Büyük bir felsefeci bir keresinde "Dünya bir kitaptır
ve yolculuk etmeyenler sadece bir sayfasını okur" demiş.
Birkaç sayfa
okuduğumu söylemeliyim ama kitaba deli olmuyorum.
Birçok nedenden ötürü yolculuk etmek için sabırsızlanmıyorum.
Çok soğuk olunca
rahat edemiyorum.
Buzda çıplak yüzmek mi?
- Evet. - Muhteşem bir davet.
Çok sıcak olunca bilin, ne oluyor? Rahat edemiyorum.
O kadar hızlı gidemem.
- Ama 75 yaşındayım. - Yardım lazım mı?
Hayır, hallederim.
Ve belki ufkumu genişletme vaktim gelmiştir.
Tanrım.
İlk kez elimi bir filin götüne sokuyorum.
İşin iyi tarafı,
inanılmaz otellerde kalıyorum.
Tanrım. Muhteşem.
Şu şartla, dışarıda olanları keşfetmeyi de kabul ettim.
- Adımınıza dikkat edin. - Ciddi misin?
- Çok güzel bir dağ. - Volkan o.
Volkan mı?
Hayatım boyunca kaçındığım bir dünya.
Sadie.
Tanrım.
Hayatta kalmak bile harika olur.
Bir Finlandiyalıyla son kez beş votka içiyorum.
Benim için Tokyo'ya gelmek hiç mümkün görünmüyordu.
Endişelerim var.
Hiç aşmadığım kültürel uçurumlar.
Keyif alınamayacak kadar egzotik bir diyet.
Asla kazanamayacağım bir dil çekişmesi
ve şehir, hareketli kelimesine yeni bir anlam kazandırıyor.
Oğlum Daniel buraya defalarca geldi ve bu ülkeyi göklere çıkardı.
Durmadan "Japonya'ya gitmelisin.
Gidince bayılacaksın" diyordu.
Yani onun emriyle buraya geldik.
Ama ben oğlumdan çok farklıyım.
O, gamsız bir dünya vatandaşıdır, bense ihtiyatlı ve geleneksel biriyim.
Benim için herhangi bir yerde rahat etmek zor.
Bu yüzden dünyanın en büyük şehri özellikle bunaltıcı geliyor.
Şehirde gezinmemi sağlayacak birinin beni alması gerek.
Ne yazık ki hızdan çok rahatlık için üretilmişim.
Bakalım, neler olacak.
- Eugene. Merhaba. - Merhaba.
- Eşyalarını bagaja at. - Tamamdır.
- Maiyetini de getirmişsin. - Bunlar benim ekibim.
Bana Japonya'nın başkentini gezdirmesi için
buraya yerleşmek için dünyanın bir ucundan gelmiş birini seçtim.
Evet, biraz alçak.
- Üzgünüm. - Yaşlılara göre araba yok.
- Boyutu Japonya'ya göre. - Gel bakalım.
- Eugene.
- Albo. - Hazır mısın?
Evet. Olabileceğim kadar.
Seni oteline götüreceğim.
Arada bir gazı kökleyebilirim.
Ve "köklemek" derken, aman, şaka yapmıyormuş.
- Nasıldı? - Korkutucu. Korkutucuydu.
Bir zamanlar mütevazı bir balıkçı kasabası olan Tokyo'nun nüfusu 40 milyon.
Kanada'yla aynı ama alan olarak sadece binde ikisi.
- Aslında Torontoluyum, yani... - Torontolu musun?
Tokyo'ya ne zaman geldin ve neden?
Başka bir dünya gibi görünen bir şeye âşık olmuştum.
Albo yalnız değil.
Yirmilerinde olan 10 Tokyoludan biri yurt dışında doğmuş.
Peki, bu şehrin tam olarak nesini bu kadar çok seviyorsun?
Çocukluğumda anime'yi, Japon filmlerini ve dizilerini severdim.
Bunu en iyi
hiç yaşamadığın bir yerin nostaljisi olarak açıklayabilirim.
Yani buraya gelip bunu tecrübe etmek
bir video oyununun canlanması gibi bir şey.
Açıkçası şu anda kendimi bir video oyununda gibi hissediyorum.
Şehri evi sayan milyonlarca insanın bir bildiği olmalı.
Bunun ne olduğunu bulmak ilgimi çekiyor.
Burası, Tokyo'daki büyük şehir hayatının merkezi.
Vay vanına. Çok büyük. İnsanlara bak.
Çok havalı görünen şehre gelmek için çok havalı bir yol.
- Dönüyoruz ve geldik. - Çok acayipti.
Vay canına.
- Belki biraz yükseltebiliriz. - Sadece senin için.
Çok teşekkür ederim. Harikaydı.
Gelecek birkaç gün
Hoşinaya Otelinin bu süslü metal kafes yüzünün ardında kalacağım.
Lüks, yüksek teknoloji ve geleneksel Japon sadeliğinin bir karışımı,
şehrin kendisi gibi.
- Merhaba. - Merhaba. Hoşinaya Tokyo'ya hoş geldiniz.
- Teşekkür ederim. - Lütfen ayakkabılarınızı çıkarın. Evet.
İyi ki diz boyu, bağcıklı bir şeyler giymemişim.
Gelenek olduğunu anlıyorum ama ayakkabı giymemek
çoraplarımın durumu hakkında beni endişelendiriyor.
- İyi akşamlar. - Selam.
Adım Yuka ve size çevreyi gezdirmek isterim.
Evet, hadi, öyle yapalım.
Otel modern bir ryokan,
400 yıl önce yayılmış geleneksel bir Japon hanı türü.
BAY EUGENE LEVY HOŞİNOYA TOKYO'YA HOŞ GELDİNİZ!
Japon tarzı şoji paravanlarımız var ve yerlerde de tatami.
Çok güzel ve yatarken de yerde oturuyor gibi olacağımı fark ettim.
- Dehşete düşmüş gibisiniz. - Hayır, benim yaşımda biri için
sorun olabilir demiyorum
ama yataktan kalkmak için
eğilip bükülmem gerekebilir diyelim.
Banyomuz da burada.
Japonlar banyo yapmaya bayılır.
Tuvaletimiz de burada.
İçeride küçük bir dostun varmış gibi, değil mi?
Yuka, tur için teşekkür ederim.
- Umarım kalmaktan keyif alırsınız. - Alacağıma eminim.
Ama önce bu banyoya alışmak biraz vakit alacak.
Biraz karmaşık.
Benden daha çok şey yapabilen bir tuvalete güvenmem.
Burada basınç diyor. Biraz korkutucu.
Sizi yukarı mı itiyor, içeri mi çekiyor bilmiyorsunuz.
Pozisyon yazan bir şey var.
Yanlış pozisyonda olduğunuz için azar mı işitiyorsunuz bilmiyorum.
Acaba zil mi çalıyor?
Bence konu Tokyo olunca eski ve yeni var.
Odanın Zen benzeri bir havası var. Çok güzel.
Pencerelerde Japon perdeleri var
ama robotik bir tuvaletiniz var
ve Japonya'da bu kombinasyon içinde gidip geleceğim sanırım.
Ama şimdilik yeniden Albo'yla buluşmaya gitmeliyim.
Hoşigumi adlı bir barda.
Beni Sankaku Çitai'ye davet etti,
Tokyo'nun yeniden imar edilmemiş nadir bölgelerinden biri.
Şu anda biraz eski ve harap.
Bu duyguyu bilirim.
Bir ara sokak olayı var. Tabelaları okuyamıyorum.
Nerede olduğumuzdan pek emin değilim.
Eugene, gelebildin.
Bu, arkadaşım Masa.
- Memnun oldum. - Selam. Memnun oldum.
Japon dostum ve önce içerek başlayalım mı?
Evet, o butik Japon birası içiyor, ben de viski ve tonik içiyorum.
Tehlikeli olacaksın.
- Bir Japon birası alayım. - Tamam.
Bu bölgedeki bar olayı böyle.
Genç insanlarla çok havalı ve ben de gururla bunun parçası oldum.
Evet. Teşekkür ederim.
- Japoncan iyi. - Evet.
Bira içerken hep kanpay deriz.
- Kanpay, şerefe demek.
- Kanpay. - Evet.
Kanpay.
- Masa, ne iş yapıyorsun? - Ofis çalışanıyım.
Japoncası sarariman...
- Tamam. - ...tercümesi de "beyaz yakalı."
Çalışma saatlerinizin çılgınca olduğunu duydum.
Japonlar kimliklerinin bir bölümünü çalıştıkları yerde
edinirler.
- Onların kabilesi olur... - Tamam.
...ve işten sonra onlarla içmeye gitmelisin.
Bazen ertesi sabaha kadar devam etmen gerekir.
Hadi canım!
Patronunla çıkıp bütün gece içmek zorunda mısın?
- Evet. - Oldukça yaygındır.
Buradaki birçok insan için iş hayat dengesi çok zor olabiliyor.
Yakisoba geldi.
Dalın beyler.
Erişte yerken böyle yaparsın.
- Höpürdetirsin. - Yemeğini mi?
Lezzetin yukarı çıkmasını öyle sağlıyorsun.
Diğer nedeni de şefe yemeğinden keyif aldığını göstermek.
"Affedersin, çok güzel olmuş" demek yerine
- ona sesle gösteriyorsun... - Yerken çıkardığın sesle.
Höpürdetmek.
Buna biraz alışmam gerek.
Çok beğendi.
İyi gidiyorsun.
Yapmayı denedim. O kadar kolay değil.
İçime çekersem boğulup öleceğim gibi geliyor.
Ölmek için kötü bir yol, erişte höpürdetmek yani.
Mezar taşınızda yazmasını istemezsiniz.
İyi gidiyorsun.
Buraya gerçekten bayıldım.
On iki yıldır buradayım. Hâlâ senin şu anda hissettiğini hissediyorum.
Japonya'daki hayat hakkında birçok büyüleyici nüans var.
Her gün soğanın katmanlarını soyuyorsun.
Ben buna varım.
- Kanpay. - Kanpay.
Japonya'ya hoş geldin Eugene.
154 yıl önce Japonya'nın başkenti Kyoto'ydu,
ta ki imparator başkenti Edo'ya taşıyıp
adını "doğu başkenti" demek olan Tokyo'ya çevirene dek.
İmparatora yetiyorsa bana da yeter.
Şiltemde çok rahat uyudum.
Yataktan kalkmam 10 dakika sürdü
ama sanırım egzersize ihtiyacım var ve bu iyi bir şey.
Şehri keşfetmek için sabırsızlanıyorum.
Geri dönüp oğlum Daniel'a "Tamam. Tokyo hakkında anlattığın
her şeye tamamen katılıyorum. Çılgın bir şehir.
Bayıldığın her şeye bayıldım" diyebilmek istiyorum.
Çünkü sürekli değişiyor.
Tokyo, hafızası olmayan şehir olarak betimlendi
ve bu alıntıyı şimdi adını unuttuğum birinden yaptım.
Vay canına. İçerisi inanılmaz.
Benim için eski Japonya bu.
Dünyanın en büyük yolcu nüfusuna sahip olunca
en yoğun istasyonun da Tokyo'da olması şaşırtıcı değil.
Dolayısıyla bize hızlı trenleri
ve ilk seri üretim elektrikli arabayı veren ülkede
otelin bana sağladığı ulaşım yöntemi biraz beklenmedik oldu.
- Merhaba. - Merhaba.
- Nasılsın? Eugene. - Evet. Eugene, çok memnun oldum.
- Adım Kay... - Kay.
- ...ve araban hazır. - Şuna bak.
Tokyo gibi modern bir şehirde çekçeklerin hâlâ uygun bir ulaşım aracı olmasına
şaşırdım aslında.
Evet. Artık sadece gezinti amacıyla kullanılıyor.
- Senin için eğlenceli bir iş mi? - Evet, çok eğlenceli.
- Çünkü suçluluk duyuyordum. - Öyle hissetme.
- Ben koşmak için doğmuşum. - Buna bayıldım.
"Ben koşmak için doğmuşum." Ben de oturmak için.
- Evet. Hadi... Evet, tabii. - Bir deneyelim, olur mu?
Lütfen... Evet, adımına dikkat et.
Umarım oldukça hızlı biridir
çünkü sıcak bir gün ve esinti iyi gelebilir.
Güvenlik için emniyet kemerini takacağım.
Ne hızda gidiyorsun?
Lütfen arkana yaslan ve rahatla.
Bir, iki, üç.
Hadi, başlayalım.
- Şimdilik iyi. - Çok sağ olun Bay Levy.
Bu işi uzun zamandır mı yapıyorsun Kay?
On dokuzuncu yılımdayım.
En çok ne kadar koştun?
- Sekiz saat olabilir. - Sekiz saat mi?
Nereye gittin? Kyoto'ya mı?
Hayır.
Şehrin nesini seviyorsun?
Evet. Yapacak çok farklı şeyler var.
Evet. Burada, Tokyo'da.
Bazı garip ve çılgın kültürler. Her şeyin bir arada var olması.
Hiç tehlike yaşadığın oluyor mu?
Evet, çünkü şöyle büyük arabalarla koşuyoruz.
Evet.
Sokakta çalışırken güvende olman çok önemli
çünkü otelin yolunu asla bulamam.
Şimdilik arkama yaslanıp hamaliyeyi Tokyolu Kay'e bırakıyorum
ve beni şehrin en eski ve sevilen turistik bölgelerinden Asakusa'ya götürüyor.
ASAKUSA NAKAMİSE ALIŞVERİŞ CADDESİ
- Zaman uçup gidiyor. Evet. - Gerçekten de. İnanılmaz.
- Teşekkür ederim. - Hayır, bu,
gezinmek için mükemmel bir yol.
- Teşekkür ederim. - Teşekkür ederim.
Karşıma çıkan en canlı karakterlerden biri bence.
Çılgıncasına harika.
Şehir tanıtımı olarak oldukça eşsizdi
ama başkalarının kelimenin tam anlamıyla beni taşımasına güvenemem.
Yani yaya olarak gezme vakti.
Sokakların ne kadar sessiz olduğunu fark ettim.
Bağıran kimseyi duymuyorsunuz,
korna sesi duymuyorsunuz.
Bu boyuttaki bir şehir için alışılmadık bir durum.
Ve Asakusa'nın keyiflerini keşfetmek için
bir rehber ayarladım
ama bir daha Kay kadar hoş bir şekilde renkli biriyle tanışacağımı sanmam.
- Selam. - Merhaba.
Çok erken konuşmuş olabilirim.
Adım Siber Tavşan.
- Peki, "Siber" mi diyeceğim yoksa... - Bana Siber Tavşan deyin.
- Siber Tavşan. - Evet.
Siber Tavşan'ın şöhreti de adı kadar benzersiz.
Forbes Asya'nın 30 yaş altı 30 listesinde yer alan bir kültürel video paylaşımcısı.
Doğu ile Batı arasında köprü kurmak hakkında
birçok video ve içerik hazırlıyor,
bir anlamda izleyicilerimi Japon kültürünün âdetleri konusunda eğitiyorum.
- Hiç moçi yedin mi? - Moçi mi?
Moçi, geleneksel bir Japon tatlısı. Buyur.
- Büyük bir lokma. - Şimdi söyle.
Tamam. Yürürken yememek
yazılı olmayan bir kuraldır...
İnanılmaz bir yazılı olmayan kural. Hatta artık yazılı bir kural olmalı.
- Gidelim mi? - Evet.
400 yıl önce
şehrin bu bölgesi hareketli bir eğlence semtiymiş.
Yani burada olman çok uygun. Los Angeles gibi, Japonya'nın Hollywood'u.
Japon gelenekleriyle bağ kurmanın bir yolu olarak
insanlar artık buraya sıklıkla kimonoyla geliyor.
Açıkçası kendimi özensiz giyinmiş gibi hissediyorum.
Senso-ji tapınağına gitmek üzereyiz
ve burası Tokyo'nun en eski tapınağı.
Dua etmeye, tanrıya ve atalarımıza saygılarımızı sunmaya geliriz.
Ayrıca falımıza bakarız.
Ben falcılıktan hoşlanmam.
Ne olacağını neden bilmek isteyesin ki?
Her sabah kalktığımda kendi ölümümü düşünmek istemem.
- Evet, numaran 78. - Yetmiş sekiz. Bu mu?
Yetmiş sekiz numara. En yüksek, mükemmel talih.
Sana en iyisi çıktı.
Tamam. Bunu planlamadık.
Hile yok.
En yüksek, en mükemmeli çıktı.
- Aslında... - Ne?
...en iyisi çıktıysa bunun çok kötü olduğunu söyleyen
yazılmamış bir kural vardır.
Neden böyle dedin peki?
Neden en yüksek, en mükemmel talih çıktı diye sevinirken
bunun çok kötü olduğunu söyledin?
Çünkü hayat iniş çıkışlarla doludur.
Bazen sadece normal olmak istersin,
- önce çıkış, sonra iniş olmadan. - Evet.
Bunu ister al, ister bırak.
- Alacağım... - Tabii.
...ve sonra okumaya devam edeceğim çünkü çok mükemmeldi.
Çok şanslısın Eugene.
Bence de.
Elbette bu inanılmaz derecede kötü iyi talih kehaneti
beni endişelendirdi.
Beynimin felaket senaryoları yazma eğilimi olduğunu duymak sizi şaşırtmaz.
Dolayısıyla doğal afetlere meyilli bir şehirde neler düşündüğümü tahmin edin.
Hatırlıyorum da Los Angeles'ta 15, 20 yıl önce bir deprem oldu.
Çok hafif türde bir sallanma durumuydu,
uyanıp her şeyin şöyle yaptığını hissettiğiniz bir durum.
Burada daha şiddetli depremler oluyor ve daha sık olduğunu da biliyorum.
"Daha sık" diyorum ama bu eksik bir beyan.
Aslında dünyanın sismik olarak en aktif bölgesindeyim.
Neden geldim?
Şu anda bir şey olabilir mi? Bilmiyorum.
Tokyo'nun devasa nüfusu üç tektonik plakanın karşılaştığı yerde yaşıyor
ve bu da depremler demek.
Ayrıca seller ve tayfunlara karşı da çok savunmasız.
Umarım Eugene iyidir. Bunlar oldukça yoğun olabiliyor.
Gerçek bir Tokyolu olmak nasıl bir şey? Öğrenmek üzereyim.
Albo ve Masa'nın alışılmadık bir teklifini istemeye istemeye kabul ettim.
Açıkçası o ikisine güvenebilir miyim bilmiyorum.
- Selam beyler. - Selam.
Merhaba.
Burası "Hanjo Can Güvenliği Öğrenme Merkezi."
Öğrenciler buraya gelip doğal afetleri öğreniyor.
Öğrencilere yetiyorsa bana da yeter.
Eugene, bu Tamora-san.
Burada, gerçek bir tayfunda karşılaşacağın
güçlü rüzgârları tecrübe edeceksin.
Tamam.
Belli ki Tamora- san
depremlerden anladığımı fark etmiş,
o yüzden eğitimimi felaketlerde hayatta kalma kılavuzunun
ikinci safhasına çıkarıyor: tayfunlar.
Ve ayrıca çok ama çok güçlü yağmurlar.
Tamam. Bunu beklemiyordum.
YAĞMUR VE RÜZGÂR GÜCÜ
Şahsen hava tahminine bakmadan asla evden çıkmam
ama anlaşılan, burada her ihtimale hazırlıklı olmak gerekiyor.
Ve botlar da var.
Neyse ki bana gerçek bir tayfunda
sahip olmayacağım güvenlik ekipmanını veriyorlar.
- Masa. - Evet?
Bunu daha önce yaptın mı?
Küçük bir çocukken yaşadım.
Tamam. Hayatta kalmış.
Başlıyoruz.
Tamam.
Bir felaketten bu kadar keyif alan hiç kimseyi görmemiştim.
Tamam. Başlayalım.
Albo ve Masa'ya güvenmemekte haklıymışım meğer
ama Tamora- san'a sürüklendiğimi görme zevkini yaşatmayacağım.
- Tamam mı? - Tamam.
Neden bu kadar mutlu?
- Hazır mısın? - Kafanızı eğin.
Ve sımsıkı tutunun.
Saniyede 30 metre hızla esen rüzgâr
ve saatte 50 mililitre yağmuru tecrübe edeceksiniz.
Üç, iki, bir, başla!
Hiç şakaları yok.
Masa, orada nasılsın?
Seni duyamıyorum Eugene.
Dublörsüz çalıştım. Bu bilinen bir şey.
Cruise, Levy, dublör kullanmadığımız bilinir.
Tayfun böyle bir şey mi?
Rahatlıkla bir dublör getirip ona bunu giydirebilirdim.
Kimse fark etmezdi. Gözlüğümü takardı.
Evet.
- Çok mutlu. - Evet.
Ama kendim yaptım ve bu yüzden iş bulabiliyorum.
Beklediğimden çok daha yoğundu.
Tutunacak bir şey yoksa
güle güle, değil mi?
Ve ne yazık ki yanınızda her zaman
gülümseyerek ne yapacağınızı söyleyen bir Tamora- san olmaz.
Tamam.
Tokyo, çok büyük bir nüfusa sahip devasa bir şehir
ve doğal afetler yaşıyorlar.
Üstlerine gelen çok şey oluyor
ama yine de halkta bir sükûnet var.
Tüm bunlar olurken olayları böyle aşıyorlar.
Yani bu... inanılmaz bir şey.
Bir tayfunla boy ölçüştükten sonra akşam yemeğinde Siber Tavşan'layım.
Rahatlamak, yemeğin tadını çıkarmak ve doğal afetleri düşünmemek amacındayız.
Hareketlenmeye başladı.
Tokyo, gerçekten de iki şehrin hikâyesi gibi,
gelenekselle yüksek teknolojinin büyüleyici bir karışımı.
Geçmişine daldıktan sonra şimdi modern bugününü keşfetmeye istekliyim.
On iki kat yüksekliğinde video tabelalar var.
Daha önce böyle bir şey gördün mü?
Sanırım hayatım boyunca yemeğe yürürken
hiç bu kadar neşelenmemiştim.
Japonya'nın başkenti yemek sevenler için bir cennet.
Başka hiçbir şehirde bu kadar Michelin yıldızlı restoran yok
ve burada, Sagaya restoranında
teknoloji, yemek ve sanatın mükemmel karşımını göreceğim sözü verildi.
Merhaba. Yeniden görüştüğümüze sevindim.
- Siber Tavşan, tanrım. - Ne düşünüyorsun?
Hayatımda bunun gibisini görmedim.
Yemekte bize katılanlar var...
- Erica. - Erica.
Ve Chris.
Bu restorana insanlar geliyor
- ve masada her kim varsa onlarla... - Yabancılarla.
- Yabancılar. - ...yiyor
ve ikinizle de tanışmak çok güzel.
Eğlenceli olacak.
Tokyo'nun restoran piyasasında birlikte yemek
gittikçe yayılıyor.
Selam Eugene. Memnun oldum.
Bu, nereden akıllarına geldi hayal edemiyorum.
Neyse ki deneyimin ardındaki tasarım ekibinden Saka
açıklamak için burada.
...Ay Çiçeği özel bir oda,
burada sanat eserlerimizin birinin içinde birçok duyunla yemek yiyebiliyorsun.
Vay canına, fikre bak. Nasıl oldu?
Yemekler geldiğinde
yemeğin içindeki dünyanın bir anlamda dışarı doğru yayılıp
masaya ve geniş alana
serildiğini göreceksin.
Heyecanlıyım.
Şehrin yüzde 92'sinden fazla bir bölümünde yeşil alan yok.
Buldukları çözüm tam Tokyo'ya göre:
Kapalı bir alanı doğa simülasyonuyla doldurmak.
Bakın, küçük bir kuş.
- Yemeğin o. - Yakalayabilirsen, evet.
Gurme misin?
Yemeyi severim.
Egzotik bir damak tadım yok. Mesela suşi yemem.
Hiç yemedin mi?
Hayır.
- Balık çiğ olduğu için mi? - Evet.
Bana göre değil. Pişirin. Ateşin üstüne koyun. İyice kızartın.
Sadece ben böyleyim. Milyarlarca insan yiyor, seviyor.
Sorun bende. Burada uyumsuz olan benim.
Belki çitin diğer tarafına atlayıp başlamam...
Bir şey geliyor.
Bu bir saşimi kompozisyonu
ve içinde deniz kestanesi var.
Sağda Japon yılan balığı var.
Şu anda çevrendeki alana bakarsan
- masadan su akıyor... - Su.
...ve tabaklarınızın konduğu yerlerde su ayrılıyor.
Açıkçası ev sahiplerimi kırmaktan korktuğum için
büyüleyici görsellere odaklanmakta zorlanıyorum.
Beni beklemeyin.
İnanın bana, beklemeyin.
Bugün yeni bir şey deneyeceksin.
Dünyanın geri kalanı suşiden keyif alabiliyorsa
hadi, Levy, sen de alabilirsin.
Tattım ve fena değildi.
Kötü değil.
Değil mi?
Şimdi başka bir şeye geçiyorum. Hadi bakalım.
Bu güzel. Hafifçe batıralım.
Bu güzel. Bunu yerim. Şuna bakın.
Yeni şeyler denemeye.
Zorlanmayı severim.
Bana iyi geliyor.
Ve zorlanmazsam
böyle şeyler hayatta yapmam.
Ve çiçeklerin değişimine bak. Vay canına.
Bu nehirde balıklar var.
Ama yeni çiçekler açıyor.
Vay.
Gerçekten çok acayip.
Bu, alandaki aksi hâlde konuşma şansın olmayacak
diğer insanlarla aranda bir bağ yaratıyor.
Çünkü şu anda eski dostlar gibiyiz ama daha yeni tanıştık, değil mi?
Evet.
Gerçekten inanılmaz.
Sarmalayan yemeklerden antik tapınaklara
bu karmaşık şehir adım adım,
katman katman kendisini bana gösteriyor
gibi geliyor.
Geldiğimde bana her şey daha da yabancı gelecek sanıyordum
ama bu şehirde sandığımdan daha rahat olduğumu fark ediyorum.
Yemek konusundaki maceracılığımla kendimi şaşırttım.
Çiğ balıkla ilk başarılı yakınlaşmamı bile yaşadım
ama bu sabah Japonların benim sıradan damak tadıma
daha uygun bir konuda da mükemmel olduğu tüyosunu aldım.
Oğlum Daniel
hayatında yediği en iyi yumurta salatası sandviçini burada,
Tokyo'da yediğini söyledi.
Yani ava çıktım.
Bulması kolay oluyormuş anlaşılan ama bugün öyle değil.
Yıllar boyunca arabaların ve elektroniğin üstesinden geldiler
ama şimdi büyük bir meydan okumayla karşı karşıyalar:
yumurta salatası sandviçi.
Ümit verici görünüyor.
- Sadece yumurta salatası mı var? - Evet.
Artık aramayın. Kazanan belli oldu.
Teşekkür ederim.
Oğlumu çok mutlu edeceğim.
Hayatım boyunca yumurta salatası yedim.
Bu, benim için ne önemli bir an bilemezsiniz.
Annemin Pazar kahvaltısı rutiniydi.
Çok güzeldir.
Şu sandviçin boyuna bakın.
Yumurta salatasını
hep annemin yaptığı gibi yaptım
ve yemekten asla sıkılmadığım tek şey.
Vay canına, çok güzel.
Ne kadar lezzetli olsa da
Tokyo'dan aldığım son tadın yumurta salatası sandviçi olmasına izin veremem.
Burası restoranlar sokağı sanki. Bir sürü lokanta var.
Yani ava devam.
Vay canına.
Amacım, daha geleneksel bir şey bulmak.
Buraya geldiğimden beri ilk kez sumodan bahsedildiğini görüyorum.
Japonya'dan ayrılırken
milli sporları sayılan şeyi görmemiş olmak istemem.
Sumo, MÖ 23'e kadar dayanıyor
ve tam tamına bir Japon sanatı.
Bana sumo konusunda bilgi verecek uzman kim biliyor musunuz peki?
Eugene.
Bir İrlandalı.
- Selam. - Selam. Sumo doyo'ya hoş geldin.
Elbette Japon değilsin.
Hayır ama 20 yıl önce Japonya'ya geldim ve ülkeye âşık oldum
ve sonra gelip burada yaşamaya başladım...
Tamam
...ve 20 yıldır buradayım ve her yönüyle bu sporun içindeyim.
İlginçtir, John da şehre
burada kalmaya karar verecek kadar âşık olmuş biri.
Bu spor hakkında çok az bilgim var.
Neden başlamış?
Aslen ülkenin her bölgesinden en güçlü şampiyonları getirirlermiş
ve onlar da imparatorun önünde maça çıkarlarmış.
O ilk sumo müsabakalarında kaybeden ölürmüş.
Yani başlarda gerçekten ölüm kalım savaşıymış.
Birilerinin dayak yemesini izlemek ister misin?
Olur, uzaktan. Tabii.
Onegaişimas.
Bunlar iri adamlar. İri adamlar.
Eugene. Müsabaka şöyle başlar:
İki güreşçi çömelir. El çırparlar
ve sonra ikisi de aynı anda hazır olunca başlarlar.
Bu adamların darbesini, gücünü, kuvvetini hissedebilirsin.
Şiddetten ne olursa olsun kaçınmak isterim.
Bu kadar yakınında olmayı sevmem.
Rakibini ringin dışına itebilirsen
ya da ayak tabanları dışında bir yerleri
ringin yüzeyine değerse kaybederler.
Vay canına.
Sumoda bir hakem olur.
İşi temelde aksiyonun sürmesini
ve her şeyin pürüzsüz ilerlemesini sağlamaktır.
Denemeye hazır mısın sence?
Ben mi, deneyeyim mi? Tabii. Evet.
Bilmen gereken üç kelime var.
İlki matta naş.
Matta naş.
Matta naş, vakit kalmadı demektir. Hadi, başlayalım.
Hakkiyoi! Hakkiyoi! Durmayın. Devam. Hakkiyoi!
Bu, gerçekten güreşmediklerinde, aksiyon yavaşladığında kullanılır.
Yoi! Hakkiyoi!
Sonra en sık duyduğun nokotta'dır.
Nokotta, nokotta. Nokotta, nokotta.
Bu da aslında hâlâ içeridesin demek. Daha bitmedi.
Nokotta, nokotta.
- Mata naş. - Mata naş.
- İlki bu. - "Hattinoy."
- Hakkiyoi. - Hakkiyoi.
Hatırlayamıyorum.
Peki, sonuncusu?
- No... - No...
- Noko... - Noko...
- Nokotta. - Nokotta.
Mükemmel.
Yeniden başlamadan hafızamı tazeleyeceğim çünkü biliyorsunuz, adamlar...
Gerçekten dönüp beni tokatlarlar bence.
Tamam. Peki. Vay, eğlenceliymiş aslında.
Ve böylece ringe çıkmaya hazırım.
Mata naş.
- Öz güvenli bir havan olmalı. - Evet.
Gösteriyi yöneten sensin.
Onlara kimin kim olduğunu gösteririm.
Ve sahne talimatları bununla bitmiyor.
John, Scorsese gibi oldu.
Elindeki şeyin adı gunbay.
Bu bir savaş yelpazesi.
Yelpazeyi kazanana doğrultup
şobu ari demelisin.
Şobu ari.
- Daha, daha, daha. Daha kızgın. - Şobu ari.
- Birazcık daha az kızgınca. - Şobu ari.
- İşte bu. - Artık çıkabilirsin.
Bunu sevdim.
Mata naş.
Hakkiyoi.
Nokotta, nokotta. Nokotta, nokotta.
Yabancı bir dil olsa bile
söylediğim kelimeleri çok ciddiye aldım...
Nokotta, nokotta. Nokotta.
...ve iki sumocu söylediklerimin öneminin farkındaydı.
Nokotta, nokotta.
Şobu ari.
- Mükemmeldi. - Oldukça iyi miydi?
- Başardın. Mükemmeldin. - Yeterince korkutucu muydu?
Ringdeki güreşçiler korkup saygı duydu gibi geldi bana.
Çok az hakem dikkati güreşçilerden uzaklaştırabilir
ama bunu yapabilecek biri varsa o da sensin.
Teşekkür ederim John.
Senden gelince önemi büyük oluyor.
Hakkiyoi.
Sanırım
John ve diğerleri neden Tokyo'ya âşık oldu anlayabiliyorum.
Nokotta, nokotta. Nokotta.
Sumo, başlarda basit gelen görsel bir gösteri
ama kendinizi verince keşfedecek çok şey var
ve bu açıdan şehirle paralel.
Vay canına, ne delilik.
Güreşçilerle yüzleştikten sonra otelime son kez dönerken
Tokyo bana son bir kez meydan okuyor:
Bir caddede karşıdan karşıya geçmek.
Şuna bakın. Çok acayip, değil mi?
Hiç böyle kitleler görmemiştim. Gerçekten Times Meydanı gibi ama 10 katı.
Dünyanın en yoğun kavşağı Şibuya Geçidinde
yoğun trafik, güneşin doğmasıyla başlayıp bütün gün sürüyor.
Bakalım, gerçekten çıkmaya kalktığımda ne olacak.
Her yeşil ışıkta 3.000 yaya yola çıkıyor.
Birkaç gündür burada olduğum için
diğer 2.999 yaya yapabiliyorsa benim de yapabileceğime inanıyorum.
Kalabalığı takip edeceğim. Hadi.
Birbiriyle çarpışan kimse görüyor musunuz? Hayır.
Mucizevi bir organizasyonu var.
Toronto şehrinin tamamıyla karşıdan karşıya geçmek gibi.
Buraya geldiğimde üç endişem vardı:
Kültür, dil ve yemekler.
Kültür: gerçekten muhteşem.
Dil: sorun yaşamadım.
Yiyecekler: hâlâ biraz alışmam gerek ama üstünde çalışacağım.
Şibuya'da karşıdan karşıya geçtim. Bu, gerçekten çılgıncasına güzel.
Bu şehrin nesinin
insanı kucakladığını kelimelere dökmek gerçekten zor.
Karmaşık bir ulus. Eski de var yeni de.
O spektrumun iki ucuna da kaymıyorum
ama yine de o iki şey arasında beni oldukça rahat ettiren
bir yol buldum.
Oğlum Daniel "Tokyo'ya gidince
tekrar tekrar dönmek isteyeceksin" demişti.
Bence Tokyo'nun tüm katmanlarını görmek için
bir, iki kez daha gelmek gerek.
Yani çocuk haklıymış.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü