę!
Nieprawda! Skarżypyta.
- Przywitajcie się. - Dzień dobry.
- Szybko.
Przepraszam, ale musimy iść.
Zakładajcie buty!
- To nie ja, tylko on. Wkurza mnie. - Guillaume.
Proszę.
To było w obronie własnej, skoro chciał cię zabić.
Prawda?
W porządku?
Masz lodowate dłonie. Pójdę po sweter.
Mam nawet twój. Zostawiłaś kiedyś w kawiarni.
DZIENNIK OCEN I UWAG SENERS MÉLANIE
Napisy: Anna Samoń