Wielki filozof powiedział kiedyś: „Świat to księga,
kto nie podróżuje, czyta tylko jedną jej stronę”.
Muszę powiedzieć,
że przeczytałem kilka stron i nie przepadam za tą księgą.
Nie uwielbiam podróżować z wielu różnych powodów.
Kiedy jest za zimno,
czuję się niekomfortowo.
Morsowanie, nago?
- Tak. - Fantastyczna propozycja.
Gdy jest za ciepło... zgadnijcie. Czuję się niekomfortowo.
Nie jestem taki szybki.
- Ale mam 75 lat. - Pomóc ci?
Nie, poradzę sobie.
I może czas poszerzyć horyzonty.
O Boże.
Po raz pierwszy miałem rękę w dupie słonia.
Plus jest taki,
że nocuję w niesamowitych hotelach.
O rany. Zjawiskowe.
Haczyk w tym, że zgodziłem się też eksplorować to, co na zewnątrz.
- Patrz pod nogi. - No co ty?
- Piękna góra. - To wulkan.
To wulkan?
Świat, którego unikałem przez całe życie.
Sadie.
O mój Boże. O Boże. Boże.
Po prostu przeżyć. To mi wystarczy.
Nigdy więcej nie wypiję pięciu kieliszków wódki z Finem.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
Jestem na najdalej wysuniętym na Zachód krańcu Europy.
W położonym najbliżej Ameryki Północnej mieście Europy,
a jednocześnie w mieście, o którym nic nie wiem.
LIZBONA
Kocham Europę.
Byłem w Rzymie, Londynie i Paryżu.
O tych miastach wiele się wie.
Lizbony nie potrafiłbym nawet wskazać na mapie. Aż wstyd mi to mówić.
Podobno to najsłoneczniejsza stolica Europy.
Czy to dlatego w ostatnich latach liczba turystów się podwoiła?
Podczas pobytu spróbuję ustalić,
co takiego wszyscy ci ludzie wiedzą, czego ja najwyraźniej nie wiem.
To na mnie trąbią?
W Lizbonie wita mnie przewodnik i przystojniak Bernardo.
Jego auto jest jeszcze bardziej oldskulowe od jego wąsów.
- To dla mnie? - Tak.
- Jedźmy. - Jedźmy.
No dobrze, Bernardo. Opowiedz mi o Lizbonie.
Jest prawie 400 lat starsza od Rzymu.
Czterysta lat starsza od Rzymu?
Starymi nazywamy rzeczy, o których pamięta już dziadek.
To miasto istnieje od ponad trzech tysięcy lat.
Pięknie tu.
Owszem.
Dzięki położeniu u ujścia Tagu do Atlantyku
była portem odgrywającym kluczową rolę w handlu między Europą a Afryką.
To nasz główny plac. W przeszłości był placem targowym.
Statki przypływały tu z towarami.
To tutaj odbywał się handel.
Zgadza się.
Złota era Lizbony przypadła na XVI wiek,
ale miasto odgrywało istotną rolę do czasów współczesnych.
Podczas drugiej wojny światowej nazywano je „miastem szpiegów”,
ponieważ działali tu pod przykrywką nazistowscy i alianccy tajni agenci.
Lizbona jest też znana jako miasto siedmiu wzgórz.
Wygląda na to, że jest tu dużo więcej niż siedem wzgórz.
A na każdej ulicy są kocie łby.
Tak.
Oby Bernardo znał dobrego kręgarza.
Jesteśmy na miejscu, Eugene.
Na szczycie jednego z tych słynnych wzgórz
mieści się mój hotel. To dawny pałac,
którego najsłynniejszym mieszkańcem był ekstrawagancki arystokrata.
- Witamy. - Bardzo ładnie.
Czuję się źle ubrany.
Nie wiem, czy dać mu napiwek, czy wyzwać go na pojedynek.
Co za urocze miejsce.
Wnętrze Palacio odzwierciedla gust hrabiego,
który zdecydowanie nie wyznawał zasady „mniej znaczy więcej”.
Chcieliśmy zachować pałac w możliwie nienaruszonym stanie.
Kierowniczka hotelu, Margarida, ulokowała mnie w apartamencie królewskim,
gdzie rozgoszczę się pośród innych bezcennych antyków.
Przepięknie.
Czuję się tu jak słoń w składzie porcelany,
jestem przerażony, że coś zniszczę.
Wszystko, co pan widzi, zostało stworzone na zlecenie hrabiego de Verride.
- Hrabia de Verride. - Verride.
To dla mnie proste, bo u Żydów ten...
- ...jest bardzo częsty. - Tak.
W niewielu językach używa się tego...
To prawda.
To wszystko jego dzieła. Stiuki na suficie, stolarka.
Był bogatym człowiekiem i chciał to wyeksponować.
To dopiero jest łazienka.
- Przepiękne kafelki. - Tak.
Mówią, że hotel to twój dom z dala od domu.
Gdybym miał taki dom z dala od domu,
byłbym szczęśliwym człowiekiem.
Czyj to portret?
To portugalska księżniczka, która wyszła za króla Anglii.
W Portugalii mieliśmy kulturę picia herbaty
i to ona sprowadziła herbatę do Anglii.
To bardzo ciekawa informacja.
Powiesz ludziom, że dowiedziałaś się tego ode mnie?
- W porządku. - Okej.
- Powiem im tak. - Byłoby świetnie.
Może zdołam podszyć się pod specjalistę od herbaty.
- Proszę. Uwaga na stopień. - O rany.
Ale wciąż niewiele wiem o samej Lizbonie.
To dopiero coś.
No tak... Spojrzałem w dół.
- Nie wiedziałem... - W porządku?
...jak blisko mam do balustrady.
Wejdźmy do środka.
Wiem, że najszczęśliwszy jestem na stałym lądzie.
Margarida mówi mi jednak, by w pełni docenić to portowe miasto,
powinienem pożeglować w górę majestatycznego Tagu.
Ruszam zatem z naszą przewodniczką, Luísą.
- Okej. - Przedstawiam ci
kapitana Angelo.
Witaj, Angelo.
- Witamy na pokładzie. Podoba ci się? - Tak.
- To mój pierwszy raz na żaglówce... - Tak.
...i nie widzę tu zbyt dużej załogi.
Tak, no wiesz, potrzebujemy twojej pomocy.
No cóż, zrobię, co będę mógł.
Angelo nie ma pojęcia, jak mało potrafię.
Pomożesz mi odwiązać liny?
- Odwiązać liny. - Liny.
Jest jakieś żeglarskie określenie na liny?
- Liny. - Rozumiem.
A teraz postawmy żagiel.
Postawić żagiel!
Nie. Musimy zrobić to sami.
- Chodź. - Mam tam wejść?
- Nie przejmuj się sterem. - Nie martw się.
Teraz żeglujemy.
Przed nami przepływają inne żaglówki.
- Nie martw się. - Nie martwić się nimi?
- Nie martw się. - To tylko ludzie.
Miła praca, co?
Gdyby nie trzeba było bać się o własne życie.
Jakimś cudem zdołałem bezpiecznie wyprowadzić nas z przystani.
Spójrz, jak ładnie to wygląda.
To najlepsze miejsce, by poznawać Lizbonę.
Widać stare miasto, słynne wzgórza...
a tam widać posąg.
Nazywamy go Chrystusem Królem.
Kojarzy się z innym krajem, prawda?
- Powiedziałbym, że Brazylia. - Dokładnie tak.
Kardynał Lizbony odwiedził Rio w latach trzydziestych XX wieku.
Ogromne wrażenie zrobiła na nim statua Chrystusa Zbawiciela,
więc po powrocie postanowił stworzyć coś podobnego.
A to przed nami?
Pierwotnie nazywał się Mostem Salazara. Przypomina ci coś?
Tak. Oczywiście, Golden Gate Bridge w San Francisco.
Nie bez powodu,
bo Lizbonę i San Francisco łączy jeszcze jedno.
Trzęsienia ziemi.
Większość miasta została zniszczona podczas trzęsienia ziemi w 1755 roku
i musiała zostać odbudowana.
Przepływamy pod mostem.
Do projektowania mostu
zatrudniono Amerykanów. Mieli stworzyć konstrukcję odporną na trzęsienia ziemi,
jak te w Kalifornii.
Lizbona
łączy w sobie elementy z całego świata. To wszystko w jednym mieście.
Panorama Lizbony jest zaskakująco międzynarodowa,
a miasto od dawna jest globalnym tyglem.
To pomnik na cześć wydarzeń, o których wielu ludzi nie wie.
Dokładnie z tego miejsca w Lizbonie wypływali żeglarze...
- Tak. - ...by odkrywać Nowy Świat.
W XV i XVI wieku
Portugalczycy odkryli szlaki morskie do Indii, Brazylii, Chin i Japonii.
Nagle zaczęli tu przybywać ludzie z całego świata i egzotyczne produkty.
Lizbona stała się najbogatszym miastem w Europie.
Miasto, którego nie potrafiłem wskazać na mapie,
pomogło ją narysować.
Portugalczycy do dziś lubią odkrywać świat.
Lubimy wyjeżdżać... Zdobywać doświadczenia.
A ty? Lubisz podróżować...
Ja...
- Przygoda to moje drugie imię. - Świetnie.
Odkrywanie świata
leży w mojej naturze.
Jesteś jak Portugalczycy.
Czyli mam w sobie coś z Portugalczyka.
Skłamałem.
Ale była taka podekscytowana towarzystwem osoby żądnej przygód.
Może odrobinę przesadziłem.
Wcale nie jestem żądny przygód.
I tu wchodzi talent aktorski.
Potrafię ukryć niekompetencję na taką skalę? Dajcie mi Oscara.
Po ciężkim dniu dowodzenia statkiem
jednego nie muszę udawać: miłości do drinków.
Specjalność hotelu ma motyw morski.
To ma być żaglowiec.
Już widzę. Żagle.
Ale dobre.
Wieczornym drinkom towarzyszy muzyka.
Fado to odpowiedź Lizbony na bluesa.
Tradycyjnie śpiewają je żeglarze, do których się teraz zaliczam.
Dziś śpiewa je wielka gwiazda.
Powiedzmy, że to Bono fado.
Miło mi. Jak się masz? Mam na imię Hélder.
- Hélder? - Hélder.
Jak powstał ten gatunek muzyki?
Pierwszą śpiewaczką fado była kobieta, nazywała się Maria Severa.
Była prostytutką i grała na gitarze.
- Prostytutką? - Tak.
To ciekawa historia.
Nie zgadłbym, że to prostytutka
stworzyła ten gatunek.
Ale doceńmy ją.
Na pewno w tamtych czasach nie była doceniana.
Cenę raczej zaniżano.
Są tu długie, rozciągnięte nuty.
Ależ trzeba mieć głos, żeby śpiewać fado.
Jesteś muzykiem?
Grasz na jakimś instrumencie?
Kiepsko.
Na jakim?
- Na gitarze. - Na gitarze?
Za kilka dni występujemy w klubie fado.
Może spróbujesz... pograć trochę z nami?
Bardzo uprzejmie zaproponował mi występ.
Ale idea akompaniowania mu na gitarze...
Zepsułbym mu występ.
Nie wiem, czy potrafiłbym zagrać...
- Spróbuj. - ...z tobą.
Nie chcę sprowadzić na siebie jego gniewu poprzez pomylenie nuty.
Od lat nie sięgałem po gitarę.
Wierzcie mi, nie jestem fanem publicznych upokorzeń.
Ale może dołączenie do Héldera na scenie
okaże się podróżą w głąb siebie, której akurat potrzebuję.
W Lizbonie zaczyna się kolejny z 220 słonecznych dni.
Nie jest tajemnicą, że boję się próbować nowych rzeczy,
a jeszcze bardziej dotyczy to mojego żołądka.
Ale to miejsce jest kulinarną mekką,
więc ruszam na miasto, żeby poznawać jego przysmaki.
Ale najpierw muszę tam dotrzeć.
Najsłynniejszym lizbońskim środkiem transportu jest tramwaj.
Nikt tak nie kocha ruchu jak ja, wierzcie mi.
Ale jest tu zbyt wiele wzgórz.
Te tramwaje, wzorowane na amerykańskich kolejkach linowych,
nazywano pierwotnie Americanos.
Nigdy nie jechałem tramwajem.
W Toronto mamy tramwaje innego typu.
Wolę, gdy w środkach transportu nie rozgrywają się żadne dramaty.
- Chyba mamy problem. - Mamy problem?
Źle zaparkowany samochód.
Muszę coś z tym zrobić.
Mamy tu samochód zaparkowany zdecydowanie za blisko torów.
Nie spodziewałem się tego typu sytuacji awaryjnej.
- Przeciśnijmy się. - Nie, proszę.
Na jego miejscu po prostu bym się przebił
i oderwałbym przednią część auta.
Nie możesz tak zrobić?
- Nie możesz się przebić? - Nie.
- To będzie moja wina. - Ale to jego problem.
To się często zdarza?
Tak, często.
Dostanie mandat, a jeśli nie przeparkuje, zostanie odholowany.
Wszystko się układa. Nazywam to happy endem.
Niestety nie mogę czekać, aż sprawiedliwość zostanie wymierzona.
Muszę wyruszyć pieszo w poszukiwaniu doznań kulinarnych.
Eugene, jestem Luísa.
- Miło cię poznać. - Odpowiadam za twoje dobre samopoczucie
w ciągu kolejnych kilku godzin.
Odpowiadasz za to, co trafi do mojego żołądka.
Chcę, żebyś zrozumiał, dlaczego w Portugalii kochamy jedzenie.
Kochamy jedzenie. Jedzenie i słońce.
Rozumiem to.
Kupmy rzeczy, których potrzebuję, żeby ugotować ci obiad.
Luísa jest miejscową szefową kuchni i prowadzi warsztaty kulinarne.
To najlepszy targ w Lizbonie.
Przychodzę tu codziennie.
Poznajesz kraj i jego kulturę
- poprzez jedzenie. - To prawda.
W Lizbonie zależy nam na jedzeniu z całego świata.
Wiele smaków i przypraw sprowadziliśmy do Portugalii z innych krajów.
Dzięki rozległej sieci handlowej
do Portugalii sprowadzano żywność z Afryki, Indii i Dalekiego Wschodu.
Tyle słyszałem o sosie piri piri
jako jednym z najsmaczniejszych portugalskich dań.
Będziesz zachwycony piri piri.
Portugalscy żeglarze odkryli ostre papryczki Bird's Eye w Mozambiku
i stworzyli z nich piri piri.
W suahili oznacza to: „Papryczka, papryczka”.
Są tak ostre, że mają podwójną nazwę.
- Wyglądają na pikantne. - Wszystko jest tu bardzo pikantne.
- O-o-o-ostre? - Tak.
Żałuję, że nie umiem powiedzieć po portugalsku:
„Wolę raczej keczup”.
Kolejną pozycję w menu miejscowi kochają jeszcze bardziej niż piri piri.
Ryby.
Tylko w Japonii i Islandii zjada się więcej ryb na osobę.
My przygotujemy... tamtą rybę.
O rany.
Nigdy nie przepadałem za targami rybnymi
i przypuszczam, że ryby też nie.
Słyszę to.
Chrupanie.
O rany.
Dlatego nigdy nie zastaniesz mnie z wędką na przystani.
Wiem, że będę widział w myślach oczy tej ryby
przez wiele lat.
A teraz coś, na co jestem jeszcze mniej gotowy.
Witaj w moich skromnych progach.
Gotowanie.
Eugene, mamy tu składniki na sos piri piri.
Pokroję to.
- Najpierw odetnę to. - Tak.
Na plasterki?
- Najpierw obierz. - Lubisz obierać cebulę?
- Tak. - No dobrze.
- Cebulę się obiera. - Różne kultury.
Ja tylko lubię jedzenie. Nie lubię go przygotowywać.
Przy gotowaniu wiele się o ludziach dowiadujesz.
Boję się kontynuować.
Podczas pierwszej randki z moją żoną
parzyłem herbatę. Wrzuciłem torebkę do kubka,
po czym wycisnąłem ją łyżką.
Zapytała: „Co robisz?”.
Powiedziałem: „Robię ci herbatę”.
Zapytała: „Nie pozwalasz herbacie naciągnąć?”.
Powiedziałem: „Nie wiem, co to znaczy”.
Trochę się pokłóciliśmy. To była nasza pierwsza randka.
I trudno ci było ją odzyskać?
Nie.
Oszołomiła ją moja osobowość.
Naprawdę cię pokochała.
W końcu tak.
Ile jesteście małżeństwem?
Jesteśmy małżeństwem od 45 lat.
- O rany, świetnie. - Tak.
Myślałam, że nie znam małżeństwa z dłuższym stażem od mojego.
- Ile lat... - Trzydzieści osiem.
Trzydzieści osiem?
- Całkiem podobnie. - Tak.
Wyprzedziłem cię o siedem lat.
Nie opłaca się już rozwodzić.
- Nie. - Nie ma... Nie ma sensu.
Jak mówi moja żona, trzeba by poznawać nowych teściów.
Zgadza się.
Muszę napisać twojej żonie liścik,
- bo na pewno z tobą cierpi. - Owszem.
Luísa zaczyna rozumieć, że najlepiej kazać mi
podjadać i patrzeć.
- Papryczki? - Papryczki.
Cytryna.
W idealnym piri piri ostrość papryczki jest równoważona
przez delikatne połączenie cytryny, czosnku, cebuli i soli.
Wykonuję swoje zadanie...
- Idealnie? - Idealnie.
...i sos jest gotowy.
Zamarynuję rybę.
Zgodnie z portugalską tradycją,
Luísa poddaje rybę kolejnym upokorzeniom.
Ta nieszczęsna ryba leży w mleku.
Jesteś gorszy niż moje wnuki.
Jestem wybredny.
- To ją zmiękczy. - Zmiękcza rybę?
- Przekonasz się, kiedy zjesz. - Tak?
Wydaje się bardzo pewna siebie, więc zaufałem jej.
Stresuję się.
Ryba, sos piri piri. Ale ostrożnie.
Dobrze.
O Boże. To jest niesamowite.
To najlepsze danie, jakie jadłem w Portugalii.
Świetnie. Dziękuję, że mi zaufałeś.
Nie poszło mi z tym daniem tak źle.
Nie przeszkadzało mi, że Luísa mną dyrygowała.
- Za rybę. - Za rybę.
Lizbona ma dziwny wpływ na ludzi.
Nie tylko próbuję nowych rzeczy, ale też niektóre mi odpowiadają.
Może przesiąknąłem typową dla tego miasta żądzą wrażeń.
Ale muszę się przygotować do większego wyzwania: do występu Héldera.
Absolutnie nic mi się nie przypomina.
Od dawna nie sięgałem po gitarę.
Słuchając mnie, możecie usłyszeć parę fałszywych nut.
Możliwe, że na scenie będę się sporo krzywił.
To może być bardzo smutne ze względu na moją grę.
Ale czymże innym jest muzyka fado, prawda?
Cieszę się, że wtrącę swoje trzy grosze do tej tęsknoty
za lepszym muzykiem na scenie.
Chyba czeka mnie długa noc pełna ćwiczeń.
Tego ranka właściciel hotelu, Kees, zabiera mnie na spacer po kocich łbach.
Zapewniał, że gra jest warta świeczki.
Dzień dobry.
- Co za wyczucie stylu. Wspaniale. - Tak?
Mój syn oszalałby na widok tego stroju.
Tak?
Holender Kees zamieszkał tu ponad 40 lat temu,
po przemierzeniu całego świata.
Przyjechałem tu,
bo Lizbona to jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie.
Chcąc mnie o tym przekonać,
uznał, że najlepszą drogą do mojego serca będą wypieki.
Pozwól, że kupię tarteletki z kremem.
Tarteletki z kremem?
O rety. Są cudowne.
Pastéis de nata powstały dzięki mnichom,
którzy wykorzystywali białka do krochmalenia habitów.
Z pozostałych żółtek ucierali budyń.
Niech żyją mnisi.
Nie mogę się doczekać.
Na wszystkich ulicach jest mnóstwo płytek.
Och.
W Lizbonie i w ogóle w Portugalii nazywamy je azulejos.
Te malowane płytki wprowadzili Maurowie.
„Azulejo” pochodzi od arabskiego słowa, które oznacza „gładki kamień”.
- Wciąż produkuje się je w Lizbonie? - Zdecydowanie.
Płytki pokrywające nasz hotel wykonano ręcznie w zakładach,
w których robi się to od wieków.
Zaczynam dostrzegać w tym mieście tożsamość,
której wcześniej nie zauważałem.
Oszałamiające.
Eugene, może czas spróbować pastéis de nata.
Moja bratnia dusza.
- Smacznego. - Smacznego.
O rety.
Te tarteletki były nieziemskie.
Absolutnie przepyszne.
O rany.
Warto przyjechać do Lizbony choćby dla tych tarteletek.
Do dna.
Chętnie zostałbym naczelnym testerem tarteletek z kremem,
ale Kees ma dla mnie inne plany.
Doradził mi wizytę w jednej z najstarszych fabryk płytek w mieście.
Kształtują tu, wypalają, szkliwią i malują
do dwudziestu tysięcy płytek dziennie.
Spotkam się z Diogo,
który wprowadził nowoczesne wzory do świata ceramiki.
To po prostu spotkanie dwóch nowatorskich artystów.
- Jestem Diogo. - Diogo.
- Eugene. - A więc to ty.
Diogo wykorzystuje tradycyjne kolory azulejos: niebieski i biały.
Trik polega na tym, że moje dzieła wyglądają tradycyjnie.
A wcale nie są tradycyjne.
Skupiam się na wzorach i elementach tych wzorów.
- Tak. - Spójrz na ten wzór.
Wygląda jak kreskówkowa postać...
Widzę. Tak, widzę to.
Każda z tych limitowanych płytek Diogo kosztuje setki dolarów.
Są starannie, ręcznie malowane.
To Manuela. Specjalistka od malowania płytek.
Pracuje tu od 42 lat.
Czterdziestu dwóch? Niesamowite.
Czy chcesz spróbować?
- Powinieneś. - Malować? Sam nie wiem.
Oczywiście ma to sens:
pozwolić mi się wyszaleć na jednym z jego cennych projektów.
- Widzisz? - Zacznę tutaj.
- O tak. - Rozumiem.
Dobrze mi poszło z płytką.
Sam siebie nieco zaskoczyłem.
Dobrze sobie radzisz.
To teraz mam dla ciebie wyzwanie.
Tak?
Są tutaj te białe linie.
Co powinniśmy zrobić, żeby malować wokół nich?
To...
Poprosiłbym kogoś innego...
- Zrobię tak. I tam. - Dobrze.
Mój tata był świetnym artystą. Tworzył między innymi karykatury.
Pewne ręce. Pozycja.
- Gotowy? - Zacznij, kiedy chcesz.
Niczego po nim nie odziedziczyłem.
Nie jest dobrze. Zniszczyłem go.
Co stało się z tym genem?
To była współpraca.
Mam nadzieję, że ten ci się podoba.
Bardzo utalentowany facet.
Nie okryłem się tu chwałą,
ale liczę na to, że wieczorna współpraca namaluje mnie w jaśniejszych barwach.
Wybaczcie.
O rany.
Nieźle.
Kilka godzin później tłum powoli się zbiera,
by posłuchać jednego z największych portugalskich śpiewaków fado.
Szkoda mi tego gościa.
Chyba nie wie, w co się wpakował.
U jego boku wystąpi rozczarowujący kanadyjski gitarzysta.
- Eugene. - Cześć, Eugene.
- Cześć. - Witaj.
Na szczęście moi nowi portugalscy znajomi...
Jesteś taki elegancki.
...przyszli mnie wesprzeć.
Jest dziś z nami wyjątkowy gość.
Chciałbym wam przedstawić Eugene'a Levy'ego.
Muszę tylko pobrzdąkać, zagrać parę akordów
i pozostawić trudniejsze zadania profesjonalistom.
Łatwizna, dopóki nie dorzucisz do tego sali pełnej miłośników fado.
Dziękuję.
- Nie będę śpiewał. - Dobrze.
To mój pierwszy koncert fado. Mam nadzieję, że nie nawalę.
Panowie.
Dwa, trzy, cztery.
Występowanie tam było potwornie stresujące,
bo oni są w tym świetni.
Ale chyba tego nie schrzaniłem.
Poszło mi lepiej, niż sądziłem.
Tak!
Dziękuję.
Świetna zabawa.
Trudno uwierzyć, że parę dni temu prawie nic nie wiedziałem o tym mieście.
Nie miałem zielonego pojęcia o tym miejscu.
To doświadczenie otworzyło mi oczy.
Ciekawość świata i żądza przygód są wpisane w DNA Lizbony.
Portugalczycy eksplorowali świat, odkrywali rzeczy nowe i egzotyczne,
a potem wplatali je w tkankę tego miasta.
To bardzo inspirujące.
Wciąż walczę z tym duchem przygody.
Wiem, że jeszcze go nie mam, ale się staram.
Za mój debiut fado.
- Tak. - Tak!
Chyba mogę uchodzić za młodszego członka
światowego klubu podróżników.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK