Nolwenn Gakou.
Widzicie to nazwisko?
Sébastien Brisset.
Musimy porozmawiać z pani synem.
Nie pomogę wam, przykro mi.
Co pan robi?
Nie wydurniaj się. Stój.
Stracił pan dystans. To zbyt osobiste.
Kiedy skończysz akta Mélanie?
- Za dwa dni. - Dwa dni?
Nolwenn ma być priorytetem?
- Nie. - Tak.
Nic nie ogarnia.
No, nie kontaktuje.
Co my zrobiliśmy?
Nie wie, kim jestem. Zrobiłaś coś?
Wezwałam ją na policję.
Nie wiem, jak to zrobisz. Ale odzyskasz moją żonę i syna.
Parvana? Może pani wrócić do mieszkania.
Policja się nie pojawi.
- O cholera. - Udało się?
Tak. Wszystko wróciło do normy.
To jest Éva.
Rozstaliście się z Flo?
- Zniszczyłem życie Nathana i Florence. - Połączę ich.
- Zamawiamy? - Tak.
Mélou, to ja. Gdzie jesteś? Tylko nie mów, że biegasz.
- Co robisz? - Nauczysz mnie?
Boję się. Co mam zrobić?
Powiedz, że przyszłość jest do bani.
Wiesz co?
Przyszłość jest do bani.
W sumie to prawda.
Tsunami w Japonii prawie spowodowało drugi Czarnobyl.
Mieliśmy globalną pandemię, która zabiła kilka milionów ludzi.
Musieliśmy nosić maski.
Siedzieć w domach.
To nie jest najgorsze.
Tak zanieczyściliśmy planetę, że niedługo będzie 40 stopni w zimie.
W Breście.
Przerażasz mnie.
- Ale zdarzały się też dobre rzeczy. - Tak?
Znów zostaliśmy mistrzami.
Czyli wszystko gra?
Jak najbardziej.
- Co? - Nic.
Mów. Znam cię.
Nie.
Wyglądam staro?
Tak. Ale ci to pasuje.
Cholera. Która godzina?
Muszę iść. Ludo będzie się martwił.
Nie będzie spał?
Pamiętam, jak dobrze wtedy spałem.
Trzeba było mną nieźle potrząsać.
Coś się zmieniło?
Nie śpię tak dobrze, odkąd…
Widzimy się jutro o 13?
Może to nie ma sensu.
Zostały mi tylko dwa dni.
Nie wywiniesz się.
Od gównianej przyszłości.
Obiecuję.
Przestań mnie nagrywać! Weź się do roboty!
Tak. Oto, co mam zrobić.
To łóżeczko Juliette. Albo, uwaga…
Romea!
- Nie nazwiemy go Romeo. - To ładne imię.
- Nie nazwiemy go Romeo. - To i tak będzie dziewczynka.
Zobacz.
O cholera.
Ona naprawdę kopie!
Czujesz? To kopnięcie profesjonalnego piłkarza.
Przestań gadać o piłce.
- Może wypchnę z brzucha piłkę. - Tak?
Jesteś taka piękna.
Gdzie byłaś?
Wystraszyłeś mnie.
Poszłam się przewietrzyć.
O północy?
Sama, mimo że dopiero cię napadnięto.
Nie mogłam spać.
Padam, idę się położyć.
Wiesz, że się martwiłem?
Po co ci telefon, skoro nie odbierasz?
Nie słyszałam. Przepraszam.
Co robiłaś na plaży?
Śledziłeś mnie?
Nie rozmawiasz już ze mną. Co mam robić?
A co chcesz usłyszeć?
Wiesz, że poszłam się przewietrzyć.
Padam na nos.
SPRAWA Z. LEVY
POBIERANIE WYNIKÓW
OFIARA: ZOÉ LEVY LUDOVIC BÉGUIN
Jak tam?
Nie zgadzam się.
Ma 14 lat.
W tym wieku nie nocuje się u chłopaka.
KAPITAN TATA
Flo, mówię poważnie.
Co byśmy zrobili, gdyby coś się wydarzyło?
Powinna myśleć o egzaminie do liceum,
o zakupach z koleżankami!
Zakupach!
Albo na przykład chodzeniu do kina.
To niestosowne w jej wieku.
Porozmawiamy wieczorem. Muszę kończyć.
To Florence?
Nie, twoja matka. Spotykamy się.
Romane doprowadza mnie do szału.
Mieliśmy z Flo rocznicę.
Wymknęła się i spała u swojego chłopaka idioty.
Dasz wiarę? No serio…
Co się śmiejesz jak głupi do sera?
To na twój widok.
Niedługo zobaczysz, mądralo.
KOMISARZ E. LE GOFF
MORDERSTWO NA KOMISARIACIE W QUIMPER
ZGINĘŁA KOMISARZ
MŁODA KOMISARZ Z QUIMPER BRUTALNIE ZAMORDOWANA
Cześć, jak leci?
Też dobrze, dzięki.
- Bruno? - Tak?
Poproszę kawę.
Dziękuję, pani sędzio. Miłego dnia.
Tak! Wierzycie w Świętego Mikołaja?
- Ifrah wydała zgodę? - Bingo!
Słyszałeś? Mamy pozwolenie.
Ludo!
W porządku?
Tak. Przeglądałem…
akta Ben Salem.
Czemu nie zamordowano jej tak jak inne?
Zobaczcie.
Zoé, Mélanie, Nolwenn.
Zabójca pozorował wypadek lub samobójstwo.
Czemu nie u Yasmine?
Myślimy nad tym od trzech dni.
To na pewno ten sam gość?
Te same odciski. Czego więcej trzeba?
No tak.
Jest wzmianka o świadku, który widział, jak Yasmine wsiadała do auta.
Twierdzi też, że widział rękawice bokserskie na półce z tyłu.
Sprawdziliśmy wszystkie kluby bokserskie?
Zaczynam się o ciebie martwić. Spędziliśmy na tym całe popołudnie.
Tak. Sprawdziliśmy.
Szefie!
- Wrócił pan z Rennes? - Wolałbym nie.
Wszystko muszę załatwiać sam!
Dobra…
Przyjdziecie czy czekacie na zaproszenie?
No dobrze.
Słucham.
Wciąż nie mamy podejrzanego?
Sędzia potrzebowała 36 godzin, żeby przyjąć nasz wniosek.
To wystarczająca wymówka?
Macie cztery ofiary! Ile wam trzeba? Sześć? Osiem?
Sprawdzamy wszystkie kluby bokserskie. Mamy DNA. Robimy postępy.
Dobra. Ruszmy te szare komórki.
Ben Salem wiedziała, kim jest. Wsiadła do jego samochodu.
Zoé Levy była z nim na randce.
Nolwenn Gakou otworzyła mu drzwi.
Co to może znaczyć?
Że go znały!
Cholera, znowu Orsat.
Przestał pracować nad sprawą, a ciągle w niej siedzi.
Co mam mu powiedzieć na spotkaniu?
Że jeśli oczekuje,
że rozwiążemy sprawę w pięć dni, to ogląda za dużo telewizji.
Znajdźcie faceta, który łączy ofiary,
i go macie.
Do roboty.
No już!
Halo?
Jest wkurzający, ale ma rację.
- Mówiłam, że znają zabójcę. - Nie mamy dowodów.
Facet je namierzył.
Wykorzystał to, że były, poza Mélanie, w gównianych związkach.
Nolwenn była bita. Zoé chodziła na randki z Tindera.
Yasmine spotykała się z żonatym.
Żonatym?
Zidentyfikowaliśmy go?
Chryste…
No tak czy nie?
Nie, jeszcze nie. Spróbuj ujawnić romans sprzed 20 lat.
W każdym razie wszystkie były zagubione.
Facet to widział i się do nich zbliżył.
A potem je sprzątnął.
Czekaj. Kto go znał? Nikt się z nim nie zetknął.
Nawet siostra Zoé Levy nic o nim nie słyszała,
a były blisko.
- Pamiętasz podejrzanego gościa przy Mél? - Nie.
Właśnie.
- Jeśli go znały, nie był im bliski. - Albo Mél o nim nie mówiła.
- Też nie trąbię o każdym podrywie. - Posłuchaj.
Wiedziałbym, gdyby ktoś się koło niej kręcił.
Jesteś pewien?
Urodziło wam się dziecko. Dużo pracowaliście.
Nie było łatwo.
Co chcesz powiedzieć?
Że nie znałem żony i miała romans? Że nasz związek był do dupy?
Tego nie powiedziałam.
Ale może nie zauważyłeś, że ktoś się do niej przystawiał.
Kim. Znałem Mélanie.
Gdyby ktoś był, powiedziałaby nam.
Pierdol się.
Przypomnij mi. Ile lat studiowałaś psychologię?
Zamknij się.
Jesteśmy, pani sekretarz. Kareta już przybyła.
Jesteś piękna.
- Naprawdę? - Tak. Miłego dnia.
Tobie też.
Zero tematów. No drętwa cisza.
Patrzyliśmy na siebie.
Ja ukradkiem, żeby nie widział.
Potem wyszło, że wiele nas łączy.
Było romantycznie!
Przejechaliśmy się motorem i oglądaliśmy fajerwerki.
- Wyznałam mu miłość. - Co?
Coś ci dzwoni.
- Masz komórkę? - To Ludo. Oddzwonię.
- Wszystko dobrze? - Muszę pomówić z sędzią na osobności.
Przyjedzie następna.
Podobno przełożyła pani przesłuchania.
Zajmuje się sprawą.
Pierścionkową z Miluzy.
Tu nie ma tajemnic.
Pomagam koledze.
Oczywiście.
To o tyle dziwne,
że znam Roberta, prokuratora z Miluzy.
Mówi, że nic o tej sprawie nie wie.
Powinna pani uważać.
Reputacja jest bardzo krucha.
Mówię to…
żeby pani pomóc.
Miłego dnia.
Kawy?
Nie przejmuj się Kim. Wiesz, jaka jest.
Ma rację.
Mélanie musiała znać zabójcę.
Na sto procent.
Może wszyscy go znaliśmy.
Miałem go tuż pod nosem! Wiedziałem, że to nie był wypadek.
Nie powinienem był was słuchać.
Nie mogliśmy wiedzieć.
Co byśmy zrobili?
Nie mieliśmy nic.
Niczego nie zauważyłem.
Flo też nie!
A pracowała z nią codziennie.
Przegapiliśmy to.
Gdyby nie ty i Flo…
nie wiem, co bym zrobił.
Dzięki, stary.
Chodź.
Dzięki.
To fakt, że w pewnym momencie mi casa stała się tu casa.
- No bez jaj! - Ale to prawda!
- Nie jemy razem lunchu? - Nie. Mam plany.
Do zobaczenia.
- Nie ma Mél? - Wyszła. Nie minąłeś się z nią?
Nie. Wiesz, dokąd poszła?
Chyba na plażę.
Zjemy razem? Jestem wolna.
- Jeśli chcesz. - Tak.
- Od dawna cię tak zostawia? - Przez ostatni tydzień.
Nie wiem, co z nią. Martwię się.
Odkąd zajęła się sprawą tego mordercy, zmienia terminy przesłuchań.
Gotowa. Idziemy?
- Chodźmy. - Umieram z głodu.
UŻYTKOWNIK: AGATHE BURTIN LOKALIZACJA: PLAŻA CORSEN
Spadła z klifu?
No najwyższy czas.
Jazda! Wiecie, która godzina?
Za dziesięć minut tu będzie woda!
Nie wierzę.
Co w tym takiego ciekawego?
Strefa C.
Agathe, tu Ludo. Muszę skorzystać z sali.
No dobrze.
Co robiłaś?
Mówiłeś, że jest usterka.
Poszłam sprawdzić, czy faktycznie jest.
Na wypadek gdyby pliki były uszkodzone.
No i? Zauważyłaś coś?
Na początku była usterka, ale teraz już nie ma.
Działa bez zarzutu.
Dlaczego tak często tam wracasz?
Bo…
nie chcę niczego przegapić.
To wszystko.
Czekam na trójwymiar Mélanie. Ale chyba nie jest gotowy.
Nie. Mam tylko dwie ręce.
Dasz mi okulary?
Proszę, bo masz sesję o 13.
- Widziałaś kogoś chwilę temu? - Nie. A co?
Technik zaczyna zadawać pytania.
Boję się, że zabroni mi tutaj…
Robimy postępy.
Sądzimy, że zabójca jest blisko ciebie. Że to ktoś, kogo znasz.
Pomyśl. Czy ktoś z otoczenia zachowywał się ostatnio dziwnie?
To może być kolega. Ktoś, kogo często widujesz.
Nie.
Musi ktoś być.
- O kim myślisz? - Właściwie…
- To Orsat. - Prokurator?
Namawia mnie na lunch. Dziś zatrzymał mnie w windzie.
Nie mówiłaś o tym.
Faceci podrywają kobiety. Nie zawsze ci mówię.
To nie czyni go mordercą.
Musiał znać Yasmine, komisarz z Quimper.
Kogo?
Mówiłem ci o niej.
Moja szefowa. To ona zastąpiła Le Goffa, pamiętasz?
Dziś rano, gdy przybyłem na komisariat,
była na tablicy ofiar.
Zginęła w 2001 roku.
Przynajmniej na tę chwilę.
Ten sam pierścionek i zabójca.
Orsat pasuje.
Co mam robić? Ciągle na niego wpadam.
Zostaw to mnie. Jeśli to on, dopadniemy go.
Obiecuję. Widzimy się wieczorem.
Czekaj. Powiem mojemu Ludo.
- Nie. - Wie, że coś jest nie tak. Śledził mnie.
Nie rób tego. Żadne z nas nie może nic mówić.
Nikt nam nie uwierzy.
Nie wiemy też, co się stanie.
- Musimy się spotykać. - Nie pociągnę tego sama.
Nie jesteś sama.
Bruno?
Tintin!
- Kawy? - Nie.
Wejdź do sieci i zdobądź listę połączeń Zoé Levy,
a potem porównaj je z połączeniami Nolwenn.
- Teraz. - Tak jest. Robi się.
Od 14 do 15?
Dobrze, oddzwonię. Dziękuję.
Dobra.
- Mam trop. - Z wirtualnej rzeczywistości?
Przepraszam.
Myślałem nad tym. Masz rację, Mélanie znała zabójcę.
To chyba Orsat.
Prokurator Orsat?
Pracowali razem.
Codziennie się widywali. Okazało się, jak mówi Mélanie…
To znaczy…
Wiem, że byli blisko.
Tak.
Musiał znać Yasmine.
Pracowała w Quimper, które podlega pod Brest.
To już dwie ofiary z jego kręgu.
To tylko poszlaki.
Chwila. To on nalegał, żebyśmy uznali śmierć Zoé Levy za samobójstwo.
Po raz pierwszy w naszej karierze
prokurator nie truł nam,
żebyśmy sprawdzili wszystko przed zamknięciem sprawy.
Patrzcie.
N + Z na plaży.
Orsat ma na imię Nicolas.
Czy to nie dziwne,
że gość dzwoni do Le Goffa co pół godziny,
choć już nie prowadzi sprawy?
No Nathan, kurwa!
Tak, jasne.
Kim?
Pasuje do profilu, co?
Jeśli chodzi o ego, to tak.
Typ nieznoszący porażki, zwłaszcza odrzucenia przez kobietę.
Ale od razu podejrzany o morderstwo?
Gra w tenisa z prefektem o 14.
Mamy szansę sprawdzić jego alibi w sprawie Zoé Levy.
Niby jak?
Kradnąc mu telefon.
Jeśli nawalimy, zawieszą nas.
Nie martw się. Wie, co robi.
Nie wydaje mi się. Ludo jest w rozsypce.
Jak się zachowywał?
Jakby o wszystkim zapomniał.
Nie je, nie śpi. Ma obsesję.
Posłuchaj. Mél była jego żoną.
A ty? Co byś zrobiła na jego miejscu?
Ponoć ciągle loguje się do trójwymiaru Levy.
Czasem w środku nocy.
To normalne?
- Jest w drodze. Słyszycie mnie? - Tak.
Dzień dobry.
Ma rakietę tenisową. Wszystko gra.
Idę za nim.
Ludo?
- Jak leci, Flo? - Dobrze.
Nathan powiedział mi o Mél. To okropne.
Tak. Wiesz, trochę mi się spieszy.
Ale się trzymasz? A Juju?
Wszystko gra.
Jak dobrze znasz prokuratora Orsata?
Średnio. Widuję go na korytarzu. A co?
Tak pytam. Jest popularny.
W końcu to Orsat. Podrywacz.
Ale pilnuje, żeby nie przekroczyć granicy.
Tak?
Miał romans z Yasmine Ben Salem, prawda?
Jedną z ofiar w naszej sprawie.
Nie wiem co do Orsata i Yasmine. Ale leciała na Nathana.
Co?
Na Nathana?
Znali się?
Jakiś czas pracowali razem nad sprawą.
Wydzwaniał do niej.
Jakby miał się z nią przespać. Może to sobie uroiłam.
Ale leciała na niego, to było widać.
Nie wiedziałem. Przykro mi.
- Muszę iść. - Dobra.
Ludo, gdzie ty jesteś? Wychodzi.
Dobra.
- Idźcie za nim. Przeszukam jego biuro. - Co? Żartujesz!
Ludo…
Wie, co robi?
- Witam. - Dzień dobry.
Śledczy Béguin?
Pani Prigent. Jak się pani ma?
Dobrze, dziękuję. Ale prokurator już wyszedł.
Naprawdę? A niech to.
Bo szef zostawił dziś u niego okulary.
Wracam z biura sędzi Ifrah,
więc pomyślałem, że…
Proszę wejść i się rozejrzeć.
- Wie pan, gdzie je zostawił? - Nie.
Pojęcia nie mam.
Sprawa pańskiej żony jest bardzo ważna dla prokuratora.
Dobrze ją znał, prawda?
Przepraszam na chwilę. Zaraz wracam.
Tak, panie mecenasie? Dzień dobry.
Czekałam na pana telefon.
MORDERCA Z BRESTU NA WOLNOŚCI OD 27 LAT
POCIĄG POWROTNY RENNES – BREST, 19.23
Dobrze, dziękuję. Do widzenia.
Czy znalazł pan…
Niestety nigdzie nie ma okularów.
Musiał je zostawić gdzieś indziej.
Mam pytanie.
Dobrze mu poszło w Rennes?
Szóstego lipca miał wykład na uczelni.
Bardzo dobrze.
Studenci nie chcieli go puścić.
Zabrali go na kolację. Został dzień dłużej, niż planował.
Tak.
- Miłego dnia. - Dziękuję, wzajemnie.
Odwołuję akcję. Kończymy.
Ludo, co jest? O czym ty mówisz?
Orsat ma alibi w sprawie Zoé.
To nie on. Zerknijcie do telefonów.
PROKURATOR ORSAT PRZEMAWIA 6 LIPCA NA ROZDANIU DYPLOMÓW W RENNES
Na razie.
Dobra, pogadam z nim.
- Idę na górę. - Do zobaczenia.
Stary, to już przesada.
Nie możemy robić takich głupot.
Za bardzo się angażujesz.
Może przejmę stery?
Chcesz mnie odsunąć od sprawy?
O czym ty mówisz? Po prostu…
Nieważne. Dzwonił Bruno.
Sprawdził połączenia Zoé Levy. Nieznany numer dzwonił do niej osiem razy.
Dobra.
Do Nolwenn też. Za każdym razem z telefonu na kartę.
- Świetnie. - Tak.
Zbliżamy się. Dorwiemy drania!
Tak.
Znałeś Yasmine?
Nie.
- Dlaczego pytasz? - Nie miałeś z nią nic wspólnego?
Oczywiście, że nie! Gdybym ją znał, rozpoznałbym ją.
Ty znałeś Zoé Levy?
Nie? No cóż.
- Tak, Agathe? - Akta Mélanie są gotowe.
Zatrzymaj.
Cofnij.
Zatrzymaj.
Zrób zdjęcie.
NAJWIĘKSZA KONFISKATA KOKAINY W BRETANII DOKONANA PRZEZ POLICJĘ W BREŚCIE
RAPORT PODSUMOWUJĄCY
W świetle zebranych informacji i wyników ekspertyz
nic nie wskazuje na morderstwo ani samobójstwo.
To był najprawdopodobniej wypadek.
NAZWISKO I PODPIS OSOBY ODPOWIEDZIALNEJ
FORMULARZ ZGŁOSZENIA NA LEKCJE SURFINGU KONTAKTOWAĆ SIĘ Z PANEM MALAPERTEM
Pan Malapert? Mówi śledczy Béguin. Przepraszam, że tak późno.
Potrzebuję informacji o pana klubie surfingowym.
Nie chodzi o Nolwenn Gakou.
Chciałbym wiedzieć, czy do klubu uczęszczał Nathan Leroy.
Może trzeba się cofnąć kilka lat.
Sprawdzi to pan?
Dobrze. Zaczekam.
Na pewno?
W 2020 roku?
Oddzwonię. Dziękuję.
- Co jest? Mélou? - Moment.
Co ty robisz?
Co to jest?
Kupiłaś alarm?
- Czy to ma związek z napaścią? - Tak.
- Muszę lecieć. Na godzinę. - Co to za alarm?
Stój!
Po co ci ten alarm?
Co ty tam robisz?
Wiem, że chodzisz też w dzień.
Nie zrozumiesz.
Spróbuj mi to wyjaśnić.
- Spotykasz się z kimś? - Nic z tych rzeczy.
Co to jest?
No mów. Jestem tu, do cholery!
Nie wiem już, co robić.
Powiedziano mi, że umrę za dwa dni.
Co?
Kto ci to powiedział?
Ktoś ci groził?
Kto? Ten…
- Gość, co cię zaatakował? - Nie.
To kto?
Ty.
Osiem dni temu.
Pojawiłeś się przede mną. Miałeś 52 lata.
Widzieliśmy się i rozmawialiśmy. Ja w 1998, ty w 2025.
- Mówiłeś, że mnie zabiją. - Mélou.
Najpierw nie wierzyłam.
Myślałam, że to bzdura, głupie żarty.
Ale to naprawdę byłeś ty!
Miałeś dowód. Zdjęcia mnie martwej na plaży!
Musisz mi uwierzyć.
Wiesz, że to totalne szaleństwo?
Mbappé zdobędzie Złotą Piłkę? Jonathan mówi, że Haaland.
- Kto jest najlepszy? - Nie wiem, Sam.
Przemyślałem to. Jest mnóstwo powodów.
Jest miły, przystojny i naprawdę dobry.
Wygląda super i strzela mega bramki.
Na pewno ją zdobędzie po ostatnim golu.
Był prawie tak niezły jak Nory.
Tato? Ile goli zdobędę jutro?
Nie mogę zabrać cię na mecz.
Dlaczego? Obiecałeś! Mamy zabrać Clémenta!
Zapytamy tatę Clémenta.
Pracuje! Miałeś być ty!
Ja też pracuję! Jak myślisz, co robię cały dzień?
To nic takiego, jeśli raz w życiu przegapisz mecz. Przeżyjesz.
Bardziej bym cię obchodził, gdybym nie żył.
Wiesz, co ty mówisz?
Jesteś dupkiem!
Przepraszam. Sam…
Oszalałeś?
Masz jakiś problem?
Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Sam!
Sam!
Cholera.
Przepraszam. Muszę lecieć. Pogadamy później.
Żartujesz sobie?
Nie mogę teraz. Tu chodzi o śledztwo. Muszę iść.
Nie uciekniesz. Wiem, że nie chodzi tylko o nie.
Skarbie, proszę.
Nie, dopóki nie zrozumiem, co się dzieje.
Spotkaliśmy się na komisariacie przez nią.
Ona mnie wezwała.
Możemy ją uratować.
No dobrze.
Powiedzmy, że ci wierzę.
Załóżmy, że ten wir jest prawdziwy.
Tylko zrozum, że nie możesz jej ocalić.
Bo jeśli to wszystko prawda, myślałeś o tym, co by było?
Gdybyś ją uratował?
Wszystko byłoby inne.
Wszystko.
Jasne, że o tym myślałem.
Tak się nie stanie.
Opuści mnie 17 lipca.
W dniu jej śmierci. Obiecała.
Ale nawet jeśli cię zostawi,
zakochałam się w kimś, kto stracił ukochaną osobę tak jak ja.
Skąd wiesz, że między nami będzie tak samo?
Że się w sobie zakochamy?
Nie jesteś już sobą.
Nie możesz tam wrócić.
Nie możesz.
Chyba wiem, kto to będzie.
Kto ją zabije.
Muszę ją tylko ostrzec. Nie zostawię jej.
Co?
Wciąż ją kochasz.
Wcale nie. To ciebie kocham.
Więc zostań.
Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę. Nie wybaczyłbym sobie.
Jeśli pójdziesz, odejdę z Samem.
Nie pozwolę jej umrzeć.
Po raz kolejny.
Forrest!
Co tu robisz? Gdzie Juliette?
Sąsiadka się nią zajęła.
Tutaj to się odbywa?
Jest tu teraz?
Jeszcze nie. Nie wiem, czy mógłbyś go zobaczyć.
Nie patrz tak na mnie.
Jeśli mi nie wierzysz, to szkoda.
Ale skąd bym wiedziała o fajkach?
Fakt, to mnie wtedy zaskoczyło.
Mélou, nie wkurzaj się.
Ale czy to możliwe, że przez twoją bezsenność
masz halucynacje, to się zda…
Nie, do cholery! Wiem, co się stanie z Juliette!
Zostanie lekarką. A ty odbudujesz sobie życie.
Dobra. Mélou, przestań!
Rozmawiasz z gościem z przyszłości
i tylko ty jesteś w stanie go zobaczyć?
Kurwa, postaw się na moim miejscu!
Posłuchaj. Błagam cię.
Proszę tylko o jedno.
Poszukaj pomocy.
Zdarza się, że ludzie fiksują. To nic takiego.
Umówimy cię na wizytę. Na jedną sesję. Opowiesz…
OTWÓRZ AKTA
Mélanie!
Strefa A.
Wiem, że jest późno. Jesteś zajęty?
Proszę.
No dobra.
Spokojnie.
Jeśli będziesz rzygać, nie przytrzymam ci włosów jak w liceum.
To było dziesięć lat temu. A ja miałam problemy żołądkowe.
Żołądek. Jasne.
Co się dzieje? Kłopoty w pracy?
Czy coś nie tak z Ludo?
- Boję się śmierci. - Nie.
Nie mów, że dalej chodzi o tę wróżkę?
Bo mogę jej dowalić.
Poważnie, zrobię to.
Aczkolwiek zależy. Jest krzepka?
Dla ciebie tak.
Dobra. Zapomnij o tym, co mówiłem.
Myślałeś kiedyś o życiu, gdy cię nie będzie?
Nie.
Nie chcę o tym myśleć.
Ja nie mogę przestać.
Wiesz, co jest najgorsze?
Chęć, żeby Ludo i Juliette nie pogodzili się z moją śmiercią.
Okropne, prawda?
Boję się, że zostanę zapomniana.
Mél.
Tak się nie stanie.
Wiem to.
A wiesz skąd?
Bo jeśli umrzesz, nigdy się z tym nie pogodzę.
Przez kilka pierwszych tygodni. To byłoby okropne. Serio.
Potem by mi przeszło.
Przepraszam, nie wiem…
- Cholera. - Nie ma sprawy.
- Nie powinnam. - To nic.
- Nie ma problemu. - Już późno. Będę wracać.
Co się dzieje?
Nie wiem. Zobaczę.
Co tu robisz? Wiesz, która godzina?
Muszę cię o coś zapytać.
- To nie mogło poczekać do rana? - Nie.
Muszę wiedzieć, czy znałeś Yasmine Ben Salem.
Zapętliłeś się. Już mówiłem. Dlatego dzwonisz o drugiej w nocy?
Miałeś z nią romans w 2001 roku.
Ludo, słuchaj, nie wygłupiaj się.
To było dawno temu. Wtedy z Flo nie było najlepiej.
Proszę, nic nie mów. Gdy się dowie, będzie dupnia.
Nie obchodzą mnie twoje skoki w bok.
Nie powiedziałeś, że spałeś z ofiarą.
Jak to się łączy ze sprawą?
Byłem w trójwymiarze Mélanie. Twoje oględziny były niedbałe.
Nie miałeś rękawiczek.
Przestań, do cholery. Nikt ich wtedy nie nosił.
- Tak. - Nawet ty.
Od razu uznałeś, że to był wypadek.
Nie spodziewałeś się kolejnego tropu.
Mnie też to nie daje spać.
Wkurzasz mnie. Czego ty chcesz?
Gdzie byłeś, gdy zginęła Zoé Levy?
- Nie mówisz poważnie. - Boksujesz.
Byłeś w tym klubie co Nolwenn.
Spałeś z Yasmine. Znałeś Mélanie.
Gdzie byłeś, gdy zginęła Zoé Levy?
Mél!
Co tu robisz? Wsiadaj, odwiozę cię.
Wolę się przejść.
Zobacz, jaka jest pogoda. Wsiadaj.
Chcę pobyć sama.
Dobra. Jak uważasz.
Napisy: Anna Samoń