Wielki filozof powiedział kiedyś: „Świat to księga,
kto nie podróżuje, czyta tylko jedną jej stronę”.
Muszę powiedzieć,
że przeczytałem kilka stron i nie przepadam za tą księgą.
Nie uwielbiam podróżować z wielu różnych powodów.
Kiedy jest za zimno, czuję się niekomfortowo.
Morsowanie, nago?
- Tak. - Fantastyczna propozycja.
Gdy jest za ciepło... zgadnijcie. Czuję się niekomfortowo.
Nie jestem taki szybki.
- Ale mam 75 lat. - Pomóc ci?
Nie, poradzę sobie.
I może czas poszerzyć horyzonty.
O Boże.
Po raz pierwszy miałem rękę w dupie słonia.
Plus jest taki,
że nocuję w niesamowitych hotelach.
O rany. Zjawiskowe.
Haczyk w tym, że zgodziłem się też eksplorować to, co na zewnątrz.
- Patrz pod nogi. - No co ty?
- Piękna góra. - To wulkan.
To wulkan?
Świat, którego unikałem przez całe życie.
Sadie.
O mój Boże. O Boże. Boże.
Po prostu przeżyć. To mi wystarczy.
Nigdy więcej nie wypiję pięciu kieliszków wódki z Finem.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
Jestem w raju.
Nie ma wątpliwości. Jest tu bardzo, bardzo pięknie.
Komu by się tu nie podobało?
Wiem, że to dziwnie brzmi,
ale komuś, kto tak panicznie boi się wody jak ja.
Jestem raczej szczurem lądowym.
Świetnie się bawię, kiedy jestem na stałym lądzie.
W pobliżu wody nie czuję się zbyt pewnie.
A tutaj jest sporo oceanu.
Nie widzę niczego oprócz oceanu.
MALEDIWY
Choć doceniam piękno głębokiego, niebieskiego morza,
jeśli kiedykolwiek mnie w nim zobaczycie, przyślijcie pomoc.
Jest spora szansa, że do was nie macham, tylko się topię.
Czuję się jak mała drobinka...
na środku Oceanu Indyjskiego.
Człowiek ma dwie nogi po to, żeby chodzić po ziemi.
To moja własna wersja Cast Away.
Mam nadzieję, że ktoś mnie uratuje.
Malediwy.
Tysiąc kilometrów plaż i raf koralowych, ukształtowanych przez wulkany.
Zaledwie 1% powierzchni tego kraju stanowi ląd.
Nie spieszy mi się, by zaznajomić się z pozostałymi 99%,
stąd wodnosamolot do mojego hotelu.
Oby na pokładzie był tlen.
Zestawienie słów „woda” i „samolot”
kojarzy mi się wyłącznie ze słowami „katastrofa” i „wrak”.
No dobrze...
Dzień dobry. Witamy na pokładzie.
Kamizelka ratunkowa jest pod siedzeniem.
Proszę zapiąć pasy i życzę miłego lotu.
Bardzo dziękuję.
To kiepskie miejsce na kamizelkę.
Dlaczego nie trzyma się jej na kolanach?
Można by ją szybko włożyć.
Pod siedzeniem jest... sam nie wiem.
Kiedy samolot spada, ludzie panikują. Prawda?
Nie wpadlibyście w panikę i nie stracilibyście rozumu?
Pomyślelibyście: „Co on mówił?
Gdzie są te kamizelki?
Co mówił? Pod siedzeniem?”.
Piloci są bez butów.
To dlatego, że kiedy wpadasz do wody, buty ściągają cię na dno.
Całkiem tu ładnie.
Widzę wysepki, niesamowite kolory na wodzie.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Malediwy składają się z 1200 wysp,
ale tylko 200 jest zamieszkałych.
Mam nadzieję, że zmierzamy na jedną z nich i nie czeka nas los Robinsona Crusoe.
Nie wiem, jak to coś ląduje.
Zakładam, że po prostu uderza w wodę.
Boże. Zbliżamy się do powierzchni.
Spociły mi się dłonie.
Kilka lat temu, ta wyspa, Kudadoo, była zaledwie wydmą.
Od tamtego czasu wydali na nią 45 milionów dolarów,
co oznacza, że będę miał to szczęście,
że zamieszkam w jednym z najdroższych zamków z piasku na świecie.
Ośrodek obiecuje prawdziwe luksusy,
a żeby o nie zadbać,
zaczęli planować moją wizytę, jeszcze zanim wsiadłem do samolotu.
TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ
Hotel przysłał mi ten formularz dotyczący moich preferencji.
Mam go wypełnić przed podróżą.
„Tytuł”.
Okej. „Pan, pani, mistrz, doktor,
król”.
Mam ochotę zaznaczyć „król”, ale poprzestanę na „panu”.
„Proste przygody”.
To będzie łatwizna.
„Paddleboard”. Nie.
„Narty wodne, kitesurfing, nurkowanie.
Nurkowanie ze skuterem pośród rekinów”.
Zrobię tak.
„Nie”.
„Twój ulubiony sposób spędzania czasu wolnego?”.
Odpoczynek.
„Gdybyśmy mieli przyrządzić ci wymarzone danie, co by to było?
Możesz zjeść wszystko”.
Cheeseburger, frytki i shake.
Czekoladowy albo waniliowy.
Wybór pozostawię im.
Dzień dobry, Eugene. Witamy w Kudadoo.
Brad Colder, dyrektor generalny.
- Miło cię poznać, Brad. - Miło mi.
O Boże.
Ostatnio witano mnie tak w hotelu... nigdy.
- Nigdy? - To nigdy nie miało miejsca.
Dobry początek.
Pozwól, że opowiem ci o wyspie.
Po malediwsku „kuda” znaczy „mały”.
To bardzo mała wysepka.
Jest tu tylko piętnaście domów.
Gdy gość jest na wyspie,
obowiązuje zasada „cokolwiek, kiedykolwiek, gdziekolwiek”.
Nasz personel pozostaje do dyspozycji, gotów spełnić każdą zachciankę.
Każde życzenie gościa jest dla nas rozkazem.
- Cokolwiek, kiedykolwiek... - Gdziekolwiek.
- ...gdziekolwiek. - Tak.
Moje trzy ulubione słowa.
Co za plaża.
- Jeden z domów jest mój? - Zdecydowanie.
Na raz przebywa tu maksymalnie 32 gości.
co oznacza, że personel może rozpieszczać ich na poziomie olimpijskim.
Mam nadzieję, że mogę liczyć na aktywności lądowe.
Ze swojego domu możesz wskoczyć prosto do wody.
Podczas snorkelingu można zwykle zobaczyć ponad pięć gatunków ryb.
Jedyne zagrożenie, przed którym ostrzegam,
to duża ryba nazywana rogatnicą.
Lepiej ominąć ją szerokim łukiem.
Jednej pani odgryzła spory kawałek ucha...
Naprawdę?
Bez obaw.
Na pewno ją ominę.
Nadam nowe znaczenie określeniu „szerokim łukiem”.
Czasem pojawiają się rekiny.
Rekiny w wodzie?
To nie takie świetne.
To dopiero jest widok.
Prosiłem o pokój z widokiem na ocean
i spełnili moją prośbę.
Malediwy to najniżej położony kraj świata.
Żadna z wysp nie leży wyżej niż dwa metry nad poziomem morza,
więc gdziekolwiek spojrzysz, widzisz rajski ocean.
Pięknie.
WITAJ, EUGENE
Gdzie dziś będę spał?
Nie chcę tego zepsuć.
Chociaż moja żona, Deb, układa mi takie coś każdej nocy,
więc to nic szczególnego.
Licząca 278 metrów kwadratowych willa ma własny basen wolny od rekinów,
Cena za noc to siedem tysięcy dolarów.
Chyba mi się tu spodoba.
Witaj.
Mam na imię Shofa. Będę się tobą opiekować.
- Mogę wejść? - Tak. Zapraszam.
Dziękuję.
Masz się mną opiekować?
Tak.
Podzielisz się ze mną tym, co lubisz i czego nie lubisz?
Wyjątkowo nie lubię wody.
Tak.
Jesteś na Malediwach.
Kraj składa się w 99% z wody.
To jest w tym wszystkim najdziwniejsze.
Sporty wodne w moim przypadku odpadają.
Jaki jest twój ulubiony sport?
Golf.
Nie gramy w niego na Malediwach, ale zaufaj mi.
Dobrze.
Mógłbym się do tego przyzwyczaić,
ale nie myślcie, że uderzy mi to do głowy.
To „cokolwiek, kiedykolwiek, gdziekolwiek” jest trudne dla Kanadyjczyka.
Wiecie dlaczego?
Mamy poczucie, że jesteśmy nieco nachalni.
Kiedy się nad tym zastanowisz i pomyślisz, gdzie jesteś,
a jesteś na kompletnym pustkowiu,
to jak możesz zapewnić innym wszystko, czego zapragną?
Chcę się temu przyjrzeć,
bo nie do końca rozumiem, jak to możliwe.
Zacznijmy od podstaw.
W moim przypadku droga do zadowolenia zawsze prowadzi przez żołądek.
Dlatego ruszam na spotkanie z szefem kuchni Edouardem,
żeby dowiedzieć się, jak utrzymuje gości w siódmym niebie.
- Edouard. - Eugene.
- Jak się masz? - Dobrze.
Ja doskonale.
- Jesteśmy na pustkowiu... - Zdecydowanie.
- ...a można dostać, co tylko się zechce. - Wszystko.
- Dowolne danie, przez całą na dobę. - Tak.
Jak to działa?
Malediwy mają to szczęście, że leżą pomiędzy Australią,
Singapurem, Dubajem i Europą.
To pozwala nam zdobyć dowolną rzecz w ciągu 24 godzin.
Jaka jest najdziwniejsza zachcianka, jaką miał gość?
Chodziło po prostu o porcję masła.
Musiała pochodzić z określonego regionu Francji,
od określonego dostawcy.
- Naprawdę? - W Bretanii.
Poproszono nas o to koło 10.00 w sobotę,
a w niedzielę rano mieliśmy już ten produkt na wyspie.
O rany.
Na twoim miejscu powiedziałbym: „Nie sądzę”.
„Trochę przesadzacie”.
To nasze zadanie.
Edouard wręcz zachęca gości do odejścia od stałego menu.
Nazywają to „gastronomią improwizowaną”.
Miałem styczność z improwizacją,
więc spodziewam się, że wymiotę w kuchni.
Zrobię półfartuch. Tak to nazywacie?
- Po prostu fartuch. - To półfartuch?
Po prostu fartuch.
Gość przyszedł do nas i powiedział: „Kocham zupę cebulową,
ale czy możecie uczynić ją bardziej wyjątkową?”.
Użyjemy do tego odrobiny brandy i czarnej trufli.
Potrzebujemy sera.
Jakiego sera?
Potrzebuję gruyère, tête de moine i trochę parmezanu.
Robi się.
To Kudadoo,
więc ser nie leży po prostu w lodówce.
Mają całą piwniczkę serów.
A zapach, który się tam unosi, aż zwala z nóg.
O rany.
Dobra. To... gruyère, parmezan
i...
Francuski?
Zapomniałem wspomnieć Edouardowi, że nie jestem zbyt szybki.
Nie mogę znaleźć gruyère ani...
Wezmę parę tych.
I trochę brie.
To w końcu ser, prawda?
Zapomniałem nazwę francuskiego sera, którą mi podałeś,
więc przyniosłem brie, bo jest francuski.
Nieźle, Eugene. Jest na wprost,
kiedy wchodzisz do pomieszczenia.
- I o to chodzi. - To jest to?
Okej. Doskonale.
Weź brandy i palnik.
To będzie ekscytujące.
- Jak stoimy z czasem? - Musimy się pospieszyć.
- Tak. - Szybko.
To ty nas spowalniasz.
Robię, co mogę. Nie mogę szybciej patrzeć.
I voilà.
Idealna alchemia skarmelizowanej cebuli, wywaru wołowego, brandy i czarnej trufli,
przystrojona tercetem dobrze dobranego sera.
O Boże.
Najbardziej wyjątkowa zupa cebulowa, jaką kiedykolwiek widziałem.
Osobiście wolałbym raczej zupę z grzanką, niż grzankę z zupą.
Ale nawet dla mnie
„cokolwiek, kiedykolwiek, gdziekolwiek” to lekka przesada.
Nie sięgnąłbym o czwartej nad ranem po telefon,
żeby coś zamówić.
Do tego potrzebny jest Amerykanin.
Ale mają tu ciekawą filozofię.
Pierwszy dzień poszedł całkiem nieźle.
Nie jest to wyłącznie moja zasługa,
ale zrobiłem zupę cebulową,
przeżyłem podróż wodnosamolotem i uniknąłem oceanu.
Więc jednak jest to wyłącznie moja zasługa.
Shofa przygotowała dla mnie plan na jutro.
Jej podekscytowanie i entuzjazm trochę mnie przerażają.
Wykluczyliśmy wodę,
więc mam nadzieję, że będę dobrze spał
i nie będę musiał zamartwiać się o to, co mnie jutro czeka.
Dzień dobry.
Poranek był dość niesamowity.
Widzieliście, co jest w basenie?
Chodźcie.
Spójrzcie tylko.
To najbardziej niesamowite śniadanie, jakie widziałem,
a do tego włożyli je do basenu.
Niesamowity pomysł,
tyle że... Nie mogę go dosięgnąć.
Chodź do tatusia!
O Boże.
Wiem, co próbują zrobić.
Najpierw basen, potem Ocean Indyjski.
Ale śniadanie wolę jeść w spodniach.
„Dzień dobry, Eugene.
Żeby twój pobyt był pełen niezapomnianych chwil”...
Niezapomnianych.
„Chcę ci zaproponować następujące doświadczenie.
Kąpiel dźwiękową połączoną z medytacją
pod opieką terapeutki jogowej, Nandini.
Życzę ci miłego dnia. Shofa”.
Intrygujące.
Dziękuję.
Czym jest kąpiel dźwiękowa? Chcesz się przekonać?
Pewnie. Jasne. Ale musisz popłynąć łodzią.
To tak cię podchodzą.
Morze jest nieco wzburzone i jest mi trochę niedobrze.
Nie wiem dokładnie, dokąd zmierzamy.
Ale mam nadzieję, że będzie tam sporo lądu.
Kąpiel dźwiękowa może być jak sauna
albo schvitz, jak to nazywają.
Nie przepadam za tym. Nie sprawia mi to przyjemności.
Ale cokolwiek to jest, zamierzam spróbować.
Dobra, gdzie jest... łazienka dźwiękowa?
To jakiś loch?
O Boże. To niesamowite.
Namaste, Eugene!
Witam na podwodnej medytacji. No i jak?
Jak? Pod wodą.
Piękne ryby.
Malediwy mają jeden z największych systemów raf koralowych na świecie.
Żyją tu ponad dwa tysiące gatunków ryb.
Z żadną z nich nie zamierzałem spotkać się z bliska sześć metrów pod powierzchnią.
Chwileczkę... Trudno się tu skupić.
To niewiarygodne.
Kto to zbudował i jakie ma kwalifikacje?
Skąd pochodzi dźwięk?
Czym dokładnie jest kąpiel dźwiękowa?
Nasze ciało składa się w 65% z wody.
Woda reaguje na dźwięk,
więc można tak usunąć blokady z całego ciała.
Myślę, że to właśnie blokady utrzymują mnie w ryzach.
Twoje ciało jest gotowe na przyjęcie pozytywnej energii.
- Umysł jest spokojny, rozluźniony. - Był spokojny, zanim zobaczyłem to coś,
co nie wygląda na sardynkę.
Wdech. Zaczynamy.
- Om. - Om.
O rany. Niesamowite.
- Sam siebie zszokowałem. - Świetnie ci poszło!
Nandini zrozumiała, że jestem aktorem.
Poklep mnie po plecach, a przekonasz mnie do wszystkiego.
To jest przyjemne.
Wdech.
Wydech.
To całkiem błyskotliwa koncepcja.
Ale ciągle myślałem: „Co jeśli usłyszysz trzask?”.
„Co jeśli dojdzie do przecieku?”.
Słyszeliście określenie „przepaść jak kamień w wodę”?
Dokładnie to by mnie spotkało.
Powoli otwórz oczy.
Powoli.
To węgorze?
To było niesamowite, a kiedy już się zrelaksujesz,
cudownie jest oglądać, co dzieje się pod wodą.
Prawie przy tym zasnąłem.
Niewiele mi potrzeba.
Na przekór wszystkiemu
Shofa zdołała zapewnić mi bliskie spotkanie z podwodnym światem.
Witajcie!
Miałem frajdę towarzyszącą snorkelingowi,
ale nie musiałem zmoczyć nawet stopy.
Jestem ciekaw, co jeszcze dla mnie zaplanowała.
- Duży krok. Tak. - Dziękuję.
Okazuje się, że wypływam w rejs z biolożką morską, Jasmine.
Może jeśli więcej dowiem się o oceanie,
będę mógł się nim bardziej cieszyć.
A może okaże się, że to, czego nie wiesz, może zrobić ci krzywdę.
I to się nazywa łódź.
Nie kołysze nami. Mój żołądek trzyma się dobrze.
Wszystko idzie gładko. Nic nie czuję.
Robisz zwykle takie rzeczy?
- Nigdy niczego takiego nie robię. - Naprawdę?
Ty w przeciwieństwie do mnie kochasz morze.
- Nie? - W moim przypadku jest tylko strach.
- Strach przed utonięciem... - Tak.
...i przed odgryzieniem różnych części ciała
przez rekina, a następnie utonięciem.
Co czyni Malediwy wyjątkowymi?
Na Malediwach znajduje się aż 5% światowych raf koralowych.
- To niesamowite... - Sporo, prawda?
...bo na mapie Malediwy to tylko mały punkcik.
Czasem nawet nie ma ich na mapie.
To dużo koralowca.
- Masa koralowca... - Tak.
...a jedna czwarta całego życia morskiego w oceanie
żyje obecnie na rafie koralowej.
To dlatego życie morskie jest tutaj takie wyjątkowe.
- Tak. - To dzięki rafie
tutejszy piasek jest tak śnieżnobiały.
Tylko 5% plaż na świecie składa się z koralowców takich jak te tutejsze.
Muszę powiedzieć, że z tego miejsca
ocean wygląda przepięknie.
- Prawda? - Tak.
I wtedy, jak na zawołanie, ocean zapewnia mi doświadczenie,
którego nawet moja osobista opiekunka nie mogłaby lepiej zaplanować.
Tam, tam. Za tobą. Widzisz?
- Widzisz to? - Tak!
Spójrz w dół. Widzisz?
- O tak. Tak! - Jeden. Tutaj.
- Cztery, pięć. - Tu są!
- Tak. - Tak!
- Widzicie je? - Skaczą.
To musi być ekscytujące.
Niesamowite. To absolutnie niezwykłe doświadczenie.
Malediwy są wyspiarskim rajem,
a nie ma wysp bez wody.
Jak sama nazwa wskazuje.
Choć potrzebuję jeszcze paru takich rejsów,
by zostać prawdziwym wygą morskim,
kończę ten dzień głęboko przekonany,
że nie wszystko w oceanie chce mnie pożreć.
Przyzwyczaiłem się do życia w luksusie
i czuję się tu jak ryba w wodzie.
Ale trochę krępuje mnie to lenistwo
i czuję potrzebę poznania tego kraju
bez osobistej opiekunki, która spełnia każdą moją zachciankę.
Na Malediwach żyje około pół miliona ludzi.
Mieszkają na 200 wyspach, co czyni Malediwy
jednym z najbardziej rozproszonych geograficznie krajów na świecie.
Nic zatem dziwnego, że poza personelem nikogo na razie nie spotkałem.
W bardzo nietypowym dla siebie odruchu dobrowolnie wskakuję na łódź
i udaję się na jedną z najbardziej zaludnionych wysp, Naifaru,
żeby znaleźć kogoś, kto rzeczywiście tu mieszka.
- To na pewno Sandy. - Witaj.
Turystyka jest obecnie najbardziej rozwiniętą branżą na wyspach
i odpowiada za ponad jedną czwartą malediwskiego PKB.
Wielu mieszkańców Naifaru pracuje w pobliskich ośrodkach turystycznych.
Sandy niedawno przeszedł na emeryturę.
Co to takiego?
- Próbuję złowić rybę. To... - Tak, rozumiem.
Ale nie wiem...
Tego moja żona używała do czyszczenia toalety.
Używam tego ponownie. To mój kołowrotek.
Chcesz spróbować?
Tak, chciałbym... Tak.
Dobry rzut.
- Musisz to przytrzymać. - Tak.
Złapała się?
Coś poczułem.
Ale niczego tam chyba nie ma.
Złowić rybę? Chyba dam radę.
Poczułem skubnięcie.
Może gdybym siedział tu odpowiednio długo.
Ale nic tu nie ma. Jeszcze nie.
Naprawdę długo.
Mam coś?
- Nie, nic. - Przynęta.
Pewnie potrwałoby to wiele lat.
To dlatego nic nie bierze.
To dlatego nic nie bierze!
Wyciągałem ją z wody.
No dobrze.
W tym miejscu krzyżowały się starożytne szlaki handlowe
pomiędzy Azją, Afryką i Bliskim Wschodem.
Oznacza to, że tutejsza kultura jest malediwskim tyglem.
Sandy, opowiedz mi o życiu na Malediwach.
Wszystko jest tu oceanem, dla nas to w nim tkwią wszystkie zasoby.
Nazywam to Kandu Bhanda.
- Kandu to ocean. Bhanda to żołądek. - Tak.
- Z oceanu do żołądka. - Tak.
To bardzo samowystarczalny styl życia.
Żyjąc w mieście,
- widzisz ludzi pełnych lęku i stresu. - Tak.
To ja.
A kiedy widzisz ocean,
czujesz więź ze Wszechświatem.
Podzielmy się tą miłością i radością.
- Tędy? - Tam. Widać plażę.
Pięćdziesiąt lat temu
na Malediwach mieszkali głównie miejscowi, tacy jak Sandy.
Odkąd powstał tu pierwszy ośrodek, w 1972 roku,
turyści zaczęli tu przybywać i odkrywać tajemnice wyspy.
Mam wrażenie że potrafisz cieszyć się życiem.
Jaką radę dałbyś ludziom?
Musisz poczuć więź.
Zdejmij buty, poczuj piasek pod stopami, wejdź do wody,
poczuj wiatr na skórze i sól w ustach.
Wtedy zapomnisz o lęku i smutku.
Naucz się budować więź.
Ośrodki oferują wyjątkowe doświadczenia,
ale popołudnie z Sandym pozwoliło mi
doświadczyć prawdziwej magii Malediwów.
Zabiorę ze sobą trochę twojego podejścia do życia.
Warto było dla niego odbywać tę podróż.
To była przyjemność.
Lubię pokazywać innym piękno mojego kraju.
To uroczy człowiek.
Dziękuję.
Sandy miał świetną osobowość, sam chciałbym taką mieć.
Szczerze mówiąc, wolałbym spędzać czas z Sandym niż ze sobą.
Wracając na moją wyspę,
rozmyślam o tym, że Malediwy w wersji Sandy'ego
to ten rodzaj raju, z którego nie da się zrobić pakietu wakacyjnego,
niezależnie od budżetu.
Jeszcze zanim przyleciałem,
Kudadoo obiecywało mi spełnienie marzeń.
I w duchu Sandy'ego
przygotowali mi proste doświadczenie, które na pewno mnie nie zawiedzie.
To dla mnie?
Jedno muszę Shofie przyznać.
Dotarłem do mojego własnego kawałka nieba Levy'ego.
Nie wierzę. To moje wymarzone danie?
Shake waniliowy, frytki z truflami. A to na pewno...
...cheeseburger.
O rany. Kocham Edouarda.
I wiecie co?
To najlepszy cheeseburger, jaki kiedykolwiek jadłem.
Słuchajcie, rozumiem. Wiem. Jestem trochę irytujący.
Lubię ponarzekać.
Trudno wyobrazić sobie coś lepszego.
Najszczęśliwsze chwile mojego życia?
Mój ślub,
narodziny mojego syna, Daniela,
narodziny mojej córki, Sarah.
To danie, ten dzień i to miejsce są zatem w dobrym towarzystwie.
Jak mawia Sandy, ważne są proste przyjemności.
Dawniej nawet nie brałbym pod uwagę, że mógłbym tu przyjechać.
Zdecydowanie za dużo wody.
Ale odkryłem widowiskowy, niepowtarzalny, naturalny raj.
To jedno z najpiękniejszych miejsc, jakie w życiu widziałem.
Choć rozpocząłem tę przygodę jako zdeklarowany szczur lądowy,
Malediwy sprawiły, że się zapomniałem.
- Eugene. - Tak?
Jesteś w oceanie.
Jestem w oceanie.
I to nie byle jakim.
W Oceanie Indyjskim.
Tylko jedna rzecz mogłaby to przebić,
a Shofa spełniła obietnicę.
„Nie martw się. Piłeczki golfowe są w pełni biodegradowalne
i zawierają pokarm dla ryb. Baw się dobrze”.
To niesamowite.
O rany.
Doświadczam niezwykłego piękna Malediwów.
Przybyłem tu w poszukiwaniu raju
i niech mnie, naprawdę go odnalazłem.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK