Büyük bir felsefeci bir keresinde "Dünya bir kitaptır
ve yolculuk etmeyenler sadece bir sayfasını okur" demiş.
Birkaç sayfa
okuduğumu söylemeliyim ama kitaba deli olmuyorum.
Birçok nedenden ötürü yolculuk etmek için sabırsızlanmıyorum.
Çok soğuk olunca
rahat edemiyorum.
Buzda çıplak yüzmek mi?
- Evet. - Muhteşem bir davet.
Çok sıcak olunca bilin, ne oluyor? Rahat edemiyorum.
O kadar hızlı gidemem.
- Ama 75 yaşındayım. - Yardım lazım mı?
Hayır, hallederim.
Ve belki ufkumu genişletme vaktim gelmiştir.
Tanrım.
İlk kez elimi bir filin götüne sokuyorum.
İşin iyi tarafı,
inanılmaz otellerde kalıyorum.
Tanrım. Muhteşem.
Şu şartla, dışarıda olanları keşfetmeyi de kabul ettim.
- Adımınıza dikkat edin. - Ciddi misin?
- Çok güzel bir dağ. - Volkan o.
Volkan mı?
Hayatım boyunca kaçındığım bir dünya.
Sadie.
Tanrım.
Hayatta kalmak bile harika olur.
Bir Finlandiyalıyla son kez beş votka içiyorum.
Avrupa'nın batıdaki ucundayım.
Kuzey Amerika'ya en yakın Avrupa şehri
ama hakkında hiçbir şey bilmediğim bir şehir.
LİZBON
Avrupa'yı seviyorum.
Roma, Londra ve Paris'e gittim...
...ve o şehirler hakkında çok şey biliyorum.
Lizbon'u haritada bile bulamam. Bunu söylediğim için utanıyorum.
Ama Avrupa'nın en güneşli başkenti olduğu söylendi.
Son yıllarda turist sayısının iki katına çıkmasının nedeni bu olabilir mi?
Buradayken benim kesinlikle bilmediğim
neyi bildiklerini anlamaya çalışacağım.
Benim için mi geldi bu?
Bana Lizbon'a hoş geldin diyen yerel rehber ve yakışıklı Bernardo.
Arabası da bıyığından bile daha eski usul Hollywood.
- Benim için mi? - Evet, senin için.
- Gidelim. - Gidelim.
Tamam, Bernardo. Bana Lizbon'dan bahset.
Roma'dan neredeyse 400 yıl daha eski.
Roma'dan 400 yıl eski mi?
Biz, bir yeri dedeler hatırlıyorsa antik diyoruz.
Burası 3.000 yıldan uzun süredir var.
Çok güzel.
Kesinlikle.
Atlantik'in girişinde yer aldığı için
Lizbon, Avrupa'yla Afrika arasındaki ticarette önemli bir liman olmuş.
Burası ana meydanımız. Zamanında ticaret merkeziymiş.
Yani gemiler gelip mallarını buraya getirirmiş.
O meydanda ticaret yapılırmış.
Aynen öyle.
Lizbon'un altın çağı 16. yüzyıl olsa da
modern döneme kadar oldukça etkili bir şehir olmuş.
Hatta 2. Dünya Savaşı'nda lakabı "casuslar şehri" olmuş
çünkü hem Nazi hem de müttefik ajanları burada gizli görevdeymiş.
Ayrıca Lizbon yedi tepeli şehir olarak da bilinir.
Şehirde yediden çok daha fazla tepe var gibi
ve sanki girdiğimiz her cadde kaldırım taşıyla kaplı.
Evet.
Umarım Bernardo iyi bir masör tanıyordur.
Evet, Eugene, geldik.
O meşhur tepelerden birinin üstündeki otelim
eski bir saray
ve en meşhur müşterisi gösterişli bir aristokratmış.
- Hoş geldiniz Bay Levy. - Çok güzel.
Fazla gündelik giyinmişim.
Bu adama bahşiş mi vereyim, düelloya mı davet edeyim bilemedim.
Ne hoş bir yer.
Palacio'nun içi yaklaşımı kesinlikle daha azı daha iyidir olmayan
kontun zevkini yansıtıyor.
Eski sarayı olabildiğince... korumak istedik.
Otelin müdürü Margarida, beni diğer paha biçilemez antikaların yanında
kendimi evinde hissedeceğim kraliyet süitine yerleştiriyor.
Çok güzel.
Burada bir çini mağazasındaki kadar rahatım,
bir şey kıracağım diye ödüm kopuyor.
Burada gördüğünüz her şeyin yapılmasını Verride Kontu istemiş.
- Verride Kontu. - Verride.
Benim için kolay, Yahudi olduğum için
- şey... sesi çok yaygın. - Bu... Evet.
- Yani telaffuz etmesi zor değil. - Çok az dil şeyi kullanır...
- Doğru. - Değil mi?
Her şey onun işi. Tavandaki sıva, doğramalar.
Varlıklı bir adammış ve gösteriş yapmak istemiş.
Banyonun tanımı bu olmalı.
- Fayanslar çok güzel. - Evet.
Otel kendinizi evinizde gibi hissettiğiniz yerdir derler.
Kendimi evimde gibi hissettiğim yer burası olsaydı
mutlu biri olurdum.
Duvardaki kim peki?
İngiltere'deki bir kralla evlenen bir Portekiz kraliçesi
ve Portekiz'de çay kültürümüz var.
Yani İngiltere'ye çayı götüren o.
Harika bir bilgi.
İnsanlara bunu benden duyduğunu söyler misin?
- Sorun değil. Evet. - Evet. Tamam.
- Sizin öğrettiğinizi söylerim. - Güzel olur.
Böylece çay uzmanı olduğumu yutturabilirim.
- Önden buyurun. Basamağa dikkat. - Tanrım.
Ama Lizbon hakkında hâlâ neredeyse hiçbir şey bilmiyorum.
Acayipmiş.
Evet, ben... aşağı baktım.
- Şeyi fark etmemiştim... - İyi misiniz?
...kenara ne kadar yakın olduğumu.
İçeri girelim.
Ayaklarım yere bastığında mutlu olduğumu iyi biliyorum
ama Margarida bu gemici şehri gerçekten takdir etmem için
büyük Tagus Nehrinde yelken açmam gerektiğini söylüyor.
Ben de tur rehberi Luísa'yla gidiyorum.
- Tamam. - Sizi tanıştırayım.
Kaptan Angelo.
Selam Angelo.
- Hoş geldin. Beğendin mi? - Evet.
- İlk kez bir yelkenliye... biniyorum... - Evet.
...ve pek tayfa göremiyorum.
Evet, yardımın gerek.
Elimden geleni yaparım.
Angelo'nun neler yapabileceğim hakkında en ufak fikri yok.
Halatları çözmeme yardım eder misin?
- Halatları çözeceğim. - Halatları.
Halatlar için bir denizcilik terimi var mı yoksa sadece halat mı deniyor?
- Halat. - Anlıyorum. Tamam.
Yelkeni açalım.
Yelken aç!
Hayır. Biz yapacağız.
- Benimle gel. - Tırmanayım mı?
- Evet, dümen için endişelenme. - Sorun yok. Endişelenme.
İşte yelken açtık.
Önümüzden geçen bazı tekneler var.
- Endişelenme. - Onlar için endişelenmeyeyim mi?
- Hayır, endişelenme. - Sadece insanlar.
Güzel iş, değil mi?
Öyle, hayatın için endişelenmiyorsan.
Mucizevi bir şekilde bizi marinadan çıkarmayı başardım.
Bak, şimdi ne güzel görünüyor.
Lizbon'u keşfetmek için en iyi yer burası.
Eski şehri, tepeleri görebiliyorsun... meşhur tepeleri
ve heykel de buradan görünüyor.
Ona Kral İsa diyoruz.
Elbette bakınca aklına başka bir ülke geliyor, değil mi?
- Ben Brezilya derdim. Evet. - Brezilya. Kesinlikle.
Lizbon kardinali 30'larda Rio'yu ziyaret etti
ve Kurtarıcı İsa heykelinden çok etkilendi
ve döndüğünde benzer bir şey yapmak istedi.
Şuradaki ne?
İlk adı, Salazar Köprüsüydü. Sana bir şey hatırlatıyor mu?
Evet, onlar... Elbette, San Francisco'daki Golden Gate Köprüsünü.
Bir nedeni var, bak,
çünkü Lizbon'da San Francisco'ya benzeyen bir şey daha var.
Depremler.
Hatta 1755'teki büyük depremde şehrin büyük bölümü yıkılmış
ve yeniden inşa edilmesi gerekmiş.
Evet. Köprünün altından geçiyoruz.
İş köprüyü tasarlamaya gelince
California'dakiler gibi depreme dayanıklı olsun diye
Amerikalıları tutmuşlar.
Lizbon'dayken
tek bir şehirde dünyanın her yerinden bir şeyler görebilirsin.
Lizbon'un silüeti çarpıcı biçimde uluslararası
ve uzun süredir küresel bir buluşma noktası.
Bu anıt çoğu insanın bilmediği bir şeyin anısına yapıldı.
Denizciler yeni dünyayı keşfetmek için...
- Tamam. - ...tam olarak buradan yola çıktılar.
15. ve 16. yüzyıllarda
Portekizliler, Hindistan, Brezilya, Çin ve Japonya'ya giden rotalar keşfettiler
ve bir anda farklı insanlar, egzotik ürünler gelmeye başladı
ve Lizbon Avrupa'nın en zengin şehri oldu.
Düşünün, haritada gösteremediğim bir şehir
o haritanın çizilmesine yardımcı oldu.
Portekizliler bugün bile dünyayı keşfetmeyi sever.
Gidip farklı deneyimler yaşamayı severiz.
Ya sen? Sen de yolculuk etmeyi sever misin...
Ben... Bilirsin,
- macera göbek adımdır Luísa. - Harika.
Dünyayı keşfetmek
doğamda var.
Yani Portekizliler gibisin.
İçimde küçük bir Portekizli var diyebilirsin.
Yalan söyledim.
Maceracı biriyle olmaktan heyecan duyuyor gibiydi.
Biraz abartmış olabilirim.
Hiç maceracı değilimdir.
Oyunculuk bu noktada devreye giriyor.
Beceriksizliği bu seviyede saklayabilince bana Oscar verin.
Tekneye kaptanlık ettiğim ağır bir günün ardından
numara yapmak zorunda olmadığım bir şey kokteyl sevgim
ve otelin spesiyalitesi denizcilik temalı.
Tekne olarak tasarlanmış.
Şimdi görüyorum. Yelkenler.
Çok güzel.
Bu akşam içkiler müzikle servis ediliyor.
Bu, Lizbon'un blues'a verdiği cevap, adı fado.
Teknik açıdan artık benim de araladında olduğum denizcilerin geleneksel şarkıları.
Bu gece şarkıları büyük bir yıldız söylüyor.
Ona fado'nun Bono'su diyelim.
Memnun oldum. Nasılsın? Adım Hélder.
- Hélder mı? - Hélder.
Bu müzik nerede başladı?
İlk fado şarkısıcı bir hanımdı. Adı Maria Severa'ydı
ve kadın bir... bir fahişeydi ve gitar çalardı.
- Fahişe mi? - Evet.
İlginç bir tarihi varmış.
Şarkıyı yazanın bir fahişe olacağı
aklıma gelmezdi
ama hakkını vermek lazım.
O dönemde hakkını alamadığına eminim.
Sadece nakit çalışırmış.
Uzun, asılı kalan notalar var.
Vay be, fado söylemek için insanda iyi ses olmalı.
Müzisyen misin?
- Bir... - Ama enstrüman çalıyor musun?
- Biraz... - Kötüyüm.
Hangisi?
- Gitar. - Gitar mı?
Birkaç güne başka bir fado kulübüne gidiyoruz.
Biraz birlikte çalmayı... bizimle biraz çalmayı dener misin?
Çalmamı isteyerek kibarlık etti
ama ona gitarla eşlik etmek fikri...
Setini mahvederim.
Seninle çalabilir miyim...
- Dene işte. - ...bilmiyorum.
Yanlış yerde yanlış nota çalarak gazabına uğramak istemiyorum.
Yıllardır elime gitar almadım
ve inanın bana, toplum önünde küçük düşmeye bayılmam
ama belki sahnede Hélder'a katılmak
ihtiyacım olan kendini keşif yolculuğudur.
Lizbon'un muhteşem güneşli 220 gününden biri daha.
Yeni şeyler denemenin beni gerdiği sır değil
ve konu midem olunca bu, daha da doğru oluyor
ama burası yemek meraklılarının çok sevdiği bir yer.
Bu yüzden lezzetlerini denemek için şehre iniyorum.
Önce oraya varmalıyım.
Lizbon'un en simgesel ulaşım yöntemi tramvay.
Egzersiz yapmayı benim kadar seven yok, yanlış anlamayın
ama çok fazla tepe var.
Birleşik Devletler'deki kablolu tramvaylardan ilham alıp
ilk zamanlarda bunlara Americano demişler.
Hiç tramvaya binmedim.
Toronto'da troleybüs var ama tramvay yok.
Her zaman dramatik olmayan ulaşım yöntemlerini tercih etmişimdir.
- Bir sorunumuz var sanırım. - Sorun mu var?
Kötü park edilmiş bir araba.
Bu konuda bir şey yapmalıyım.
Park edilmiş bir araba var. Raylara çok yakın park etmişler.
Böyle bir acil durum beklemiyordum.
- Çarpıp geç. - Hayır, lütfen.
Ben olsam çarpıp geçer,
arabanın ön tarafını alıp götürürdüm, anlarsın ya?
Sen yapamaz mısın?
- Çarpıp geçemez misin? - Hayır, yapamam.
- Benim hatam olur. - Ama onun sorunu.
Bu çok sık oluyor mu?
Bu... Evet, sık.
O arabaya ceza kesilecek ve hâlâ buradaysa çekilecek.
Her şey çözülecek. Mutlu son diye buna derim.
Ne yazık ki bekleyip adaletin yerine geldiğini görecek vaktim yok.
Görünen o ki lezzet arayışıma yayan devam etmem gerekecek.
Eugene, adım Luísa.
- Luísa, çok memnun oldum. - Gelecek birkaç saat boyunca
esenliğinden ben sorumluyum.
Karnıma gireceklerden sorumlusun.
Ve Portekiz'de yemeyi neden sevdiğimizi anlamanı istiyorum.
Sevdiğimiz ilk şey yiyecek, ikincisi yiyecek, üçüncüsü yiyecek ve güneş.
Anladım. Kesinlikle anladım.
Hadi, sana yemek yapmam için gerekenleri alalım.
Luísa, aşçılık dersleri veren yerel bir şef.
Burası Lizbon'un en iyi pazarı.
Buraya her gün gelirim, neden biliyor musun?
Bence bir ülkeyi ve kültürü
- yiyeceklerinden tanırsın... - Doğru.
...ve Lizbon'da uluslararası yiyeceklere önem veririz.
Dünyanın dört bir yanından birçok lezzet ve baharatı Portekiz'e getirdik.
Geniş Portekiz ticaret ağı
Afrika, Hindistan ve Uzak Doğu gibi yerlerden yiyecekler getirdi.
- Piri piri sosu hakkında çok şey duydum... - Vay canına.
...en lezzetli Portekiz yemeklerindenmiş.
Piri piri sosuna bayılacaksın.
Buralı denizciler Mozambik'te kuş gözü acı biberini keşfedip
piri piri'yi yaratmışlar
Bu, Svahili dilinde "biber, biber" demek.
Öyle acı ki iki kez isim vermişler.
- Çok acılı görünüyor. Öyle mi? - Her şey çok acı.
- Yandım der gibi mi acı? - Evet.
Keşke Portekizce
"Ben daha çok ketçap severim" demeyi bilseydim.
Menüdeki sıradaki yiyecek, buralıların piri piri'den daha çok sevdiği bir şey.
Balık.
Sadece Japonya ve İzlanda kişi başı daha çok balık tüketiyor.
Hazırlayacağımız balık şu.
Vay.
Balık pazarlarından hiç hoşlanmadım
ve balıkların da hoşlandığını sanmam.
Duyabiliyorum.
Biraz çıtırtı geliyor.
Vay canına.
Beni bu yüzden asla bir iskelede göremezsin.
O balığın gözündeki ifadeyi yıllarca göreceğime
eminim...
...ama şimdi daha da hazırlıksız olduğum bir şey var.
Mütevazı evime hoş geldin.
Yemek yapmak.
Peki, Eugene, piri piri sosunun malzemeleri bunlar.
Bunu keseceğim.
- Önce böyle keseceğim. - Evet.
Sonra dilimliyor musun?
- Önce soyuyorsun Eugene. - Soymayı seviyor musun?
- Evet. - Tamam.
- Soğanları soymalısın. - Kültürler farklı.
Sadece bir şeyler yemeyi severim. Yapmayı pek sevmem, anlarsınız ya?
Yemek yaparken insanlar hakkında çok şey öğreniyorsun, değil mi?
Bunu daha... bundan daha ileri taşımaktan... korkuyorum.
Karımla ilk randevumuzda
çay yapıyordum ve çay poşetini fincana koyup
sonra kaşıkla sıkardım.
"Ne yapıyorsun?" dedi.
"Sana bir fincan çay yapıyorum" dedim.
"Çayını demlemez misin?" dedi.
"O ne demek bilmiyorum" dedim.
Küçük bir tartışma yaşadık. İlk randevumuz buydu.
Peki, onu geri kazanmakta zorlandın mı?
Hayır, hiç sorun yaşamadım.
Kişiliğimden büyülenmişti.
Seni çok seviyormuş.
Sonunda sevdi.
Kaç yıldır evlisiniz?
Kırk beş yıldır evliyiz.
- Vay canına, harika... - Evet.
ve... ben... hep bildiğim en eski evlilik benimki sanırdım.
- Siz kaç yıldır... - Otuz sekiz.
- Otuz sekiz mi? - Evet.
- Oldukça yakınmış. - Evet.
- Seni yedi yılla geçtim. - Evet.
Artık boşanmak faydasız.
- Hayır. - Hayır. Hiç... Hiç anlamı yok.
Karımın dediği gibi, yeni bir dizi kayınla tanışman gerekir.
- Evet, aynen. - Değil mi?
Karına bir not yazmalıyım
- çünkü seninle acı çektiğine eminim. - Çekiyor.
Luísa bana yaptırabileceği en iyi şeyin
atıştırıp izlemek olduğunu fark ediyor.
- Biberler mi? - Biberler.
Limon.
Mükemmel bir piri piri'de biberin acısı
limon, sarımsak, soğan ve tuzun narin bir karışımıyla hafifletiliyor
ve nihayet üstüme düşeni yaptıktan sonra...
- Mükemmel mi? - Mükemmel.
...sos hazır.
Balığı terbiye edeceğim.
Ve Portekiz geleneğine uygun olarak
Luísa balığı başka onur kırıcı şeylere maruz bırakıyor.
Balık sütün içinde oturuyor.
- Ne? - Torunlarımdan da kötüsün.
Pek yemek seçmem.
- Yumuşayacak... - Balığı mı yumuşatıyor?
- ...balık yani. Yediğinde görürsün. - Öyle mi?
Öz güveni çok yüksek, yani ona çok güveniyorum.
Gerginim.
Balık, piri piri sosu ama dikkatli ol.
Tamam.
Tanrım. İnanılmaz.
Kesinlikle Portekiz'de yediğim en iyi yemek.
Harika. Bana güvendiğin için sağ ol.
Bence yemekte çok kötü değildim.
Luísa'nın patronluk taslaması sorun değildi.
- Balığa. - Balığa.
Anlaşılan Lizbon'un insanlar üstüne garip bir etkisi var.
Sadece yeni şeyler denemiyorum, bazılarını seviyorum da.
Belki bu şehrin maceracı ruhu bana da bulaşıyordur
ama hazırlanacak daha büyük bir zorluk var, Hélder'ın konseri.
Her şeyi hatırlamıyorum.
Çok uzun zamandır elime gitar almadım
ve beni dinliyorsanız birkaç yanlış nota duyabilirsiniz.
Yani sahnede bol bol yüzümü ekşitebilirim.
Çalışım yüzünden her şey çok üzücü olabilir
ama fado da böyle, değil mi? Değil mi?
Yani o adamla sahnedeyken daha iyi bir müzisyen özlemine
katkıda bulunabileceğime memnunum.
Evet, önümde uzun bir prova gecesi olabilir.
Bu sabah otelin sahibi Kees beni kaldırımlarda bir yürüyüşe çıkarıyor
ve vakit ayırdığıma değeceğine söz verdi.
Günaydın.
- Tarzın güzelmiş. Bayıldım. - Öyle mi?
Oğlum bu kılığı görse
- delirirdi. - Öyle mi?
Hollandalı Kees tüm dünyayı gezip buraya taşınalı
40 yılı geçmiş.
Burada yaşamaya geldim
çünkü Lizbon dünyanın en güzel yerlerinden biri.
Ve beni buna ikna etme çabasında
kalbime ulaşmanın bir yolunu buldu: hamur işi.
Sana kremalı tart almama izin verirsin belki.
Kremalı tart mı?
Vay. Bunlara bayılırım.
Pastel de nata'lar varlıklarını
giysilerini kolalamak için yumurta akı kullanan rahibelere borçlular
çünkü geri kalan yumurta sarısını keşişler çırpıp krema yaparmış.
Tanrı keşişlerden razı olsun. İşe bakın.
Sabırsızlanıyorum.
Her sokakta bir sürü fayans görürsün.
Lizbon'da ya da Portekiz'de bunlara azulejo derler.
Bu boyalı fayanslar Berberilerden gelme.
Azulejo, "cilalanmış taşlar" anlamına gelen Arapça bir kelime.
- Lizbon'da bunlardan hâlâ yapılıyor mu? - Kesinlikle.
Mesela otelimizdeki fayansları uzun zamadır bunları üreten
aynı fabrikalarda yaptılar.
Artık şehrin daha önce fark etmediğim
kişiliğini fark etmeye başladım.
Büyüleyici.
Eugene, pastel de nata'ları denememizin vakti gelmiştir belki.
Lafı ağzımdan aldın.
- Şerefe. - Şerefe.
Vay.
Tartlar inanılmazdı.
Kesinlikle çok lezzetlilerdi.
Vay canına.
İşte Lizbon'a gelmek için sebep, tartlar tek başına yeter.
Fondip.
Lizbon'un baş tart tadımcısı olmaya seve seve gönüllü olurdum
ama Kees'in aklında benim için başka şeyler var.
Şehrin en eski fayans fabrikalarından birini ziyaret etmemi tavsiye etti.
Burada günde 20.000'e yakın fayans şekillendiriyor, yakıyor
ve boyuyorlar.
Diogo'yla tanışıyorum,
seramik dünyasına modern tasarımı getiren adamla.
En modern sanatçılardan biri diğeriyle tanışıyor.
- Adım Diogo. - Diogo.
- Eugene. - Adamımsın.
Diogo'nun fayansları, azulejo'ların tarihî mavi ve beyazını kullanıyor.
Buradaki numara, tasarımlarımın geleneksel gibi görünüyor olması.
Hiç geleneksel değil.
Daha çok şablonlara ve içinlerindeki ögelere odaklanıyorum.
- Tamam. - Bu şablona bakarsan
o zaman küçük bir yaratık ya da karikatürden ilham alan...
Anladım. Görebiliyorum.
Diogo'nun sınırlı sayıda üretilen fayansları yüzlerce dolara satılıyor.
Titizlikle elle boyanıyorlar.
Manuela burada. Fayans boyama konusunda uzmandır.
Kırk iki yıldır burada çalışıyor.
Kırk iki mi? İnanılmaz.
Denemek ister misin diye soruyor. İster misin?
- Denemelisin. - Boyamayı mı? Bilemiyorum.
Değerli tasarımlarından birini
benim elime bırakması elbette çok mantıklı.
- Gördün mü? - Buradan başlayacağım.
- İşte böyle. - Anladım.
Fayansıma iyi başladım.
Hatta kendimi biraz şaşırttım.
Aslında gayet iyi gidiyorsun.
Şimdi sana daha zor bir şey vereceğim.
Öyle mi?
Bunda bu beyaz hatlar var.
Beyaz hatların çevresini boyamak için ne yapmalıyız?
- Bu... - Ben olsam...
Başkasına yaptırırdım ama...
- Bunu yapacağım. Şimdi burası. - Güzel.
Babam harika bir sanatçıydı. Karikatür falan çizerdi.
Eller sabit. Pozisyon.
- Hazır mısın? - Sen hazır olunca başla.
Ondan hiçbir şey... almamışım.
Kötü oldu. Artık mahvoldu.
O gene ne oldu?
- İş birliği yaptık Eugene. - Tamam.
- Bundan memnunsundur umarım. - Vay.
Çok yetenekli biri.
Pek muzaffer olamadım
ama bu akşamki iş birliği beni daha iyi gösterir, umarım.
Bunun için özür dilerim.
Aman.
Fena değil.
Birkaç saat geçti ve Portekiz'in en büyük fado şarkıcılarından birini
izlemek için kalabalık toplanmaya başladı bile.
Bu adama üzülüyorum.
Başına açtığı derdin farkında değil bence.
Ve inanılmaz derecede etkileyici olmayan Kanadalı gitarcısı.
- Eugene. - Merhaba Eugene.
- Selam. - Hoş geldin.
Neyse ki yeni Portekizli dostlarımdan bazıları...
- Vay canına, çok şıksın. - Vay canına.
...beni desteklemeye geldi.
Çok özel bir konuğumuz var.
Sizlere Bay Eugene Levy'yi sunmak istiyorum.
Tek yapmam gereken birkaç basit akor tıngırdatmak
ve daha havalı işleri profesyonellere bırakmak.
Bir salon dolusu fado dinleyicisinin önüne çıkana dek kolay geliyor.
Herkese teşekkürler.
- Ben şarkı söylemeyeceğim. - Tamam.
Bu, ilk fado konserim. Umarım berbat etmem.
Beyler.
İki, üç, dört.
Sahnede olmak can sıkıcıydı
çünkü işlerinde çok iyiler...
...ama bence... bence işi berbat etmedim.
Sandığımdan daha iyiydim.
Evet, vay!
Teşekkür ederim.
Çok eğlenceli.
Daha günler önce bu şehir hakkında çok az bilgim olduğuna inanmak zor.
Açıkça söyleyebilirim ki buranın ne olduğunu hiç bilmiyordum
ama gözlerim açıldı.
Keşif ve macera Lizbon'un DNA'sında var.
Portekizliler dünyayı gezdi, yeni ve egzotik şeyler keşfettiler
ve sonra bunları bu ülkenin dokusuna işlediler
ve bu ilham verici bir şey.
O maceracı ruhla hâlâ kavga ettiğimi fark ediyorum, anlarsınız ya?
Bende hâlâ olmadığını biliyorum ama şansımı deniyorum.
Fado galama.
- Evet. - Evet!
Ve sanırım dünya gezginleri kulübünün
acemi bir üyesi sayılabilirim.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü