19 LIPCA 1998 R.
NA WIECZNOŚĆ
Ludo!
- Ludo? - Tak?
Słyszysz?
Bo ja nie słyszę.
To normalne. Jest wcześnie, ona śpi.
Położyliśmy ją o 22. Nigdy nie spała dziewięć godzin.
Dobra.
- Może powinniśmy sprawdzić? - Nie.
Obudzisz ją.
A jeśli nie oddycha?
To nie ma pośpiechu.
Medyk sądowy nie przyjdzie w niedzielę przed 9.
Przepraszam.
Jaki werdykt?
Oddycha.
- Naprawdę idziesz pobiegać? - Chcesz dołączyć?
Nie.
Wiesz, że są inne, skuteczniejsze sposoby
na uprawianie sportu?
Są lepsze dla zdrowia.
- Naprawdę? - Tak.
Tylko trzeba zdjąć ubranie, a nie je zakładać.
Najpóźniej za godzinę nakarmisz Juliette.
Dobra. Rozumiem.
Idź sobie! Zostaw mnie samego!
Biegnij, Forrest! Biegnij!
Mélou?
Tak?
Nie, nic.
Forrest! Czekaj, Forrest.
Nie nazywaj mnie tak.
Co?
Jesteśmy mistrzami świata!
Możemy spokojnie umrzeć.
Minął tydzień. Daj już sobie spokój.
Kurwa!
Cholera.
Cześć.
Zapomniałem się obudzić.
Jesteś mistrzem świata w spaniu.
Juju, chodź do tatusia.
No chodź.
Otwórzmy drzwi. Mamusia zapomniała kluczy.
Jak zwykle.
Nie. To Nathan.
Jest dużo mniej atrakcyjny od mamusi.
Hej, stary.
Możesz ją na chwilę oddać?
Nie.
Chodzi o Mél.
Ona…
Zdarzył się wypadek.
Nie wiem, co się stało.
Znaleziono ją na plaży.
Nie powinieneś być sam.
Chodź ze mną.
7 LIPCA 2025 R.
Ludo, co robisz?
Zidentyfikowano ją?
Nie. Żadnej torebki ani telefonu.
Nic.
- W porządku? Trzymasz się? - Tak.
Poradzę sobie, jeśli to za dużo.
Nie. Nie przejmuj się.
Byłem tu już wcześniej.
Czy to konieczne?
Nie można pracować w spokoju? Musisz tak hałasować?
Rex, znajdź jej rzeczy.
No dalej!
Kim, gdzie są eksperci?
Nie słyszeli o pływach? To miejsce zbrodni za chwilę zniknie.
Medyk sądowa jest w Crozon. Zanim przyjedzie, będzie za późno.
Czy ci, co wyciągnęli zwłoki, powiedzieli, kto ją znalazł?
Ta mała dziewczynka. Ostrzegam, nie chce mówić.
Trzymaj.
Czemu tak dziwnie się zachowuje?
- Na tej plaży znaleźli jego żonę. - Żartujesz?
Tam.
Spadła z klifu?
No najwyższy czas.
Zabierajcie się za robotę! Jazda! Wiecie, która godzina?
Za dziesięć minut tu będzie woda!
Cześć. Jak masz na imię?
Lison.
Cześć, Lison. Ja mam na imię Ludo.
Jestem policjantem.
Chcesz być w moim zespole?
Ale masz dużo skarbów w wiaderku.
Gdzie je znalazłaś?
Tam?
Mogę zobaczyć? Tak?
Rany, jakie piękne pióra.
Co powiesz na to, że ja to wezmę,
a ty zatrzymasz całą resztę?
Zgadzasz się? Tak?
Dziękuję i brawo, detektyw Lison.
Zoé Isabelle Levy, 45 lat.
- Nie ma jej telefonu? - Brak śladów przemocy.
Spójrz z tyłu głowy. Wygląda jak rana.
Może fale rzuciły ją na skały.
O w mordę!
To nie byle jakie buty.
Od kiedy nasz się na sandałach?
Kupiłem takie Flo na urodziny. Zapłaciłem krocie.
Podejrzana historia. Masz alibi?
Możemy kończyć? Nie chcę tu siedzieć zbyt długo.
Ludo?
Naszyjnik. Pierścionki. Seksowna sukienka. Krzykliwa torebka.
Kto się tak stroi na plażę?
- Nieudana randka? - Tak.
Ludo, Nathan!
Cholera. Prawie się zmyło.
Może Rex zdążył coś zobaczyć.
OFICJALNY RAPORT
- Tintin? - Tak?
Poproszę kawę.
Oczywiście.
„Kapitan Tata”? Weź, bez jaj.
Co? Prezent na Dzień Ojca. Nie powiesz dzieciakom, że jest gówniany.
Siostra Zoé Levy będzie rano, żeby zidentyfikować ciało.
- Fajnie. - A co z mężem?
Nie udało mi się go złapać.
Zadzwoń jeszcze raz. Nathan, pogadamy z Le Goffem?
A jeszcze jest?
- Tak. - Serio chcesz z nim gadać?
- To turysta. Ma to gdzieś. - Taka jest procedura.
Już się spakował. Na pewno jedzie dezodorantem.
- No dawaj. - Proszę!
Szefie, wnosimy o śledztwo w sprawie utonięcia.
- Tej kobiety? - Ofiara nazywa się Zoé…
Mam do was zaufanie.
Skonfiskowano 200 kilo koki.
Pędzę do Rennes.
Oddaję wam stery.
Zrób rewizję. Ja idę do sali wirtualnej.
Akta są gotowe?
Pocisnę Agathe. Nie chcę tego przeciągać.
- Dam ci znać, co znajdziemy. - Co, rewizja?
- Mógłbyś mi łaskawie powiedzieć. - Nie bierz tego tak do siebie.
Pracujemy razem od 30 lat. Dogadujemy się bez słów.
- Jesteśmy drużyną. Nathan i Ludo. - Teraz Kim i Kapitan Tata.
To był Dzień Ojca, dobra? Wolę to niż naszyjnik z makaronu.
- Masz akta Zoé Levy? - Tak. Ładują się.
Nie naciskaj. Ładują się.
No dobra, ale ile to zajmie?
Ładują się.
Nie dotykaj mojego rooibosa. To pułapka.
Prawie gotowe. 98%.
To wystarczy. Dawaj.
Nie, 2% to 2%.
Jeszcze skały się nie załadowały.
Mam je gdzieś. Miejsce zbrodni jest?
Ściągnęło się pierwsze.
Świetnie. Na ryby też nie musimy czekać.
Ale nie będzie skał.
Wkurzasz mnie.
Nie narzekaj, jeśli wystąpią usterki.
- Na przykład? - Zorientujesz się.
Uwaga. To nowy sprzęt.
Tyle kasy na wirtualną rzeczywistość.
Mogliśmy odłożyć na fryzjera dla ciebie.
Nieuprawniony żart.
SPRAWA Z. LEVY
WCZYTYWANIE
Do dzieła.
URUCHAMIANIE
ŁADOWANIE WIRTUALNEJ RZECZYWISTOŚCI
OFIARA: ZOÉ LEVY PLAŻA CORSEN
WYBIERZ STREFĘ A, B LUB C
Strefa A.
STREFA A, POŁUDNIE
Ludo, co robisz?
Zidentyfikowano ją?
- Ludo? - Tak?
Postaraj się na nic nie wpaść.
Nie jestem idiotą, Agathe.
Ale dzięki za troskę.
Martwię się o okulary, nie o ciebie.
Dobrze, wydaje mi się, że ogarnąłem…
W porządku? Trzymasz się?
Tak.
Poradzę sobie, jeśli to za dużo.
Wyłącz dźwięk.
Wróć do początku.
N + Z.
No i mamy.
Przechwyć obraz.
ZDJĘCIE GOTOWE
Niemożliwe.
Mélanie?
KONIEC STREFY VR
Co to za hałas?
Nic nie widzę. Pliki są w porządku.
Z drugiej strony 2% to 2%. Nie chciałeś poczekać.
Może to defekt rekonstrukcyjny.
Agathe.
Błąd.
Nie, ktoś tam był.
Ktoś wcześniej nieobecny na miejscu zbrodni.
Na pewno?
Na sto procent.
Może się nie przyglądałeś i nie zauważyłeś jej na plaży.
Proszę z tym DNA z dala od moich akt.
- Co to jest? - Stare sprawy do digitalizacji.
Czy to możliwe,
że dwie różne sprawy z tego samego miejsca
mogły się tam pomieszać?
- Pomieszać? - Przez uszkodzenie plików.
A to dobre. Wygadujesz bzdury.
- Tak czy nie? - Oczywiście, że nie.
Nie mogły się tam pomieszać.
No nie wierzę.
Słuchaj, pliki są w porządku. Okulary są w porządku.
Byłeś u kogoś z tą bezsennością? Ona może wywołać halucynacje.
- Gdy kuzyn miał bliźniaki… - Tak.
Na pewno miałem halucynacje.
- Dobry wieczór. - Cześć.
- Dobry wieczór.
Tęskniliście za mną?
„Tak, bardzo tęskniliśmy!”
- Wiesz, że mam dyżur za pół godziny? - Przepraszam, mam nową sprawę.
W porządku? Wydajesz się zamyślony.
Nic mi nie jest. Tylko…
Kobieta utonęła.
Gdzie?
Na plaży Corsen.
Dobrze, od razu wezmę mocne wino.
Co?
Nie trzeba.
Poradzę sobie. Wszystko gra.
- Miałaś dobry dzień w szpitalu? - Tak.
Lekarze nie grali na nerwach?
Tato?
Czy ryba wyjadła jej oczy?
Mamy w rodzinie psychopatę.
- Serio. - Prawdziwego psychopatę.
- Co mnie ominęło? - Juliette i Noémie znów są razem.
No…
To dobrze.
Ale myślałem, że rozstałyście się na dobre.
Porozmawiałyśmy i teraz lepiej się dogadujemy.
Fajnie.
To prawda.
Odwołała weekend z przyjaciółmi, żeby pomóc jej się spakować.
- Świetnie. - Bardzo się stara.
Bardzo się cieszę.
Zapłaci za komputer, który wyrzuciła przez okno?
Dobry wieczór.
Noémie! Jak leci?
Dobrze, a u pana?
Świetnie. Dobrze ci w tym…
- Cześć. - No…
- Idziemy? - Jasne.
- Pa. - Pa.
- Na razie.
- Nie zauważyła. - Nie.
Prawie powiedziałem jej komplement. To jakbym cmoknął ją w policzek.
FRANCJA
GOTOWE DO SKANOWANIA
OTWÓRZ AKTA
WERYFIKACJA UPRAWNIEŃ
PRZYZNANO DOSTĘP
SPRAWA Z. LEVY
UŻYTKOWNIK: LUDOVIC BÉGUIN
Strefa B.
Strefa C.
KONIEC STREFY B
WGRYWANIE ZAKOŃCZONE
Mélanie?
Widzisz mnie? Słyszysz mnie?
Nie zauważyłam pana.
To niemożliwe. Mam halucynacje.
W porządku? Zgubił się pan?
Która godzina?
Jest 23.40, 7 lipca.
23.40?
Czyli…
u ciebie jest teraz noc?
Tak. Jest noc.
A 7 lipca…
2025 roku?
Nie!
1998.
Cholera. Nie poznajesz mnie?
To ja, Ludo.
Twój mąż. Czekaj.
Mam 52 lata, bo…
U mnie też jest 7 lipca i ta sama godzina, ale 2025 roku.
- To jakiś żart? - Nie.
Ani trochę. U mnie jest 2025 rok.
Jestem na miejscu zbrodni w sali wirtualnej.
Nic z tego nie rozumiem. Muszę iść.
Czekaj, Mélou!
Urodziłaś się 2 stycznia 1970 roku.
Mieszkamy przy ulicy Dellec.
Mamy córeczkę.
Juliette.
Ma 11 miesięcy.
Skąd pan to wie?
Wiem wszystko.
Masz pieprzyk na plecach, którego się wstydzisz.
Usunęłam go.
A blizna drażni cię jeszcze bardziej.
Kochasz tę plażę.
Przychodzisz tu, gdy nie możesz spać.
Uwielbiasz biegać.
Mówię na ciebie Forrest, czego nie cierpisz, a ja to lubię,
bo pierwszy raz cię pocałowałem, gdy oglądaliśmy ten film.
Jest pan sobowtórem Ludo?
- Robicie sobie jaja? - Nie.
- Dobrze się pan bawi? Mogę iść? - Nie, błagam! Mam dowód.
Udowodnię, że mówię prawdę.
Jaki jest następny mecz mistrzostw?
Nie pamiętam.
To…
półfinał.
- Półfinał z Chorwacją? - Tak.
Thuram zdobędzie dwa gole.
Thuram! To niedorzeczne!
Mam coś lepszego.
Idź do kuchni.
W szafce jest paczka płatków śniadaniowych.
Tam chowam fajki.
Nie. Podano panu złe informacje.
Ludo rzucił palenie. Razem ze mną.
Tak miało być, ale skłamałem. Rzuciłem po twojej śmierci.
Nie wiem, czemu Ludo pana o to poprosił.
- Nie, Mélanie. - Proszę za mną nie iść!
Proszę.
Będę tu czekał!
Mélou?
Gotowe. Skończyłem ostatnią ścianę.
Mówiłem, że dziś to zrobię.
Musisz zobaczyć. Wygląda świetnie.
Przepraszam. Sorki.
Byłeś na plaży?
Co?
Ten facet.
Miałeś makijaż, żeby wyglądać staro.
Jeśli to był żart, to nie jest zabawny.
Mówisz, że widziałaś mnie starszego?
Byłem seksowny?
Nie, poczekaj…
- Miałem włosy? - To mnie przeraziło.
Głupi sposób, żeby mnie odwieść od spacerów w nocy.
- To nie byłem ja. - Przestań.
To nie ja.
Wiesz, co myślę?
Tak bardzo cię podniecam, że wszędzie mnie widzisz.
Pokażę ci. Widzisz mnie?
- Tak. - Czyli jesteś napalona.
Proszę cię, Juju, postaraj się.
No dalej.
Proszę cię, otwórz buzię.
Wiem, czego chcesz. Płatków tatusia, bo robią hałas.
Patrz.
Możesz się tym pobawić.
Proszę. Ale nie możesz jeść.
To tylko dla dorosłych.
Pobaw się.
Widzisz? Weź łyżkę.
To jest puste!
Nie paliłem ich!
Przyjdź, Mélou.
Ludo, to ty? Kiedy przyjechałeś?
Dopiero co, parę minut temu.
Nathan cię szuka. Nie mieliście spotkać się w kostnicy?
Powiesz mu, żeby mi dał dziesięć minut? Dzięki, Agathe.
Chyba coś przegapiłam. Kiedy zostałam twoją sekretarką?
Nie jesteś moją… Nikt nie chciałby cię za sekretarkę.
Jak pan to zrobił?
Co tu się dzieje?
- Słuchaj… - Ręce przy sobie!
Co to było?
Próbowałem to wyjaśnić.
Nie jesteśmy w tej samej czasoprzestrzeni.
Jak to możliwe?
Nie mam pojęcia.
Nie wiem. Gdzieś musiał powstać jakiś wir.
Musieliśmy otworzyć szczelinę czasoprzestrzenną albo…
Nie wiem, jak to działa, ale jest genialne.
Genialne.
To naprawdę ty?
Tak.
Kilka lat starszy.
Tak bardzo tęskniłem.
To znaczy…
To, co mówiłeś…
Te fajki…
Naprawdę umrę?
Co się stało?
To był wypadek. Spadłaś z klifu.
Ale jak? Biegałam?
Gdzie to było?
Gdzie?
Tam.
Na ścieżce.
Może uda nam się temu zapobiec.
Zmienić twoją przyszłość.
Jak?
Nie możesz tu być tego dnia.
Musisz opuścić Brest.
Kup bilet na pociąg i wyjedź. Przed 19.
- 19 lipca? - Tak.
Za 11 dni?
Tak.
- Umrę za 11 dni? - Nie, to…
Mélou, to nie jest nieuchronne.
Jeszcze się nie zdarzyło.
A jeśli się nie uda?
Jeśli i tak umrę? Bo to przeznaczenie?
To zróbmy tak.
Sprawdzimy, czy da się zmienić twoją przyszłość.
Oglądaliśmy półfinał u Nathana.
Mam zdjęcie. Jesteśmy na nim.
Nie idź dziś do Nathana.
Zniknę ze zdjęcia?
- Jak w Powrocie do przyszłości. - Tak.
Ludo, co robisz?
Siostra ofiary czeka na was.
Muszę iść.
Czekaj!
A Juliette? Co u niej?
Ma się świetnie. Jest niesamowita.
Mówi sekretarka pana Béguina.
Chciałabym zamówić taksówkę do kostnicy.
Tak, szybko.
Spotkamy się tu po meczu. O północy?
- Dobra. - Hej, Mélou…
Spójrz na mnie.
Uda się.
Jak okulary? Nikt się magicznie nie pojawia?
Nie.
Pamiętaj, żeby wziąć kurtkę z szatni.
Dziękuję.
Zeskanowałaś już teczkę 45-34 z ’98?
Akta Mélanie?
Nie. Pierwszeństwo mają sprawy, które wciąż są otwarte.
Dobrze.
Możesz to wyciągnąć? Chcę coś sprawdzić.
Nie mogę tego zrobić. Złóż oficjalną prośbę w centrali.
Agathe.
Wiesz, że to trwa wieki.
- Najwyżej dwa, trzy tygodnie. - Wtedy będzie za późno!
Na co?
Nareszcie! Coś ty robił?
Jakieś wieści o mężu?
Nic. Wiemy, że wystąpił o rozwód, ale jeszcze go nie dostał.
Myślisz, że to on jest tajemniczym N?
Niels Levy. Pasuje, co?
Może chciał przyspieszyć postępowanie? Zawsze to motyw.
Tak.
- Co znalazłeś podczas rewizji? - Kilka opakowań tabletek przeciwlękowych.
No dobrze.
Wszystko gra?
- Tak. - Nie, coś knujesz.
Co jest? Stary, możesz mi powiedzieć.
Dobra. Pomyślisz, że oszalałem.
- Gdy byłem w sali wirtu… - Czekaj. To ona.
Siostra Zoé Levy.
- Witam, pani Clovin. - Dzień dobry.
Macie papierosa?
Przestali się widywać?
Zgadza się. Niels przeniósł się do Niemiec.
Chcieli zostać przyjaciółmi, ale Zoé nadal była w nim zakochana.
Dzwoniła do mnie przedwczoraj.
Dostała papiery rozwodowe.
Nie odebrałam. Byłam zła.
- Gdybym odebrała, wciąż by żyła. - Tego pani nie wie.
Mogła popełnić samobójstwo?
Rozmawiała z panią o tym? Chciała to zakończyć?
Tak, ale nie sądziłam, że to zrobi.
Na pewno z nikim się nie umówiła?
Była elegancko ubrana.
Nie. Miała ważną prezentację w pracy.
Znaleźliśmy obok napis na piasku.
N + Z w sercu.
Zakochane pary rysują coś takiego.
To nie jest w stylu Zoé.
Tak robią dzieci, prawda?
Ale poznała Nielsa na tej plaży.
Gdzie byłaś? Czekam od godziny.
Nie odwiozłeś jej?
- Nagle wyszłaś bez słowa. Martwiłem się. - Przepraszam.
Nie ma sprawy. Kocham cię.
Dobra. Do zobaczenia u Nathana.
Nie.
Nie przyjdę.
Jestem wykończona.
Chyba żartujesz. To półfinał, nie możesz mnie wystawić.
Obiecałem, że przyjdziesz!
To przez paczkę papierosów?
Nie.
To o co chodzi?
Jestem wykończona.
Dziękuję, doktorze.
No i wiadomo.
Koroner potwierdził, że nie ma śladów przemocy.
Miała płuca pełne wody. Utonęła.
- Jasne. - Co?
Albo ktoś ją utopił.
A Niels Levy?
Kim sprawdziła. Jest w Niemczech.
Tak.
Obaj wiemy, że coś tu nie gra.
- Po pierwsze, jej ubrania. - Tak.
I ten napis na piasku.
Myślę, że nie była sama na plaży.
Ale nie mamy nic.
Prokurator zamknie sprawę. Znam go.
Powie, że była w depresji, nie radziła sobie z rozwodem.
Samobójstwo. Kropka.
Może i tak poprosimy o poszukanie DNA.
Spędziła 15 godzin w słonej wodzie.
Nie na ciele.
U niej.
Już go słyszę:
„Béguin! Wiesz, ile to kosztuje?”.
- Orsat. O wilku mowa. - No proszę.
- Panie prokuratorze. - Widziałem raport koronera.
Czas zamknąć tę sprawę. Wyślij mi akta.
Chwileczkę. Wydaje mi się, że warto sprawdzić DNA w jej mieszkaniu.
Przy samobójstwie?
A wiesz, ile to kosztuje?
Może zaapelujemy o świadków.
Dobrze. Jeśli w ciągu doby nic nie wyskoczy, wyślij mi akta.
Rozłączył się, kurwa.
- Dał nam dobę. Jest porąbany. - A i owszem.
Wtedy nawaliłem.
To wcześniej było dobre. Przeskoczyłem 12 aut.
A po co przeskakiwać 12 aut?
Nie zrozumie pani.
Nie.
Ale rozumiem, że niewinni ludzie doznali strat na 60 000 franków.
Proszę na siebie spojrzeć. To niepoważne.
- Wolę to niż pani gówniane życie. - Marvin.
Spokojnie, nie czeka cię to.
Żadne życie cię nie czeka. W tym tempie umrzesz za tydzień!
To wszystko.
Coś się stało?
Zrozumiałam, że za mało żyję. Nie byłam w USA, nie oglądałam Titanica.
- Nic nie zrobiłam. - Cóż…
Masz męża i dziecko. A ja? Nie mam nic.
- Nic. - Witam.
- Pan prokurator. - Wygląda pysznie.
No cóż. Smacznego.
Dziękujemy.
Nie startuj do niego. Jest namolny.
Jest seksowny. Na pewno ma fajny tyłek.
W porządku? Stresujesz się?
Kiedy masz dziecko,
życie się zatrzymuje.
Ale Juju wkrótce dorośnie.
Będzie łatwiej.
Dziś mecz u kumpla twojego faceta.
Będzie miło.
- Nie idę. - Co?
- Ale to półfinał! - Wiem.
Kupiłam farbę do twarzy.
To pomaluję się u ciebie.
- Dojesz to panini? - Tak.
Szukasz czegoś?
Czuję niesmak. Ktoś ukradł mi rooibosa.
Jestem wściekła.
Widziałem go w kuchni.
Cholera, wiedziałam. To Bruno?
Sprawdzę odciski.
Zabiję go.
- Ktoś widział Bruna? - W łazience.
Cholera.
Bruno?
AKTA SPRAWA: MÉLANIE BÉGUIN
RODZINA LEROYÓW
- Romane! Dawno się nie widzie… - Tato! To Ludo!
Urosłaś, prawda?
Tak. Urosłaś.
- Co z powołaniem świadków? - Mogę szampana?
- Tak. - Nie!
Ale tata…
- Lucien, mówię, że nie. - Mama się nie zgodziła i już.
Ludo, ostrzegam, dziś nie ma pracy. Obchodzimy 27. rocznicę.
- Już 27 lat? - Tak.
- Rany.
Za pięć minut go odzyskasz.
- Pięć minut. - Tak jest.
- Pięć minut. - Tak.
Odłóżcie te telefony.
- Nie. - Mamo!
Masz akta Mélanie?
- Mówiłam wam, jak poznałam tatę? - Tak.
Chciałem ci wcześniej coś powiedzieć.
Tak.
Gdy wróciłem do sali wirtualnej w sprawie Zoé Levy…
zobaczyłem Mélanie.
Widziałeś Mélanie? Martwą na plaży?
- Żywą. - O czym ty mówisz?
- Żywą. Jak ty i ja. - Dobra.
Poradzę sobie.
- Co? - Kim i ja damy radę.
Pogadamy z Le Goffem.
Nie odbierzesz mi tej sprawy. Nie!
Mówisz, że widziałeś ducha Mélanie.
Powiedziałem, że…
widziałem Mélanie.
To jest przenośnia.
Oczywiście, że ją sobie wyobraziłem, bo obie zginęły na tej samej plaży.
Szampana, Ludo?
Nie, dziękuję. Już wychodzę. Minęło pięć minut.
No dobrze.
- Komu innemu mogę powiedzieć? - Jasne, wszystko.
Dobra.
Udanej rocznicy.
Miłego czasu z rodziną. Do jutra.
- Ludo… - Wszystko gra.
Sam, posprzątaj. Ile razy mam powtarzać?
Remis, ale Francja wciąż atakuje… Gol!
Zdobyliśmy gola! Dwa gole, nie wierzę!
Boże! Jesteśmy w finale!
Lilian, kocham cię! Thuram jest najlepszy!
Kocham go! Jesteśmy w finale!
Jesteśmy w finale!
Tato?
Mój tablet się zepsuł.
- Nie śpisz? - Śpię. Lunatykuję.
Dobra.
Naprawimy go.
Co robisz?
Co ja robię?
Szukam starej fotografii
z mistrzostw świata w 1998 roku.
Udało się.
Udało się!
Co się udało?
Nie ma mnie.
To znaczy, że mam szansę.
Teraz wyjedziesz.
Dobrze? Musisz kupić bilet na pociąg.
Jutro rano, jak tylko otworzą kasę,
kup bilet.
Spotkamy się tu o 13.00? W przerwie na lunch?
A jak się zorientujemy?
Akta dotyczące twojego wypadku. Jeśli to zadziała, znikną.
Mélou?
Wybacz, że skłamałem co do fajek.
PROKURATOR OKRĘGOWY ORSAT
Co to za kubek?
INSPEKTOR KOBIECYCH CIAŁ
Panie prokuratorze?
Dobrze, dziękuję. A pan?
Tak.
Oczywiście.
DATA: 17 LIPCA 1998 R.
Data się zmieniła?
Miałaś umrzeć 19 lipca o 8 rano, a tu jest 17 lipca i godzina 11.
Straciliśmy dwa dni.
Siedemnasty?
Za osiem dni?
Nie wierzę.
Bez względu na to, co zrobimy, i tak umrę.
Może jeśli porozmawiam z Ludo, znajdzie rozwiązanie.
Nie mów mu o tym.
Wiem, jaki jestem. Nie uwierzy ci.
Jeśli mu powiesz,
nie pozwoli ci tu przychodzić.
Nie chcę umierać.
Nie.
Nie, ale… Posłuchaj.
Umarłaś dwa dni wcześniej, stąd ta zmiana.
Mogę zobaczyć?
Tam są zdjęcia.
Mogę zobaczyć?
Czekaj.
Ten pierścionek z perłą.
Nie jest mój.
Na pewno?
Znam swoje pierścionki.
Zresztą to tandeta. Nie włożyłabym go.
Widziałem już gdzieś ten pierścionek.
Gdzie?
Na Zoé Levy.
Kto to jest?
Czekaj sekundę. Archiwum zdjęć.
Drukuj.
Co zobaczyłeś?
Spotkamy się tu o 23.
Co zobaczyłeś?
Ludo, co widziałeś?
To nie był wypadek.
Zostałaś zamordowana.
Napisy: Anna Samoń