Zoé Isabelle Levy, 45 lat.
- Czemu tak dziwnie się zachowuje? - Tu znaleźli jego żonę.
- Masz akta Zoé Levy? - To nowy sprzęt.
Mélanie?
Jest rok 2025.
1998.
Naprawdę umrę za 11 dni?
Może temu zapobiegniemy.
Ten pierścionek z perłą. Nie jest mój.
To nie był wypadek. Zostałaś zamordowana.
- Poznaje go pani? - Zoé nie nosiła pierścionków.
Mélanie i Zoé to być może nie jedyne ofiary.
Nolwenn Gakou. Zmarła 3 lutego 2020 roku.
- Poinformujemy szefową? - Szefową?
Mieliśmy komisarza Le Goffa. Zamiast niego jest Yasmine Ben Salem.
Nigdy o niej nie słyszałem, ale ona dobrze mnie zna.
Nastąpił efekt motyla.
- To jest Éva. - Rozstaliście się z Flo?
Zniszczyłem życie Nathana i Florence.
Jeśli zmienimy przeszłość, mogę stracić żonę i syna.
Ludo zacznie nowe życie.
Znam imię jego żony.
Potrzebuję informacji o młodej imigrantce.
Znam jej imię. Nazywa się Parvana Rabani.
Dalej, Francja!
Cześć, Mélou!
Oto Mélanie Béguin, specjalistka francuskiej piłki nożnej.
Jaki wynik pani przewiduje na finał?
3-0 dla Francji.
Nie bierz mojego laptopa bez pytania.
Rozumiesz?
Sam?
Idź się ubrać. Spóźnimy się.
Nie musisz tego chować.
Możesz zaglądać do swoich wspomnień.
W dzień finału powiedziałem Mél, że chcę kolejne dziecko.
Chłopca.
Proponowałem imię Zizou.
A ona chciała jakie?
Nie wiem.
Gdybyś mogła cofnąć czas
i ostrzec rodzinę o bombie,
zrobiłabyś to?
Oczywiście.
Ale gdyby przeżyli, nie przyjechałabym do Francji.
Nie poznałabym ciebie.
Nie mielibyśmy Mbappé.
Parvana Rabani, proszę za mną.
To na pewno nie za duże ryzyko?
Śledztwo stoi w miejscu. Tylko tyle mamy.
Dobrze. Wyślemy zapis przesłuchania.
Miłego dnia.
Spokojnie, zajmę się tym.
A gdzie jest Casseron? Nie on przesłuchuje?
Nie, jest w szpitalu.
Jego żonie odeszły wody, gdy rozpoczął się finał.
Był wściekły!
A gdzie Nathan Leroy?
Ludovic nie może tam być. To nie jego śledztwo.
Jesteśmy małżeństwem. Współpraca byłaby nieetyczna.
Sama pani chciała.
Miało być szybko.
Nie było wyjścia. Leroy jest na wakacjach.
Jest tylko Ludo. Co mam powiedzieć?
Parvana Rabani. Zgadza się?
Dobrze.
Może kawy?
Nie? Nic?
Co robicie?
Mamy odciski z pierścionka Nolwenn.
No i? Pasuje coś?
Kurwa. Nic.
Agathe.
- Masz akta Nolwenn? - Mój wymyślony kolega skanuje.
To Jean-François. Studiowaliśmy razem. Gramy też w piłkarzyki.
Dzwonię do niego, gdy mam za dużo pracy.
Nie mam.
Najpierw Mélanie. Nie zrobię obu naraz.
- Mam tylko dwie ręce. - Wiem, że proszę o wiele.
Doceniam twoją ciężką pracę.
Ale…
- Jesteś najlepsza w swoim fachu. - Jedyna w okolicy.
To też.
Stare akta zajmują wieki. Nie mieli dronów.
Muszę zeskanować zdjęcia i je połączyć.
Ponownie zakodować nagrania i je wczytać.
- To wszystko, żeby odtworzyć… - Jasne.
- Kiedy skończysz akta Mélanie? - Za dwa dni.
- Dwa dni? - Tak.
Nolwenn ma być priorytetem?
- Nie. - Tak.
Tak. Potrzebujemy tego.
Nie znajdziemy nic nowego u Mélanie.
Nie zgadzam się.
Mélanie była pierwszą ofiarą. Gość był niedoświadczony.
Musiał popełnić jakiś błąd. Raczej coś znajdziemy.
No dobrze. To jak?
Rób Mélanie.
Śmiało.
Dobra. Jean-François, idziesz?
Pani Rabani, ma pani 18 lat. Urodziła się w Kabulu, prawda?
Przyjechała pani z rodziną?
Zginęli w ataku bombowym.
- Kawa dla pani? - Tak.
- Dziękuję. - Zna go pani?
To mój sąsiad.
Sąsiad. Kiedy ostatnio go pani widziała?
Nie wiem. Może miesiąc temu.
Nie pamiętam.
Wie pani, czym on się zajmuje?
Nie?
Kradnie towar z kontenerów. Potem go sprzedaje.
Znów to zrobił trzy tygodnie temu. Nie wyszło i ktoś zginął.
Nic pani to nie mówi?
Nie.
Nie pomaga nam pani.
Ubiega się pani o stały pobyt?
To może trochę potrwać.
Jeśli mnie odeślecie, zginę.
Ludo? Chodź na chwilę.
Przerwij przesłuchanie. Ona nie ma nic wspólnego z Omarem.
To jakiś żart?
Sama o to prosiłaś.
Tak, ale się pomyliłam.
Moment.
Tanguy dzwoni do mnie rano, dzień po mundialu,
choć to nie moje śledztwo.
Prosiłaś go o to, a teraz zmieniasz zdanie?
Mélou. Znam cię.
Co jest grane?
Czy ta sprawa cię stresuje?
To nie praca. Coś innego, prawda?
Nie, chodzi o ten gang.
Śledztwo stoi w miejscu. Istne piekło.
Do tego wezwałam ją bez powodu.
Dobra. Widzimy się w domu?
Hej, Mélou?
Jesteśmy mistrzami świata!
Czytaliście akta medyczne Nolwenn?
Ciągłe stłuczenia, złamania. Dziewczyna spędziła życie w szpitalu.
Za każdym razem podaje głupie wyjaśnienie. Wypadek w domu. Upadek.
- Jej chłopak ją bił. - Na pewno.
Widzicie to nazwisko?
Sébastien Brisset.
Co o nim wiemy?
To jej chłopak.
Ma na koncie napaść seksualną.
Jakie zarzuty? Mamy odciski?
Nie, tylko zgłoszenie.
Cholera, czemu go nie przesłuchali?
Bo ma alibi.
- Był na targu w Ardèche. - One są na czarno. To może być ściema.
O w mordę!
Jest tam jubiler Brisset, na ulicy Siam.
Sprzedają ten pierścionek?
- Nie mają strony. - Jedziemy.
Potrzebne nam odciski Brisseta. Kim, zdobądź jego numer.
Powiadom też sędzię.
Proszę pani.
Co z tą Afganką? Dostała pani to, czego chciała?
Tak.
Zarezerwowałem stolik na lunch. Na osiemnastego.
Ale może wcześniej skoczymy na drinka?
Niestety nie mam czasu.
Chwila. Nie do końca rozumiem, co pani powiedziała.
Tak się trudzę dla pani na darmo?
Mam męża, Nicolas.
Muszę ci powiedzieć! Wczoraj było super.
Jest uroczy, inteligentny, przystojny.
Pocałował mnie przy trzeciej bramce.
Nie daj się ponieść emocjom. Bo czasem ci się zdarza.
To mogło nic nie znaczyć.
- Ale wrażenie było… - Chciał się z tobą spotkać?
Nie.
Ma mój numer. Zadzwoni.
Jak chcesz, ale powinnaś poznać Nathana.
Nathana? Tępawego kumpla Ludo?
Tak.
Wcale nie jest tępawy. Nie do końca.
- Serio, nie jest. - Nie przystawiał się do ciebie?
To było pięć lat temu. Był pijany.
- Przyjaźnimy się. - Tak?
Był rozczarowany, że nie przyszłaś. Męczył mnie cały wieczór.
- Naprawdę? - To świetny gość.
Jest przystojny, dokładnie w twoim typie. Jest zabawny. I ma motocykl.
Na pewno szuka czegoś poważnego.
Sama nie wiem.
Chodźmy we czwórkę na drinka, z Ludo.
Może nawet na kolację.
13 LIPCA 1998 R.
Jutro wieczorem?
Dobra.
- Dla kogo? - To…
Dla koleżanki.
- Mogę? - Oczywiście.
Dziękuję.
- Dobrze się sprzedaje? - Tak.
Klienci go uwielbiają.
- Od dawna go sprzedajecie? - Od otwarcia w 1998 roku.
Nasz własny projekt.
- Wasza wizytówka. - Tak.
Kiedy ostatnio go sprzedaliście?
Często się sprzedaje.
To pani syn?
DUMA BRISSETÓW
Sébastien? Pracujecie razem?
- Czasami. - Miło jest pracować z rodziną.
Zawsze uważałem, że rodzinne firmy mają duszę.
NIC NIE MAM
Widać to w produkcie.
- Nie sądzi pani? - Oczywiście.
Czy zna pan rozmiar pierścionka…
Śledczy Béguin i Leroy. Musimy porozmawiać z pani synem.
- Gdzie go znajdziemy? - Ale dlaczego?
Na pewno nie zrobił nic złego.
Sprawdzimy. Możemy prosić jego numer?
Nie pomogę wam, przykro mi.
To znaczy?
Nie zna pani numeru do syna?
Proszę, żebyście wyszli. Mam pracę.
- Oczywiście. Dziękujemy za… - Co pan robi?
Tu chodzi o morderstwo!
Utrudnianie śledztwa jest karalne. Jakie hasło? 1234?
Co ty wyprawiasz? Przestań.
Przepraszam za kłopot. Już wychodzimy, dziękuję.
Co w ciebie wstąpiło? Wydałeś nas! Czemu jej powiedziałeś?
Robi nas w konia. Wie, gdzie jest jej syn!
- Wracamy. - Nie wydurniaj się. Stój.
- Co robisz? - Dzwonię do szefowej. Po nakaz.
To wbrew procedurze!
Kogo to obchodzi? Mamy szansę go zgarnąć.
Nie możemy czekać!
Ale na co?
Chcesz zamknąć sprawę w dwa dni?
Dokąd idziesz?
To on?
Tak.
Z nakazem przesłuchamy jego matkę,
znajdziemy go i pobierzemy odciski.
Nie zdążycie. Zostały tylko cztery dni.
Przynajmniej mamy trop.
Podejrzanego.
Uda się nam.
Byli razem w 1998 roku?
Tak.
Pocisnę ją, to złoży skargę na Brisseta.
Nie.
- Tak. - Nie zrobisz tego.
Wtedy będziesz miał odciski palców.
Porównasz je z tymi na pierścionku.
Nie zgadzam się.
A jeśli go poznasz? Może być twoim zabójcą.
To niebezpieczne.
Muszę coś zrobić.
Tę kobietę też zamordowano. Ma prawo wiedzieć.
W 1998 roku Nolwenn studiowała psychologię.
Wtedy pierwszy raz trafiła do szpitala. W marcu. Cztery miesiące po tobie.
Ludo? Szefowa cię wzywa. Przyszła sędzia Ifrah.
- Jakiś problem? - Muszę lecieć.
Spotkamy się o 23? Jak zwykle?
Mélou.
Uważaj na siebie.
Bardzo mnie to ciekawi.
Co pan sobie myślał?
A, racja! Nakazy nie są nikomu potrzebne.
Można wparować do sklepu starszej kobiety
i ukraść jej telefon!
Ma brata prawnika.
Szkoda. Trzeba było wziąć jej telefon, to by do niego nie zadzwoniła.
- Gdybyśmy mieli nakaz… - Śledczy Béguin rozumie swój błąd.
Zobowiązuje się przestrzegać procedur.
Od teraz.
To coś więcej niż błąd.
Użył pan siły. Wyjawił szczegóły śledztwa!
Zanieczyścił dowody!
Żądam, żeby wycofał się z tej sprawy!
Nie, chwila.
Nawaliłem.
Ale przez pięć dni mój zespół znalazł nową ofiarę,
odciski palców i podejrzanego.
Tylko że stracił pan dystans.
To zbyt osobiste.
Zrobiłem dobrą robotę.
Chodzi o zabójstwo mojej żony. To mnie najbardziej zależy!
Proponuję, że będę panią informowała o postępach w sprawie.
Béguin wróci do domu.
Jutro weźmie wolne.
Żeby nabrać dystansu, zanim wróci do pracy w terenie.
Może być?
Béguin.
- W porządku? - Odsunęła mnie.
Parvana?
Parvana!
Sam!
- Juju? - Tata? Co tak wcześnie?
To niemożliwe.
Zrobiłam sobie przerwę.
Nie masz pojęcia, ile życiorysów wysłałam dziś rano.
Mieszkasz tu?
Skarbie…
Wybrany numer jest niedostępny.
Szpital Morvan.
Chciałbym porozmawiać z Parvaną Béguin.
Nie ma tu nikogo o takim nazwisku.
Jest, proszę sprawdzić.
Chwila.
Parvana Rabani.
Tak, zgadza się. Kto dzwoni?
REGIONALNY SZPITAL UNIWERSYTECKI
Dzień dobry. Szukam Parvany Rabani. Pracuje tutaj.
Kto pyta?
Bliski przyjaciel.
Jest na sali operacyjnej. Może pan poczekać, ale to potrwa.
Jestem policjantem. Która to sala?
Na trzecim piętrze, na końcu korytarza.
Może wejść tylko personel medyczny! Proszę pana!
WSTĘP OGRANICZONY
Proszę pana?
Nie może pan tu zostać. Rodzina czeka w holu.
Proszę pana?
Słyszy mnie pan?
Do cholery, Nolwenn! Zawsze czytasz. To wkurzające!
- Napijesz się? - Nie.
To chodźmy stąd.
- Pójdę do łazienki. - Dobra.
- W porządku? - Tak.
- Chce pani chusteczkę? - Nie, dziękuję.
Przeszłam przez to samo z byłym.
Co?
Uderzył mnie. Potem przeprosił i zrobił to samo.
To trwało latami.
Nie będzie końca.
Niech pani to zgłosi.
Pójdę z panią na policję.
Nie potrzebuję pomocy.
- On panią zabije! - Co?
Halo?
Jestem w barze w porcie. Napadnięto na kobietę.
Podnieca cię bicie dziewczyny? Oszpecanie jej twarzy?
Co? Odbiło ci?
Daj spokój. Jedźmy.
Przez ciebie w marcu była w szpitalu.
- Oszalałaś? - Mówisz, że kochasz, ale masz ją gdzieś!
Stul pysk!
Przestań. To wariatka.
Żałosny frajer.
Tchórz! Zasrany śmieć!
- Przestań! Seb! - Puść mnie!
Przestań!
Dosyć tego!
Stój!
Puszczaj!
Uspokój się! Zostaw ją, proszę!
Już lepiej?
- Szklanka wody. - Dziękuję.
W razie czego proszę wołać.
- Halo? - Gdzie jesteś? Co z tobą?
Szefowa zawiesiła mnie na dzień.
Co? Jestem z Kim. Czekamy w klubie surfingowym.
Gdzie?
W sprawie Nolwenn. Mamy przesłuchać ludzi z klubu.
- Zaczynamy bez ciebie. - Czekaj.
- Nie sprawdzacie Brisseta? - Brisseta?
Byłego Nolwenn?
Odciski nie pasują. To nie on!
Mamy odciski palców Brisseta?
Miałeś udar? Był w naszych aktach!
Mélanie złożyła na niego skargę w ’98.
Tak. Oczywiście, pamiętam.
Jakie to były zarzuty?
Za napaść, Ludo. Obudź się!
Przesłuchamy ich sami. Opowiem ci.
- Nic nie ogarnia. - No, nie kontaktuje.
Wisi mi kasę za prezent dla szefowej.
Ty też.
Jedziemy?
Nie udało się?
Udało. To nie Brisset.
Pokaż.
- Jak się czujesz? Boli? - To nic takiego.
Nic się nie stało.
Co my zrobiliśmy?
Straciłem wszystko.
Parvana…
Nie wie, kim jestem.
Straciłem syna.
Kurwa.
Musieliśmy coś schrzanić!
Nie wiem, co zrobiliśmy, ale nawaliliśmy.
Czy…
coś się stało?
Mélou.
Zrobiłaś coś?
Zrobiłaś coś Parvanie?
Sprowadziłam ją na policję.
Wybacz. Nie sądziłam, że…
Ty ją przesłuchałeś.
Co takiego?
Na policję?
Nie chciałam tego.
Dlaczego mi to zrobiłaś?
Chciałam ją poznać.
Ale nie zabrałaś jej na kawę, tylko na komisariat.
Rozmawialiśmy o tym.
Obiecałaś mi.
Zrobiłaś to celowo. Chciałaś, żeby zniknęła.
Chciałaś ją usunąć z mojego życia! Kurwa!
Nie wytrzymałam!
Chciałam ją zobaczyć! Przyszłą matkę mojej córki!
Wiesz, co się stało z twoją córką?
Kiedy byłem z Parvaną, Juliette miała się dobrze. Była lekarką.
Była niezależna, szczęśliwa.
Teraz w wieku 27 lat wciąż ze mną mieszka.
Spędza czas w swoim pokoju, w piżamie.
Cały dzień pali jointy. Zgadnij dlaczego!
Bo Parvana wychowała twoją córkę!
Zrozum mnie.
Za kilka dni moje życie się skończy. Spanikowałam!
Zrozum.
Proszę, wybacz mi.
Nie wiem, jak to zrobisz.
Ale odzyskasz moją żonę i syna.
Rozumiesz? Przywrócisz mi żonę i syna!
Poznaliście się, gdy ją okradziono?
Sprawdziłem. Nikt się nie włamał. Wyprowadziła się z mieszkania.
Musiała martwić się o pozwolenie na pobyt.
Dopilnuję, żeby tam wróciła. Naprawię to, obiecuję.
Oby.
Mélou? Jesteś cała?
Tanguy powiedział, że cię napadnięto.
Kurwa, co to za gość? Czemu cię pobił?
Jestem padnięta. Idę do łóżka.
Powiedz, co się stało!
Kim jest ten bydlak?
Dlaczego ci to zrobił?
Przepraszam. Nie chciałem się zdenerwować.
Przepraszam.
Nie jestem zły.
Bardzo się martwiłem.
Wiesz, co dziś zrobimy?
Zjemy przed telewizorem.
Będzie gorąca czekolada, tak jak lubisz.
Obejrzymy Forresta Gumpa?
Nie masz skrupułów. Przy każdej okazji.
KLUB WZAJEMNEJ POMOCY
PRAWO DO ŻYCIA JEST CHRONIONE PRZEZ USTAWĘ
WSZYSCY JESTEŚMY OBYWATELAMI
Mogę cię o coś prosić?
Patrząc na stan twojej twarzy, oczywiście, że możesz.
No i przyniosłaś croissanty.
Chodzi o młodą Afgankę.
Jest świadkiem w mojej sprawie. Muszę z nią pogadać.
Nie wiem, dokąd poszła. Nie ma dokumentów, nikogo.
Muszę ją znaleźć.
Może pokręć się po squatach. W Recouvrance.
No dobrze.
Tak sobie myślę…
Jeśli ją znajdę, pomożesz jej zdobyć pozwolenie na stały pobyt?
Stały pobyt? Tylko tyle?
Od kiedy sędziom tak zależy na świadkach?
To jakaś nowość?
Ma 18 lat. Jest całkiem sama.
Kim jest dla ciebie?
No…
Nieważne.
W porządku. Pomogę ci.
Zobaczę, co da się zrobić.
Nie w tej chwili, bo nie mam czasu.
Muszę dojeść.
Potem się tym zajmę.
Dzięki.
Lepiej się pan dziś czuje?
Przyszedł pan do rodziny?
Do żony.
To kabuli?
Tak. Zna pan?
Moja żona jest z Afganistanu. Lubi gotować.
Więc znam.
Zawsze dodaje kiszone cytryny.
Ja też. To mój ulubiony składnik.
Przypomina mi ją pani.
Macie ten sam wyraz twarzy.
Stanowczy.
Jak nasz syn.
Ale on woli frytki.
Rozumiem go.
- Próbuję nauczyć się dari. - Naprawdę?
Nie jestem na tym poziomie.
Znam kilka słów.
Kocham cię, skarbie.
Ma pan świetną wymowę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Parvana?
Kim pani jest?
Sędzią śledczym.
Mówiłam, że nic nie wiem. Nie mam z tym nic wspólnego.
Wiem, przepraszam. Nie powinniśmy pani wzywać.
Może pani wrócić do mieszkania. Policja się nie pojawi.
Wolę nie. Nie chcę być powiązana z Omarem.
Gwarantuję, że nie będzie problemów.
Usunęłam panią z akt.
Proszę.
Ta organizacja pomoże pani z pozwoleniem na pobyt.
Podrzucić panią?
Dlaczego pani to robi?
Może kiedyś to pani mi pomoże.
Nie jedziesz po Sama?
O cholera.
Chryste!
- Tak tęskniłem. - Poszłam po cukier.
- Jak ja cię kocham! - A ja ciebie.
Kocham cię.
Kocham cię. Nie mogę bez ciebie żyć.
Kocham cię.
Kocham ją! To moja żona!
Poszła po cukier!
Pojedziesz po Sama?
Tak, już jadę.
- Do później. Tak? - Tak.
- No dobrze. - Pa?
Już jadę.
Jak leci, kochanie?
W porządku. A u ciebie?
Wszystko dobrze.
Chciałem tylko zapytać, co słychać.
A jak Noémie?
Dobrze. Nie bardzo mogę rozmawiać.
Mam dyżur.
Dyżur? W szpitalu?
No tak.
Super! Oddzwonię.
Trzymaj się.
Do zobaczenia!
Cześć!
Chodź tu!
Tato, robisz mi siarę.
- Kto to jest? - Nora, moja dziewczyna.
Tak po prostu? Już zdecydowałeś?
Tak, Capucine odpada. Chce mieszkać na farmie.
Co z tego? Farmy są złe?
Nie, ale chcę mieć kamper, jak Nora.
Jesteśmy dla siebie stworzeni.
Sam?
Czy powinienem dostawać miłosne wiadomości do ciebie od Nory
na mój telefon?
To kup mi komórkę.
Mały gnojek.
Udało się, wygrałem. Śpi.
Nie jesteś gotowa?
- Na co? - Spotkanie z Nathanem i Flo.
Cholera, zapomniałam.
- Sama nalegałaś. - Tak.
Czekaj.
Stój. Nie jesteś w stanie wyjść.
Odwołuję opiekunkę.
Ale ja pójdę, bo Nathan mnie zabije.
Zostań!
Pobędą sami.
Kochanie.
Nie wiem, czemu tak uparcie chcesz ich zeswatać.
To się nie uda.
Nathan lubi motocykle i piwo. A twoja kumpela jogę i sok pomidorowy.
Widziałeś mój żółty sweter? Nie mogę go znaleźć.
Nie widziałem twojego żółtego swetra.
Ale jest ten brzydki czerwony.
Czerwony i brzydki.
Zobaczysz, co do Nathana i Flo. Na pewno już flirtują.
Co by tu wziąć…
Co mam wziąć?
Co oni odwalają?
Już wiem.
Albo nie.
Menu niepodległościowe.
Wymyślają, żeby więcej zarobić.
Za tę kasę dostajesz trzy trójkolorowe flagi w burgerze.
Ludo jak zawsze się spóźnia.
- Mél też. - Tak?
Pół godziny to na pewno.
Ale jak to z Mél, wszystko uchodzi jej płazem.
- Dobrali się. - O tak.
Pewnie zapomnieli o opiekunce.
Odkąd Ludo ma dziecko, nic nie robimy. Uwielbiam Juju…
Serio. Jest dla mnie jak bratanica.
- Ale nie wychodzi. Nie widujemy się. - Mélanie też!
To dziecko ich pochłania.
- Ale to tylko dziecko! - Prawda?
Ja zabierałbym je wszędzie.
Nawet tutaj. Dwie poduszki, piweczko.
Relaksowałoby się z nami.
- Zamawiamy? - Tak.
Przepraszam.
No dobra…
Mélou?
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Udało się?
- Udało się czy nie? - Tak.
Dziękuję. Wszystko wróciło do normy.
- Co robisz? - Nauczysz mnie?
Ukradłaś moją broń?
Boję się. Co mam zrobić?
To ryzyko. Nie umiesz jej używać.
To mnie naucz.
- Naładowałaś? - Nie.
Mam naboje.
Abonent jest niedostępny.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Mélou, to ja.
Gdzie jesteś?
Tylko nie mów, że biegasz.
Oddzwoń.
Zamknij bębenek. Super.
Pokaż mi, jak byś strzeliła.
Mogę wycelować w skałę?
Nie. A jeśli odbije się rykoszetem? Dostałabyś w twarz.
To gdzie mam celować?
Tak lubiłem, jak się złościsz.
Celuj tam, w dal.
Świetnie.
Idealnie.
Barki i biodra w jednej linii.
Rozluźnij ramiona.
Luźno.
Staraj się kontrolować oddech.
Świetnie.
Teraz…
Patrz na cel.
Wiesz, jak odciągnąć kurek?
A teraz
pierwszym paliczkiem palca wskazującego
delikatnie głaszczesz spust.
Bardzo delikatnie…
Napisy: Anna Samoń