Büyük bir felsefeci bir keresinde "Dünya bir kitaptır
ve yolculuk etmeyenler sadece bir sayfasını okur" demiş.
Birkaç sayfa
okuduğumu söylemeliyim ama kitaba deli olmuyorum.
Birçok nedenden ötürü yolculuk etmek için sabırsızlanmıyorum.
Çok soğuk olunca
rahat edemiyorum.
Buzda çıplak yüzmek mi?
- Evet. - Muhteşem bir davet.
Çok sıcak olunca bilin, ne oluyor? Rahat edemiyorum.
O kadar hızlı gidemem.
- Ama 75 yaşındayım. - Yardım lazım mı?
Hayır, hallederim.
Ve belki ufkumu genişletme vaktim gelmiştir.
Tanrım.
İlk kez elimi bir filin götüne sokuyorum.
İşin iyi tarafı,
inanılmaz otellerde kalıyorum.
Tanrım. Muhteşem.
Şu şartla, dışarıda olanları keşfetmeyi de kabul ettim.
- Adımınıza dikkat edin. - Ciddi misin?
- Çok güzel bir dağ. - Volkan o.
Volkan mı?
Hayatım boyunca kaçındığım bir dünya.
Sadie.
Tanrım.
Hayatta kalmak bile harika olur.
Bir Finlandiyalıyla son kez beş votka içiyorum.
İnsanlara Güney Afrika'da safariye çıkacağımı söylediğimde
"Vay canına. Çok heyecanlı olmalısın" derlerdi
ve ben de "Olmalıyım" derdim
ama vahşi doğadan pek hoşlanmam.
GÜNEY AFRİKA
Doğa belgesellerini izledim
ve burada görebileceğiniz neredeyse her hayvanı gördüm
ve bunu yapmak için dünyanın bir ucuna gitmeme gerek yoktu.
Ama işte, reddedilemez şekilde güzel olan bu ülkedeyim.
Dünyadaki sürüngen ve memeli türlerinin yüzde yedisinin evinde.
Hayvanları severim
ama beni öğle yemeği olarak gören her şeyi koltuğumda güven içinde otururken
görmeyi tercih ederim.
Merhaba, adım Bonga.
Bonga, Eugene.
- Memnun oldum. Atla. - Memnun oldum.
Ve Bonga'yla tanışmak gerçekten güzel
çünkü beni güven içinde otelime götürecek olan rehber o.
Kruger Milli Parkı, Afrika'nın en büyük koruma alanlarından biri.
20.000 kilometrekareden büyük alan,
aslan ve sırtlanlarla dolu bir New Jersey'ye benziyor.
Kruger'ı her yıl bir milyon insanın ziyaret ettiğini söylüyorlar.
Tabii kaçının evine geri dönebildiğini söylemiyorlar.
Parkta neredeyse her türden hayvan var mı?
Kruger Milli Parkı Beş Büyük türle meşhurdur.
Yani yaya olarak karşılaşmanın tehlikeli sayıldığı hayvanlar.
Peki, Büyük Beş hangileri oluyor?
Fil, bufalo, aslan, leopar
ve sonuncusu da gergedan.
Güzel.
Otel burası mı?
Evet. Sihir burada olacak.
İnanılmaz.
Peki, Eugene, inip rayları takip et.
İnip rayları mı takip edeyim?
Harika. Canlı canlı yenme korkumun yerini hızla
tren tarafından ezilme korkusu alıyor.
Kruger Shalati'ye hoş geldin Eugene. Adım Gavin.
Gavin. Nasılsın?
İyiyim, sağ ol.
Gavin, dünyanın en benzersiz otellerinden birinin müdürü.
Kruger Shalati, Sabi Nehri üzerindeki 305 metrelik bir köprünün üstünde duran
13 vagondan oluşuyor.
Trafik oldukça sıkışacak. Raylar üstünde bir otel.
Biraz farklı, değil mi?
Hayatımda böyle bir otel görmedim.
Yüz yıl önce parkı ziyaret etmenin tek yolu bu hatmış
ama 1973'te terk edilmiş,
kısmen trenlerin öldürdüğü hayvanların sayısı nedeniyle.
Şimdi tüm Afrika'dan toplanmış olan bu yenilenmiş vagonlar
bu mühendislik becerisini başarmakta kullanılıyor.
- Yer değişelim mi, iyi misin? - Hayır. İyiyim.
Otel 2020'de açılmış
ve inanılmaz derecede tehlikeli şeyleri görme şansı tanıyor.
Dün gece bizim...
bizim gece kameralarıyla şuradaki aslanları kaydettik.
- Tam altımızda. - Hayır.
Kükrediklerini duyup soru soran konuklarımız oldu.
- "Platforma mı çıktılar?" - Hayır. Devam et.
Platforma mı çıktılar?
- Hayır, çıkmadılar. - Tamam.
- Oldukça güvendeyiz, yani... - Oldukça, tamamen değil.
- Oldukça güvende. Tamam. - Evet. Unutma, burası Afrika.
Doğru.
Afrika'da olduğumu unutmam imkânsız.
Dört bir yanımda ve olağanüstü bir yer.
Tanrım. Şuna bak.
Burası gelip oturup bütün gün hayvanları izlemek için en iyi yer.
- Bu neydi? - Bir su aygırı.
Tamam.
- Odanı göstereyim mi? - Evet.
Hadi, gidelim.
Senin için bir safari ayarladık.
Yerleştiğinde araçta görüşürüz.
Teşekkür ederim.
Vagonlar 1950'lerden kalma
ama öyle bir lüks eklemişler ki açıkçası, bana uyar.
Oldukça muhteşem.
İnsan burada kesinlikle Afrika'da olduğunu hissediyor.
Evet. Bunun ne olduğunu bilmiyorum.
Balkon ve tavandan yere uzanan pencerelerle
kendinizi doğaya yakın hissediyorsunuz.
Belki fazla yakın.
Bu da ne?
Tamam, bir şey öldürülüyor. O ses neydi bilmiyorum.
Korkunç bir öksürük gibiydi. Bir şey öksürüyordu.
İnsanlar Büyük Beş'ten bahsedip duruyor.
Ben bu yolculukta Büyük Bir'i başarsam bana yeter: hayatta kalmak.
İnanılmaz bir şey.
Ama şans cesurdan yanadır, o yüzden Bonga'yla safariye çıkıyorum.
Araca binince sakın inme. Hep koltuğunda kal...
Vay canına.
- Tanrım. Şuna bak. - Timsah.
- Bu, inanılmaz, kocaman bir timsah. - Vay canına.
Dişlerini görüyorsun,
- nasıl da dışarıdalar. - Dişleri görüyorum.
Bu, ölümün gülümsemesi
çünkü bu timsah bir insanı ikiye bölebilir.
Gerçek değil gibiydi.
Turistler bakabilsin diye
buraya yerleştirilmiş gibi duruyor.
Yolun ilerisine bak. Bir leopar.
Evet.
- İlk leoparım. - Büyük Beş'ten biri.
İşte oldu.
Dur, dur. Sola bak.
Fil.
O da Büyük Beş'ten.
Şuna bak.
Farklı iletişim yolları var.
İnanılmaz bir karın gurultuları var,
toprağa bir sinyal yolluyor
ve ayaklarının altında da alıcılar var,
titreşimleri fark ediyorlar.
- Vay canına. - Evet.
- İyi gidiyoruz. - İyi gidiyoruz.
Şimiden ikisini gördüm. Benimle tanışmak için sıraya girmişler sanki.
Schitt's Creek hayranı olmalılar.
- Yoldakine bak. - Su aygırı mı o?
Hayır. Afrika domuzu.
- Afrika domuzu. Bu kadarı da fazla. Vay. - Bir Afrika domuzu.
Evet.
Pek hoş görünmüyor.
İşitme duyuları inanılmazdır.
Bir konuda da şanslı olmalılar.
Afrika'daki gün batımları gibisi yoktur derler
ve söylemem lazım,
cipin konforunda manzara üstünde batan güneşin tadını çıkarıyorum.
Yürüyeceğiz.
- Yürümek zorunda mıyız? - Yürüyeceğiz. Evet.
Kamyonetten inmememiz gerekiyor.
Tamam, gün batımlarını severim
ama uğruna yenecek kadar değil.
Bonga güvende olduğumuzu söylüyor
ve silahlı bir muhafız kadar "güvenli" bir şey olamaz.
O silah çok sağlıklı görünüyor.
Evet.
- Tek sıra hâlinde yürüyeceğiz. - Tamam.
Bir bufalo ya da su aygırı görürsen şöyle de.
"Solda bufalo." "Sağda su aygırı."
"Solda bufalo." "Sağda su aygırı" diyecek kişi olmak
beni korkutuyor.
Sanki siz "Ne?" diyecekmişsiniz gibi.
Sorun var mı?
"Bunu neden yapıyoruz?" İlk sorum bu.
- Tamam, tek sıra. - Evet.
Kediler güneş batmaya başlayınca mı çıkıyor?
Evet. Kediler özellikle karanlıkta çıkar
çünkü gece görüşleri inanılmazdır.
Tek sıra gitmiyorsun.
Üzgünüm. Adamım Üzgünüm.
- Neye işaret ediyorsun? - Maymunlara.
- Soldaki maymunlara bak. - Maymunlar mı?
Evet, hava karamaya başladığı için
ağaçlara çekiliyorlar.
Sen tek sıra yürümüyorsun. Beni öldürmeye mi çalışıyorsun?
- Gel. - Bak.
Biz buna güneş batıran diyoruz.
Ben buna "Bak, bu iyi işte" derim.
Kurutulmuş Afrika domuzu sucuğu var.
- Sıradaki. - Sonra...
timsah şnitzeli var.
- Timsah şnitzeli mi? - Evet.
Bunu yemeni zevkle izleyeceğim Bonga.
İnanılmazdır.
Sadece votka tonik alayım.
Mükemmel.
- Şerefe. - Şerefe.
Şerefe.
Bence gayet iyi gittik. Oldukça güzel şeyler gördük.
- Birçok hayvan gördük. - Evet.
Bence bunun sebebi sensin.
Nasıl bilmiyorum ama bence bunu sen ayarladın.
Hayvanları televizyonda görürken kendi alanınızdasınız
ve burada onların alanındasınız
ve bir heyecan ögesi yaratan
bir tehlike ögesi var.
Çok güzel.
Bu hayvanları vahşi doğada görmek ne kadar heyecan verisi olursa olsun
otelimde bir hayvan bulursam hiç heyecan verici olmaz.
Pencereleri kapalı tutacağım.
Beni uyutmayacak tek şey,
başka bir şey onu parçalarken
canını kurtarmak için ciyaklayan bir hayvan olur.
Şaşırtıcı derecede iyi bir uyku çektikten sonra
bir şey beni kahvaltı niyetine yemeden kahvaltıya hazırım.
- Günaydın Eugene. - Selam.
Otelimizde kalmaktan memnun musun?
- Şimdilik güzel. Evet. - Şimdilik güzel.
Böcek seni sevmiş.
Ne? Ne o?
- Böceği görüyorum. - Tanrım.
- Bir iyilik yap. Vurup atsana. - İşte.
İşte oldu.
Muhte...
- Korkma. - Hayır, korkmadım.
O bir... Her neyse artık. Dev bir şey, değil mi?
Çekirge.
İlk sabahım ve şimdiden dev bir peygamber devesinin
saldırısına uğradım.
Bugün farklı bir şey yapmaya hazırım.
İdeal olarak canımı tehlikeye atmayacak bir şey.
Neyse ki oteli müdürü Gavin beni golfe davet etti.
Heyecan verici.
İnsanlar burada golf oynuyor, yani güvenli olmalı.
"Golf sahasını riski kabul ederek kullanın.
Herhangi bir kayıp, hasar ve/veya yaralanmada
sorumluluk kabul edemiyorlar. Ölümcül ya da değil."
Gavin'le konuşmam gerekecek.
Skukuza Golf Sahası dünyanın en vahşi sahalarından biri.
Hayvanları dışarıda tutacak hiçbir şey yok. Bir kıyafet kuralı bile.
Hiç çit yok mu? Yani...
Aynen.
Nasıl oluyor?
Toplarımızı dışarı atarsak
orada bırakacağımızı söylemek doğru olur.
- Evet. - Arkandaki çalılarda
hışırtı duyarsan başını eğmeyi unutma.
Gidip Eugene'i arabasına bindirelim mi?
Başlıyoruz.
Tamam. Geldik.
Geçen hafta burada önümüzdeki bir su aygırının videosunu çektim.
- Buradaki geçitte. - Vay canına.
Su aygırları 100 metreyi 10 saniyeden kısa sürede aşabiliyor.
Bu yüzden dokuz saniyeden kısa sürede vuruş yapmak istiyorum.
Gerçekten acayip.
Evet. Tanrım. Şuna bak.
Aman!
Su aygırı çok tehlikeli bir hayvandır.
Diğer tüm hayvanlardan daha çok ölüme yol açar.
Bunu neden yaptığını biliyorum.
Gavin, suyun üstünden atış yapmak zaten zor.
Dikkatimi dağıtmaya çalışıyor.
"Su aygırı çok tehlikeli bir hayvandır."
Hilekâr biri oyuncu. Öyle olduğunu sanmıyordum.
Sen kafanı eğebilirsin. Ben arkanı kollarım.
Hayır!
Bir daha deneyelim.
O kuş gülüyor muydu?
Nereye gitti?
Arkamıza geçti.
- Nasıl yapıldığını görelim. Hadi. - Peki. Tamam.
Bir bakalım.
Evet, efendim.
Biraz kendimi tuttum çünkü onu utandırmak istemedim. Yani ben...
Tamam, biraz ürkütücü olmaya başladı, değil mi?
Ben yemek alanına gideceğim.
Belki birkaç çocuğun arkasına saklanırım.
O golf maçından sonra
buradaki vahşi hayata daha fazla yaklaşmak mümkün olmaz sanıyordum
ama Bonga benim için bir deneyim ayarlamış
ve yakından ve şahsi terimine yeni bir anlam kazandıracağına söz verdi.
Önce oraya varmamız gerekiyor.
Tanrım. Şu bufalolara bakın. Vay canına, çok büyükler.
Trafiği durdurabilecek bir yüz lafını duymuştum
ama bu elemanlar bu işi bir sonraki seviyeye çıkartıyor.
Doğruca bize bakıyorlar.
Tamam, şimdi korkutucu olmaya başladı.
Baksınlar.
Bazen bu hayvanlara kimin patron olduğunu tam olarak göstermek gerekiyor
ve bunu bu minibüsün arka koltuğundan kesinlikle yapabilirim.
İyi haber mi? Büyük Beş'ten biri daha tamam. Kötü haber mi?
Yılda 200 insan öldürebiliyorlar. O yüzden programlarına memnuniyetle uyuyorum.
Hayvani bir yol barikatından sonra
nihayet Kruger'ın baş veterineri Peter'la tanışmaya gidiyorum.
Evet, Peter, bugün tam olarak ne yapıyoruz?
Bugün bir fili hareketsizleştirmeyi umuyoruz
çünkü hazır elimizdeyken genel bir sağlık kontrolü yapmak istiyoruz.
Hiç kimsenin bu kadar rahatça "fili hareketsizleştirmek" dediğini duymamıştım.
Ben tam olarak ne yapacağım?
Olabildiğince yardım etmeni sağlamaya çalışacağız.
Tamam ama umarım
çok fazla bir şey yapmamı beklemiyorlardır
çünkü ben komedyenim.
Biz oyuncular güvenlik bilgilendirmelerine alışkınız
ama özellikle bugün can kulağıyla dinliyorum.
Filin hareket etmeye başladığını görürseniz
sadece idrarını yapıyor bile olsa lütfen bana söyleyin
çünkü bu, filin uyanmaya başladığını gösterir.
Fil idrarını yapmaya başlarsa
ne kadar geride durmak gerek?
Hayır, koşmaya başlamalısın.
Koşmaya başla.
- Evet. - Anladım.
Helikopterlerle aram yoktur.
O yüzden Peter'ın meslektaşı Michele'le takip aracına biniyorum.
Çoğu insana
hayvan uyuştururlarken helikoptere binmemelerini tavsiye ederim.
Beni zorlamana gerek yok.
Adamımız bu olacak sanırım.
Yapmaya çalıştıkları şey, helikopterle hayvanı bu tarafa itmek
- ve Peter da o zaman ateş edecek. - Tamam. Anladım.
Vay canına. Şuna bak.
Ve şu inanılmaz uçuşa bak. Hiç böyle bir şey gördün mü?
Tam gitmesini istediklere yere gidiyor.
- Tamam, şimdi sallanmaya başladı. - İşte iniyor.
- Evet. Şimdi yatıyor. - İşte iniyor. Evet.
Onu yan çevirmeye çalışacaklar.
İnanılmazdı.
Böyle rastgele kontroller fil nüfusunun
sağlığını gözlemlemeye yarıyor.
Zararsız sakinleştiricinin etkisi geçmeden önce
ekibin veri toplamak için yarım saati var.
İlk filin. Gel, dokun.
Vay canına.
Sakin ve üstünde çalışabileceğimiz iyi bir durumda.
Şu anda benden daha sakin.
Tıp dizilerini pek sevmem.
Yani şimdi ağzını açıyorlar.
Tamam, şimdi de...
- Şimdilik iyi mi? - Şimdilik iyi.
Tamam. Bana da bilgi verin.
Tamam.
- Eugene, acaba... - Evet?
...örnek toplamamıza yardım eder misin?
- Örnek mi alayım? - Örnek, evet.
- Sana büyük bir eldiven lazım. - Öyle mi?
Hayal edebilirsin...
Bilemiyorum. Sanmıyorum ki...
- Yani bu ucunda... - Evet. Hayır.
Hayır.
Bu işin gidişatından memnun olduğuma emin değilim.
- Tamam, sadece... - Evet.
...dışkı örneği alacaksın.
- Yani hepsini istemiyorum... Evet. - Dışkı örneği almak mı?
Tamam. Ya koca adam ben şeyken uyanırsa,
oradayken?
Çok nazik olmana gerek yok.
Tanrım. Çok özür dilerim.
- Kasılıyor. - Kasılıyor mu?
- Evet. - Tamam.
Onu suçlamıyorum!
- Bir şey buldun mu? - Bilmem.
- Dokunarak bul. - Sen bul. Buna ne dersin?
- İşte burada. - İşte oldu.
Hayatımda ilk kez elimi bir filin götüne soktum, dürüst olmalıyım.
Bunu da listeden silelim.
Hayatımın en kötü deneyimlerinden biri...
Bu tam olarak
- dışkı sayılmaz, değil mi? - Hayır, değil.
Yardım etsem iyi olacak bence.
İyi şanslar. Elini ne kadar içeri sokman gerek bilmiyorum.
- Bakalım. - Ama Uber çağırman lazımsa...
Tamam.
- Anlıyor musun? - Buldum.
Tamam.
- İstediğimiz bu. - Evet.
Afrika eğlenceli yermiş.
Filler asla unutmaz derler. O yüzden
bence seni arıyor Eugene.
Cidden öyle ve inan bana ben burada biraz çömeleceğim.
Bu alana döneceğimi sanmıyorum
çünkü bu eli tanıyacak, anlarsınız ya?
Yüzleri hatırlayamıyor olabilir
ama bu ele bakacak ve...
Bu devasa hayvanı görmek
ve ona dokunma, hissetme şansını yakalamak,
kalp atışlarını hissetmek, yani çok inanılmazdı.
Açıkçası hayatımda buna benzer bir tecrübem oldu diyemem
ve muhtemelen bir daha da olmayacak
ama çok acayipti.
Fark ettim ki Afrika'da güneş batınca
vahşi hayvanlarla işinizin kalmadığını varsayamazsınız.
- Bak, bak ileride ne var. - Öyle mi?
Bir sırtlan.
- Sırtlan mı? - Evet.
- İşte orada. - Şuna bak.
Vay canına.
Bonga'yla otele dönerken
parkın gece çıkan vahşi doğasının bir bölümü bizi yemeye gelmiş...
Özür dilerim, tanışmaya.
Yolun ilerisinde başkaları da var. Çabuk. Hadi.
İşte oradalar.
Ve şu anda aslında avlanıyorlar.
Biz menüde değilizdir umarım.
Dur, bak. Şu ne?
- Tavşan mı? - Çalı kır tavşanı.
Beş Büyük'ten biri değil, öyle değil mi?
- Çalı kır tavşanı? - Hayır.
- Gergedanlar öyle. - Evet.
Bu gece gergedan görme ihtimalimiz nedir?
Parkta gergedan görmek çok zor
çünkü boynuzları nedeniyle kaçak avcılar avladı.
On yıl önce belki haftada üç kez gergedan görürdüm.
Artık gergedan görmeden bir ay geçtiği oluyor.
Oğlum büyüdüğünde görme şansı olmayacak diye endişeleniyorum.
Aman ya. Korkunç.
Bunu söylediğime inanamıyorum
ama Güney Afrika'daki vahşi yaşam beni beklemediğim bir şekilde
etkilemeye başladı.
File o kadar yakın olma deneyimine bayıldım
ve safaride o hayvanları görmek,
insan Toronto'da bunu göremiyor
ama platformda, ateşin yanında oturup güzel bir şarap yudumlamak
Afrika kırsalında günü bitirmek için iyi bir yol.
Büyük Beş'ten üçünü gördüm. Geriye aslanla gergedan kaldı.
Son 10 yılda Kruger'daki gergedan nüfusu yüzde 75 azaldı.
Bu yüzden gergedan görmek için parkın dışına çıkmam gerekiyor.
Daha önce kaçınmayı başarmıştım ama bu sefer
en sevmediğim ulaşım yönteminden kaçış yok.
Helikoptere bineceğiz.
Açıkçası helikopterlere bayılmıyorum.
Yüksekten korkarım.
Özellikle yüksekten düşmekten.
Kendime hepsi Büyük Beş için deyip duruyorum.
Şu ağacın altında bir erkek fil oturuyor.
İlerideki dağa bakıyorum.
İşte oldu. Yerdeyiz.
Güzel bir his.
- Memnun oldum. Hoş geldin. - Memnun oldum. Eugene.
Petronel. Gidelim.
Benimle ve Goofy'yle buraya atla. Köpeğim.
Selam Goofy. Goofy,
Petronel, dünyanın en büyük gergedan sığınağı olan
Care for Wild'ın ardındaki itici güç.
Bir kez gergedan görünce hemen insanın kalbine yerleşiyorlar. Dikkat et.
Orada hayatının yeni aşkını bulabilirsin.
Bu asla mümkün olmadığını düşündüğüm bir şey ama göreceğiz.
2011'den bu yana bu ekip 100'den fazla gergedanı kurtarmış.
Ben gelirken en küçüklerin beslenme saatiydi.
- Vay canına, şişe diye buna derim. - Evet.
Yavruları buraya nasıl getiriyorsunuz?
Çağırıyoruz.
Hadi, Eugene. Çağır.
İyi gidiyorsun.
İşte senin ufaklık.
Gel!
- Şuraya bak! Bu Danny... - Vay canına.
- ...koşan büyük olan. - Büyükler.
- Şuradaki de... - Çok iri yavrular.
Tamam, işte böyle ve şöyle tutuyorsun.
Mükemmel.
- Bitti. - Mükemmel. Bu yüzden iki şişe veriyoruz.
En son biberonla birini beslediğimde 36 yıl önceydi
ve şişe çok daha küçüktü. Kızım da öyle.
Olması gerekenden biraz daha küçük
çünkü annesini vurduklarında daha bir aylıktı.
Vay canına.
Sığınağın çabalarına rağmen
kaçak avcılık bu oranda sürmeye devam ederse
15 yıl içinde vahşi gergedanlar yok olabilir.
Korkutucu bir oranda öldürülüyorlar
ve insanların bu öksüzleri alıp
bir şekilde buraya getiriyor olması bence bir mucize.
Bunları sevmeye başladım. Bu tatlı, küçük şeyleri.
Benim için çok şeker bir deneyimdi.
O gergedanların kesinlikle çok tatlı bir yönleri vardı.
Sürekli "Bir gergedanı beslediğime inanamıyorum" diyordum.
Petronel tüm bu öksüz gergedanları doğal ortamlarına
salmayı planlıyor
ve bana göstermek istediği çok özel bir şey var.
Daha önce salıverdiğimiz gergedanları
ve ne durumda olduklarını görmeye gidiyoruz.
Gergedanların vahşi doğada olması gerek.
- Oraya aitler. - Evet.
Delilik bu.
Bir, iki, üç, dört, beş. İnanılmaz bir resim.
Bu inanılmaz bir şey Petronel.
Asla göremeyeceğimi düşündüğüm bir manzara.
Vay canına.
Bu gergedanlardan ikisi, Wyntir ve Storm tarihe geçti bile.
Wyntir, Storm adlı başka bir öksüzle çiftleşti
- ve işte Blizzy. Yani ne mucize. - Vay canına.
Dünyada bir ilk.
İki öksüz gergedanın ilk kez bir yavrusu oldu.
Bu, bizim için Ay'daki ilk adım gibi.
- Bu mümkün. - Evet.
Umudumuz bu. Gergedanlar için yeni bir dönem.
Vay canına. Mucizevi.
Yeni yavrulamış o öksüz gergedanı görmek
"Güney Afrika benim için ne demek?" derken aklımda kalacak bir görüntü.
Bu ülke, gittiğim diğer ülkelere hiç benzemiyor
ve üstümde kalıcı bir etki bıraktı.
Hayvanları vahşi doğada görmek televizyonda görmek gibi olur sanıyordum.
Ne kadar yanılmışım.
Hayvanlara bu kadar yakın olmak,
bunu sandığımdan daha heyecan verici yapan şey bu.
Gündelik hayatınızda buradaki hayvanları düşünmezsiniz.
Gergedanların soyunun tükenmesi ihtimalini düşünmezsiniz.
Buradayken olayın tam göbeğinde oluyorsunuz.
Bu deneyimler hayatta bir kez yaşanır
ve çoğu insanın görme şansının olmayacağı
inanılmaz bazı şeyler gördüm.
Büyük Beş'ten dördünü gördüm sanırım.
Anlaşılan, bu iyi bir ortalamaymış.
Aslan göremedim
ama eve döndüğümde Aslan Kral'ı yeniden izleyeceğim.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü