Wielki filozof powiedział kiedyś: „Świat to księga,
kto nie podróżuje, czyta tylko jedną jej stronę”.
Muszę powiedzieć,
że przeczytałem kilka stron i nie przepadam za tą księgą.
Nie uwielbiam podróżować z wielu różnych powodów.
Kiedy jest za zimno...
czuję się niekomfortowo.
Morsowanie, nago?
- Tak. - Fantastyczna propozycja.
Kiedy jest za ciepło... zgadnijcie. Czuję się niekomfortowo.
Nie jestem taki szybki.
- Ale mam 75 lat. - Pomóc ci?
Nie, poradzę sobie.
I może czas poszerzyć horyzonty.
O Boże.
Po raz pierwszy miałem rękę w dupie słonia.
Plus jest taki,
że nocuję w niesamowitych hotelach.
O rany. Zjawiskowe.
Haczyk w tym, że zgodziłem się też eksplorować to, co na zewnątrz.
- Patrz pod nogi. - No co ty?
- Piękna góra. - To wulkan.
To wulkan?
Świat, którego unikałem przez całe życie.
Sadie.
O mój Boże. O Boże. Boże.
Po prostu przeżyć. To mi wystarczy.
Nigdy więcej nie wypiję pięciu kieliszków wódki z Finem.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
Nigdy nie widziałem tak księżycowego krajobrazu.
Po prostu dużo pustki.
Cała masa pustki.
I ja.
Po raz pierwszy jestem na pustyni
i muszę przyznać, że nie robi na mnie specjalnego wrażenia.
Jedyny plus jest taki, że absolutny brak wilgoci służy moim włosom.
Ale nie chciałbym spędzić zbyt wiele czasu...
w tym miejscu. Szczerze mówiąc.
Z doświadczenia wiem,
że zła sytuacja zawsze może stać się jeszcze gorsza.
Wspominałem już, że mam lęk wysokości?
Pan Levy. Dzień dobry.
Tony. Będę pańskim pilotem.
WIELKI KANION
- Tony. Eugene. - Miło mi.
To będzie widowiskowy lot.
Musisz się rozejrzeć i nacieszyć.
Nie potrafię nawet rozejrzeć się na moście. Zobaczymy, jak mi pójdzie.
Myślę, że nie najlepiej. Ale to na pewno całkowicie bezpieczne.
To kamizelka ratunkowa.
Mocujesz ją wokół pasa, klikasz,
- a potem ściągasz. Okej? - Tak.
Nosiłeś kiedyś kamizelkę ratunkową?
Nigdy jej nie potrzebowałem. Nie byłem tak blisko śmierci.
Ale dobrze wiedzieć...
- że tu jest. - Okej.
Siadamy i ruszamy.
- Dobrze. - Tędy.
Utah to 45. stan USA,
ale każdy chyba czuje, w jakim stanie jestem teraz naprawdę.
Niech rozpoczną się wrzaski.
To tak zwane absolutne przerażenie.
Dobra. Zaczynamy.
Boże.
- Trochę trzęsie. - Jak się trzymasz?
Nieźle. Niebawem otworzę oczy.
Niech strach cię nie sparaliżuje.
Prawdę mówiąc, jeszcze nie sprawdzałem widoku. Wyglądam przez okno.
Wygląda to tak, jakbyśmy mieli wlecieć prosto w tę skałę, Tony.
Przelecimy tuż nad nią.
Wysoko nad nią.
O Boże.
Po prawej
widzisz niesamowite Horseshoe Bend.
Lekko skręcę w prawo,
żebyś w pełni tego doświadczył.
O rany.
To kawałek drogi w dół, Tony.
Kolejny przystanek to piękny Tower Butte,
wznoszący się na jakieś 300 metrów w górę.
- Wylądujesz tam? - Tak jest.
Chcę ci pokazać tutejsze widoki.
Już obejrzałem widoki. Wielkie dzięki.
Nie wiem, czy musimy na nich lądować.
Proszę bardzo.
Nie chcę ci mówić, jak masz wykonywać swoją robotę,
ale to się wydaje za małe.
O Boże.
Witamy w Tower Butte.
Zakładałem, że będzie mniej przerażająco,
kiedy wysiądę z helikoptera.
Myliłem się.
- Patrz pod nogi. - No co ty?
- Widok za milion dolarów. - O rany.
Wszystkie tereny, na które patrzymy, to obszar chroniony?
To ziemia plemienia Navajo.
- To ziemia Navajo. - To bardzo święte miejsce dla Navajo.
O rany. Patrząc na te formacje skalne,
masz poczucie, że wszystko było kiedyś na tym poziomie.
Zgadza się. Jakieś 165 milionów lat temu
miejsce, w którym stoimy, było na poziomie gruntu,
aż po horyzont.
Co dalej?
Cóż, Tony uważa, że powinniśmy zanurkować z klifu.
Zobaczymy, jak pójdzie.
Gotowy?
Zaczynamy.
O rety!
O rany!
Nigdy nie byłem bliżej runięcia z klifu.
Dobra, Eugene. Kiedy skręcimy,
zobaczysz hotel.
Główna część jest na wprost nas.
Tamto?
Ledwo go widać.
Oto i ona.
Amangiri. Mój dom na kolejnych kilka dni.
Ileż ja się muszę nacierpieć.
- Witamy. - Ładne lądowanie.
Podobno „Amangiri” oznacza „spokojną górę”.
Biorą tu ponad 3000 $ za noc. Ten spokój słono kosztuje.
O rany. Piękne miejsce.
Witamy w Amangiri.
- Dzięki. Cześć. - Jestem Kauri. Miło mi.
Eugene. Miło cię poznać.
Kauri ma mnie zaprowadzić do mojego apartamentu.
O rany.
I pomóc mi podnieść szczękę z podłogi.
Zapiera dech w piersiach.
Proszę przodem.
Ładnie.
Apartament Girijaala,
co w sanskrycie oznacza „górski grzbiet”.
Podoba mi się, jak to zrobili. Spójrz na to.
Nawet parasole, kapelusze i laska wtapiają się w otoczenie.
Tak jakby wzięli paletę kolorów prosto z mojej garderoby
i stworzyli z niej cały świat.
Pańskie prywatne patio jest tutaj.
Bardzo podoba mi się sposób, w jaki hotel wtapia się w krajobraz.
Te tereny są dla nas bardzo ważne.
Staramy się przyjmować wartości kulturowe rdzennych Amerykanów.
Sama też jestem Navajo.
To coś, co doceniam w tym ośrodku.
Bardzo chętnie dowiem się o tym
czegoś więcej podczas pobytu.
- Oczywiście. - To na pewno.
Ośrodek zbudowano na terenach państwowych,
ale graniczy on z Navajo Nation,
największym rezerwatem rdzennych Amerykanów w USA.
Idealnie wpisuje się w krajobraz.
To uczucie jest mi obce.
Spójrzcie na to.
Zjawiskowe.
Nie potrafię sobie wyobrazić, jak trudna była budowa tej pustynnej oazy.
Ale na szczęście nie muszę.
Zostawię to Marwanowi, jednemu z architektów.
To jest pierwszy, imponujący widok, który zastajesz po wejściu do hotelu?
Owszem. W pewnym sensie chcieliśmy ci odebrać ten widok,
bo kiedy docierasz do hotelu,
zostajesz uwięziony między tym betonowym murem a istniejącą skałą,
więc nie jesteś pewien, dokąd zmierzasz.
A potem wchodzisz po tych schodach i nagle... bum.
Chcieliśmy zaoferować...
- ...prawdziwą dramaturgię. - Majestatyczne.
Jak wymyśla się coś takiego?
W moim przypadku wynika to z licznych podróży.
Czy to w Maroku, czy nawet w Japonii,
architektura ludowa
jest dość prosta i oszczędna, ale bardzo elegancka.
Ta prostota może mieć bardzo luksusowy charakter.
Myślisz, że społeczeństwo pragnie prostszego życia?
Tak.
Uważam, że jedną z przyczyn popularności tego hotelu
jest to, że umożliwia powrót do tej prostoty.
Marwan rozciągnął hotel na dwa skrzydła,
żeby wszystkie 34 apartamenty pozwalały nacieszyć się prawdziwą gwiazdą.
Chodziło o stworzenie okna przypominającego ekran filmowy,
- ukazującego dramaturgię krajobrazu. - Jasne.
Staramy się też oczywiście czerpać z historii Dzikiego Zachodu.
- Od westernów Johna Forda... - Tak.
...po Sergia Leone i Panavision.
Oto i on.
To dla mnie John Ford.
Jest tak, jakby to miejsce stanowiło jedność z pustynią,
w tak absolutny sposób, w jaki ja nie stanowię z nią jedności.
Niesamowite,
jak basen okala tę piękną skałę.
Chodziło nam o wyabstrahowanie tego krajobrazu.
- Tak. - Woda, skała, niebo.
Nie stworzymy nic piękniejszego od tych skał,
ale możemy pozwolić ludziom cieszyć się nimi na różne sposoby.
W genialny sposób
podkreśliliście każdą możliwą fakturę
z tutejszego krajobrazu.
W ścianie skrzydła powstaje rodzaj kanionu szczelinowego,
który zapewnia ten piękny widok.
Czym są kaniony szczelinowe?
To bardzo wąskie kanały w zerodowanej skale,
które wyginają się w różne strony i ulegają erozji za sprawą wiatru i wody.
Światło przesącza się tu w absolutnie magiczny sposób.
- Chętnie to zobaczę. - Zdecydowanie warto.
Poznanie człowieka, który zaprojektował to miejsce,
rozejrzenie się z nim po okolicy
i wysłuchanie opowieści o tym, skąd wziął się cały ten pomysł?
To jedna z rzeczy, które uwielbiam.
Podobało mi się. Ciekawe czy jemu też.
Może jest lepszym aktorem ode mnie.
Nie wiedziałem, że będzie tak zimno.
Pustynia nocą jest zimna. Ale piękna.
Można się tu rozglądać
i mieć silne poczucie obecności historii w tym miejscu.
Nigdy nie widziałem miejsca, w którym tak mocno czułoby się to,
że patrzy się na moment stworzenia planety.
Rdzenni Amerykanie to część historii tego kraju.
Dlatego związek tego miejsca z ich kulturą
jest czymś, co chciałbym lepiej poznać.
Bardzo mocno spałem.
Piątka dla hotelu.
Ale czas na najważniejszą część mojego pobytu.
Śniadanie.
Jeśli chodzi o jedzenie, można na mnie liczyć.
To moja ulubiona część zadania.
- Erik. - Dzień dobry.
- Dobrze cię widzieć. - Wzajemnie.
Dużo gotujesz?
Grilluję.
Nie mogę powiedzieć, że jestem kucharzem, bo to za dużo roboty.
Po prostu kładę trochę mięsa na ruszt i jestem w tym niezły.
Dziś zrobimy pankejki.
- To nasze popisowe... - Pankejki?
- Tak. - Dobra.
Wydawałoby się, że w miejscu takim, jak Amangiri, znajdzie się...
nieco bardziej ekskluzywne i napuszone menu.
Jeśli miejsce jest zbyt Michelinowate,
trudno mi znaleźć coś, co naprawdę chciałbym zjeść.
Tak jest. Wielu gości docenia ten domowy urok.
Tak.
Przejdę tu i sięgnę po rozgrzaną patelnię.
Dobrze. Śmiało.
Wleję masło klarowane,
a potem wsadzimy patelnię do pieca.
Będzie się piec w klarowanym maśle w piecu opalanym drewnem.
O Boże. To brzmi nieziemsko.
Niech ta domowa kuchnia was nie zwiedzie.
To miejsce odwiedzają największe gwiazdy.
Problem polega na tym, że Erikowi nie wolno
ujawniać ich tożsamości.
Prawie gotowe.
Nadeszła ta fajna część.
Sprawdźmy, czy zdołam subtelnie wprowadzić ten temat.
Gdybym powiedział: „George Clooney próbował tych pankejków”...
Nie mogę potwierdzić ani zaprzeczyć.
Nie możesz.
Robiłeś pankejka dla Brada Pitta?
Uznam to za potwierdzenie.
Gdybym podał ci same inicjały...
...a ty tylko pokiwałbyś głową, czy to by...
Mogę powiedzieć, że był tu Eugene Levy.
Jak miło.
- Polać syropem klonowym? - Poproszę.
Może nie wspominałem, ale jestem Kanadyjczykiem.
- O rany. - Smacznego.
Rany, ale to dobre.
Wspaniale. Dziękuję.
- To najbardziej niesamowity pankejk... - Bardzo dziękuję.
...jaki w życiu jadłem.
A co mówił George Clooney, kiedy je jadł?
Przyjechałem tu, by przeżyć coś, co odmienia życie,
a te pankejki zdecydowanie się kwalifikują.
Zapytajcie dowolnego kardiologa.
Musiałem jednak pożegnać się z Erikiem i wychynąć na dwór.
Ubieram się dość ciepło,
bo o tej porze roku powietrze jest tu chyba dość rześkie.
Miejscowy przewodnik, Raymond, pokaże mi
naturalne zjawisko, które stanowiło inspirację dla projektu hotelu.
Miło mi towarzyszyć ci
w drodze do kanionów szczelinowych.
Cieszę się, że je zobaczę. Mieszkasz w tej okolicy?
Urodziłem się tu i wychowałem.
Moje korzenie są blisko związane z tymi terenami.
Będę szczery.
Gdy myślę o widowiskowych miejscach na pustyni, przychodzi mi do głowy Vegas.
W południowym Utah jest więcej kanionów szczelinowych
niż gdziekolwiek na świecie.
O rany. Niesamowite.
Niewiarygodne.
Z geologicznego punktu widzenia ta skała ma około 190 milionów lat.
Z biegiem lat żywioły na nowo kształtowały krajobraz,
który mnie otacza.
Tak to wygląda, kiedy natura buduje własną katedrę.
Potężne wiatry
odpowiadają za gładką strukturę,
którą tu widzimy.
Na ile ważne są te kaniony dla plemienia Navajo?
W mojej kulturze funkcjonuje wiele opowieści o tym miejscu.
Mówią, że te kaniony zostały wyżłobione i ukształtowane
przez przeciwności, z którymi mierzyliśmy się w życiu.
W chwilach, w których zmagamy się z trudnościami,
bierzemy głębokie oddechy, które...
Wiatr.
Niósł te przeciwności
i wdmuchiwał je do tych kanionów.
- Przekształcając je... - W piękno.
- Myśli w piękno. - Dokładnie tak.
Patrząc na to miejsce,
- mam wrażenie, że modlitwy pomogły. - Tak.
Zdecydowanie.
Od Raymonda dowiedziałem się,
że jest tu więcej, niż się wydaje na pierwszy rzut oka.
Dzieje się tu coś więcej. To nie tylko historia i geologia.
- W porządku? - Tak.
Raymond, mam 75 lat
i nie mogę uwierzyć, że dopiero teraz
dotarłem do tej części kraju. Niemal wstyd mi to przyznać.
Pustynny wiatr porywa nie tylko negatywne myśli.
Jest na tyle silny, że porywa też nieochocze myśli
niewolnika własnych przyzwyczajeń takiego jak ja.
Rzadko wypowiadam to zdanie,
ale zarezerwowałem popołudniową aktywność w plenerze.
Będę jeździł konno.
Wiem, co myślicie. Czy kocham konie?
Nigdy nie kochałem koni.
Nigdy nie wiem, kiedy koń jest zadowolony.
Wiecie, co mam na myśli?
Wiesz, że pies cieszy się na twój widok. Ale nie wiem, kiedy koń...
Czy macha ogonem, kiedy cieszy się, że cię widzi?
Ale kiedy dorastałem, w telewizji
leciały prawie wyłącznie westerny.
Byli Roy Rogers, The Cisco Kid, Wild Bill Hickok.
Chodźmy... nagrać własny western.
Cześć.
Dzieńdoberek.
Jak tam?
- W porządku. Jestem Eugene. - Brooke.
- Brooke, co u ciebie? - W porządku. Chcesz poznać konie?
Brzmi jak dziwny teleturniej.
- Kto to? - To Sadie.
Hej, Sadie.
- To mój koń? - To twój koń.
Dobra. Chyba czuje... „Mamy żółtodzioba”.
Nie, jest bardzo słodka.
Ostatnio byłem na koniu
jakieś pięćdziesiąt lat temu.
- Jeździłem wtedy z przyjacielem. - Okej.
Te dwa konie się zderzyły.
- Zrzuciły nas... - O nie.
...ale na szczęście wylądowaliśmy w zaroślach.
I nic wam się nie stało.
Wstałem i pomyślałem: „Może są za duże, żeby ich dosiadać”.
Wyglądasz, jakbyś miał grać w polo.
Kapeczka polo...
- Tak. - ...a potem krykiet.
I jak?
- W porządku? - Tak.
Dlatego kowboje nie nosili okularów. Kiepski look.
Jak się czujesz?
Cóż, nieciekawie.
- Poluźniasz wodze, żeby jechać. - Okej.
- Trochę się odchyl. - Dobra dziewczynka.
Pięty nisko, kiedy chcesz stanąć.
W porządku. Gotowy?
Może koń jest gotowy. Ja nie.
Dobra. Chodź, Sadie.
Sadie.
- Sadie! - Okej, kochanie.
Ściągnij wodze.
Trzymaj wodze trochę bardziej naciągnięte,
- to nie będzie tak robiła. - Tak.
Nie, nie. Dawaj, mała.
- Dawaj. Tak jest. - Dobrze.
Totalna kontrola. I o to chodzi.
Muszą wiedzieć, kto tu rządzi, co?
Podobno jest tu dziesięć kilometrów szlaków konnych.
Jak dla mnie to o dziewięć i pół kilometra za dużo.
Nie wiem, czy wsiadłbym jeszcze na konia,
ale staram się robić rzeczy, których normalnie bym nie zrobił.
Czujesz się jak kowboj?
Czuję się jak najgorszy na świecie kowboj.
Ten jeden kowboj, o którym nigdy nie powstanie film.
Brakuje mi tylko spluwy i tytoniu do żucia.
Nosimy broń, żeby strzelać do grzechotników i kojotów.
Spotkałaś kiedyś grzechotnika podczas przejażdżki?
Tak.
No tak. Już mam palpitacje.
Sadie postanowiła mnie oszczędzić,
więc wróciłem do hotelu.
Chętnie poszedłbym spać,
ale mam bilety w pierwszym rzędzie na niezwykłe widowisko.
Prywatna sesja oglądania gwiazd z przewodnikiem Navajo Mylo.
- Jak tam, Eugene? - Co u ciebie?
Świetnie.
- Dobrze, że jesteś. - Rany.
Mam siedzieć i patrzeć w niebo.
Jestem przekonany, że radzę sobie z tym całkiem nieźle.
Jest tam coś, co jest dla ciebie ważne?
Masz poczucie, że jesteś mało istotnym elementem
- tej wielkiej całości. - Tak.
Trochę o tym porozmawiamy
w kontekście naszych tradycyjnych opowieści.
Dobrze.
Przygotowałem wcześniej trochę drewna.
Weź je, ja wezmę te większe szczapki...
- Pewnie. - ...i się ogrzejemy.
Kiedy ostatnio rozpalałeś ognisko?
Nigdy.
Dobra. Damy radę.
Wiesz, gdzie jest Gwiazda Polarna?
Powinienem wiedzieć.
Chyba jest...
- Tak. - ...gdzieś w tej okolicy.
Jest dokładnie tam.
- O to mi chodziło. - Tak.
W naszej historii stworzenia
to była jedna z pierwszych gwiazd
umieszczonych na niebie. Miała być najjaśniejsza.
Mówiono, że gdziekolwiek pójdziemy,
będziemy mogli spojrzeć w niebo
i przypomnieć sobie nasze opowieści.
Czy to, co widzimy w górze, czegoś nas uczy?
Mój dziadek to bardzo mądry człowiek.
Kiedy byłem dzieckiem, nauczył mnie,
że jesteśmy stworzeni z tej samej materii, co te gwiazdy.
Powiedział: „Pamiętaj, że te gwiazdy są jak ludzie na Ziemi.
Kiedy łączysz jedną gwiazdę z drugą gwiazdą,
łączą się ze sobą niezliczone pokolenia”.
Dziadek zawsze mówił, że wszyscy jesteśmy ważni,
tak jak każda gwiazda na niebie.
O rany. To bardzo mądre, Mylo.
Powiedziałem, że patrząc w gwiazdy, czuję się w pewnym sensie nieistotny.
Z tego, co mówisz, wynika,
że kiedy patrzę nocą w bezkresne niebo, powinienem czuć się ważny.
Nie powinienem czuć się zagubiony.
Tak, bo kiedy patrzysz w niebo,
widzisz rzeczy, które przypominają ci, że nie jesteś zagubiony.
Chciałbyś podróżować ze mną?
Wspaniale się ciebie słucha.
Wspaniale jest czuć się ważnym.
Pustynia w tym pomaga. To uduchowione miejsce.
Czuję to.
Jesteś uduchowioną osobą?
W głębi serca tak.
Ale najbliżej połączenia
tej duchowości z ziemią byłem właśnie tutaj.
To dla mnie dobry pierwszy krok.
- Tak. - Dziękuję.
To miejsce wpłynęło na mnie w szczególny sposób.
Rozumiem jego duchowy aspekt.
Rozumiem go. Czuję go. Niemal go dotykam.
Czuje się tutaj... coś.
Mylo bardzo ładnie przedstawił mi
perspektywę plemienia Navajo.
To mój ostatni dzień i wiele się nauczyłem.
Głównie tego, że choć pustynia wydaje się gorącym miejscem,
wcale nim nie jest.
To była chłodna noc. Było zimno.
Powrót do tego miejsca był jak wisienka na suchym, pełnym piasku torcie.
Ale jeszcze nie wracam.
Dostałem specjalne zaproszenie na farmę,
na której dorastał Mylo w rezerwacie Navajo.
Z duchowego punktu widzenia granicą jest rzeka Kolorado.
Wszystko, co jest na tym brzegu, to ziemia Navajo.
Kiedy podpisaliśmy traktat w 1868 roku,
rząd federalny orzekł: „Tu będzie wasz rezerwat”.
I tutaj teraz mieszkamy.
Mylo tłumaczy, że nazwa Navajo to hiszpańska wersja
słowa z języka plemion Pueblo, oznaczającego „farmerów z doliny”,
które wciąż ma dziś zastosowanie.
To dom moich rodziców. Oddalony trzy kilometry od autostrady.
Jak ci się tu dorastało?
Fantastycznie.
Większość obowiązków miała związek z rodziną,
moje dzieciństwo skupiało się na nich i na spędzaniu czasu z dziadkiem.
To prawdziwe rodzinne gospodarstwo, tak?
Tak. To dom moich rodziców. Ten brązowy.
O rany.
Moja siostra mieszka po prawej, w domu o brzoskwiniowym kolorze.
- Eugene... - O rany.
- Jak duży macie teren? - Parę tysięcy akrów.
- Tak, kilka... - Parę tysięcy akrów?
- Ciasno tu nie macie. - Tak.
Pójdziemy sprawdzić, co nowego u owiec.
- Gotów pobrudzić buty? - Macie owce?
Tak. Tam są. Widzisz je?
Tędy, zagonimy je do środka.
Mamy też dość szalonego barana. Ma na imię Wilbur.
Nie przepada za mną. Miejmy nadzieję, że nie weźmie nas na rogi.
Skoro za tobą nie przepada,
- to co pomyśli o mnie? - Nie wiem.
Brzmi ekscytująco.
Zagonimy je do tej zagrody.
- Tam jest. Okej. - Tak.
Powinno być łatwo.
Czasem jest. Czasem nie jest.
- Nie sądzę... - Jedna już ucieka.
Oho. Nie tędy, dzieciaki.
Oho.
Gdyby owce były grzeczniejsze, pokazałbym wam, co potrafię.
Jak to się nazywa? Zaganianie? Zaganianie owiec.
Zwiewają.
Jestem znanym kowbojem.
Świetnie zaganiam. To moja specjalność.
Kowboj.
Jak powiedziałaby moja żona, Deb,
Koszerny Kowboj powraca.
To po prostu moja działka.
Cieszę się, że mam okazję zademonstrować umiejętności,
o których większość ludzi nie ma pojęcia.
Szybciej nie dam rady. Jestem starszy.
Nigdy ich nie dogonimy.
- Ale popędziły. - Tak.
- Czemu? - Zobaczyły nas
i pomyślały: „Spadamy”.
Owce uciekły, gdy tylko mnie zobaczyły.
Może widziały jakiś film, który niespecjalnie im się spodobał?
- Uciekają. - Nie zatrzymują się.
Same wrócą?
Wiedzą, że muszą wrócić,
bo mamy tu pumę, lisy, kojoty...
Macie tu pumy?
Żyją w okolicy tamtych skał.
Tych tutaj, blisko?
- Tak. Więc... - To niezbyt daleko.
Mamy świnkę. Chcesz poznać Lulu?
Poznam świnkę.
- O rany. Duża świnka. - Duża dziewczynka.
Lulu.
Jeśli tam wejdziesz i ją pogłaszczesz, będzie kwiczeć. Jest zabawna.
Ja też czasem kwiczę, kiedy się mnie głaszcze.
Owce wróciły.
Mój autorytet musiał się po prostu umocnić.
Hej, zapraszamy.
Niech to będzie dla was nauczka.
Nie uciekajcie, chyba że ktoś wam pozwoli, jasne?
Tak.
To ich pasza. Chcesz im trochę dać?
Dobra, dzieciaki, obiad.
Obiad... Nie.
Wilbur trochę się rządzi.
- Wiesz co? - Chodź tutaj.
Zwierzaki są rozpieszczone.
- To dla nich jak lody. - Nie, dzieciaki.
Wydaje nam się, że owce są delikatne, łagodne...
Ale nie, są jak byki.
Wiesz co?
Musimy nauczyć te zwierzęta manier.
- Dobra. - Nic tu nie ma.
Na ile ważne jest dziś podtrzymywanie tradycji?
To kluczowa sprawa.
Jestem głęboko zakorzeniony w tej ziemi.
Gdy się rodzimy, część naszej pępowiny
jest zakopywana,
żeby natychmiast połączyć nas z Matką Ziemią.
Kiedy nie ma się tego w życiu zbyt wiele,
można czuć się nieco zagubionym.
Navajo to społeczność matriarchalna.
Kobiety kontrolują ziemię i są właścicielkami bydła.
To świetna metoda, bo dzięki temu wszystko idzie tak, jak powinno.
Eugene, to moja mama. Shimá.
Shimá, witaj.
- To moja siostra, Patricia. - Hej.
- To Desree. - Witaj.
- Miło mi. Eugene. - Miło cię poznać.
I Lauren, moja żona.
Miło cię poznać, Lauren.
- Tak. - Tak.
Widziałem też maluchy...
Jest ich tu sporo.
Nasza rodzina liczy prawie 200 osób.
Dwieście?
- Tak. - Kiedy macie zjazd rodzinny,
- musi być tłoczno. - Tak.
Dosyć.
Potrzeba długiego stołu.
Tak.
To, czego się uczymy, przekazujemy swoim dzieciom,
żeby mogły przekazać tę wiedzę i doświadczenia dalej.
To ważne.
Musimy zachować naszą kulturę, nasz język i dziedzictwo,
zwłaszcza nasze ceremonie.
- Zachować je. - Tak.
Musimy uczyć kolejne pokolenia, kim jesteśmy,
bo to nasi dziadkowie podtrzymywali dla nas te tradycje,
a wielu z nich już nie żyje. To...
Jest ciężko, bo jesteśmy plemieniem...
Po prostu...
- Kultura, którą przechowujemy... - Tak.
I jest ciężko.
Mój siostrzeniec, Owen, to fantastyczny młody człowiek,
kocha tańczyć.
Przy tańcu z hula hoop trzeba używać wyobraźni.
Przyjrzyj się zróżnicowanym ruchom, które wykonuje.
Przedstawia też różne gatunki zwierząt.
To było niezwykłe popołudnie.
Mylo to niesamowity młody człowiek i ma wspaniałą rodzinę.
Oglądając Owena, zerknąłem na Mylo
i zobaczyłem, że łzy napływają mu do oczu.
Jestem dumny z Owena.
Bo podtrzymuje tę tradycję.
Widzę to w twoich oczach.
Tak.
Niesamowite.
- Niesamowite! - Dobra robota.
- Rany! - Pięknie.
Tak.
- Tak! - Tak!
Dotąd niewiele wiedziałem o kulturze Navajo.
To mi otworzyło oczy.
Cieszymy się, że nas odwiedziłeś.
- Tak. - Zgodnie z naukami naszej babci
dajemy ci w prezencie ten naszyjnik.
Proszę.
Cząstka naszej kultury i naszego języka zawsze będzie przy tobie.
- Dziękuję. - Niesamowite.
To naprawdę wyjątkowe.
Pustynia to cała masa pustki,
ale ta pustka mieści w sobie takie bogactwo.
Jest tu historia, geologia i dzieje ludzi,
którzy żyli na tych ziemiach od piętnastu tysięcy lat.
Przebywanie z nimi na tej ziemi było dla mnie zaszczytem.
Gdybym przyjechał tu sam,
miło spędziłbym czas w Amangiri
i pewnie rzadko opuściłbym teren hotelu.
Ale poza nim jest tu cały bogaty świat
i cieszę się, że mogłem go zobaczyć i odkryć.
Przyjaciele, których poznałem w Navajo Nation,
byli chyba największym...
największym darem i odkryciem, którego tu znalazłem.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK