Büyük bir felsefeci bir keresinde "Dünya bir kitaptır
ve yolculuk etmeyenler sadece bir sayfasını okur" demiş.
Birkaç sayfa
okuduğumu söylemeliyim ama kitaba deli olmuyorum.
Birçok nedenden ötürü yolculuk etmek için sabırsızlanmıyorum.
Çok soğuk olunca
rahat edemiyorum.
Buzda çıplak yüzmek mi?
- Evet. - Muhteşem bir davet.
Çok sıcak olunca bilin, ne oluyor? Rahat edemiyorum.
O kadar hızlı gidemem.
- Ama 75 yaşındayım. - Yardım lazım mı?
Hayır, hallederim.
Ve belki ufkumu genişletme vaktim gelmiştir.
Tanrım.
İlk kez elimi bir filin götüne sokuyorum.
İşin iyi tarafı,
inanılmaz otellerde kalıyorum.
Tanrım. Muhteşem.
Şu şartla, dışarıda olanları keşfetmeyi de kabul ettim.
- Adımınıza dikkat edin. - Ciddi misin?
- Çok güzel bir dağ. - Volkan o.
Volkan mı?
Hayatım boyunca kaçındığım bir dünya.
Sadie.
Tanrım.
Hayatta kalmak bile harika olur.
Bir Finlandiyalıyla son kez beş votka içiyorum.
Venedik'i göreceğim için çok heyecanlıyım
çünkü bu dünyadan ayrılmadan önce herkes Venedik'i bir kez görmeli derler.
Neşelendirici bir fikir, değil mi?
Bu yüzden geldim.
VENEDİK
Venedik, kültür ve tarihle dolu
ve düzenli olarak dünyanın en güzel şehri seçilir.
Burası beni keşfedin diye bağıran bir varış noktası...
...ama yolculuk ederken nadiren keşfe çıkarım.
O yüzden donanımım yetmeyebilir.
Şehre nasıl gideceğim?
- Günaydın Eugene! - Günaydın!
Nasılsın?
Bu eski tekne bir Venedik su taksisi...
Teşekkür ederim.
...ve yerel rehber ve yarı zamanlı kazak modeli Enrico'yla birlikte
beni otelime götürüyor.
İTALYA
Venedik, 100'den fazla küçük ada üzerine kurulu...
VENEDİK - LIDO - VENEDİK LAGÜNÜ
...ve öyle muhteşem bir lagünde ki Dünya Mirası Sit Alanı sayılıyor.
Burası Venedik. Ne güzel değil mi?
Dokuzuncu Yüzyılın başlarında kurulmuş.
Dokuzuncu Yüzyıl mı?
Bin yıldan eski olan şehir
bir zamanlar güçlü bir ticaret imparatorluğunun canlı başkenti,
Avrupa'nın en zengin büyük şehriymiş.
Artık yılda sayıları beş milyona varan turistleri kendine çekiyor.
Bu varış noktasında...
VENEDİK
...endişeleneceğim bir şey olmayabilir mi?
Venedik aslında sütunlar üstüne kurulu.
Sütunlar üstüne kurulu bir şehir mi?
Evet, efendim.
Belki de vardır.
Bu sütunlar ne kadar ağırlık kaldırabiliyor?
Hafif bir batma sorunu var ki bu, daha çok bölgesel bir sorun
ama Eugene, ilginç olan,
şehir kurulduğunda
deniz seviyesi şu ana oranla bir buçuk ila iki metre düşükmüş.
Tamam.
Yani temellerimiz güçsüz ve deniz seviyesi yükseliyor.
İyi ki arkama yaslanıp gevşeyebileceğimi biliyor...
Kafalar.
Kellenizin uçmasına hazır olun.
Bu köprüler beni korkutuyor. Bir tane daha.
Her saniye dikkatli olmalısınız...
Kafalarınıza dikkat edin şimdi. Eğilin.
...çünkü Venedik yolculuğunuz ciddi şekilde sona erebilir.
Kafam hala boynumun üstünde mi? Güzel.
Ve sonunda vardık.
İşte geldik Eugene. Gritti Sarayı.
Çok güzel.
GRITTI SARAYI OTELİ
Venedik'in en özel otellerinden
Gritti Sarayı, asillerin, milyarderlerin,
Hollywood ikonlarının kendilerini evinde hissettiği bir yer...
Şu terasta beni bir cappuccino bekliyor.
...ve şimdi de ben geldim.
Teşekkür ederim.
Tahammül etmek zorunda olduğum lüks.
Günaydın Bay Levy.
- Gritti'ye hoş geldiniz. - Teşekkür ederim.
- Memnun oldum. - Memnun oldum.
Ben genel müdür Paolo Lorenzoni ve bu da Carlotta.
Hoş geldiniz Bay Levy. Gritti Sarayına hoş geldiniz.
Burası çok ama çok güzel.
İnsan içeri girince artık Kansas'ta olmadığını anlıyor.
Evet. Güzel.
Gritti, Venedik'in en eski sarayıdır.
Gritti adı, Dük Andrea Gritti'den geliyor.
- Dük Venedik'te miydi? - Evet. Dük, kral gibi bir şeydi.
Vay canına.
Ama görünüşe bakılırsa pek mutlu bir kral değilmiş.
Ben buna "suratsız" derim.
Portren yapılırken gülümse biraz.
Yani neşelen.
Size kütüphanemizi göstereyim.
Suratsız Dük'ün bakışları altında
Gritti'nin çok önemli konuklarından kayıt yaptırmaları isteniyor.
Bu değerli bir defter. Buna "altın defter" diyoruz
ve bakın hemen Ernest Hemingway'in imzası şurada.
"Ernest...
- Hemingway. - ...Hemingway."
- Sonra şey var... - Vay canına.
- "Liberace." - 19 Temmuz.
Şeyinin üstüne şamdan çizen kim...
Evet, piyanoda.
İnsanlar o Liberace olduğunu anlamazsa diye.
Bu defter, önemli herkesin yer aldığı...
Bu, Charlie Chaplin.
...gerçek bir kim kimdir listesi.
"Prenses Margaret." Tamam ve sadece "Margaret" mı yazdı?
- "Margaret", evet. - Evet
ve Prenses Margaret olduğundan emin misiniz?
- Umarım. - Tamam.
Umarım kalmama izin vererek
standartları düşürmüyorsunuzdur.
Hoş, henüz imzalamamı istememiş olmaları
çok şey anlatıyor muhtemelen.
Fark ettim de Bay Lorenzoni, bazı sayfalardaki lekelerden
biri üstlerine Bellini falan dökmüş gibi görünüyor.
Hayır. Defterde hasar varsa su altında kaldığı için olmuştur.
Biri bu defteri suya mı düşürdü?
Hayır, su yükselmişti ve bir miktar su içeri girdi.
Vay canına. Bu...
Yani yükselen su otele giriyor.
- Evet, doğru. - Evet.
Peki... müşteriler böyle olunca hiç indirim... şey olduklarında...
- Hem de hiç. Daha çok ödüyorlar... - Otelin birinci katı su altında kalınca...
Daha çok mu ödüyorlar?
Evet, bu bir deneyim. Yeni bir deneyim.
Başka otellerde yaşayamayacağınız bir deneyim.
Neyse ki otel süitim birinci katta.
Yani dua edelim de...
PISANI SÜİTİ
...uyandığımda çoraplarımın kanalda yüzdüğünü görmeyeyim.
Tanrım.
Peki, Bay Levy, oda hakkında ne düşünüyorsunuz?
Çok güzel.
Tarih ve sanat dolu bir oda.
Burada gördüğünüz her şey, alçılar, freskler, hepsi tamamen orijinal.
Her şey halis Venedik işi.
Bakın, bunun gerçek altın olduğunu görebilirsiniz.
- Gerçek altın mı bu? - Varak. Kesinlikle, evet.
Bu, Venedikte yapıldı, siz...
- Venedik'te yapıldı. - Bu koltuklar ithal değil mi?
Hayır. Kesinlikle değil.
Vay canına.
- Pahalı bir koltuk olsa gerek. - Evet, elbette.
- Değil mi? Çünkü... - Evet, öyle.
Küçük bir törpüyle buraya gelip
kazımaya başlayabilirim.
Buraya pek alışkın değilim.
Mobilyada altın mı?
Eski Dünya'yı korumuşlar sanki.
Bu, 17. Yüzyıldan.
- Hayır! - Evet.
Paha biçilmezdir.
Evet, doğru. Mobilyalar ABD'den daha yaşlı.
Böyle bir bolluğa alışabilir miyim?
Ben... Belki.
Normalde günün geri kalanını
ve muhtemelen ziyaretimin çoğunu bu süitte geçirirdim...
...ve sadece bu lüksler yüzünden değil.
Biliyorum, dünyada görülecek çok şey var...
...ama otelden çıkıp nerede olduğumu bilmediğim
yabancı bir yeri keşfederken
belirli bir seviyede endişe oluyor mu? Sanırım. Evet.
Yine de için için biliyorum ki tecrübe edecek menünden başka şeyler var.
Gerçekten endişelerimi aşıp
normalde yapacağımın tersini yapmalı ve Venedik'in içine dalmalıyım.
- Monica? - Evet.
- Memnun oldum. - Memnun oldum.
Bir şey içecek misin?
Kesinlikle içeceğim.
Yerel yemek yazarı Monica
yardım etmeyi kabul etti ve öğle yemeğiyle başlamamız gerektiğini düşünüyor.
Bence bir şehri keşfederken en iyisi
şehri yiyecekleriyle keşfetmektir.
Burası bin yıldan uzun süre yaşamış bir cumhuriyet
ve bilinen dünyanın her yerinden etkiler var.
Yiyecekleri İtalya'nın geri kalanından çok farklıdır yani.
Turistler Venedik'e gelince
yedikleri en iyi pizzayı mı beklerler?
Evet, muhtemelen
ve hayal kırıklığına uğrarlar çünkü Venedik'le hiç ilgisi yok.
Pizza, Napoli'den çıktı.
Venedik'te risotto, deniz ürünleri, makarna yenir.
Venedik mutfağı budur.
Yoğun.
Evet. Sana Vendik hayatını gösterceğim demiştim.
Bu, yerel bir balıkçı
ve İtalya'nın en iyi balıklarını alırız çünkü her gün tazedir.
Sebzelere, pastalara geçersin. Venedik'te tüm olay yiyecektir.
Kulaklarıma müzik gibi geldi.
Bu bir bacaro, restoran.
Venediklilerin yiyip içtikleri tipik bir yer.
Burası aslında şehrin en eski şarapçılarından biri.
Bu işin gidişatını sevdim.
Ve sana şu anda burada gördüğün meşhur cicchetti'den söyleyeceğim.
Cicchetti.
Latince"ciccus" kelimesinden geliyor. "Küçük" demek.
Tamam.
Yemeğimizi tarif etmek için aradığım kelime "küçük" değil.
- Evet? Ne kadar açsın? - Ben...
Dedikleri gibi, "Kurt gibi açım."
Neyse ki cicchetti sadece bir değil
birçok farklı parmak yiyeceğin adı.
Birkaç cicchetti ye.
Ve şarapla servis etmek bir gelenek.
Bu, Raboso şarabı.
Bu geleneği yok saymak kabalık olur.
Soğuk servis edildiğine dikkat et. Soğutulmuş.
Çok ama çok ferahlatıcı.
Öyle ama kanma sakın, yüzde 13 alkollü. Bu yüzden sana...
Yani bu bebeğin yanında bol bol sandviç lazım, değil mi?
Bu yüzden bol bol cicchetti lazım.
Monica'nın seçtiği şarap yemeğe başlamamı kesinlikle kolaylaştırdı.
Keşke seçtiği cicchetti için de aynı şeyi söyleyebilsem.
Ve kesinlikle baccalá yiyeceğiz.
- Aslında kurutulmuş morina, tamam mı? - Kurutulmuş morina mı?
Kurutulmuş morina, taze suya yatırılarak yeniden sulandırılıyor
ve 72 saat boyunca su sık sık değiştiriliyor.
- Evet. - Sonra kaynatılıyor ve sonra...
- Sonra kaynatılıyor mu? - Sonra.
Anlattıkların pek iştah açıcı değil Monica.
Bayılacaksın.
- Eminim. Deneyeyim. - Beğeneceğine eminim.
İnsanların sandığı kadar ağır değil.
Hayır, çok güzel.
Böyle bir şey bekliyor muydun?
Hayır. Kedi maması bekliyordum ama aslında...
Aslında çok lezzetli.
İyi yemek diye buna derim...
- Evet. - ...anlarsın ya?
Lezzetli küçük lokmalar, lezzetli bir şarap
ve yapmak zorunda olduğum bir şey yok.
- Venedik usulü budur. - Evet.
Çok fazla kilo alırdım.
Şimdiye 122 kilo olurdum ve de sarhoş.
Venedik'te altı semt var.
Hepsinde çok çeşitli yiyecek mekânları ve tatlar var.
Monica beni Cannaregio semtindeki pek bilinmeyen bir yere götürüyor.
Bu mekan, Venedik vilayetindeki
tek koşer fırın ve Venedik vilayeti çok büyüktür.
İtalya'da olsak da...
- Evet. - ...Yahudi şarküterisinden iyisi olmaz.
Evet...
- Vay canına. - ...ve tezgâhtaki birçok şeyi
dünyada sadece burada bulabilirsin.
"Bisse" bu şehrin tipik bir kurabiyesidir.
- Şimdiden bayıldım. - Biliyorum.
Tamam. Hadi.
"Impada" soğan dolu bir hamur işidir.
İspanyol Yahudi toplumundan geldiğini düşünüyoruz.
13. Yüzyıldan başlayarak tüm Avrupa'dan Yahudiler
Venedik'e yerleşmeye başladılar.
Bu, dünya tarihinin en önemli parçalarında biri
çünkü bir Yahudi gettosu ve dünyadaki ilk getto.
Venedik'te Yahudi gettosu nasıl kuruldu?
1516'da Venedik şehri
cemaatin hepsinin aynı yerde yaşamasının mantıklı olacağına karar verdi.
Yıllar ilerledikçe tarihte ilk kez Yahudileri
diğer cemaatlerden gerçekten ayırdılar
ve bu yüzden yavaş yavaş "getto" terimi korkunç bir kelime hâline geldi.
Bu ayrım iki buçuk asırdan uzun sürdü...
Kapılardan biri bu.
Sokağa çıkma yasağı olunca kapatılırdı. Tüm giriş çıkışlar yasaktı.
...ta ki Fransızlar 1797'de şehri işgal edene dek.
Napolyon'un kapıları açmaya karar verme sebebi Yahudileri sevmesi değildi
ama elbette paralarını seviyordu.
Yani
Napolyon nispeten daha iyi bir Yahudi düşmanıymış galiba.
Yahudi olduğum için bende şahsi bir yankısı oluyor.
Pek bilinen bir yer değildi, orası kesin
ama bunu yapmasam oraya gider miydim?
Muhtemelen gitmezdim.
Çünkü bu, gezerken yaptığım bir şey değil.
Yani bende hafiften iz bırakıyor.
Raboso yüzünden olabilir...
...ama hayır, bence istediğimden yaptım.
Tarihle dolu bir öğleden sonranın ardından
kaloriyle dolu bir akşamın vakti geldi.
Sıradan Venediklilerin neler yediğini öğrendim.
Şimdi sıra, Venedikli asiller gibi yemeyi öğrenmeye geldi.
Yüzünde gülümseme olan bir dük gibi yiyeceğim.
Ve en iyi tecrübeyi yaşadığımı garantilemek için
Gritti en iyi elemanlarından birini bana ayırmış.
Maurizio, Hollywood'daki film yıldızları gibisin.
- Vay canına. - Başlarken sana benzesem
kariyerim çok farklı bir yönde ilerlerdi.
Bu akşamın menüsünün belirgin bir Venedik teması var:
gondol şeklinde ravioli.
Vay, çok güzel.
Vay canına.
Cannellini kremalı ve siyah trüflü morina.
Bu beni heyecanlandırıyor çünkü yemekler harika.
Kapanış olarak da puro şeklinde bir tatlı.
Puro, dostumuz Hemingway
bu masada puro içtiği için.
- Bu, Ernest Hemingway'in masası mı? - Evet.
Vay canına, bir anda canım yazmak istedi.
Çok zengin bir damak tadına göre süslenmiş.
Bunlar altın yapraklar. Yenebiliyor.
- Yenebiliyor mu? - Evet.
Yirmi dört havuç yemeyi anlarım
ama altın yemek çok başka.
Vay canına.
Çılgınca güzel.
Çok güzel.
İnanabiliyor musunuz?
Buranın lüks ortamında bir gece geçirdim
ve şimdiden altın tadına alıştım.
Havaalanında metal dedektöründen geçerken sorun yaşar mıyım...
- Endişelenmeyin... - ...çünkü ben...
- Endişelenmeyin. Bu... - ...bunu yediğim için?
Büyüleyici Venedik güneşiyle uyandım
ve suyun bıraktığım yerde olduğunu söylemekten mutluyum:
otelin dışında.
Kalkıp giyinme ve oda servisine sipariş verme vakti.
Günaydın Bay Levy. Bu sabah nasılsınız?
İyiyim Maurizio.
Bu yüzden yolculuk ederim. Böyle otellerde kalmak için.
Bugünkü planınız ne?
Bilmiyorum.
Sanırım, bana kalsa
birkaç saat burada otururdum
- ve şeyi tecrübe ederdim... - Bütün gün izin.
...ve belki birkaç kahve içerdim
ama senin önerin ne olur?
Bence Venedik'in gerçek yerlerinde kaybolmalısınız.
- "Venedik'in gerçek yerlerinde kaybolmak"? - Kaybolun.
- Evet. - Gezinip şehirde kaybolun.
Hiç benlik değil.
Peki, Venedik'te kaybolmanın en iyi yolu ne?
Anlaşılan
şehrin en meşhur ulaşım aracıyla yolculuk etmekmiş:
bir gondolla.
Buraya 900 yıldan uzun süre önce gelmişler.
O zamanlar su yolları biraz daha farklıydı herhâlde.
Otobüsler olduğunu fark ediyorum,
teslimat tekneleri, taksiler.
Yoğun yani. Suyun üstü çok hareketli.
Ama risk olmadan kazanç olmaz.
- Merhaba. - Merhaba.
Oturun.
Tamam, gidelim.
Ve açıkçası bu gondolcu...
- Adın ne? - Alessandro.
...Alessandro şehrin en iyi saçlarına sahip olmakla kalmıyor...
Burası ana kanal. Canale Grande.
- İş trafiği gibi. - Evet.
...ayrıca trafikten kaçınma konusunda yetenekli de.
Ne zamandır bu işi yapıyorsun?
Otuz yıldır.
On iki, 13 yaşımda babamla başladım.
- Baban gondolcu muydu? - Evet.
Babam büyük dedem ve dedem... Evet
ve oğlum da gondolcu olmayı öğrenmeye çalışıyor.
Vay canına.
Bir aile geleneği.
- Evet. - Bununla gurur duyuyorum.
İnanılmaz.
Venedik'in Büyük Kanal'ından uzaklaştıkça...
Böylesi daha iyi.
- Şimdi gerçek bir gondolcu oldun. - Evet.
...şehri Alessandro'nun atalarının
yıllar önce tecrübe ettiği gibi tecrübe etmeye başlıyorum.
Bu sokaklardayken çok sessiz.
- Evet. - Dinleyin.
Sessiz.
Pürüzsüz.
Tarih var.
Çok hoş aslında.
Bu su yolları labirentinde
tamamen kayboldum ve buna bayılıyorum.
Maurizio gurur duyardı.
Kafana dikkat et.
Şapkama dikkat mi edeyim?
Hayır. Şapkana da.
Gondolculuğun Venedik'in kuşakları boyunca
ne uzun zamandır aktarıldığını düşünmek inanılmaz.
Yine de Alessandro bana şehirde daha da eski
ve nadir aile şirketleri olduğunu söylüyor
ve gerçek bir yolcu gibi keşif yapmaya çalıştığım için...
- Merhaba. - Selam.
- Girebilir miyim? - Evet, hoş geldiniz.
...öğüdünü dinleyip zanaatkâr Eleonora'yla tanışıyorum.
Eugene, ikiz kardeşim Sara...
- Memnun oldum. - ...ve annem Sabrina.
Memnun oldum.
Bu aile, Venedik'in en iyi zanaatkârları ve bazı şeflerinin
kullandığı altın yaprakları hazırlıyor.
Her tabaka, saç telinden ince ve tamamen elle üretiliyor...
...ve nefesle.
Bu işte iyi olabilirim.
Hayatım boyunca nefes aldım.
Şuraya. Ortaya üfle.
Üfle.
Çok fazla.
Bence bu yaprakta bir hata var.
Küçük masa yüzünden olabilir. Senin masanla aynı mı?
Evet. Bak.
Bu hassas mühendislik isteyen narin ürünü yaratmak
usta zanaatkâr Marino'nun işi.
Selam baba.
- Günaydın. - Günaydın.
Eleonora'nın babası.
Peki, ne oluyor burada?
Babam Marino İtalya ve Avrupa'nın son altın dövücüsü.
Tamam.
Atölyeye ilk girdiğimde ne düşüneceğimi bilemedim.
Görüyorum ki elinde... dolgu var.
Plastiğin arasındaki altın. Bak.
Evet, plastik içinde altın yaprakları.
Çünkü demin camdan bakarken bu şeye balyozla vuran
birini gördüm.
Neden vurduğu şeye bakmıyor?
Çünkü parmakları balyoza çok yakın.
- Evet. Beş kez. - Beş kez parmağını mı ezdi?
Ben bir kez vursam yeterdi,
"Bir şey diyeyim mi? Ayakkabı satmak iyi olabilir" derdim.
Peki, acaba kaç kez...
Yani 100 kez mi dövüyor?
Otuz bin kez.
O şeyi 30 bin kez mi dövüyor?
Evet. 17. Yüzyıldan beri aynı şekilde üretiyoruz.
Kolunu bilime bırakacak mı?
Sen?
- Denesem mi? - Al. Evet.
Dalga geçiyorsun.
Tanrım! Bir ton bu.
Tek kolla yapamam.
Kasla değil. Tamamen teknik.
Yani yüzlerce yıldır süren bir meslek var.
Babadan oğula, kıza, oğula aktarılıyor.
Büyüleyici.
Altını mahvediyor muyum?
Hayır.
Marino'nuın ihtiyaç duyduğu çırak olmadığımı söyleyebilirim
ve bu, aile içinde kalsa iyi olacak bir gelenek.
Vay canına. Bu çok acayip.
Gritti Sarayının
muhteşem ihtişamı içinde bir sabah daha uyanıyorum
ve genel müdür Bay Lorenzoni
kendisiyle otelin en kutsal salonuna gelmemi istedi.
Size bunu göstermek istiyorum, sulu boyayla yapılan şöhretler duvarı.
Bu, benim fikrimdi.
Vay canına. Bunlara bayıldım.
Yapılış şekillerine bayıldım.
Bu şöhretler duvarı, 70 sene öncesinden bugüne
en seçkin konukları gösteriyor.
Greta Garbo var,
- Humphrey Bogart, Monako Prensesi Grace. - Tamam.
Ve bu sabahtan itibaren yeni bir ekleme olmuş.
Kim var bakın.
Eugene Levy bu.
Vay canına.
Bu hoş bir dokunuş.
En azından umarım öyle.
Bu arada bu insanlar ne yazık ki
artık hayatta değiller diyelim.
Güzel bir şekilde ifade ettiniz.
Hepsi öldü.
Kesinlikle hoş bir jest.
Hoş ve korkutucu.
Bu, kötü bir şey olacağına işaret olabilir.
Teşekkür ederim Bay Lorenzoni.
- Bir zevkti. Gerçekten. - Teşekkür ederim. Evet.
Sigortamın lanetlenmiş hâlde yolculuk etmeyi kapsaması ihtimali düşük
ama gondolcu dostum Alessandro'nun şehrin diğer tarafında buluşma teklifini
kabul ettiğim için riski göze alacağım.
Gün ışığında Venedik. Muhteşem.
Bu kanallarda giderken
insanın kendini buranın yerlisi hissetmesi uzun sürmüyor, anlarsınız ya?
İşe gidiyor olabilirdim.
Süt almaya gidiyor olabilirdim.
İnanılmaz olan, Venedik'in gerçekten işleyen bir şehir olması
Sadece turistleri keyifli gezintilere çıkarmıyorlar.
İşler devam ediyor. İnsanlar hayatlarını kazanıyorlar.
Burada hareketli bir hayat var.
1600'lardan kalma, "Squero" adıyla bilinen
bu gondol tamir atölyesi Venedik'in en eskisi...
Alessandro.
- Günaydın. - Her şey yolunda mı?
- Evet. - ...ve burada
Alessandro'nun gondoluna yıllık bakım yapıldı.
Tekneyi hazırlıyoruz.
- Birkaç dakikaya kalkmaya hazırız. - Tamam.
Beni çok özel biriyle tanıştırmak istiyor.
Bu, oğlum Samuel.
Selam.
Samuel, babandan daha iyi bir gondolcu olacak mısın
Evet.
- Evet, öyle mi sence? - Kesin.
Bana oğlumu hatırlattı.
Kendine çok güveniyor.
- Evet. - Hoşuma gitti.
Peki, Samuel, baban emekli olduğunda
- bu tekneyi mi alacaksın? - Evet.
Vay canına.
Çok güzel bir eser.
- Bu, teknenin adı. Burada. - Bakın.
Roberta, benim karım.
Şurada Alex var.
Burada da Samuel
ve Nicole da küçük kızım.
Başka çocuk yapacak mısınız sence?
Hayır, yer yok...
- Yerleri bitti. - Evet.
Bu parlayan gondollardan birini yapmak tam bir aşk işi.
Venedikli zanaatkâların 500 saatten fazla çalışması gerek.
Biten ürün 50 bin dolar değerinde.
Yani gondolun Samuel'a miras kalması büyük bir olay.
Oğlunla çalışmak güzel, değil mi?
- Evet, çok güzel. - Evet, biliyorum.
- Katılıyorum. - Ben de oğluma çalışmaya bayılırdım.
- Öyle mi? - İyi bir deneyim
çünkü her baba...
- Evet. - ...çocuklarıyla çalışamıyor, anlarsın ya?
Doğru. Evet.
Alessandro,
bırakayım da siz tekneyi toparlayın
çünkü güneş batmadan suya indirmelisiniz.
Evet, elbette. Evet.
İşte ikisinin de tutku duyduğu
bir şey üstünde çalışan bir baba oğul.
Bu, özel bir şey.
Ben de oğlumla yedi yıl çalıştım.
Öğrenme eğrim, geri çekilip onun yapmasına izin vermekti
ve eminim, Alessandro da bir noktada
aynısını yapar.
"Bir şey diyeyim mi? Artık ona bir şey öğretmeme gerek yok.
Bırakayım da kendi yapsın.
Bir adım geri çekilip aile işini devralmasına izin vereyim."
Gondol nihayet yeniden suya inmeye hazır
ve Alessandro da bir adım geri çekilip
Samuel'ın yerini almasına izin veriyor.
- Kafadan... - Evet.
...duvara çarpmayacak mı?
Kanal 11 metre.
- Teknen de öyle. - Evet.
Çok gerginim.
Bence gelmeden önce farkında olmadığım şey,
şehrin eski de olsa çok ama çok canlı olduğuydu.
Şuna bak.
Çünkü aileler bu şehri hayatta tutuyor.
Yaptıkları çalışmalar
ve kuşaktan kuşağa aktarılan mesleklerle
tarihi canlı tutan aileler.
Venedik beni tamamen baştan çıkadı.
Şehrin turistik rotalarından ayrılarak
burayı yerlilerinin gözünden gördüm.
Yemeklerini, tarihlerini, geleneklerini
ve bu beni gerçekten duygulandırdı.
Bu, benim için tamamen yeni bir yolculuk yöntemi
ve bunlar muhtemelen normalde görmeyeceğim şeyler.
Bir yere gidince benim için en önemlisi ne?
Her zaman oteldi ve bu, hâlâ önemli.
Otelde takılmayı seviyorum
ama gezip şehri eşsiz yapan şeyleri keşfetmezdim.
Bunları bilmezdim ve bence bilmek önemli.
Yani bunun benim için çok iyi olduğunu düşünüyorum.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü