กาลครั้งหนึ่งนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ได้กล่าวไว้ว่า "โลกคือหนังสือเล่มหนึ่ง
และผู้ที่ไม่เคยเดินทาง เปรียบเหมือนคนที่อ่านหนังสือเพียงหน้าเดียว"
บอกเลยว่า
ผมอ่านมาแล้วสองสามหน้า แล้วก็ไม่ค่อยอินกับเล่มนี้เท่าไหร่
มีหลายเหตุผลที่ทําให้ผมไม่อยากเดินทาง
เวลาที่หนาวเกินไป
ผมจะไม่สบายตัว
ว่ายในทะเลน้ําแข็งแบบล่อนจ้อนเหรอ
- ใช่ - ชวนทําอะไรน่าสนุกจัง
แล้วถ้าร้อนเกินไปล่ะ ผมก็ไม่สบายตัว
ผมวิ่งไวขนาดนั้นไม่ได้
- แต่ผม 75 แล้ว - ให้ช่วยไหม
ไม่ต้อง ผมเอาอยู่
และมันอาจถึงเวลาที่ผมต้องเปิดโลกสักที
พระเจ้าช่วย
เป็นการล้วงก้นช้างครั้งแรกของผมเลยนะเนี่ย
ส่วนที่เยี่ยมก็คือ
ผมจะได้พักในโรงแรมเลิศหรู
โอ้โฮ อลังการจริงๆ
ประเด็นคือ ผมเองก็ยินดีที่จะออกสํารวจโลกด้วย
- เดินระวังนะครับ - เสียวจริง
- ภูเขาสวยนะ - นั่นภูเขาไฟครับ
ภูเขาไฟเหรอ
โลกที่ผมเลี่ยงมาตลอดชีวิต
เหวอ เย็นไว้ เซดี้
คุณพระช่วยๆ คุณพระช่วย
แค่รอดมาได้ก็บุญแล้ว
นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมกระดก วอดก้าห้าป๊อกกับคนฟินแลนด์
สําหรับตัวผม ผมไม่มีวันเดินทางไปโตเกียวแน่
ผมกังวลหลายเรื่อง
วัฒนธรรมแปลกๆ ที่ผมไม่เคยสัมผัส
อาหารที่พิสดารเกินกว่าจะทานอย่างเพลิดเพลิน
ภาษาที่คุยไปผมก็ไม่มีทางเข้าใจ
แถมที่นั่นยังอึกทึกครึกโครมเกินจะพรรณนา
(โตเกียว)
แดเนียลลูกชายผมมาที่นี่หลายต่อหลายหน แถมยังสรรเสริญประเทศนี้มาก
เขาเอาแต่บอกว่า "พ่อต้องไปญี่ปุ่นนะ
ไปถึงแล้วพ่อต้องหลงรักมันแน่"
ดังนั้นเราจึงมาที่นี่ตามที่เขาบอก
แต่ผมน่ะไม่เหมือนลูกชายหรอกนะ
เขาเป็นผู้รักการเดินทางที่ไร้ซึ่งความกังวล ส่วนผมขี้ระแวงและหัวโบราณ
ผมไม่ได้รู้สึกสบายใจกับที่ไหนได้ง่ายๆ
ดังนั้นเมืองนี้ที่มีประชากรมากที่สุดในโลก จึงทําให้ผมรู้สึกประดังประเดเป็นพิเศษ
ผมคงต้องขอให้ใครสักคนไปส่ง คนที่นําทางผมไปไหนมาไหนได้
แย่หน่อยที่ผมนิยมความสะดวกสบาย มากกว่าความรวดเร็ว
ฉะนั้นมาดูกันว่ามันจะเป็นยังไง
- ไงยูจีน คนนิจิวะ - คนนิจิวะ
- โยนของใส่กระโปรงหลังเลย - จัดไป
- เอาผู้ติดตามมาด้วยเหรอ - ชาวแก๊งผมเอง
ในการทัวร์เมืองหลวงญี่ปุ่นของผม
ผมได้ไกด์ผู้ซึ่งเดินทางมาครึ่งโลก เพื่อยึดเมืองนี้เป็นบ้าน
ต่ําไปหน่อยใช่ไหม
- โทษทีนะครับ - รถไหนก็ไม่เหมาะกับคนแก่
- เป็นไซส์ญี่ปุ่น - ขึ้นได้แล้ว ฟิ้ว
- ผมยูจีน - อัลโบ้ครับ
- อัลโบ้ - พร้อมไหมครับ
ครับ พร้อมเท่าที่จะพร้อมได้
ผมจะพาคุณไปโรงแรมนะครับ
- ผมอาจเหยียบมิดเป็นพักๆ นะ - อาฮะ
และเมื่อเขาพูดว่า "เหยียบมิด" ให้ตายเหอะ เขาไม่ได้ล้อเล่น
- เป็นไงครับ - น่ากลัวครับ มันน่ากลัวมาก
ครั้งหนึ่งเคยเป็นหมู่บ้านประมงเล็กๆ ตอนนี้โตเกียวมีประชากร 40 ล้านคน
เหมือนเอาคนแคนาดาทั้งหมด มาอยู่ในพื้นที่เพียง .02% ของประเทศ
- ผมเองก็มาจากโทรอนโตนะ ดังนั้น... - คุณมาจากโทรอนโตเหรอ
คุณมาโตเกียวตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วมาทําไม
ตอนนั้นผมแค่หลงใหล อะไรที่ดูเหมือนเป็นอีกโลกหนึ่ง
อัลโบ้ไม่ได้มาคนเดียว
หนึ่งในสิบของชาวโตเกียวที่ตอนนี้อยู่ในวัย 20 เกิดในต่างประเทศ
เมืองนี้มีอะไรที่ทําให้คุณหลงหัวปักหัวปําเหรอ
ผมชอบอนิเมะ หนังกับรายการทีวีญี่ปุ่นมาตั้งแต่เด็ก
อธิบายให้เข้าท่าก็คือ
มันมีความรู้สึกคิดถึงสถานที่ที่ไม่เคยไปมาก่อน
การมาที่นี่และสัมผัสมันด้วยตัวเอง
จึงเหมือนเป็นวิดีโอเกมในโลกความจริง
บอกเลยว่าตอนนี้ ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในวิดีโอเกม
มันต้องมีอะไรสักอย่างในเมืองนี้ ที่ทําให้ผู้คนหลายล้านมาอาศัยอยู่
ผมอยากรู้จังว่าเจ้าสิ่งนั้นคืออะไร
ตรงนี้เปรียบเสมือน ศูนย์กลางของชีวิตในโตเกียวเมืองใหญ่
โห นี่มันสุดยอดเลย ดูผู้คนสิ
เป็นการเสพบรรยากาศเมืองสุดเจ๋งที่น่าทึ่งมาก
- ตีโค้งมาทางนี้และเราก็ถึงแล้ว - เหลือเชื่อเลย
ว้าว
- คราวหน้าเติมลมยางหน่อย - ไว้มารับคุณโดยเฉพาะ
ขอบคุณมากครับ สนุกมากเลย
ในอีกสองสามวันข้างหน้า
ผมจะพักอยู่ในโรงแรมโฮชิโนยะแห่งนี้ ที่ภายนอกเป็นโครงตาข่ายโลหะหรูหรา
เป็นการผสมผสานความโก้หรู เทคโนโลยีขั้นสูง และความเรียบง่ายแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม
ไม่ต่างจากตัวเมืองเลย
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ ขอต้อนรับสู่โฮชิโนยะโตเกียว
- ขอบคุณครับ - รบกวนถอดรองเท้าตรงนี้นะคะ
ดีนะที่ผมไม่ได้ใส่บู๊ทยาวถึงเข่ามา
ผมเข้าใจว่ามันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ แต่การไม่ใส่รองเท้า
มันทําผมกังวลเรื่องสภาพของถุงเท้านิดหน่อย
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
ฉันชื่อยูกะค่ะ จะเป็นคนพาคุณเดินชมรอบๆ นะคะ
ดีครับ เอาเลย
โรงแรมนี้เป็นเรียวกังร่วมสมัย
เรียวกังคือโรงแรมแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม ที่เฟื่องฟูเมื่อ 400 ร้อยปีที่แล้ว
(คุณยูจีน เลวีย์ ขอต้อนรับสู่โฮชิโนยะโตเกียว)
เรามีบานเลื่อนโชจิแนวญี่ปุ่น พื้นก็เป็นเสื่อทาทามิด้วย
เยี่ยมไปเลยครับ ฟูกนี่เหมือนวางบนพื้นเฉยๆ เลยนะ
- ดูตระหนกนะคะ - เปล่า ผมไม่ได้บอกว่ามันเป็นปัญหา
สําหรับคนวัยผม
แต่อาจต้องมีการบิดตัวหน่อย
เพื่อลุกออกจากเตียง
ห้องน้ําอยู่ทางนี้นะคะ
คนญี่ปุ่นชอบแช่อ่างค่ะ
ส่วนนี่คือโถส้วมของเรา
เหมือนมีเพื่อนอยู่ในนี้เลยเนอะ
ยูกะครับ ขอบคุณที่พาผมเดินดูนะ
- หวังว่าจะมีความสุขกับการเข้าพักกับเรา - แน่นอนครับ
แต่ก่อนอื่น ขอทําความคุ้นเคยกับห้องน้ํานี้สักพัก
ออกจะซับซ้อนแฮะ
ผมไม่ไว้ใจส้วมที่มีความสามารถรอบด้านกว่าผม
ตรงนี้เขียนว่าแรงดัน ออกจะน่ากลัวนะเนี่ย
ไม่รู้ว่ามันจะยิ่งฉีดแรงจนสะดุ้ง หรือฉีดเบาจนต้องหย่อนตูดลงอีก
ตรงนี้เขียนว่าตําแหน่ง
ถ้าอยู่ในตําแหน่งที่ไม่ถูกต้อง เราจะโดนว่าเอาหรือเปล่า
แบบว่าจะมีสัญญาณดังขึ้นมาไหม
ผมว่าพอพูดถึงโตเกียว มันมีทั้งความเก่าและความใหม่
ห้องนี้มีความเป็นเซน ซึ่งดีมากๆ
ที่หน้าต่างมีม่านบังแดดแบบญี่ปุ่น
แต่ก็ยังมีส้วมสมองกล
และนั่นเป็นส่วนผสม ที่ผมคิดว่าจะคอยมองหาในญี่ปุ่นนี้
แต่ตอนนี้ผมต้องหาทาง ไปเจออัลโบ้อีกครั้งให้ได้ก่อน
ที่บาร์ชื่อโฮชิกุมิ
เขาชวนผมไปย่านซังคาคุ ชิไต
หนึ่งในพื้นที่ส่วนน้อยของโตเกียว ที่ยังไม่ได้รับการปรับปรุงใหม่
ตอนนี้มันเก่าแล้วก็จะพังมิพังแหล่
ผมเข้าใจความรู้สึกเลย
ซอยนี้มันมีอะไรเยอะอย่าง ผมอ่านป้ายไม่ออก
ผมไม่รู้เลยว่าเราอยู่ที่ไหน
ยูจีน มาถึงจนได้นะครับ
นี่เพื่อนผมครับ มาสะ
- ยินดีที่ได้รู้จักครับ - ไง ยินดีที่ได้รู้จัก
เป็นเพื่อนชาวญี่ปุ่นของผม เริ่มจากดื่มอะไรก่อนดีไหม
ครับ ของเขาเป็นเบียร์สดญี่ปุ่น ส่วนผมดื่มวิสกี้ผสมโทนิก
คุณนี่อันตราย
- ผมขอเบียร์ญี่ปุ่นละกัน - ได้เลย
นี่คือบรรยากาศของบาร์ในย่านนี้
เก๋ไก๋และมีแต่วัยละอ่อน ซึ่งตอนนี้ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น
ครับ อาริกาโตะ
- เป็นญี่ปุ่นดี - ครับ
เวลาดื่มเบียร์เรามักจะพูดว่าคัมไป
- คัมไป - ใช่
คัมไป ชนแก้วๆ
- คุณทํางานอะไร มาสะ - ผมเป็นพนักงานออฟฟิศครับ
ในภาษาญี่ปุ่นคือซาราริมัง...
- โอเค - ซึ่งแปลตรงตัวว่า "มนุษย์เงินเดือน"
ได้ยินมาว่าทุ่มเททํางานหลายชั่วโมงมาก
คนญี่ปุ่นมักค้นพบตัวตนของพวกเขาส่วนหนึ่ง
จากที่ที่ตัวเองทํางาน
- มันกลายเป็นเผ่าของพวกเขา - โอเค
พอเลิกงานก็ต้องไปดื่มกับพวกพ้อง
บางทีก็ต้องดื่มยาวถึงเช้าวันถัดไปเลย
บ้าน่า
ต้องออกไปดื่มกับหัวหน้าทั้งคืนเนี่ยนะ
- ครับ - ปกติมากๆ
ความสมดุลในชีวิตการทํางาน เป็นอะไรที่ทําได้ยากมากสําหรับหลายคนที่นี่ครับ
ยากิโซบะมาแล้ว
โซ้ยเลยพวก
เวลากินเมนูเส้น เราต้องทําแบบนี้
- เราต้องสูด - สูดอาหารเข้าไปเหรอ
เส้นจะได้พากลิ่นรสเข้าไปด้วย
อีกเหตุผลหนึ่งก็คือเชฟจะได้รู้ว่า เราเอร็ดอร่อยกับอาหารของเขา
แทนที่จะบอกว่า "ขอโทษนะครับ นี่มันอร่อยมากเลย"
- เราบอกให้เขารู้ด้วยเสียง... - เวลาเรากิน
การสูดเนี่ย
เป็นอะไรที่ผมยังไม่ค่อยถนัด
เขาชอบสุดๆ ไปเลย
คุณทําได้ดีแล้ว
ผมลองทําดูแล้ว ไม่ง่ายเลยนะ
รู้สึกเหมือนว่าถ้าผมสูดเข้าไป มันจะไปอุดหลอดลมตาย
ตายเพราะการสูดเส้นคงดูไม่งาม
คุณคงไม่อยากจารึกมันไว้บนหลุมฝังศพ
ทําดีแล้ว
อันที่จริงผมชอบเมืองย่อมๆ นี้นะ
ผมอยู่ที่นี่มา 12 ปีแล้ว และยังคงรู้สึกเหมือนที่คุณรู้สึกในวันนี้
ชีวิตในญี่ปุ่นมันมีรายละเอียดปลีกย่อย ที่แตกต่างมากมาย
เราจะค่อยๆ เรียนรู้ไปในทุกๆ วัน
เห็นด้วยเลย
- คัมไป - คัมไป
ยินดีต้อนรับสู่ญี่ปุ่นครับ ยูจีน
เกียวโตเคยเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่น เมื่อ 154 ปีก่อน
กระทั่งจักรพรรดิตัดสินใจย้ายไปอยู่เมืองเอโดะ
และเปลี่ยนชื่อมันเป็นโตเกียว แปลว่า "เมืองหลวงฝั่งตะวันออก"
ไม่เลวสําหรับจักรพรรดิ ไม่เลวสําหรับตัวผม
ผมนอนหลับอุตุอยู่บนฟูก
ใช้เวลาลุกออกมาประมาณสิบนาทีก็จริง
แต่รู้ไหม ผมว่าผมควรต้องยืดเส้นยืดสาย ฉะนั้นถือว่าดีแล้ว
ผมตื่นเต้นที่จะได้ออกสํารวจเมือง
ผมอยากจะกลับไป แล้วบอกแดเนียลลูกชายผมได้ว่า
"โอเค ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกบอก เกี่ยวกับโตเกียว พ่อเห็นด้วยอย่างยิ่ง
มันเป็นเมืองที่น่าทึ่ง ทุกอย่างที่ลูกชอบ พ่อชอบหมด"
เพราะการเปลี่ยนแปลงที่ไม่หยุดนิ่ง
โตเกียวจึงถูกจํากัดความ ว่าเป็นเมืองที่ไร้ความทรงจํา
และนั่นเป็นคําพูดจากคนที่ผมก็ลืมชื่อไปแล้ว
ว้าว ข้างในตกแต่งได้สุดยอดเลย
สําหรับผม นี่แหละญี่ปุ่นแบบเดิมๆ
ด้วยจํานวนประชากรแฝงกลางวัน ที่มากที่สุดในโลก
ไม่แปลกที่โตเกียวจะเบ่งได้ ว่ามีสถานีที่พลุกพล่านที่สุด
ฉะนั้นในประเทศ ที่มีรถไฟความเร็วสูงให้เราโดยสาร
และรถยนต์ไฟฟ้าเจ้าแรก ที่ผลิตออกมาเป็นจํานวนมาก
พาหนะที่ทางโรงแรมจัดหาให้ผม จึงเป็นอะไรที่คาดไม่ถึง
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
- เป็นไงบ้าง ผมยูจีน - ครับ ยูจีน ยินดีที่ได้รู้จักครับ
- ผมเคย์ครับ - เคย์
- รถของคุณพร้อมแล้ว - ดูสิ
ผมแปลกใจนะที่รถลาก ยังเป็นพาหนะที่ใช้งานกันอยู่
ในเมืองสุดล้ําอย่างโตเกียว
ครับ เดี๋ยวนี้เราใช้มัน เที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวเท่านั้น
- สําหรับคุณ มันเป็นงานที่สนุกไหม - ครับ สนุกมากเลย
- เพราะผมรู้สึกผิดนิดหน่อย - อย่ารู้สึกผิดเลยครับ
- ผมเนี่ยเกิดมาเพื่อวิ่ง - ชอบจัง
"ผมเนี่ยเกิดมาเพื่อวิ่ง" ส่วนผมเกิดมาเพื่อนั่ง
- เหรอ งั้น... เชิญเลยครับ - งั้นลองนั่งเลยดีไหม
เชิญ... เหยียบระวังนะครับ
หวังว่าเขาจะไวนะ
เพราะวันนี้ร้อนเหลือเกิน รู้ไหม ได้ลมหน่อยก็ดี
ผมจะรัดเข็มขัดให้นะครับ เพื่อความปลอดภัย
คุณวิ่งไวแค่ไหน
เอนหลังสบายๆ เถอะครับ
หนึ่ง สอง สาม
ทีนี้เราจะไปละนะ
- พอได้ๆ - ขอบคุณมากครับ คุณเลวีย์
คุณทํางานนี้มานานแค่ไหนแล้ว เคย์
ปีนี้เป็นปีที่ 19 ของผมครับ
เคยวิ่งนานที่สุดแค่ไหน
- น่าจะแปดชั่วโมงครับ - แปดชั่วโมงเรอะ
ไปไหน เกียวโตรึไง
ไม่ใช่ครับ
คุณชอบอะไรในเมืองนี้
คือมันมีอะไรหลากหลายอย่างให้ทํา
ครับ ในโตเกียวนี้
มีทั้งวัฒนธรรมที่แปลกประหลาดและบ้าคลั่ง ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ร่วมกัน
คุณออกมานี่เจออันตรายบ้างไหม
ก็มีครับ เพราะเราวิ่ง บนทางเดียวกับรถใหญ่ๆ แบบนี้
นั่นสิ
มันสําคัญมากนะที่คุณควรรักษาเนื้อรักษาตัว ระหว่างที่ทํางานข้างนอกนี่
ไม่งั้นผมจะกลับโรงแรมไม่ได้
ตอนนี้ผมขอนั่งเอนหลังแล้วปล่อยให้เคย์ ชาวโตเกียวโดยกําเนิด ใช้ขาทํางาน
และพาผมไปย่านท่องเที่ยวที่เก่าแก่และเป็นที่นิยม มากที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองอย่างอาซากุสะ
(ถนนช้อปปิ้งอาซากุสะนากามิเสะ)
- เวลาผ่านไปเร็วจริง - เร็วจริงๆ ด้วย ไม่น่าเชื่อ
- อาริกาโตะ - ไม่ นี่เหมือนเป็น
วิธีชมเมืองที่เพอร์เฟกต์
- อาริกาโตะ - ขอบคุณนะครับ
เป็นคนที่มีชีวิตชีวาที่สุดคนหนึ่งที่ผมเคยเจอเลย
เจ๋งได้บ้าบอมาก
เป็นการอรัมภบทถึงเมืองที่แหวกแนวจริงๆ
แต่ผมจะพึ่งพาให้คนอื่นแบกผมไปไหนมาไหนไม่ได้
ตอนนี้จึงเป็นเวลาที่ต้องออกผจญภัยด้วยเท้า
สังเกตได้ว่าถนนแถวนี้เงียบมาก
ไม่มีเสียงคนตะโกนเลย
ไม่ได้ยินเสียงแตรรถ
ไม่ปกติเลยสําหรับเมืองที่มีขนาดเท่านี้
และเพื่อให้ได้พบพาน ความปีติแห่งอาซากุสะ
ผมได้นัดกับไกด์ไว้คนหนึ่ง
แต่สงสัยจังว่าผมจะเจอใครอีกไหม ที่ดี๊ด๊ามีชีวิตชีวาเหมือนเคย์
- สวัสดีครับ - คนนิจิวะ
พูดยังไม่ทันขาดคํา
ฉันชื่อไซเบอร์บันนี่ค่ะ
- ให้เรียกว่า "ไซเบอร์" หรือ... - เรียกไซเบอร์บันนี่เถอะค่ะ
- ไซเบอร์บันนี่ - ใช่ค่ะ
ไซเบอร์บันนี่มีกิตติศัพท์ที่โดดเด่นสมชื่อ
เธอเป็นวล็อกเกอร์สายวัฒนธรรมผู้ทรงอิทธิพล เธอติดโผใน Forbes Asia 30 Under 30
ฉันทําวิดีโอและคอนเทนต์เยอะมาก
เกี่ยวกับการลดช่องว่าง ระหว่างตะวันออกและตะวันตก
ออกแนวให้ความรู้คนดูเรื่อง กฎเกณฑ์ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่มักไม่มีใครระบุไว้
- เคยกินโมจิไหมคะ - โมจิเหรอ
โมจิเป็นขนมหวานดั้งเดิมของญี่ปุ่นค่ะ มาแล้ว
- คําใหญ่เชียวนะคะ - บอกช้าไปนะ
ทีนี้กฎแฝงก็คือ
คุณไม่ควรเดินไปกินไป ฉะนั้น...
นั่นเป็นกฎที่มหัศจรรย์มาก ควรเขียนมันออกมาเป็นลายลักษณ์อักษรได้แล้ว
- ต่อเลยนะ - ได้
สี่ร้อยปีก่อน
เมืองส่วนนี้เคยเป็นย่านบันเทิงที่คึกคัก
การที่คุณมาที่นี่จึงเหมาะมาก มันเหมือนเป็นแอลเอ เป็นฮอลลีวูดของญี่ปุ่น
เดี๋ยวนี้คนที่มาที่นี่มักแต่งกายด้วยชุดกิโมโน
เพื่อเป็นการผูกสัมพันธ์กับประเพณีญี่ปุ่น
บอกตรงๆ ว่าผมรู้สึกแต่งน้อยไปเลย
เรากําลังจะไปที่วัดเซนโซจินะคะ
และมันคือวัดที่เก่าแก่ที่สุดในโตเกียว
เรามาที่นี่เพื่ออธิษฐาน ทําความเคารพเทพเจ้าและบรรพบุรุษของเรา
มีการเสี่ยงทายทํานายดวง
ผมไม่อินกับการทํานายดวงเท่าไหร่
จะอยากรู้ไปทําไมว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น
ทุกเช้าตื่นมาผมไม่อยาก เอาแต่คิดเรื่องการตายของตัวเอง
- คุณได้เบอร์ 78 - เจ็ดสิบแปด อันนี้เหรอ
เบอร์ 78 ลาภอันประเสริฐสูงสุด
คุณได้เบอร์ที่ดีที่สุดเลย
โอเค นี่ไม่ได้เตี๊ยมไว้นะครับ
ไม่ได้ล็อกเลขด้วย
ได้ใบที่ดีที่สุด โชคดีที่สุด
- จริงๆ แล้ว... - อะไร
กฎว่ากันว่าถ้าได้ใบที่โชคดีที่สุด
อันที่จริงคือโชคร้ายมากๆ
ทําไมคุณถึงพูดแบบนี้ล่ะ
ทําไมบอกว่าจะโชคร้ายมากๆ ตอนผมกําลังแฮปปี้สุดๆ
ที่ได้ใบที่บอกว่าผมจะมีลาภอันประเสริฐสูงสุด
เพราะชีวิตมันมีขึ้นมีลงค่ะ
บางทีเราก็แค่อยากจะอยู่นิ่งๆ
- ไม่อยากจะขึ้นแล้วก็ต้องลง - ครับ
คุณจะเก็บมันไว้ หรือทิ้งไว้ที่นี่ก็ได้นะคะ
- เก็บละกัน... - ได้ค่ะ
และผมจะอ่านมันซ้ําๆ เพราะว่ามันประเสริฐล้ํา
คุณเป็นคนโชคดีมากนะคะ ยูจีน
ผมก็ว่างั้น
แน่นอนว่าคําทํานายที่ไม่ดีก็ร้ายเหลือเชื่อนี้
ทําผมวิตกจริต
คุณคงไม่แปลกใจที่ผมจะบอกว่า จิตผมมักจินตนาการถึงอะไรที่เลวร้าย
ในเมืองที่เสี่ยงต่อภัยพิบัติทางธรรมชาติ เดาสิว่าผมคิดไปในทางไหน
จําได้ว่าผมเคยอยู่ในเหตุแผ่นดินไหว ในลอสแองเจลิสเมื่อ 15 หรือ 20 ปีที่แล้ว
ตอนนั้นมันโยกเยกเบาๆ
พอเราตื่นมาก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันเป็นแบบนี้
ผมว่าที่นี่คงเจอแผ่นดินไหวรุนแรงกว่านี้ แล้วก็ถี่กว่านี้
ใช้คําว่า "ถี่กว่านี้" ก็ยังน้อยไป
ในความเป็นจริงผมอยู่ในเขต ที่มีแผ่นดินไหวเกิดขึ้นมากที่สุดในโลก
ผมมาทําไมเนี่ย
ตอนนี้อาจเกิดอะไรขึ้นก็ได้ ผมไม่มีทางรู้
ประชากรจํานวนมหาศาลของโตเกียว อาศัยอยู่บนจุดที่แผ่นเปลือกโลกสามแผ่นมาบรรจบ
ซึ่งหมายถึงแผ่นดินไหว
นอกจากนี้ยังเสี่ยงจะโดนน้ําท่วม และพายุไต้ฝุ่นอย่างมาก
หวังว่ายูจีนจะไม่เป็นอะไร สิ่งที่เราจะทํามันอาจเกินรับไหว
การเป็นชาวโตเกียว ที่แท้จริงเป็นยังไง ผมกําลังจะได้รู้
ผมรับคําชวนแปลกๆ ของอัลโบ้กับมาสะ อย่างไม่เต็มใจ
ไม่รู้เลยว่าจะเชื่อใจสองคนนั้นได้ไหม บอกตรงๆ
- ไงหนุ่มๆ - ไงครับ
คนนิจิวะ
ที่นี่คือ "ศูนย์การเรียนรู้ ด้านความปลอดภัยในชีวิตฮอนโจ"
เด็กนักเรียนมาที่นี่ เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับภัยธรรมชาติ
ไม่เลวสําหรับนักเรียน ไม่เลวสําหรับตัวผม
ยูจีนครับ นี่คือคุณทาโมระ
ที่นี่คุณจะได้สัมผัสกับลมแรงๆ
แบบที่จะได้เจอเวลาไต้ฝุ่นมาจริงๆ
โอเค
คุณทาโมระคงคิดว่า
ผมมีความเข้าใจเรื่องแผ่นดินไหวอยู่แล้ว
เขาเลยยกระดับการฝึกซ้อมของผมเป็นขั้นที่สอง
ของคู่มือการเอาชีวิตรอดจากภัยพิบัติ นั่นก็คือพายุไต้ฝุ่น
จากนั้นก็จะมีฝนกระหน่ําด้วย
โอเค เกินคาดไปนิด
(ความแรงของฝนและลม)
ส่วนตัวผมเช็กพยากรณ์อากาศ ก่อนออกจากบ้านทุกครั้ง
แต่ชัดเลยว่าที่นี่ เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมสําหรับทุกสถานการณ์
มีบู๊ทติดมาด้วย
โชคดีที่พวกเขามี อุปกรณ์ป้องกันทุกอย่างให้ผม
ซึ่งผมคงไม่มีใส่เวลาไต้ฝุ่นเข้าจริงๆ
- มาสะ - ครับ
คุณเคยลองมาก่อนเหรอ
ผมเคยตอนเป็นเด็กเล็กๆ น่ะครับ
เยี่ยมเลย เขารอดมาได้
เรียบร้อย
เอาละ
โอเค
ไม่เคยเห็นใครที่สนุกกับภัยพิบัติขนาดนี้เลย
เอาละ ไปกันเลย
สรุปว่าผมคิดถูก อย่าเชื่อใจอัลโบ้กับมาสะ
แต่ผมจะไม่ยอมโดนน้ําซัด ให้สมใจคุณทาโมระหรอกนะ
- โอเคนะ - โอเค
ทําไมเขาดูสะใจจัง
- พร้อมไหม - ก้มหน้าลงไป
และจับไว้ให้มั่น
พวกคุณจะได้พบกับลม ความเร็ว 30 เมตรต่อวินาที
และฝนปริมาณ 50 มิลลิลิตรต่อชั่วโมง
สาม สอง หนึ่ง เริ่ม!
ยูจีน: ไม่ใช่เล่นๆ นะเนี่ย
ยูจีน: มาสะ ข้างหลังเป็นไง
มาสะ: ผมไม่ได้ยินคุณ ยูจีน
ใครๆ ก็รู้ว่าที่ผ่านมาผมไม่ใช้สตั๊นท์
ทั้งครูซทั้งเลวีย์ต่างก็เล่นฉากเสี่ยงตายเอง
ไต้ฝุ่นเป็นแบบนี้เองเหรอ
ผมแอบให้สตั๊นท์แมนใส่ชุดนี้เข้าไปก็ได้
ไม่มีใครรู้หรอก เอาแว่นให้ใส่ก็จบ
ครับ
- สบายบรื๋อสะดือโบ๋ - ดี
แต่ผมเข้าไปเอง ผมถึงได้ยังอยู่ในวงการ
นี่มันสาหัสกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ
ถ้าไม่ได้ยึดจับอะไรไว้
ก็ซาโยนาระแน่นอน ถูกไหม
และที่แย่ก็คือเราไม่ได้มี
คุณทาโมระยิ้มร่า มาบอกว่าต้องทําอะไรๆ เสมอไป
โอเค
โตเกียวเป็นเมืองขนาดใหญ่ ที่มีประชากรมากมายมหาศาล
และพวกเขาก็มีภัยธรรมชาติ
หลายอย่างประเดประดังเข้าหาพวกเขา
แต่ผู้คนก็ยังเปี่ยมด้วยความสงบ
ทั้งที่กําลังโดนถาโถม พวกเขาก็ผ่านไปได้แบบนี้ ด้วยความสุขุมและสงบ
เป็นอะไรที่เหลือเชื่อมาก
หลังจากเจอกับพายุไต้ฝุ่น ผมกลับไปหาไซเบอร์บันนี่เพื่อทานมื้อค่ํา
เรากะจะผ่อนคลาย เพลิดเพลินกับอาหารรสเลิศ และไม่คิดถึงเรื่องภัยธรรมชาติ
ค่อนข้างพลุกพล่านทีเดียว
โตเกียวเป็นเมืองที่มีสองขั้ว
เป็นการผสมผสานที่น่าตื่นตาตื่นใจ ระหว่างความดั้งเดิมและความไฮเทค
หลังจากได้ล้วงลึกอดีต ตอนนี้ผมตื่นเต้นที่จะสํารวจปัจจุบันอันทันสมัย
มันเหมือนจอวิดีโอโฆษณาสูง 12 ชั้น
เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อนไหม
นี่คือการเดินไปกินมื้อค่ําที่ทําให้ใจฟูที่สุด
ที่ผมเคยได้สัมผัสในชีวิตนี้
เมืองหลวงของญี่ปุ่นเป็นสวรรค์ของคนรักอาหาร
และมีร้านอาหาร ที่ได้มิชลินสตาร์มากกว่าเมืองอื่นๆ
และนี่คือร้านอาหารที่ชื่อซากายะ
ว่ากันว่าผมจะได้รับทั้งเทคโนโลยี อาหาร และศิลปะที่ผสานกันอย่างลงตัว
คนนิจิวะ ดีใจที่ได้เจอกันอีกนะคะ
- ไซเบอร์บันนี่ แม่เจ้า - เป็นไงคะ
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย
แขกที่มาร่วมกินมื้อค่ํากับเราคือ...
- เอริก้าค่ะ - เอริก้านะ
แล้วก็คริสครับ
นี่เป็นร้านแบบที่อยู่ดีๆ ก็มีคนมา
- แล้วเราก็กินข้าวกับใครก็ไม่รู้... - กับคนแปลกหน้าครับ
- คนแปลกหน้า - ที่นี่
และผมยินดีมากๆ ที่ได้เจอพวกคุณทั้งสอง
ต้องสนุกแน่ๆ ครับ
การร่วมโต๊ะอาหารกันเป็นที่นิยมมากขึ้นเรื่อยๆ
ในวงการร้านอาหารของโตเกียว
สวัสดีค่ะ ยูจีน ยินดีที่ได้รู้จัก
นึกไม่ออกเลยว่าคนเราคิดอะไรแบบนี้ได้ไง
โชคดีที่ซากะ หนึ่งในทีมออกแบบ เบื้องหลังการสร้างประสบการณ์นี้
ได้มาอธิบายให้เราฟังแล้ว
ห้องมูนฟลาวเวอร์เป็นห้องพิเศษ
ที่คุณจะได้สัมผัสประสบการณ์ที่หลากหลาย ในการทานอาหารท่ามกลางงานศิลป์ของเรา
ว้าว แนวคิดเป็นงี้เอง ทําได้ไงครับ
เมื่ออาหารถูกเสิร์ฟ
คุณจะได้เห็นโลกที่อยู่ในอาหารแต่ละจาน
เหมือนมันเปิดออกมาและเผยให้เห็นบนโต๊ะ
ในพื้นที่ขนาดใหญ่
ตั้งตารอแล้วเนี่ย
กว่า 92% ของเมืองนี้ไม่ใช่พื้นที่สีเขียว
วิธีแก้ปัญหาก็สมเป็นโตเกียวจริงๆ
ก็คือเอาธรรมชาติจําลองมาไว้ในร่ม
ดูสิ เจ้านกน้อย
- นั่นแหละอาหารคุณ - ถ้าจับได้ก็กินแน่
คุณเป็นนักชิมหรือเปล่าคะ
ผมก็ชอบกินนะ
แต่ผมไม่นิยมของแปลก อย่างเช่นผมไม่กินซูชิ
ไม่เคยกินซูชิเลยเหรอคะ
ไม่เคย
- เพราะมีปลาดิบใช่ไหม - ใช่
ไม่ใช่แนวผม เอาไปทําสุกก่อน ตั้งไฟซะ ย่างได้ยิ่งดี
มีผมคนเดียว ผู้คนหลายพันล้านกินมันแล้วก็ชอบ
เป็นที่ผมเอง ผมมันคนประหลาด
อาจถึงเวลาที่ผมต้องออกมาจากกรอบแล้วเริ่ม...
อุ๊ย มีอะไรมาก็ไม่รู้
- นี่เป็นเซ็ตรวมซาชิมิครับ - อาฮะ
ประกอบด้วยหอยเม่น
ทางขวามือคือปลาไหลญี่ปุ่น
ตอนนี้ ถ้าคุณมองไปยังพื้นที่รอบๆ
- จะเห็นสายน้ําไหลผ่านโต๊ะ - น้ํา
และจานของคุณก็วางอยู่บนส่วนที่เป็นน้ํา
ขอบอกว่ามันยากที่จะมีสมาธิ
มองดูภาพศิลป์อันชวนตะลึง เพราะผมมัวแต่กลัวว่าจะทําเจ้าบ้านขุ่นเคือง
ไม่ต้องรอนะครับ
เชื่อผม อย่ารอผมเลย
วันนี้แหละเป็นวันที่คุณจะได้ลองอะไรใหม่ๆ
ถ้าคนทั้งโลกบอกว่าซูชิอร่อย
เอาน่า เลวีย์ นายอาจอร่อยกับมันได้
ผมชิมนิดนึง แล้วมันก็โอเค
ไม่แย่นะครับ
ไม่แย่เนอะ
ทีนี้ลองอย่างอื่นบ้าง ลุยเลย
อันนี้ดี ขอจิ้มนิดนึง
อันนี้อร่อย ผมกินได้ ดูสิ
ดื่มให้แก่การลองอะไรใหม่ๆ
ผมชอบที่โดนกดดัน
มันดีนะ ดีสําหรับผม
ถ้าผมไม่ถูกกดดัน
เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นกับผมแน่นอน
ดูดอกไม้กําลังเปลี่ยนไปสิคะ ว้าว
มีปลาในแม่น้ําด้วยแน่ะ
ดอกใหม่ก็กําลังจะบาน
ว้าว
วิเศษจริงๆ
มันสร้างความสัมพันธ์ ระหว่างผู้คนในพื้นที่เดียวกัน
ที่คุณอาจไม่มีโอกาสได้พูดคุยด้วย
เราเหมือนเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ ทั้งที่เพิ่งเจอกันเองเนอะ
ใช่ไหม
นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ ครับ
จากมื้ออาหารอันดื่มด่ําไปจนถึงวัดเก่าแก่
มันให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเมืองที่ซับซ้อนแห่งนี้
กําลังค่อยๆ เผยตัวตนออกมาให้ผมเห็น
ทีละชั้น ทีละชั้น
ตอนผมมาถึงที่นี่ ผมนึกว่าทุกอย่างจะแปลกประหลาดกว่านี้เสียอีก
แต่กลับพบว่าผมสบายใจกับเมืองนี้มากกว่าที่คิด
การเสี่ยงลองกินของประหลาดยังทําผมแปลกใจ
ผมเอาชนะปลาดิบได้เป็นครั้งแรกด้วย
แต่เช้าวันนี้มีสายบอกผมมาว่า ชาวญี่ปุ่นยังเก่งในอะไรที่
ออกจะสอดคล้องกับต่อมรับรสจืดชืดของผม
แดเนียลลูกชายผม
บอกผมว่าแซนด์วิชสลัดไข่ที่อร่อยลิ้นที่สุด
อยู่ในโตเกียวนี้เอง
ผมเลยมาตามล่าหามัน
มันควรหาเจอได้ง่ายๆ แหละ แต่ไม่ใช่วันนี้
ผมรู้ว่าประเทศนี้ตีตลาดรถยนต์ และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มาหลายปี
แต่ตอนนี้พวกเขากําลังจะครองสิ่งที่ยิ่งใหญ่
แซนด์วิชสลัดไข่
น่าจะใช่นะนั่น
(แซนด์วิช อเมริกันแซนด์วิช)
- มีแต่สลัดไข่เหรอครับ - ใช่ครับ
ถูกต้องนะคร้าบ ไม่ต้องสืบแล้ว ใช่ร้านนี้ชัวร์
อาริกาโตะ
ขอบคุณครับ ลูกชายผมจะต้องดีใจมาก
สลัดไข่เป็นอะไรที่ผมกินมาทั้งชีวิต
คุณไม่รู้หรอกว่าสิ่งนี้พิเศษสําหรับผมแค่ไหน
เหมือนเป็นบรันช์ที่แม่ผมกินประจําทุกวันอาทิตย์
งดงามเหลือเกิน
ดูขนาดของมันสิ
สลัดไข่เป็นอะไรที่ผมทําเสมอมา
สูตรเดียวกับที่แม่ผมทําเป๊ะ
และมันเป็นสิ่งเดียวที่ผมกินได้ไม่เคยเบื่อ
ว้าว มันดีมากเลย
ถึงจะอร่อยแค่ไหน
ผมก็ปล่อยให้แซนด์วิชสลัดไข่ เป็นสิ่งสุดท้ายที่ได้ลิ้มรสในโตเกียวไม่ได้
แถบนี้เหมือนจะขายอาหารหมด ดูมีร้านอาหารเยอะมาก
(จังโกะ เอโดซาวะ)
ผมเลยต้องกลับมาตามล่า...
โอ้โฮ
หาสิ่งที่ดั้งเดิมยิ่งกว่า
นี่เป็นสิ่งแรกที่เกี่ยวข้องกับซูโม่ ที่ผมเจอตั้งแต่มาที่นี่
(ร้านอาหารจังโกะ)
ผมไม่อยากจากญี่ปุ่นไป
โดยไม่ได้เห็นสิ่งที่ถือว่าเป็นกีฬาประจําชาติ
ซูโม่ถือกําเนิดตั้งแต่ 23 ปีก่อนคริสตกาล
และได้กลายเป็นรูปแบบศิลปะของญี่ปุ่นที่สําคัญยิ่ง
รู้ไหมว่าผมต้องไปหาใคร ถึงจะได้ข้อมูลวงในเกี่ยวกับซูโม่
ยูจีน
ชาวไอริช
- สวัสดีครับ - สวัสดี ขอต้อนรับสู่โดเฮียว สังเวียนซูโม่
ดูออกนะ คุณไม่ใช่คนญี่ปุ่นนี่
ไม่ใช่ครับ แต่ผมมาญี่ปุ่นเมื่อ 20 ปีก่อน แล้วก็หลงรักประเทศนี้
จากนั้นก็เลยกลับมาอยู่ที่นี่
โอเค
แล้วผมก็อยู่ตรงนี้ และมีส่วนร่วมในกีฬานี้ในทุกอณูตลอด 20 ปี
ที่น่าสนใจคือจอห์นก็เป็นอีกหนึ่งคน
ที่หลงใหลในเมืองนี้มากจนตัดสินใจยึดมันเป็นบ้าน
ผมแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกีฬานี้เลย
ทําไมมันถึงเกิดขึ้นได้ครับ
เดิมทีมันเป็นการนําแชมป์ที่แข็งแกร่งที่สุด จากแต่ละภาคของประเทศ
มาต่อสู้กันต่อหน้าจักรพรรดิ
ในการแข่งขันซูโม่ครั้งแรกนั้น ผู้แพ้เสียชีวิต
ฉะนั้นจุดเริ่มต้นของมันคือความเป็นความตาย
อยากเห็นหนุ่มๆ อัดกันไหม
แน่นอน ขออยู่ห่างๆ นะ
โอเนไงชิมัส
ตัวใหญ่กันจริง ตัวใหญ่บิ๊กเบิ้ม
ยูจีนครับ ตอนเริ่มมันจะเป็นแบบนี้
นักมวยปล้ําทั้งสองย่อตัวลง ปรบมือ
แล้วพอทั้งสองพร้อมแล้ว ก็ลุย
คุณจะรู้สึกได้ถึงแรงกระแทก พลัง ความแข็งแกร่งของคนเหล่านี้
ผมพยายามทําทุกอย่างเพื่อเลี่ยงความรุนแรง
ผมไม่อยากเข้าไปใกล้ขนาดนั้น
ถ้าดันคู่ต่อสู้ออกนอกวงแหวนได้
หรือถ้าคู่ต่อสู้คุณแตะขอบวง
ด้วยส่วนใดส่วนหนึ่งที่ไม่ใช่ส้นเท้า ถือว่าแพ้
โห
ในซูโม่ก็มีผู้ตัดสินนะครับ
หน้าที่หลักๆ ของเขาคือดําเนินการแข่งขัน
และทําให้ทุกอย่างราบรื่น
คุณอยากลองหน่อยไหม
ผมเนี่ยนะ ให้ลองเหรอ ก็ได้ เอาสิ
มีสามคําที่คุณต้องรู้เอาไว้
คําแรกคือมัตตะนาชิ
มัตตะนาชิ
คําว่ามัตตะนาชิแปลว่าถึงเวลาแล้ว เริ่มได้
ฮักคิโยอิๆ อย่าหยุด บุกเข้าไป ฮักคิโยอิ!
จะใช้เวลาที่พวกเขาไม่ค่อยยอมสู้ และทําอะไรเชื่องช้า
โยอิ ฮักคิโยอิ!
สุดท้าย คําที่คุณจะได้ยินบ่อยสุดคือโนคตตะ
โนคตตะๆ โนคตตะๆ
ซึ่งแปลง่ายๆ ว่าคุณยังอยู่ในวง มันยังไม่จบ
- โนะ... - โนคตตะๆ
- มัตตะนาชิ - มัตตะนาชิ
- นั่นคําแรก - "ฮัตเตโนอิ"
- ฮักคิโยอิ - ฮักคิโยอิ
จําไม่ได้อะ
แล้วคําสุดท้ายอะไร
- โน... - โน...
- โนโค... - โนโค...
- โนคตตะ - โนคตตะ
เพอร์เฟกต์
เดี๋ยวจะทวนอีกทีก่อนกลับเข้าไป เพราะคนพวกนั้นอาจ...
พวกเขาหันมาตบผมแหง คิดว่านะ
เอาละ มาเลย ให้ตายสิ น่าสนุกนะเนี่ย
และด้วยสามคํานั้นผมก็พร้อมไปอยู่กลางวง
มัตตะนาชิ
- คุณต้องเบ่งพลังความมั่นใจออกมา - ได้
คุณคือคนที่คุมการแข่งอยู่
เดี๋ยวผมจะทําให้รู้ใครหมู่ใครจ่า
แต่แล้วการกํากับสังเวียนไม่ได้จบเพียงแค่นั้น
จอห์นกํากับผมทุกท่วงท่าเหมือนเป็นสกอร์เซซี
ที่คุณถืออยู่คือกุนไบ
มันคือพัดสงคราม
คุณต้องชี้พัดไปทางฝั่งของผู้ชนะ
แล้วพูดว่าโชบุอาริ
โชบุอาริ
- หนักแน่นอีก ใส่ความดุดัน - โชบุอาริ
- ดุน้อยลงอีกนิด - โชบุอาริ
- นั่นแหละ - คุณไปได้แล้ว
ดีเลย
มัตตะนาชิ
ฮักคิโยอิ
โนคตตะๆ โนคตตะๆ
ถึงจะต่างภาษา
ผมก็พูดออกมาด้วยความจริงจัง
โนคตตะๆ โนคตตะ
และนักซูโม่ทั้งสองก็รู้แก่นสารของสิ่งที่ผมพูด
โนคตตะๆ
โชบุอาริ
- ยอดเยี่ยมมากครับ - ดีมากเลยเหรอ
- คุณทําได้ดี สมบูรณ์แบบเลย - น่ากลัวพอไหม
ผมรู้สึกเหมือนได้รับความเคารพยําเกรง จากนักมวยปล้ําในสังเวียน
มีผู้ตัดสินน้อยคนที่ดึงความสนใจของนักมวยปล้ําได้
แต่ถ้าจะมีใครทําได้ ผมก็มั่นใจในตัวคุณ
ขอบคุณนะครับ จอห์น
คําชมจากคุณมีความหมายมาก
ฮักคิโยอิ
รู้ไหม ผมว่าผมเห็นแล้ว
ว่าทําไมจอห์นกับคนอื่นๆ ถึงได้หลงรักโตเกียว
โนคตตะๆ โนคตตะ
ซูโม่เป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตา ซึ่งช่วงแรกอาจดูไม่ซับซ้อน
แต่หากดูอย่างตั้งใจ มันยังมีอะไรอีกมากมายให้ค้นพบ
และมันคล้ายกับเมืองนี้ในแง่นั้น
ว้าว นี่มันบ้ามาก
ระหว่างเดินกลับโรงแรม เป็นเที่ยวสุดท้ายหลังจากเผชิญกับสองนักมวยปล้ํา
โตเกียวก็มอบความท้าทายทิ้งทวนให้กับผม
นั่นคือการข้ามถนนจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่ง
ดูนี่สิ เหลือเชื่อเลยใช่ไหมล่ะครับ
ผมไม่เคยเห็นมวลชนมากขนาดนี้ แบบสิบเท่าของไทม์สแควร์เลย
ที่แยกชิบูย่า แยกที่มีผู้คนคับคั่งที่สุด
ชั่วโมงเร่งด่วนเริ่มต้นเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น และยาวนานไปตลอดทั้งวัน
มาดูกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก่อนที่ผมจะออกไปเสี่ยงตาย
คนเดินเท้า 3,000 คน จะก้าวออกมาทุกครั้งที่ไฟเขียว
ผมอยู่ที่นี่มาสองสามวันแล้ว ตอนนี้ผมมั่นใจ
ถ้า 2,999 คนข้ามได้ ผมก็ต้องทําได้
ผมจะตามฝูงชนไป มาเร็ว
เห็นคนเดินชนกันบ้างไหม ไม่มีเลยเนอะ
เป็นการจัดระเบียบที่น่าอัศจรรย์
เหมือนเอาคนทั้งโทรอนโตมาข้ามถนน
ตอนผมมาที่นี่ ผมเป็นห่วงอยู่สามเรื่อง
วัฒนธรรม ภาษา แล้วก็อาหาร
วัฒนธรรม ดีเลิศประเสริฐศรี
ภาษา ผมไม่มีปัญหา
อาหาร ยังต้องทําความคุ้นเคยอีกนิด แต่ผมจะพยายาม
ผมข้ามแยกชิบูย่าแล้ว มันช่างสวยงามจริงๆ
มันไม่ง่ายที่จะอธิบายเป็นคําพูด
ว่าอะไรในเมืองนี้ที่อ้าแขนรับเราไว้
มันเป็นประเทศที่ซับซ้อน มีทั้งความเก่าและความใหม่
ใจผมไม่ได้เอนสุดตัวไปในทางใดทางหนึ่ง
ผมได้พบทางที่ผมรู้สึกสบายใจ
ระหว่างสองสิ่งนั้น
แดเนียลลูกชายผมบอกว่า "รู้ไหม พอไปโตเกียวแล้วนะ
พ่อจะอยากกลับไปที่นั่นอีกครั้งแล้วครั้งเล่า"
ผมว่าถ้าจะลอกเปลือกโตเกียว
ผมก็คงต้องมาอีกครั้งสองครั้ง
ลูกชายผมพูดถูก
คําบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์