Büyük bir felsefeci bir keresinde "Dünya bir kitaptır
ve yolculuk etmeyenler sadece bir sayfasını okur" demiş.
Şey, birkaç sayfa
okuduğumu söylemeliyim ama kitaba deli olmuyorum.
Birçok nedenden ötürü yolculuk etmek için sabırsızlanmıyorum.
Çok soğuk olunca
rahat edemiyorum.
Buzda çıplak yüzmek mi?
- Evet. - Muhteşem bir davet.
Çok sıcak olunca bilin, ne oluyor? Rahat edemiyorum.
O kadar hızlı gidemem.
- Ama 75 yaşındayım. - Yardım lazım mı?
Hayır, hallederim.
Ve belki ufkumu genişletme vaktim gelmiştir.
Tanrım.
İlk kez elimi bir filin götüne sokuyorum.
İşin iyi tarafı,
inanılmaz otellerde kalıyorum.
Tanrım. Muhteşem.
Şu şartla, dışarıda olanları keşfetmeyi de kabul ettim.
- Adımınıza dikkat edin. - Ciddi misin?
- Çok güzel bir dağ. - Volkan o.
Volkan mı?
Hayatım boyunca kaçındığım bir dünya.
Çüş. Sadie.
Tanrım.
Hayatta kalmak bile harika olur.
Bir Finlandiyalıyla son kez beş votka içiyorum.
Bu manzara inanılmaz derecede yabancı görünüyor.
Burada hiçbir şey yok.
Hem de hiç yok.
Bir ben varım.
İlk kez çöle geliyorum
ve açıkçası bana hiç çekici gelmediğini söyleyebilirim.
Tamam, hiç nem olmaması saçım için iyi ve bu bir artı
ama dürüst olmak gerekirse burada çok vakit geçirmeyi
istemeyeceğimi söyleyebilirim.
Deneyimlerimden biliyorum ki
durumun kötü olması, daha da kötüye gidemeyeceğini göstermez.
Yüksekten korktuğumu söylemiş miydim?
Bay Levy, efendim. Günaydın.
Adım Tony. Bugün pilotunuz benim.
BÜYÜK KANYON
- Tony. Eugene. - Memnun oldum.
Uçuşta manzara çok güzel olacak.
Çevreye bakıp zevk alabilmenizi istiyorum.
Ben köprüden bile bakamam. Yani ne olacağını göreceğiz.
"İyi gitmeyecek" diyordum ama tehlikesiz olduğuna eminim.
Bu, bir can yeleği.
Belinize takıyor, şöyle bağlıyorsunuz.
- Dışa bakar şekilde sıkın. Tamam mı? - Evet.
Daha önce hiç can yeleği taktınız mı?
Hayır, hiç gerekmedi. Ölüme hiç bu kadar yaklaşmamıştım...
- Tabii. - ...ama bildiğim iyi oldu. Bu,
- buradaki. - Tamam.
Yerleşip yola çıkacağız.
- Tamam. - Bu taraftan.
Utah, ABD'nin 45. eyaleti
ama şu anki hâlimi hissedebiliyorsunuzdur.
Çığlıklar başlasın.
Bunun adı mutlak dehşet.
Tamam. Gidiyoruz.
Tanrım.
- Biraz sarsılıyor. - Nasılsınız?
Fena değil. Birazdan gözlerimi açacağım.
- Korku, felç etmesin. - Peki.
Açıkçası henüz manzarayı görmedim. Şimdi dışarı bakıyorum.
Şu duvara doğru uçuyoruz galiba Tony.
Tam üstünden geçeceğiz.
Evet, çok üstünden.
Tanrım.
Sağ tarafında
harika At Nalı Kıvrımı'nı görüyorsunuz.
Deneyimi tam yaşamanız için
helikopteri biraz sağa devireceğim.
Eyvah.
Çok yüksekteyiz Tony.
Sıradaki durak, güzel Kule Tepesi.
Manzaranın üstünde aşağı yukarı 300 metreye yükseliyor.
- Oraya mı ineceksin? - Evet, efendim.
Size çevredeki manzarayı gösterebilmek istiyorum.
Evet, manzarayı gördüm. Çok teşekkür ederim.
Üstüne inmemiz gerektiğinden emin değilim.
Gidiyoruz.
Tony, sana işini öğretmek istemem.
Yeterince büyük görünmüyor.
Tanrım.
Tamam, efendim. Kule Tepesi'ne hoş geldiniz.
Helikopterden inince daha az korkacağımı
varsayıyordum.
Yanılmışım.
- Adımınıza dikkat edin. - Ciddi misin?
- Muhteşem manzaraya hoş geldiniz. - Vay canına.
Şu anda gördüğümüz her yer koruma altında mı?
Navaho Ulusu topraklarındayız.
- Navahoların toprakları. - Navaholar için çok ama çok kutsal.
Vay canına. Bu tepelere bakınca
öyle geliyor ki her şey bu seviyedeymiş.
Aynen öyle. 165 milyon yıl kadar önce
gözünüzün alabildiği her yer dikildiğimiz yerle
aynı seviyedeymiş.
Peki, sırada ne var?
Tony bu uçurumdan düşmeye çalışmamız gerektiğini düşünüyor.
Olacakları göreceğiz.
Tamam, efendim. Hazır mısınız?
Tamam. Gidiyoruz.
Bebek!
Aman!
Uçurumdan düşmeye hiç bu kadar yaklaşmamıştım.
Tamam, Eugene. Köşeden dönünce
oteli ilk kez göreceksin.
Ana otel tam karşımızda.
Şuradaki mi?
Zor görülüyor.
Ve işte orada.
Amangiri. Gelecek birkaç gün evim olacak.
Kendime neler yaşatıyorum.
- Tamam, efendim. Hoş geldiniz. - Güzel iniş.
"Amangiri" kelimesinin "huzurlu dağ" demek olduğunu söylediler
ve gecesi 3.000 dolardan bu, oldukça pahalı bir huzur.
Vay canına. Çok güzel bir yer.
Merhaba. Amangiri'ye hoş geldiniz.
- Sağ olun. Selam. - Adım Kauri. Memnun oldum.
Eugene. Memnun oldum.
Kauri, süitimi gösterecek.
Tanrım.
Bir de çenemi yerden toplamama yardım edecek.
Kesinlikle nefes kesici.
Önden buyur.
Güzelmiş.
Burası Girijaala Süitimiz.
Sanskritçede "dağ silsilesi" demek.
Tasarıma bayıldım. Şuna bak.
Şemsiyeler, şapkalar ve sopa bile oldukları yerle uyumlu.
Sanki gardırobumdaki renk düzenini alıp
koca bir dünya inşa etmişler.
Özel taraçanız da burada.
Otelin manzaraya oturuşuna bayıldım.
Bizim için toprak çok önemlidir.
Amerikan yerlilerinin kültürel değerlerini benimseye çalışıyoruz.
Ben de Navahoyum.
Dolayısıyla otelin bu yönünü takdir ediyorum.
Hazır buradayken
bunu biraz daha öğrenmeyi çok isterim.
- Elbette. - Kesinlikle.
Bu otel federal arazi üstüne kurulmuş
ama Navaho Ulusunun kıyısında yer alıyor,
ABD'deki en büyük Amerikan Yerlisi koruma alanının.
Çevresiyle tamamen uyum içinde
ki bu duyguya alışkın değilim.
Şuraya bak.
Muhteşem.
Çöldeki bu vahayı inşa etmek için neler gerekti hayal bile edemiyorum
ama neyse ki mecbur değilim.
Bunu otelin mimarlarından biri olan Marwan'a bırakacağım.
Otele geldiğinden beri gördüğün ilk destansı manzara bu mu?
Kesinlikle, bir açıdan bu manzarayı elinizden almak istedik
çünkü otele gelirken
bu beton duvarla var olan kayalığın arasına sıkışıyor
ve nereye gittiğinizden emin olamıyorsunuz
ve sonra bu merdivenden çıkıyorsunuz ve biz bunu aldıktan sonra bam!
Çok ama çok dramatik bir şey
- sağlamak istedik. - Kesinlikle muhteşem.
İnsan böyle bir şey nasıl bulur?
Şahsen bol bol yolculuk etmekten.
İster Fas'ta, hatta Japonya'da olsun
birçok yerel mimariye bakınca
çok basit ve temel oluyor ama bana çok zarif geliyor.
Yani basitliğin o yönü oldukça lüks olabiliyor.
Peki, sence toplum daha basit bir yola girmek istiyor mu?
Evet
ve bence otelin bu kadar başarılı olmasının nedeni
insanları buna geri getirmesi.
Otuz dört süitin tümü gösterinin asıl yıldızının
keyfini sürebilsin diye Marwan oteli iki kanada yaymış.
Amaç, gösteriyi olduğunuz yere getirmek için
- sinematik bir pencere inşa etmekti... - Tamam.
...ve Batı'nın öykünmeye çalıştığımız
bir tarihi var elbette.
- John Ford'un kovboy filmlerinden... - Evet.
...Sergio Leone'nin Panavision perdesine dek.
İşte şurada.
Bu bana John Ford diyor.
Ben nasıl çölle zerre uyum içinde değilsem
otel de aynı şekilde çölle tamamen uyum içinde görünüyor.
Havuzun
şu güzel kayanın çevresinden dolanıyor olması inanılmaz.
Amacımız manzarayı nasıl soyutlayacağımızı bulmaktı.
- Evet. - Esasen su, kaya, gök.
Biz bu kayalara üstün gelemeyiz
ama insanların bunu farklı şekillerde takdir etmesini sağlayabiliriz.
Çevresindeki manzaradan
hayal edilebilecek her dokuyu almış olmanız
çok zekice.
Burada kanatta bir ara bir yarık kanyon oluşturuyor
ve dışarının güzel bir manzarasını veriyor.
Yarık kanyon nedir peki?
Farklı yönlere doğru kavisleri olan
erozyona uğramış, dar kaya dilimleridir ve rüzgâr ve su erozyona uğratmıştır
ve aralarından içeri sızan ışık kesinlikle büyülüdür.
- Vay. Görmek isterdim. - Kesinlikle görmelisin.
Burayı tasarlayan adamla tanışmak
ve onun sizi gezdirmesi
ve her şeyin nerede başladığını açıklaması mı?
Ben bu tür şeyleri severim.
Ben keyif aldım. O da aldı mı acaba?
Belki benden daha iyi bir oyuncudur.
Bu kadar soğuk olacağını bilmiyordum.
Çölde gece, soğuk ama güzel.
Coğrafi açıdan çevreye bakabilir
ve çok güçlü bir tarih duygusu hissedersiniz.
Gördüğüm her yerde daha çok gezegeninin yaradılışına bakıyor
hissi yaşıyorum.
Amerikan Yerlileri bu ülkenin tarihidir.
Dolayısıyla kültürleriyle olan bağlantıyı
daha çok bilmek istiyorum.
Çok derin bir uyku çektim.
Otele tam not
ama sıra, ziyaretimin en önemli bölümüne geldi.
Kahvaltı.
Konu yemek olunca hemen gelirim.
İşin en sevdiğim tarafı.
AŞÇI YAMAĞI
- Erik. - Merhaba. Günaydın.
- Memnun oldum efendim. - Ben de.
Çok yemek yapıyor musun?
Barbekü yaparım.
Aşçıyım diyemem çünkü işin içinde çok şey var.
Sadece ızgaraya et koyarım ve bu işte oldukça iyiyim.
Bu sabah krep yapacağız.
- Spesiyalitelerimizden... - Krep mi?
- Krep. - Peki.
İnsan, Amangiri gibi bir yerde
daha kaliteli, "havalı" bir menü olur sanıyor.
Bence fazla Michelin usulü olunca
bazen gerçekten yemek isteyeceğin bir şey bulmak zor oluyor.
Doğru. Çoğu konuğumuz o memleket duygusunu seviyor.
Evet.
Şimdi elimi içeri sokup sıcak tavaya uzanacağım.
Peki. Tamamdır.
Sağyağımı alayım
ve sonra bunu fırına koyacağız.
Yani odun fırınında yağ üstünde cızırdıyor.
Tanrım. Kulağa inanılmaz geliyor.
Gösterişsiz aşçılık sizi yanıltmasın.
Burası A listesindekilerin seçtiği bir otel.
Sorun şu ki Erik'in kimliklerini açıklamasının
kesinlikle yasak olduğunu biliyorum.
Az kaldı.
Eğlenceli tarafı bu.
Bakalım, kurnazca konuyu açabilecek miyim.
Peki, "George Clooney kreplerini tattı mı?" desem
- sen derdin ki... - Doğrulayamam da reddedemem de.
Doğrulayamazsın da reddedemezsin de.
Brad Pitt'e krep yaptın mı?
Bunu evet kabul ediyorum.
Sadece baş harflerini versem
sen de kafanı sallasan şey olur mu...
Eugene Levy buradaydı diyebilirim.
Ne tatlı.
- Üstüne biraz akağaç şurubu? - Evet, lütfen.
Kanadalıyım, söylememişimdir belki.
- Vay canına. - Afiyet olsun.
Vay canına, çok güzel.
Muhteşem. Teşekkür ederim.
- Bugüne dek yediğim... - Çok teşekkür ederim.
...en inanılmaz krep.
Peki, George Clooney yediğinde ne dedi?
Buraya hayatımı değiştirecek bir deneyim yaşamaya geldim
ve bu krepler kesinlikle bu sınıfta.
Bir kalp doktoruna sorun
ama anlaşılan Erik'le vedalaşıp dışarı çıkmam gerek.
Sıcak tutacak şeyler giyiyorum
çünkü yılın bu zamanında hava serin oluyor sanırım.
Yerel rehber Raymond beni otelin tasarımına
bir miktar ilham vermiş olan doğal bir olayı görmeye götürüyor.
Bu sabah yarık kanyonlarına giderken
sizinle olmak büyük bir zevk.
Kanyonları göreceğim için heyecanlıyım. Bu bölgede mi yaşıyorsun?
Doğma büyüme.
Bu bölgenin köklerimle derinden bağlantısı var.
Dürüst olmalıyım.
Çöldeki yarıkları düşününce aklıma Vegas gelir
ama bu kanyonlar dünyada en çok
Güney Utah'ta var.
Vay canına. İnanılmaz.
Şuna bak.
Bu kayanın jeolojisi 190 milyon yıla dayanıyor.
Çağlar boyunca doğa güçleri çevremdeki manzarayı
yeniden şekillendirmiş.
Doğa kendi katedralini yarattığında böyle oluyor.
Ve sonra bir de
burada gördüğümüz pürüzsüz dokuyu yaratan
kuvvetli rüzgârlar var.
Bu kanyonlar Navaho halkı için ne kadar önemli?
Kültürümde bunlar hakkında anlatılan
çok farklı hikâyeler var.
Bu kanyonları şekillendirip oyanın
herkesin hayatlarında yaşadığı zorluklar olduğunu söylerler.
Yani zorluklarla baş ederken bir an gelir
ve derin bir nefes alırsın...
Rüzgâr.
O negatifliği, zorluğu taşıyıp
bu yarık kanyonlara üflermiş.
- Negatifliği... - Güzelliğe çevirir.
- Fikirleri güzelliğe. - Evet, aynen.
Buraya bakınca
- bence o dualar tutmuş. - Evet.
Evet, kesinlikle.
Raymond'dan anladığım, görünenden...
görünenden fazlasının olduğu.
Burada sadece tarih ve jeolojiden fazlası var.
- İyi mi? Güzel. - Evet.
Ben 75 yaşındayım Raymond
ve ülkenin bu bölgesine gelmemin
bu kadar uzun sürdüğüne inanamıyorum ve bunu söylerken utanıyorum.
Çöl rüzgârı sadece negatif düşünceleri süpürmüyor.
Benim gibi bir alışkanlık insanının ayak direyen düşüncelerini de
süpürecek kadar güçlü
çünkü ben ve bu, kullanmaya alışkın olduğum bir söz değil,
akşamüstü için açık hava aktivitelerine kaydoldum.
Ata bineceğim.
Ne düşündüğünüzü biliyorum. Gerçekten ata binmeyi sevecek biri miyim?
Hiçbir zaman olmadım.
Bir at ne zaman mutludur bilemem.
Anlıyor musunuz?
Bir köpek sizi gördüğüne mutlu olunca bilirsiniz ama bilmiyorum, atlar acaba...
Seni gördüğüne sevinince kuyruğunu sallar mı?
Ama çocukluğumda en çok izlenen saatlerde
neredeyse her televizyon dizisi, kovboy dizisiydi.
Roy Rogers, The Cisco Kid, Vahşi Bill Hickok.
Hadi, gidip kendi kovboy dizimi başlatalım.
Selam.
Merhaba.
Nasılsın?
- İyiyim. Adım Eugene. - Güzel. Ben de Brooke.
- Brooke, nasılsın? - İyiyim. Atlarla tanışmak ister misin?
Garip bir yarışma programı adı gibi.
- Bu kim? - Bu Sadie.
Selam Sadie.
- Benim atım mı? - Senin atın.
Tamam. Şeyi hissedebiliyor, "Bir çaylak geldi."
Hayır, çok tatlıdır.
En son ata bindiğimde
50 yıl önceydi.
- Bir arkadaşımla binmiştik... - Tamam.
...ve iki at yandan birbirine çarptı.
- Attan düştüm... - Hayır.
...ama neyse ki bir çalıya düştük
- ve bilirsin... - Yaralanmadın.
Kalkıp "Belki de binmek için fazla büyükler" dedim.
Polo oynamaya hazır gibisin.
Biraz polo...
- Evet. - ...ve sonra kriket.
Nasıl?
- İyi mi? - Evet.
Kovboylar bu yüzden gözlük takmazdı. Hoş görünmüyor.
Nasıl bir his?
Lades kemiği gibi.
- Tamam. Gevşetirsen git demiş olursun. - Tamam.
- Evet, sonra arkana yaslan. - İyi kız.
Evet ve sonra durunca topuklarını indir.
Tamam. Hazır mıyız?
At belki hazırdır. Ben değilim.
Tamam. Buraya gel Sadie.
Çüş. Sadie.
- Çüş. Çüş Sadie. - Tamam tatlım.
Dizgini çek.
Tamam, dizgini biraz daha gergin tutarsan
- öyle yapmaz. - Evet.
Hayır. Hadi, bebeğim.
- Hadi. İşte böyle. - İşte oldu.
Evet, kontrol bende. Olay bu.
Patron kim göstermek gerek, değil mi?
Çüş.
Bana 11 kilometre gezi yolu var dediler
ve bu benim için on kilometre fazla.
Bir daha ata biner miydim bilmiyorum
ama normalde yapmayacağım şeyleri yapmaya çalışıyorum.
Kendini kovboy gibi hissediyor musun?
Olabilecek en kötü kovboymuşum gibi hissediyorum.
Bu kovboyun asla filmi çekilmeyecek.
Tek eksiğim çiğneme tütünü ve bir tabanca.
Çıngıraklı yılanları ve çakalları vurmak için silah taşırız.
Gezi yolunda hiç çıngıraklı yılana rastladın mı?
Evet.
İşte bu. Kalbim çarpıyor.
Her nedense Sadie canımı bağışlamaya karar verdi
ve otele döndüm.
Yatak beni çağırıyor
ama bu gece acayip bir gösteriyi ön sıradan izliyorum.
Navaho rehberim Mylo'yla özel bir yıldız izleme seansı.
- Nasılsın Eugene? - Nasılsın?
Harikayım.
- Gelmen iyi oldu. - Vay canına.
İşim arkama yaslanıp yukarı bakmak
ve bunu çok iyi yapacağımdan eminim.
Yukarıda senin için önemli bir şey var mı?
Büyük resme bakınca insan kendisini oldukça önemsiz
- hissediyor. - Evet.
Bazı geleneksel hikâyelerimize göre
bunu biraz daha araştırmalıyız.
Tamam.
Küçük odun parçaları hazırladım.
Sen onları alırsan ben de büyük kütükleri alırım ve...
- Tabii. - ...biraz ısınırız.
En son ne zaman ateş yaktın?
Hiç.
Tamam. Oluyor.
Kutup yıldızının yerini biliyor musun?
Bilmeliyim.
Bence şu...
- Evet. - ...bölgede.
Aslında şurada.
- Öyler demek istedim. - Evet.
- Bizim yaradılış hikâyemizde... - Evet.
...en parlağı olsun diye
koyulan ilk yıldızlardan biriymiş.
Halkımız nereye giderse gitsin
geceleri hep göğe bakıp
öğretilerimizi hatırlayabilecekmiş.
Yukarıda gördüğümüz şeyde bir ders mi var?
Dedem çok bilge bir adamdı
ve çocukluğumda bana öğrettiği şeylerden biri
yıldızlarla aynı malzemeden olduğumuzdu.
"Unutma, tüm bu yıldızlar dünyadaki tüm insanlar gibidir.
çünkü şu yıldızı bununla birleştirirsen
birden çok kuşak arasında bağ olur" derdi.
Dedem tüm insanlar önemlidir derdi,
aynı gökteki her bir yıldız gibi.
Vay, bu çok zenginleştirici Mylo.
Ben yıldızlara bakarken kendimi önemsiz hissediyorum dedim
ve bence bana söylediğine göre yukarı bakınca
devasa gece göğüne, kendimi önemli hissetmeliyim.
Kaybolmuş gibi hissetmemeliyim.
Evet, kaybolduğunu düşünme çünkü yukarı bakınca
sana öyle olmadığını hatırlatabilecek şeyler görüyorsun.
Benimle yolculuğa çıkar mısın?
Çünkü seni dinlerken kendimi harika hissediyorum.
İnsanın kendini önemli hissetmesi harika bir şey.
Ve çöl bunu yapabilir. Burası ruhani bir yer.
Onu hissediyorum.
Ruhani biri misin?
Özümde öyleyim
ama ruhani olmayı toprakla
bağlantılandırmaya en çok burada yaklaştım bence.
Yani bence benim için iyi bir ilk adım.
- Evet. - Teşekkür ederim efendim.
Burası beni başka yerlerden farklı biçimde etkiledi.
Buranın ruhani yönünü anlıyorum.
Anlıyorum. Hissedebiliyorum. Neredeyse dokunabiliyorum.
İnsan bir şey hissediyor.
Mylo da bunu Navaho ulusunun gözünden anlatmakta
çok başarılıydı.
Son günüm ve çok şey öğrendim.
En çok da sıcak bir yer olduğunu sandığınız çölün
o kadar sıcak olmadığını.
Dün gece serindi, değil mi? Soğuktu. Evet.
Buraya dönmek de kuru, kumlu bir pastanın üstündeki süsleme gibiydi.
Ama eve dönmeden önce
Mylo'nun büyüdüğü Navaho bölgesindeki
çiftliğe davet edildim.
Manevi olarak sınırımız Colorado Nehriydi.
Yani nehrin bu tarafındaki her yer Navaho topraklarıydı
ve 68'de anlaşmayı imzaladığımızda
federal hükûmet "Bölgeniz burası" dedi
ve artık orada yaşıyoruz.
Mylo, Navaho adının "vadinin çiftçileri" anlamına gelen
bir Pueblo kelimesinin İspanyolcaya uyarlaması olduğunu söyledi.
Çoğu için bu hâlâ geçerliymiş.
Burası anne babamın. Otoyoldan üç kilometre içeride.
Peki, burada büyümek nasıldı?
Her şey demekti. İnsanın...
Ana sorumluluklar, aile ile ilgili olanlardı
ve çocukluğum bunun ve dedemle takılmanın üzerine kuruluydu.
Yani burası gerçekten bir aile çiftliği, öyle mi?
Evet. Şurası annemle babamın evi. Tam şurada. Kahverengi olan.
- Vay canına. - Sonra
kız kardeşimin evi şu sağdaki, turuncu olan.
- Eugene... - Vay canına.
- Burası ne kadar büyük? - Birkaç bin.
- Evet, çok... - Birkaç bin dönüm mü?
- Geniş diye buna derim. - Evet.
Gidip koyunlara bakalım.
- Ayakkabılarını kirletmeye hazır mısın? - Koyunlarınız mı var?
Evet. Bak, şuradalar. Görüyor musun?
Şu taraftan gidip onları içeri kovalayalım.
Bir tane vahşi ruhlu koyunumuz var. Adı Wilbur.
Beni pek sevmez. Umarım bize toslamaz.
Seni sevmiyorsa
- benim hakkımda ne düşünür? - Bilmem.
Şimdiden heyecanlı geldi.
Tamam. Onları kendi küçük ağıllarına sürelim.
- Şurada. Tamam. - Evet.
Kolay oldu.
Bazen olur. Bazen de olmaz.
- Bence... - Biri kaçıyor bile.
Yanlış yön çocuklar.
Koyunlar daha uslu olsa size yapabildiklerimi gösterirdim.
Nasıl derler? Gütme mi? Koyun gütme? Koyun gütme.
Koşuyorlar.
Sığırtmaçlığım meşhurdur.
Sığırtmaçlık. Göbek adımdır.
Sığırtmaç.
Karım Deb görse diyeceği gibi,
"Koşer Kovboy" geri döndü.
Burada olmak güçlü yönlerimi ortaya çıkarıyor.
Çoğu insanın görme şansı olmayan
birkaç becerimi gösterebildiğime seviniyorum.
Mylo, o kadar hızlı gidemem. Yaşlıyım.
Asla yakalayamayacağız.
- Vay be, ne de hızlı kaçtılar. - Evet.
- Neden? - Bizi gördüler
ve "Biz gittik" dediler.
Koyunlar beni görür görmez kaçtılar.
Pek sevmedikleri bir filmimi mi gördüler?
- Kaçıyorlar. Evet. - Hâlâ gidiyorlar.
Kendi kendilerine dönecekler mi?
Gelmeyi biliyorlar
çünkü dağ aslanları, tilkiler, çakallar var. Yani...
Dağ aslanları mı var?
Daha çok şurada gördüğün kayalıklar civarındalar.
Şu kayalıklar mı?
- Evet. Yani... - Şey, "ta orada" anlamında mı?
Bir domuzumuz var. Lulu'yu görmek ister misin?
Bir domuza bakarım.
- Tanrım. Çok iri. - Evet. İri kızdır.
Lulu.
İçeri girip onu seversen ciyaklar. Komiktir.
Belirli yerlerimden seversen ben de ciyaklarım.
Koyunlar döndü.
Otoritemi anlamaları vakit aldı.
İşte oldu. Tamam.
Ve bu size ders olsun.
İzinsiz kaçamazsınız, anlaşıldı mı?
Evet.
Yemleri burada. Girip biraz dökmek ister misin?
Tamam, çocuklar, yemek vakti.
Yemek... Hayır.
Wilbur biraz saldırgan bence.
- Tamam, bir şey diyeyim mi? - Bu tarafa getir.
Bu hayvanlar şımartılmış.
- Onlar için dondurma gibi. - İşte... Hayır, çocuklar.
İnsan koyunları nazik, tatlı şeyler sanıyor...
Hayır, bu, boğa gibi.
Tamam, bir şey diyeyim mi?
Bu hayvanları terbiye etmeliyiz.
- Tamam. - Hayır, içi boş. İçinde...
Günümüzde gelenekleri canlı tutmak ne kadar önemli?
Bunları canlı tutmak hayati.
Topraktaki köklerimin derin olduğunu söylemeyi seviyorum.
Doğduğumuzda göbek bağımızdan bir parça,
toprağa gömülür ki
doğduğumuz anda Toprak Ana'yla bağımız olsun
ve insanın hayatında bu pek olmayınca
neden kendini kaybolmuş hissedebileceğini anlıyorum.
Navaholar anaerkil bir toplum.
Toprağın ve hayvanların kontrolü kadınlarda
ve böyle çalışmanın harika tarafı işlerin düzgün yapılıyor olması.
Eugene, bu annem. Shimá.
Shimá, selam.
- Bu, kız kardeşim Patricia. - Evet. Selam.
- Bu Desree. - Merhaba.
- Desree, Memnun oldum. Eugene. - Evet. Ben de.
- Evet. - Lauren, karım.
Memnun oldum Lauren.
- Evet. - Evet.
Ufaklıkları gördüm...
Şu taraftalar aslında.
Ailemiz neredeyse 200 kişi.
İki yüz mü?
- Evet. - Yani aile toplantılarında
- çok insan oluyor. - Evet.
- Biraz. - Size...
Uzun bir yemek masası.
Evet.
Öğrendiğimiz şeyleri mutlaka çocuklarımıza öğretiyoruz ki
bu öğretileri ve dersleri ileri taşıyabilsinler.
Önemli olan bu.
Kültürümüzü, dilimizi ve mirasımızı
özellikle törenlerimizi canlı tutmak.
- Canlı tutmak. - Evet
ve sonraki kuşağa kim olduğumuzu öğretmek
çünkü bizim için bu geleneği koruyanlar büyükanne babalarımız
ve çoğu öldü
ve bu zor oldu çünkü biz şey insanlarız,
sadece...
- ...topladığımız kültür kadarız... - Evet.
...ve zor oldu.
Yeğenim Owen, muhteşem bir genç adam
ve dans etmeye bayılır.
Çember dansında hayal gücünü kullanmalısın
ve yaptığı farklı figürleri fark edersin.
Ayrıca farklı hayvan türlerini de gösteriyor.
İnanılmaz bir akşam oldu.
Mylo inanılmaz bir genç adam ve muhteşem bir ailesi var.
Yani Owen'ı izleyip Mylo'ya bakıp
gözlerinin dolduğunu gördüm.
- Owen'la gurur duyuyorum... - Evet.
...bunu canlı tuttuğu için. Evet.
Gözlerinden belli Mylo.
Evet.
Owen, inanılmaz.
- İnanılmaz! - Bravo.
- Vay canına! - Bravo Owen.
Evet.
- Evet! - Evet!
Bundan önce Navaho kültürü hakkında pek bilgim yoktu
ve bu, gözlerimi açtı.
- Seni ağırlamak zevkti. - Vay canına.
- Evet. - Büyükannemizin öğretisi uyarınca
sana bu kolyeyi sunuyoruz.
Buyur.
Kültürümüz ve dilimizin bir parçası hep seninle olacak.
- Teşekkür ederim. - İnanılmaz.
Bu gerçekten çok özel.
Çöl, koca bir hiçlik
ama o hiçliğin içinde çok şey var.
Tarihi, jeolojisi ve 15.000 yıldan uzun süredir
burada olan insanlarıyla.
Onlarla birlikte bu topraklarda olmak benim için onurdu.
Tek başıma gelmiş olsam
Amangiri'de kalmaktan muhtemelen büyük zevk alıp
vaktimin çoğunu otelde geçirecektim
ama otelin dışında görme ve keşfetme şansını yakaladığım için
çok memnun olduğum bir dünya var
ve Navaho Ulusundan tanıştığım dostlar
bence muhtemelen...
...buradaki en önemli şeydi ve en büyük keşfimdi.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü