Zoé Isabelle Levy, lat 45.
- Czemu tak dziwnie się zachowuje? - Tu znaleźli jego żonę.
Dobry wieczór. Tęskniliście za mną?
- Wydajesz się zamyślony. - Jest nowa sprawa. Na plaży Corsen.
- Masz akta Zoé Levy? - To nowy sprzęt.
WCZYTYWANIE
N + Z. Przechwyć obraz.
Mélanie?
Mam halucynacje.
- Jest rok 2025. - 1998.
Masz akta Mélanie?
Dziś nie ma pracy. Obchodzimy 27. rocznicę.
- Już 27 lat? - Tak.
Gdy wróciłem do sali wirtualnej, zobaczyłem Mélanie.
- O czym ty mówisz? - Umrę za 11 dni?
- Może temu zapobiegniemy. - Jak się zorientujemy?
Twoje akta. Jeśli to zadziała, znikną.
Straciliśmy dwa dni.
Bez względu na to, co zrobimy, i tak umrę.
Ten pierścionek z perłą. Nie jest mój.
Widziałem go już.
Na Zoé Levy.
Spotkamy się o 23.
Co zobaczyłeś?
To nie był wypadek.
Zostałaś zamordowana.
Hej! Co u ciebie?
Dzwoniłem, ale nie odbierałeś.
Nie zgadniesz, co znalazłem u koronera.
Chwila. Jestem zajęty.
To pilna sprawa. Flo, wybacz, zajmę tylko pięć minut.
Dobry wieczór.
Co ty wyprawiasz?
Chyba ty. Kto to jest?
Co? Przedstawię cię.
Éva, skarbie, to Ludovic. Kolega z pracy i przyjaciel.
- Ludo, to jest Éva. - Dobry wieczór.
Zwykle przychodzi tylko na mecz. Ale widać to nagły wypadek.
Miło mi. Przepraszam na chwilę.
Rozstaliście się z Flo? Co się dzieje?
O kim ty mówisz?
Cholera, poznaliście się na półfinale.
Co?
Sam, Parvana.
Sam?
Parvana?
Widziałeś?
Posprzątałem swoje rzeczy.
Tak.
Widziałem.
W porządku?
- Tak. - Tak?
Ludo?
Pan prokurator?
Béguin. Tak myślałem, że to pani.
- Co pan tu robi? - To samo co pani sędzia.
Biegam.
Często pani tu bywa?
Nie aż tak.
Ale widuję tu panią rano.
Zwykle koło siódmej.
Zdarza się.
Czekam na męża.
Biegacie o 23?
Późno kończy pracę. Zresztą wtedy jesteśmy tu sami.
No dobrze.
Pójdę już.
Jeśli pani chce, moglibyśmy pobiegać rano.
- Mamy ten sam grafik. - Tak.
Czemu nie?
- Proszę. - Nie trzeba.
Odda mi pani później.
Jutro mam lunch z Fiquetem, szefem biura prefekta.
Więc może w poniedziałek?
Nie mogę.
Czemu tak długo go nie ma?
- Mogę poczekać z panią. - Dziękuję. Wracam do domu.
Do widzenia.
Mélanie!
SIEDEM NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
- Co tutaj robisz? - A ty?
Parvana dzwoniła. Nie odbierasz.
Musiałam cię namierzyć.
Przepraszam.
Po co tu przyszedłeś? Spałeś tu?
- Nie… - To akta kobiety, która utonęła?
Co to za pierścionek?
Kto ci go dał?
Mam go od lat. Był w rzeczach mamy.
Dobrze.
Juju…
Muszę ci coś powiedzieć.
O mamie.
Nie mogłaś spać?
Co to za ubranka za tobą?
To prezenty od mojej mamy.
Trochę za duże. To dla dwulatka. Ale niedługo się przyda.
O ile ktoś lubi oślepiające kolory.
Hej.
Weź prysznic. Przygotuję jej butelkę.
A tobie cappuccino.
- Wrzuć… - Trzy kostki cukru. Tak, wiem.
Miałem przeczucie, że to nie był wypadek.
Przez 27 lat żyłem z tym…
Nie powinienem dać się przekonać. To moja wina.
Ten sam facet zabił 27 lat później?
Ja pier…
Ten psychopata pewnie dobrze sobie żyje.
Masz wiele wspomnień z mamą.
Ja nie mam nic.
Musisz go znaleźć.
Znajdę.
Proszę podpisać tutaj.
Kiedy mogę odebrać jej ciało?
Już niedługo, pani Clovin.
Dzień dobry.
Czy poznaje pani ten pierścionek?
Nie. Dlaczego pan pyta?
Był na palcu pani siostry.
- Kto mógł go jej dać? - Nie wiem.
Nie nosiła pierścionków.
Wyłącznie obrączkę.
- Nie zdejmowała jej. - Na pewno?
Tak.
- Mélanie go nie nosiła? - Na sto procent.
Byłby dla niej tandetny.
Wtedy się nie zorientowałeś?
Nosiła ich wiele. Nie zwróciłem uwagi.
No to dlaczego akurat teraz?
Bo widziałem się z córką.
Miała ten pierścionek. Znalazła go wśród rzeczy matki…
Nie w tym rzecz! Zoé miała dokładnie taki sam,
choć jej siostra powiedziała nam, że nosiła tylko i wyłącznie obrączkę.
Kurwa, to nie jest przypadek.
A Mélanie…
nie zginęła w wypadku.
To seryjny przestępca. Zabił Zoé Levy i Mélanie.
Założył im te pierścionki po śmierci.
- Ten sam zabójca 27 lat później? - Tak.
Fakt. To jest dziwne.
Sprawdźmy, jacy jubilerzy mieli te pierścionki.
W ’98 raczej nie kupił ich przez internet.
No więc?
Co o tym myślisz?
To wystarczy, żeby złożyć wniosek.
Dzięki.
Poinformujemy szefową?
Szefową?
Seryjny przestępca.
Po 27 latach?
Pewnie jakiś miejscowy. Może mieć od 45 do 65 lat.
Ostrożny. Dyskretny.
Facet odrzucony,
żądający miłości od kobiet, których nigdy nie będzie miał.
Nie znosi upokorzenia, więc je zabija.
Ale tyle lat to dużo czasu.
Mélanie i Zoé to być może nie jedyne jego ofiary.
Dobra. Zadzwonię do Orsata i poproszę o śledztwo.
- Dokończcie szybko procedurę. - Tak jest.
Ludovic, czekaj.
Przykro mi, ale wolałabym,
żebyś odsunął się od sprawy.
Nie, to moje śledztwo.
Odkryłem te pierścionki i najlepiej znam akta Mélanie.
Właśnie. Chodzi o Mélanie.
Ta sprawa się przedawniła.
Badamy zabójstwo Zoé Levy, więc sobie poradzę.
To zły pomysł. Nie będziesz obiektywny.
To było lata temu.
KOMISARZ Y. BEN SALEM
NOWY KOMISARZ ÉTIENNE LE GOFF PRZYBYWA DO DUNKIERKI
Cédric, zaczekaj! Chodź tu.
- Muszę skorzystać z VR. - Ale…
Dwadzieścia minut. Dobrze?
Wielkie dzięki. To miłe.
Halo? Tak, szefowo.
Mélanie Béguin? Dobra.
Już biorę się za skanowanie.
- Mélanie. Przepraszam za spóźnienie. - To ja przepraszam.
Nie wiem, od czego zacząć i jak ci to powiedzieć.
Nie poszłaś na półfinał do Nathana,
więc nie było też Florence.
A w tym dniu poznała Nathana.
Zakochali się, potem wzięli ślub…
Florencja i Nathan razem?
Tak. Mają dwoje dzieci.
Romane i Luciena.
Dlatego że wtedy nie poszłaś,
wszystko zniknęło.
Tyle rzeczy zaczyna się psuć.
Czekaj! Pojutrze jest finał. Nathan przyjdzie.
Zaproszę Florence. Połączę ich.
- Naprawię to. - To nie koniec.
Mieliśmy w pracy komisarza Le Goffa.
Już go tam nie ma.
Jest w Dunkierce. Nie wiem, jak tam trafił.
Zamiast niego jest Yasmine Ben Salem,
o której nigdy nie słyszałem, choć ona dobrze mnie zna.
Mówi mi po imieniu.
Nastąpił efekt motyla. Konsekwencji będzie dużo więcej.
- Na pewno! - Będziemy ostrożniejsi.
Tylko w ten sposób mogę przeżyć.
Nie rozumiesz.
Jeśli zmienimy przeszłość…
mogę stracić żonę i syna.
Ożeniłem się.
Znam ją?
Nie. Poznałem ją, bo ktoś ją okradł, a ja…
Jest Afganką. Ma na imię Parvana.
Była wtedy uchodźczynią.
Jest pielęgniarką w Morvan, tam pracuje też Juju.
Jesteśmy razem od 15 lat.
Jesteś żonaty? Masz syna?
Tak.
Ma na imię Sam. Ma dziesięć lat. Chce być piłkarzem.
Przepraszam.
Powinienem ci powiedzieć wcześniej, ale to było skomplikowane.
Nie przepraszaj.
Nie żyję od 27 lat. Zacząłeś od nowa. To normalne.
Mélou…
Jeśli przeżyjesz…
może nigdy nie poznam Parvany
i Sam nie będzie istniał.
Nie mogę bez nich żyć. Rozumiesz?
Pozwolisz mi umrzeć?
Nie.
Chcę, żebyś żyła, ale nie chcę ich stracić.
- Jeśli przeżyjesz, zostaw mnie. - Nie!
Nie mogę!
Juliette jest za mała. Potrzebuje nas. Ja ciebie też. Kochamy się!
- Chcemy więcej dzieci. - Mélanie.
- To jedyny sposób. - Nie.
Poznasz Parvanę za 15 lat.
- Wtedy cię zostawię. - To tak nie działa.
Wystarczy, że zmienimy drobiazg, a wszystko się pieprzy.
Zniszczyłem życie Nathana i Florence.
Straciłem żonę 17 lipca 1998 roku.
Zostawisz mnie tego dnia.
Musisz mi obiecać.
Proszę.
Muszę poznać Parvanę
i mieć Sama.
Musisz mi obiecać.
Obiecaj.
Obiecuję.
Dziękuję.
Nie pozwolę ci umrzeć.
Razem go znajdziemy. Powstrzymamy go.
Powstrzymasz go w 1998 roku. Przeżyjesz.
Ale na pierścionkach nic nie ma.
Trzeba znaleźć więcej ofiar.
Dobrze? W ciągu 27 lat pewnie zabił więcej osób.
Może nie byłaś pierwsza. Musiał popełnić błąd.
Tak go złapiemy. Dobrze?
Tak.
RODZAJ WPISU ZABÓJSTWO
SZUKAJ CIAŁO Z BIŻUTERIĄ
POBIERANIE WYNIKÓW
JULIETTE P. PETY – PIERŚCIONEK
Aż tyle?
- Odwołasz dzisiejsze przesłuchania? - Nowa sprawa?
Zadzwonił kolega ze studiów. Thibault.
Pracuje w Miluzie.
Szuka seryjnego przestępcy stąd.
Gość morduje kobiety i zakłada im pierścionek.
Mam poszukać takich spraw z okolicy.
Akta niewyjaśnionych zabójstw kobiet z ostatnich pięciu lat.
To zajmie ci cały tydzień!
A co z jutrzejszą sprawą motocyklistów?
Możesz przełożyć?
Co? To musi być naprawdę dobry kumpel.
Pomóc ci?
Tak.
Dzięki.
Mélanie Béguin, sędzia śledcza w Breście.
Badam sprawę morderstwa.
Fiona Leibgorin.
Proszę opisać biżuterię.
Dziękuję. Do widzenia.
Halo? Ma pani coś?
Sprawa 558.
Dziękuję.
Może pan sprawdzić?
- Witajcie. - Cześć, Hectorze.
Cześć, Flo.
Przepraszam.
Przyniosłem ulotki dla stowarzyszenia.
Omówimy to na lunchu?
Moment. Przepraszam, tak.
Dobra.
To nie to. Dziękuję, do widzenia.
Więc jesteście gotowe?
Mieliśmy zjeść razem lunch.
- Jasne! - Cholera.
Zapomniałam ci powiedzieć. Nie mamy czasu.
- Nie ma sprawy. - Przepraszam.
Może przyniosę wam kanapki?
Poproszę z sałatą, ale bez oliwy. Jesteś kochany.
Dobrze. A tobie?
- Jakąkolwiek. - Jasne.
Zostawię tu ulotki i…
pogadamy o tym później.
Dobra.
- Do zobaczenia. - Czy to śledczy Robin?
Mélanie Béguin, sędzia śledcza.
Badam sprawę morderstwa.
- No i? - Sprzedaje go połowa lokalnych jubilerów.
Robią to od dawna, bo to „ponadczasowy model”.
Świetnie!
- Jak u was? - Nic nie znaleźliśmy.
Żadnych ofiar z tym pierścionkiem.
Tak sobie myślę…
A jeśli dawał im pierścionek, zanim je zabił?
Mogły go znać.
Raczej nie. Przynajmniej nie w przypadku Mélanie.
Nigdy by go nie wzięła. Albo bym wiedział.
Wystarczyło, że spotkał je raz,
żeby stały się celem.
Pierścionek to symbol. Jest zgorzkniały. Mści się na kobietach.
Nigdy nie miał dziewczyny takiej jak Mél czy Zoé.
To sfrustrowany romantyk.
Trochę jak ty.
Ale zabawne, co?
Ale widzisz, Kiki, nie jestem romantyczny ani sfrustrowany.
To dziewczyna z wczoraj. Patrz, co mi przysłała.
- Boże. - Tak.
- Idę zrobić kawę. - Ta wiadomość jest tragiczna.
- Co? - „Było fajnie. Powtórzymy to wkrótce?”
- Tak. - No tak.
„Było fajnie” znaczy „kiepsko”. A „wkrótce” znaczy „żegnaj”.
Nie gadaj! Co ty wiesz? Masz jednego faceta od lat.
Serio?
Florence.
Ludo? Kopę lat. Jak leci?
Dobrze.
Wiem od sekretarki Orsata o tej kobiecie.
Ta sama plaża co Mélanie. I ty masz tę sprawę.
Pamiętasz może,
czy ktoś dał Mélanie pierścionek tuż przed śmiercią?
Pierścionek?
Raczej nie, ale nie wiem.
To byłoby dziwne. Czy to ma związek z tą kobietą?
Chwila. Przepraszam.
Wezwano mnie do liceum.
Wszystko dobrze?
Nie. Od rozwodu moja córka robi, co chce.
Hector pozwala jej na wszystko.
Moment. Hector.
Kolega Mélanie z liceum?
To było 25 lat temu, ale byłeś na ślubie.
Masz alzheimera?
Chyba tak.
Powiedz mi, czy pamiętasz Nathana Leroya?
Nie. Tak!
- Twój tępawy kolega. - Tak!
Nie! On nie jest…
Jest bardzo miły. Na pewno ci się spodoba.
Słuchaj.
Jestem rozwiedziona, ale nie zdesperowana.
Napijemy się kiedyś kawy?
Tak.
- Poradzisz sobie? - Jeszcze trochę popracuję.
- Dobranoc. - Czekaj!
- Przyjdziesz do nas na finał? - Jasne.
- Chcę ci kogoś przedstawić. - Dobra.
Halo?
To ja. Kiedy będziesz w domu?
Niedługo.
Co się dzieje? Nowa sprawa?
Tak. Seryjny przestępca.
Tak? To… Czekaj.
Juju, wymiotujesz na mnie!
Wracaj szybko.
Juju cię prosi.
Chce, żebyś ty zmieniła jej pieluchę.
Tak.
Do tego czasu poradzicie sobie.
Tak?
Béguin.
- Nie spieszy się pani do domu? - Mam zajęcie.
Po tamtym wieczorze…
Wszystko gra?
Nie wystraszyłem pani?
Nie.
Proszę. Dziękuję.
Pobiegam z szefem biura prefekta. Nie będę pani męczyć.
Miłego wieczoru.
WSZYSCY JESTEŚMY OBYWATELAMI TYDZIEŃ POMOCY UCHODŹCOM
Jest pan blisko z szefem biura prefekta?
Tak. A o co chodzi?
Może go pan o coś zapytać?
To pilne.
Potrzebuję informacji o młodej afgańskiej imigrantce.
Znam jej imię.
Parvana.
Chodzi o sprawę z kontenerami? Bójkę w porcie.
Wie pan, że nie mogę powiedzieć.
Muszę ją przesłuchać.
Nie ma dokumentów, więc trudno ją znaleźć.
Dobrze. Ale zabierze mnie pani na lunch.
- Jutro. - Nie.
Nie jutro.
Po 17 lipca.
Kiedykolwiek.
Kocham cię.
Tato?
Można być z dwiema dziewczynami naraz?
Chyba nie rozumiem pytania.
Capucine jest popularna i taka piękna.
Ale Nora jest zabawna i świetnie gra w piłkę.
- Obie się w tobie kochają? - No tak.
Jak mam wybrać?
Nie wiem.
Może spróbuję z obydwiema i wybiorę najlepszą.
Masz rację. Świetny pomysł.
Nie sądzę, że się na to zgodzą.
Ale zawsze możesz spróbować.
Dobranoc, słońce.
Zgaś światło.
Sam znów położył się spać w stroju.
Niedługo będzie się w nim kąpał.
Nie jest fajnie, kiedy mnie ignorujesz.
Dwa dni nie wracasz. Wysyłasz jedną wiadomość.
Muszę prosić Juliette, żeby cię szukała.
Przepraszam.
Facet, który zabił tę kobietę na plaży…
zabił też…
Zabił też inne kobiety.
Ale masz rację.
Powinienem był wrócić.
Byłem dupkiem.
Przepraszam.
Strasznym dupkiem.
Najgorszym.
Największym ze wszystkich.
Kocham cię.
- Co to jest? - Nic. Nie patrz.
- Już za późno. - Nie podoba mi się.
- Zmieniłaś styl? - Próbuję.
Koncept kobiecego samobójstwa to za mało
na wystawę regionalną.
Ale słabo mi idzie.
Tak? To się nazywa słabo?
- Zawiesimy to gdzieś? - Nie.
- Nie? - Nie.
Masz talent. Jestem pod wrażeniem.
Chodźmy do sypialni.
Tak?
- Fajne zdjęcia na ósmą rano. - No tak.
Czemu oglądamy zdjęcia zwłok?
Czasem morderstwa wyglądają jak samobójstwa!
Fakt.
Widzisz, co przez ciebie przechodzi?
- Tintin jest biały jak ściana. - Nic mi nie jest.
Witamy naszą panią nadinspektor!
- Jeszcze nie. - Ale niedługo.
Dziękuję.
Będziemy tęsknić!
Dobrze. Dzwoniła sędzia Ifrah.
Przejęła akta.
Możemy ją wdrożyć?
Złe wieści. Chce je przejrzeć, zanim rozpatrzy wniosek.
No nie! Chyba wie, że bez niego nic nie zrobimy?
- Szlag! - Przepraszam.
Ma dziś cztery przesłuchania.
Może przeczyta to podczas lunchu i wieczorem w domu.
Przepraszam.
Znalazłem chyba ten sam pierścionek.
Nazywa się Nolwenn Gakou.
Zmarła 3 lutego 2020 roku w Lorient. Wyskoczyła przez okno.
Bruno…
Jesteś geniuszem.
Musimy zdobyć akta. Wydrukujesz to dla mnie?
Z przyjemnością.
To było pięć lat temu.
Może będą odciski palców lub DNA. Na niej albo na pierścionku.
Zapytam o upoważnienie. Niczego nie obiecuję.
Dobra robota, Tintin!
Nie chcesz poderwać sędzi? Znasz tyle sztuczek.
- Dobra! - Lepiej zadziała zdjęcie zwłok.
Oskarżyciel w sprawie Gakou nazywa się Battesti.
Ktoś go zna?
Édouard Battesti?
Tak.
Poznałam go w Lorient.
Zadufany w sobie, ale radzę sobie z takimi.
Super.
To absurdalne. Nic nie macie.
Nie otworzę sprawy tak po prostu. Spieszę się.
Jedną chwilę. To pilne.
Pamiętam Nolwenn Gakou.
Trzy miesiące wcześniej próbowała się zabić. Zostawiła notkę.
Biżuteria nic nie zmieni.
Mógłby pan ponownie przeczytać akta? Chcemy tylko pierścionek.
Mam dwie rozprawy i jutro przesłuchanie.
Marnujecie swój i mój czas.
Przepraszam.
Przeoczy pan zabójstwo!
Facet zabił dwie inne kobiety, w tym moją żonę.
Może znów zaatakować.
Jeśli mam wznowić sprawę, muszę mieć obiektywne przesłanki.
Nic nie znalazłam. Byłam pierwszą ofiarą tego świra.
Mamy trop.
Nolwenn Gakou wyskoczyła z okna w 2020 roku.
- Nosiła ten sam pierścionek. - To niedawno.
- Masz akta? Są odciski? - Zwolnij, Forrest.
Powoli.
Próbowaliśmy tego wszystkiego, ale główny oskarżyciel, Battesti,
upiera się przy swoim.
Zdobycie akt może zająć tygodnie.
Będzie za późno. Dziś dwunasty. Zostało mi pięć dni.
Czekaj, Mél. Spójrz na mnie.
Mam pomysł.
Pójdziesz do Battestiego. W 1998 roku.
Pracował już w sądzie w Lorient.
Wtedy nad sprawą włamań do willi w Crozon.
Spaprał to. Sprawców aresztowano dopiero dziesięć lat później.
To trochę podstępne, ale jeśli pomożesz mu rozwiązać tę sprawę,
rozkręci karierę i będzie ci dłużny.
W ten sposób szybciej dostaniemy akta w 2025 roku.
A co z kolejnym efektem motyla?
Nie mamy wyboru.
Musimy mieć te akta.
Cappuccino, trzy kostki cukru.
Dzięki.
Ciągle o tym myślę.
Mogłam go już spotkać. Może nawet go leczyłam.
Nie wierzę, że nosiłam ten zasrany pierścionek.
Czekaj, Juju. Nie rozumiem.
O kim mówisz? Jaki pierścionek?
Tata ci nie powiedział?
Proszę pana! Dzień dobry.
Przepraszam.
Mélanie Béguin, sędzia śledcza w Breście.
Słyszałam o włamaniach w Crozon.
- Do tych pięknych posiadłości. - Skąd pani o tym wie?
- Zdjęliście odciski z drzwi? - Za kogo mnie pani ma?
Dokładnie sprawdziliśmy klamki.
- Oni noszą rękawiczki. - Mówię o odciskach uszu.
Odciskach uszu?
- To niedorzeczne. - Włamywacze podsłuchują, prawda?
Dalej, Francja!
Nathan, popękają nam bębenki.
Fifine, trzymaj. Będzie nam potrzebna.
Greg! Idziemy jak burza!
Jest z nami Nathan Leroy,
specjalista od wielokrotnych porażek Francji.
Szczerze mówiąc, myślę, że nas zniszczą!
A ja ci mówię, że póki jest życie, jest nadzieja.
Francja!
Cholera, Flo! Nie wkurzaj mnie. Mówiłaś, że przyjdziesz!
Wiem, sorki!
To Flo?
Długo czekałam, żeby poznać tego gościa.
- Siedzi tuż obok mnie. - Przedstawię cię kumplowi Ludo.
Spadam, zaczyna się! Francja!
Oto Mélanie Béguin, specjalistka francuskiej piłki nożnej.
Jaki wynik pani przewiduje na finał?
3-0 dla Francji.
Dobra, nie chcesz się bawić. Moja żona typuje 3-0 dla Francji.
Nie śmiejcie się z mojej żony!
Zaczyna się.
Piwa?
Dalej, Francja!
No i gdzie jest ta dziewczyna?
- Wystawiła mnie. - Naprawdę?
- Zorganizuję coś innego. - Dobrze. Tu są same pasztety.
Poza tobą.
- Masz piwo, o które prosiłem? - Tak, na dole po prawej.
Tak! Jesteś najlepsza.
Czasem zastanawiam się, co robisz z Ludo.
Jasne, Juliette jest urocza.
Ale wyobrażasz sobie siebie z kimś takim jak ja?
Nathan Leroy. Ty i ja…
- Nathan! - Tak?
Nie flirtuj z moją żoną.
No dobra.
Co wy robicie? Przegapicie finał!
Dalej, Francja!
Battesti się nie odezwał?
Nie. Sędzia zjechała Nathana. Dostaniemy zgodę jutro wieczorem.
Halo?
Śledczy Béguin? Édouard Battesti.
Słucham.
Moja sekretarka wysłała panu akta Nolwenn Gakou.
Bardzo dziękuję.
Mam nadzieję, że go złapiecie.
Poznałem kiedyś pańską żonę.
Zanim…
Wyświadczyła mi naprawdę ogromną przysługę.
Przykro mi z powodu tego, co się stało. Była znakomita.
Byłaby świetną sędzią.
Też tak uważam.
Życzę powodzenia.
Odbiorę pierścionek z sądu.
Zostawię w laboratorium.
- Nie oglądasz meczu? - Nie przepadam za piłką nożną.
Mogę przegapić pięć minut.
Proszę.
Flo nie przyjdzie?
W porządku? Nie jesteś sobą.
Ktoś powiedział mi, że umrę. Zostanę zamordowana.
Kto taki?
- Wróżka. - No tak.
Umrę niedługo, bo 17 lipca. Za pięć dni.
Co?
A Ludo zacznie nowe życie.
Będzie miał kolejne dziecko.
Co za suka! Czemu ci to powiedziała?
Podała imię jego przyszłej żony.
Mogę nawet ją poznać.
Porozmawiać.
Jasne, ale nie rób tego. To bzdury.
Nie daj sobie tego wmówić.
Nikt cię nie zabije.
Wybacz, ale gdzie mieszkasz?
- W Plouzané. - No właśnie.
Plouzané to nie Bogota.
A twój facet jest gliną.
Jeśli tak cię to przeraża,
kup sobie komórkę.
Gaz pieprzowy. Poczujesz się bezpieczniej.
Dobrze?
Tak?
Super.
Dziękuję.
Zizou strzelił! 1-0!
Zizou!
Dawajcie drugiego.
Dalej.
Moja mała Juju.
Będziesz świetną lekarką.
Za kilka dni mamusia zniknie.
Ale tata zawsze tu będzie.
Tu jesteś.
Przez ten hałas zaczęła płakać.
Płakałaś?
Straciłem głos. Za dużo krzyczę.
Mél…
Co się dzieje?
Wszystko gra.
Słowo?
Powiemy mamie, o czym rozmawialiśmy?
Juju i ja pomyśleliśmy,
że to byłaby zbrodnia nie zrobić drugiego.
Tym razem chłopca?
Nazwalibyśmy go Zizou.
Przepraszam.
Jesteśmy mistrzami świata! Ale jaja!
Czyli jest 3-0.
Dokładnie tak, jak przewidziałaś.
Niesamowite!
Zaraz wracam.
A co z odciskami palców?
Potrzebuję ich na jutro rano.
Zadzwonisz, jak tylko będą wyniki?
Świetnie. Wielkie dzięki, Stéphanie.
Czy ktoś naprawdę zabił mamę Juliette?
Bez obaw. Złapiemy go.
- Co robisz? - Cholera, cebula!
Robię kabuli.
Ulubione danie mamy.
Wolę frytki.
Tak?
Podaj kiszone cytryny.
Nienawidzę takich cytryn. Smakują jak chemia.
Tak, ale mama je lubi.
Tobie też nie smakują. Dwa do jednego.
Sam? Posprzątaj tu!
Ładnie pachnie.
Ty też.
Moja matka robiła to danie.
W każdy piątek.
Pachniało na cały dom.
Ten zapach to…
moje ostatnie wspomnienie o niej.
Nigdy tego nie mówiłaś.
To jak z wojną. Nie mówię o niej.
Ale…
wiem, że jeśli będę musiała o tym pogadać,
wysłuchasz mnie.
Wiem, że jest ci teraz ciężko z tym śledztwem.
Ale…
możemy o tym pogadać.
Jestem z tobą.
Juju ci powiedziała?
12 LIPCA 1998 R.
13 LIPCA
CZEKAM 18.07 NA LUNCH NICOLAS
OSOBA NOWO PRZYBYŁA NA TERYTORIUM FRANCJI
Rabani Parvana.
Ulica Languedoc 12-4.
SPRAWA: HANDEL LUDŹMI, GANG AFGAŃSKI
DOMNIEMANY SZEF AFGAŃSKIEGO GANGU ULICA LANGUEDOC 12-4
ZNANY ADRES ULICA LANGUEDOC 12-4
Widzi pan? Ulica Languedoc 12-4.
To adres Omara. Może być powiązana.
Chwila, jest za wcześnie.
Od kiedy prowadzi pani śledztwo w terenie?
Wiem, że to nietypowe, ale niech ktoś ją przesłucha.
Dziś rano.
Tato! Mówiłeś, że naprawisz mi tablet!
Cholera.
Słyszałeś coś?
- Nie. - Nie.
To nie jest śmieszne. Nie działa.
Usłyszałem coś.
- No chodź! - Faktycznie.
- Proszę! - Jakby ranne zwierzę.
Małe zwierzątko z tabletem.
No weźcie! To nie jest zabawne!
Chodź.
- W końcu. - Pokaż.
Podejdź bliżej.
Mamy cię!
Nazywa się Parvana Rabani.
Napisy: Anna Samoń