Wielki filozof powiedział kiedyś: „Świat to księga,
kto nie podróżuje, czyta tylko jedną jej stronę”.
Muszę powiedzieć,
że przeczytałem kilka stron i nie przepadam za tą księgą.
Nie uwielbiam podróżować z wielu różnych powodów.
Kiedy jest za zimno,
czuję się niekomfortowo.
Morsowanie, nago?
- Tak. - Fantastyczna propozycja.
Gdy jest za ciepło... zgadnijcie. Czuję się niekomfortowo.
Nie jestem taki szybki.
- Ale mam 75 lat. - Pomóc ci?
Nie, poradzę sobie.
I może czas poszerzyć horyzonty.
O Boże.
Po raz pierwszy miałem rękę w dupie słonia.
Plus jest taki,
że nocuję w niesamowitych hotelach.
O rany. Zjawiskowe.
Haczyk w tym, że zgodziłem się też eksplorować to, co na zewnątrz.
- Patrz pod nogi. - No co ty?
- Piękna góra. - To wulkan.
To wulkan?
Świat, którego unikałem przez całe życie.
Sadie.
O mój Boże. O Boże. Boże.
Po prostu przeżyć. To mi wystarczy.
Nigdy więcej nie wypiję pięciu kieliszków wódki z Finem.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
Bardzo się cieszę, że zobaczę Wenecję,
bo powiedziano mi, że każdy powinien ją przed śmiercią zobaczyć.
Radosna myśl, prawda?
I oto jestem.
WENECJA
Wenecja, tętniąca kulturą i historią,
regularnie uznawana za najpiękniejsze miasto na Ziemi.
To miejsce aż się prosi o eksplorację.
Ponieważ podczas podróży rzadko zajmuję się eksploracją,
więc mogę nie być dobrze przygotowany.
Jak dotrzeć do miasta?
- Buongiorno, Eugene! - Buongiorno!
Come stai?
Ten stary pojazd to wenecka taksówka wodna.
Dziękuję.
Enrico, lokalny przewodnik i dorywczy model, prezentujący swetry,
zabiera mnie do hotelu.
WŁOCHY
Wenecja leży na ponad stu maleńkich wysepkach...
WENECJA - LIDO - LAGUNA WENECKA
...w lagunie tak pięknej, że jest na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.
To Wenecja. Jak pięknie.
Miasto powstało w początkach IX wieku.
W początkach IX wieku?
Ma ponad tysiąc lat.
Było kiedyś tętniącym życiem ośrodkiem wielkiego imperium handlowego,
najbogatszą metropolią w Europie.
Obecnie przyciąga do pięciu milionów turystów rocznie.
Czy to może być miejsce,
w którym nie mam się o co obawiać?
Wenecję wzniesiono na palach.
To miasto wzniesione na palach?
Tak jest.
Może jednak nie.
Jaki ciężar mogą utrzymać te pale?
Dochodzi do powolnego osiadania, które jest lokalnym problemem.
Ale ciekawe w tym mieście jest to,
że kiedy powstawało,
poziom morza był od półtora do dwóch metrów niższy niż obecnie.
Okej.
Czyli mamy chybotliwe fundamenty i rosnący poziom morza.
Dobrze wiedzieć, że mogę usiąść, rozluźnić się i...
Głowa w dół.
...przygotować się na dekapitację.
Te mosty mnie przerażają. Oho, kolejny.
Trzeba zachowywać czujność...
Uważajcie na głowy. W dół.
...bo podróż do Wenecji może się skończyć w widowiskowy sposób.
Głowa nadal przyczepiona do ciała? Dobrze.
Wreszcie dotarliśmy na miejsce.
Oto on, Eugene. Gritti Palace.
Piękny.
To jeden z najbardziej luksusowych hoteli w Wenecji
i drugi dom
dla arystokratów, miliarderów, gwiazd Hollywood...
Ten taras aż się prosi o cappuccino.
...i dla mnie.
Dziękuję.
Ten luksus, który muszę znosić.
Dzień dobry.
- Witamy w Gritti. - Dziękuję.
- Miło pana poznać. - Miło mi.
Paolo Lorenzoni, dyrektor generalny. A to Carlotta.
Witamy w Gritti Palace.
Jest tu naprawdę pięknie.
Wchodząc tu, człowiek wie, że nie jest już w Kansas.
Tak, pięknie.
To najstarszy pałac w Wenecji.
Jego nazwa pochodzi od doży Andrei Grittiego.
- Doża był w Wenecji? - Tak. Był tu jak król.
O rany.
Sądząc po minie, nie był zbyt szczęśliwym królem.
To dopiero jest „skwaszona mina”.
Kiedy już malują twój portret, uśmiechnij się chociaż.
Rozchmurz się trochę.
Pokażemy panu naszą bibliotekę.
Pod okiem skwaszonego doży
VIP-ów goszczących w pałacu Gritti prosi się o zameldowanie.
To cenna księga. Nazywamy ją „złotą księgą”.
Od razu widać tu podpis Ernesta Hemingwaya.
„Ernest...
- Hemingway. - ...Hemingway”.
- I mamy... - Rany.
- „Liberace”. - Dziewiętnasty lipca.
Narysował mały kandelabr...
Tak, na fortepianie.
W razie gdyby ludzie nie wiedzieli, że to ten Liberace.
To prawdziwe kompendium...
To Charlie Chaplin.
...wszystkich, którzy są kimś.
„Księżniczka Małgorzata”. I napisała tylko „Małgorzata”?
- „Małgorzata”, tak. - Tak.
To na pewno księżniczka Małgorzata?
- Mam nadzieję. - Okej.
Mam nadzieję, że mój pobyt
nie obniży wam poprzeczki.
Choć fakt, że nie poproszono mnie o podpis,
mówi sam za siebie.
Widzę, że niektóre podpisy są rozmazane,
tak jakby ktoś wylał na te kartki Bellini.
Jeśli są uszkodzenia, to z czasu, kiedy księga była pod wodą.
Ktoś wrzucił tę księgę do wody?
Nie, był przypływ. I trochę wody dostało się do środka.
O rany. To...
Czyli przypływ uderza w hotel.
- Zgadza się. - Tak.
Czy klienci... dostają tu jakąś zniżkę, jeśli...
- W żadnym razie. Płacą więcej... - ...parter zaleje...
Płacą za to więcej?
Tak, to dla nich nowe doświadczenie.
Doświadczenie, na które nie można liczyć w innych hotelach.
Na szczęście mój apartament jest na pierwszym piętrze,
więc trzymam kciuki...
APARTAMENT PISANI
...żebym rano nie zobaczył moich skarpetek spływających kanałem.
O rany.
Co pan sądzi o pokoju?
Jest piękny.
To pokój o bogatej historii, pełen dzieł sztuki.
Wszystko, co pan widzi, stiuki i freski, to elementy oryginalne.
Wszystko powstało w Wenecji.
Widzi pan, że to prawdziwe złoto.
- To prawdziwe złoto? - Płatki złota. Tak.
I zrobiono to tu w Wenecji...
- Tak. - Nie są importowane?
Nie, nie. Zdecydowanie nie.
O rany.
- To musi być drogi fotel. - Oczywiście.
- Prawda? Bo... - Owszem.
Mógłbym przyjść tu z pilniczkiem i zacząć
trochę tego zdzierać.
Czuję się tu trochę nieswojo.
Płatki złota na meblach?
Zakonserwowany Stary Świat.
To pochodzi z XVII wieku.
- Nie! - O tak.
Jest bezcenne.
Zgadza się. Meble są starsze od Stanów Zjednoczonych.
Czy mógłbym się przyzwyczaić do tego luksusu?
Może.
W normalnych okolicznościach spędziłbym resztę dnia
i pewnie większość pobytu w tym apartamencie.
I nie tylko dlatego, że kocham wygody.
Wiem, że na świecie jest wiele do zobaczenia...
ale opuszczenie hotelu i eksploracja
nieznanego miasta, w którym się nie orientuję,
budzi pewien niepokój, prawda? Tak sądzę.
Ale wiem, że warto tu wypróbować nie tylko hotelowe menu.
Muszę przezwyciężyć ten niepokój,
przełamać się i ruszyć w miasto, poznać Wenecję.
- Monica? - Tak.
- Miło mi. - Miło cię poznać.
Napijesz się czegoś?
Chętnie się czegoś napiję.
Miejscowa autorka kulinarna
zgodziła się pomóc i uważa, że powinniśmy zacząć od lunchu.
Najlepiej poznaje się miasto
poprzez jedzenie.
To ponadtysiącletnia republika,
którą ukształtowały wpływy z całego świata.
Jedzenie jest tu zupełnie inne od pozostałych części Włoch.
Gdy turyści przyjeżdżają do Wenecji,
spodziewają się najlepszej pizzy, jaką jedli?
Pewnie tak.
Są rozczarowani, bo to nie ma nic wspólnego z Wenecją.
Pizza pochodzi z Neapolu.
W Wenecji je się risotto, ryby i pastę.
Na tym opiera się wenecka kuchnia.
Duży ruch.
Tak. Mówiłam, że pokażę ci życie Wenecji.
To miejscowy sklep rybny,
mamy tu jedne z najlepszych ryb we Włoszech, są świeżo złowione.
Ryby, warzywa, ciastka. W Wenecji wszystko kręci się wokół jedzenia.
Muzyka dla moich uszu.
To bacaro, czyli osteria.
Typowe miejsce, w którym jadają i piją wenecjanie.
To jedna z najstarszych winiarni w mieście.
Podoba mi się, dokąd to zmierza.
Spróbujesz słynnych cicchetti, które widzisz tutaj.
Cicchetti.
Ta nazwa pochodzi od łacińskiego słowa „ciccus”, czyli „mały”.
Okej.
To nie jest słowo, które chciałem usłyszeć w kontekście lunchu.
- Na ile jesteś głodny? - Ja...
Cóż... „Jestem cholernie głodny”, jak to mówią.
Na szczęście cicchetti to nie jedna,
a wiele różnych typów przekąsek.
Jesz kilka cicchetti.
Tradycyjnie podaje się je z winem.
To szczep raboso.
Niegrzecznie byłoby zlekceważyć tradycję.
Zauważ, że podaje się je schłodzone.
Jest bardzo odświeżające.
Owszem. Ale nie daj się zwieść. Ma 13%. Dlatego trzeba...
Zagryzać to maleństwo licznymi kanapeczkami, co?
Dlatego potrzebujesz wielu cicchetti.
Wybór wina Moniki gładko wprowadził mnie w lunch.
Chciałbym móc powiedzieć to samo o jej wyborze cicchetti.
Na pewno warto spróbować baccalá.
- To suszony dorsz. - Suszony dorsz?
Suszony dorsz namaczany w wodzie,
regularnie wymienianej przez 72 godziny.
- Aha. - Później jest gotowany i...
- I jeszcze gotowany? - Tak.
To nie brzmi apetycznie, Monica.
Będziesz zachwycony.
- Na pewno. - Jestem pewna, że ci zasmakuje.
Nie ma tak ostrego smaku, jak ludzie sądzą.
Nie, jest bardzo dobry.
Spodziewałeś się tego?
Nie. Spodziewałem się kociej karmy, ale jest...
Jest przepyszny.
To moje wyobrażenie o dobrym jedzeniu.
Tak.
Smakowite kąski, doskonałe wino,
żadnych konkretnych planów.
To wenecki styl życia.
Strasznie bym przytył.
Ważyłbym teraz ze 120 kilo. I byłbym pijakiem.
W Wenecji jest sześć dzielnic.
Wszystkie oferują szeroki wachlarz miejsc i smaków.
Monica zabiera mnie poza utarte szlaki, do dzielnicy Cannaregio.
To jedyna koszerna piekarnia
w całej weneckiej prowincji. A ta jest dość duża.
Choć jesteśmy we Włoszech,
nie ma nic lepszego niż żydowskie delikatesy.
O tak.
- O rany. - Wiele z tych rzeczy
można znaleźć tylko tutaj i nigdzie indziej na świecie.
„Bisse” to typowe lokalne ciastko.
- Jestem zachwycony. - Wiem.
Dobrze.
„Impada” to pasztecik wypełniony migdałami.
Przypuszczamy, że pochodzi od społeczności żydowskiej z Hiszpanii.
Żydzi z całej Europy zaczęli osiedlać się w Wenecji
już w XIII wieku.
To jeden z najważniejszych elementów historii świata:
to żydowskie getto, pierwsze getto na świecie.
W jaki sposób żydowskie getto powstało w Wenecji?
W 1516 władze miasta zdecydowały,
że społeczność powinna mieszkać w jednym miejscu.
Mijały lata i zaczęto dokonywać segregacji po raz pierwszy w historii
i ściągano Żydów z innych społeczności.
W ten sposób termin „getto” nabrał stopniowo strasznego wydźwięku.
Ta segregacja trwała ponad dwa i pół wieku...
To jedna z bram.
Zamykano ją o określonej porze. Nikt nie mógł wchodzić ani wychodzić.
...było tak aż do inwazji francuskiej w 1797 roku.
Napoleon postanowił otworzyć bramy nie dlatego, że kochał Żydów,
a dlatego, że kochał ich pieniądze.
A więc...
Napoleon był jednym z tych lepszych antysemitów.
To miało dla mnie, jako dla Żyda, szczególny wydźwięk.
To niewątpliwie miejsce znajdujące się poza utartym szlakiem.
Czy sam bym tu trafił?
Raczej nie.
Bo nie takie rzeczy robię podczas podróży.
To zrobiło na mnie wrażenie.
A może to działanie raboso.
Ale nie... to chyba ja.
Po tym popołudniu obfitującym w historię
czas na wieczór obfitujący w kalorie.
Wiem już, jak jedzą wenecjanie.
Czas się przekonać, jak jada wenecka arystokracja.
Będę jadł jak doża, tyle że uśmiechnięty.
Żeby zapewnić mi najlepsze z możliwych doświadczeń,
hotel Gritti wyznaczył do opieki nade mną swoich najlepszych pracowników.
Maurizio, wyglądasz jak hollywoodzka gwiazda.
Gdybym tak wyglądał na początku kariery,
moja kariera potoczyłaby się zupełnie inaczej.
Dzisiejsze menu zawiera typowo wenecki motyw:
ravioli w kształcie gondoli.
O rany, jakie to dobre.
Rety.
Dorsz z sosem cannellini i czarną truflą.
Jestem podekscytowany, bo to fantastyczne jedzenie.
A na koniec deser w kształcie cygara.
To cygaro ze względu na naszego przyjaciela Hemingwaya,
który palił cygaro przy tym stoliku.
- To stolik Ernesta Hemingwaya? - Tak.
O rany, poczułem gwałtowną potrzebę pisania.
Ozdobiono je czymś idealnym dla bogatego podniebienia.
To płatki złota. Jadalne.
- Jadalne? - Tak.
Rozumiem 24 karotki,
ale jedzenie złota to inny poziom.
O rany.
To niesamowicie dobre.
Przepyszne.
Dacie wiarę?
Jedna noc w tym luksusowym miejscu
i już rozsmakowałem się w złocie.
Będę miał problemy z przejściem przez wykrywacz metalu...
Bez obaw...
- Nie. To... - ...bo to zjadłem?
Rano przywitał mnie oszałamiający wenecki wschód słońca.
Z radością odnotowuję, że woda jest tam, gdzie ją wczoraj zostawiłem.
Poza hotelem.
Czas wstać, ubrać się i zamówić śniadanie do pokoju.
Dzień dobry. Jak pan się dziś miewa?
Dobrze, Maurizio.
Właśnie dlatego podróżuję. Żeby mieszkać w hotelach takich jak ten.
Jakie ma pan plany na dziś?
Cóż... Nie wiem.
Gdyby to zależało ode mnie,
posiedziałbym tu parę godzin...
- Rozkoszowałbym się tym. - Dzień wolny.
I może wypiłbym jedną czy dwie kawy.
A co proponujesz?
Powinien pan pobłądzić pośród prawdziwych zakamarków Wenecji.
„Pobłądzić pośród prawdziwych zakamarków Wenecji”?
Pokręcić się i się zgubić.
To zupełnie nie w moim stylu.
Najlepszy sposób, żeby zgubić się w Wenecji?
Okazuje się, że to wycieczka
najsłynniejszym środkiem transportu w mieście.
gondolą.
Po raz pierwszy pojawiły się tu ponad 900 lat temu.
Wtedy kanały musiały wyglądać nieco inaczej niż obecnie.
Widzę tu autobusy,
łodzie dostawcze, taksówki wodne.
Na wodzie jest duży ruch.
Ale kto nie ryzykuje, ten nie ma.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę usiąść.
Dobrze, ruszajmy.
Ten gondolier...
- Jak masz na imię? - Alessandro.
...Alessandro, ma nie tylko najlepsze włosy w mieście...
To główny kanał. Canale Grande.
- Godziny szczytu. - Tak.
...ale też świetnie unika korków.
Od jak dawna to robisz?
Od trzydziestu lat.
Zaczynałem z ojcem jako dwunasto- albo trzynastolatek.
- Twój ojciec był gondolierem? - Tak.
Ojciec, dziadek i pradziadek... Tak.
Mój syn też uczy się na gondoliera.
O rany.
Prawdziwa rodzinna tradycja.
- Tak. - Jestem z tego bardzo dumny.
Niesamowite.
W miarę, jak oddalamy się od Canale Grande...
Tak lepiej.
- Teraz jesteś prawdziwym gondolierem. - Tak.
...zaczynam doświadczać miasta,
tak jak musieli go doświadczać przodkowie Alessandra.
W tych uliczkach jest bardzo cicho.
- Tak. - Posłuchajcie.
Jest cicho.
Spokojnie.
Jest historia.
Całkiem uroczo.
W tym labiryncie kanałów
rzeczywiście zdołałem się zgubić i jestem zachwycony.
Maurizio byłby ze mnie dumny.
Uważaj na głowę.
Na kapelusz?
Nie... Na kapelusz też.
To niesamowite, że fach gondoliera
jest od tak dawna przekazywany w Wenecji z pokolenia na pokolenie.
Alessandro mówi mi jednak,
że w mieście są jeszcze starsze rodzinne firmy.
A ponieważ próbuję eksplorować wszystko jak prawdziwy podróżnik...
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Mogę wejść? - Tak, zapraszam.
...posłucham go i spotkam się z rzemieślniczką Eleonorą.
Eugene, moja siostra bliźniaczka Sara...
- Miło mi. - ...i moja matka Sabrina.
Miło mi was poznać.
Ta rodzina produkuje płatki złota, używane przez weneckich rzemieślników
i przez dziwnego szefa kuchni w moim hotelu.
Każdy płatek jest cieńszy niż ludzki włos i wykonany rękoma...
...oraz oddechem.
Mogę być w tym niezły.
Oddycham przez całe swoje życie.
Dmuchnij na środek.
Dmuchnij.
Za mocno.
Coś jest chyba nie tak z tą folią.
Może to przez ten stół. Ty masz taki sam stół?
Tak.
Tworzenie tych delikatnych produktów
to zadanie mistrza Marina.
Ciao, papà.
- Buongiorno. - Buongiorno.
Taty Eleonory.
Co tu się dzieje?
Mój ojciec, Marino, to ostatni klepacz złota we Włoszech i w Europie.
Okej.
Gdy wszedłem do warsztatu, nie wiedziałem, co myśleć.
Widzę, że ma wyściółkę.
Złoto jest w środku, między warstwami plastiku. Spójrz.
Płatki złota wewnątrz plastiku.
Zobaczyłem kogoś, kto walił młotem
i wyglądał sobie przez okno.
Czemu nie patrzy na to, w co uderza?
Jego palce są bardzo blisko młotka.
- Tak. Pięć razy. - Pięć razy rozbił sobie palec?
Mnie wystarczyłby raz. Pomyślałbym:
„Wiesz co? Może sprzedawanie...
Ile razy on...
Uderza tak ze sto razy?
Trzydzieści tysięcy uderzeń.
Uderza tak 30 000 razy?
Tak. Zachowujemy taką samą produkcję jak w XVII wieku.
Czy on pozostawi swoje ramię nauce?
Ty?
- Mam spróbować? - Tak.
Żartujecie.
Boże! To waży z tonę.
Nie dam rady jedną ręką.
To nie kwestia siły. To wszystko technika.
A więc jest to profesja przekazywana od setek lat,
z pokolenia na pokolenie, z ojca na syna na córkę na syna.
To fascynujące.
Masakruję to złoto?
Nie.
Nie jestem czeladnikiem, którego potrzebuje Marino.
Lepiej, by ta tradycja rzeczywiście pozostała w rodzinie.
O rany. To dopiero coś.
I znów budzę się
pośród wystawnych luksusów pałacu Gritti.
Dyrektor generalny, pan Lorenzoni,
zaprosił mnie do najświętszej hotelowej sali.
Chciałbym pokazać panu tę ścianę portretów sław wykonanych akwarelą.
To był mój pomysł.
O rany. To wygląda niesamowicie.
Są świetnie wykonane.
Znalazły się tu portrety najznamienitszych gości
z ostatnich 70 lat.
Mamy Gretę Garbo,
- Humphreya Bogarta, księżną Monako. - Tak.
A dziś rano pojawił się nowy portret.
No proszę, któż to taki.
To Eugene Levy.
O rany.
Miły gest.
Mam nadzieję.
Swoją drogą tych ludzi
niestety nie ma już... z nami.
Oni... Cóż, dobrze to ująłeś.
Oni... Wszyscy nie żyją.
To naprawdę uroczy gest.
Uroczy i przerażający.
To może być znak, że wydarzy się coś złego.
Dziękuję, panie Lorenzoni.
- To była przyjemność. - Dziękuję.
Moja polisa raczej nie obejmuje podróży z klątwą,
ale zaryzykuję, bo przyjąłem zaproszenie od mojego przyjaciela gondoliera,
Alessandra, po drugiej stronie miasta.
Wenecja w promieniach słońca. Przepiękna.
Pływając tymi kanałami,
szybko zaczynasz czuć się jak miejscowy.
Mógłbym zmierzać właśnie do pracy.
Mógłbym płynąć po butelkę mleka.
Niesamowite jest to, że Wenecja jest normalnie funkcjonującym miastem.
Nie opiera się tylko na przejażdżkach turystów gondolami.
Robi się tu interesy. Ludzie pracują i zarabiają.
Dużo się tu dzieje.
Ta pochodząca z XVII wieku stocznia gondol,
znana jako „Squero”, jest jedną z najstarszych w Wenecji.
Alessandro.
- Buongiorno. - W porządku?
- Tak. - To tutaj
gondola Alessandra przeszła właśnie coroczny przegląd.
Przygotowujemy łódź.
- Za parę minut będziemy gotowi. - Dobrze.
Chce przedstawić mnie komuś wyjątkowemu.
To mój syn Samuel.
Cześć.
Będziesz lepszym gondolierem niż twój tata?
Tak.
- Tak myślisz? - Na pewno.
Przypomina mi mojego syna.
Jest bardzo pewny siebie.
- Tak. - Podoba mi się to.
Przejmiesz tę łódź,
- gdy twój tata przejdzie na emeryturę? - Tak.
O rany.
To piękna rzecz.
- Tu jest nazwa gondoli. - No proszę.
Roberta to moja żona.
Tam jest Alex.
Tu jest Samuel.
I Nicole, moja córeczka.
Będziesz miał więcej dzieci?
Nie, nie ma tu już miejsc...
- Skończyły się miejsca. - Tak.
Wykonanie takiej lśniącej gondoli wymaga miłości i ciężkiej pracy,
500 godzin pracy weneckich rzemieślników.
Końcowy produkt jest wart 50 000 dolarów.
Kiedy Samuel odziedziczy gondolę, to będzie wielka rzecz.
Miło jest pracować z synem, prawda?
- Bardzo miło. - Wiem.
Uwielbiam pracować z moim synem.
- Tak? - To miłe doświadczenie,
bo nie każdy ojciec...
- Tak. - ...ma szansę pracować ze swoimi dziećmi.
To prawda. Tak.
Alessandro,
pozwolę ci poskładać łódź,
bo musisz ją zwodować przed zmierzchem.
Tak, oczywiście.
Ojciec i syn pracują wspólnie
przy czymś, co jest ich pasją.
To coś wyjątkowego.
Pracowałem z synem przez siedem lat.
Stopniowo uczyłem się wycofywać i pozwalać mu się usamodzielniać.
Alessandra czeka zapewne ten sam proces
na jakimś etapie.
„Wiesz co? Niczego więcej nie musisz go już uczyć.
Pozwól mu działać.
Wycofaj się i pozwól mu przejąć rodzinny interes”.
Gondola jest wreszcie gotowa,
a Alessandro wycofuje się po swojemu
i pozwala Samuelowi zająć swoje miejsce.
- Nie wbije się... - Tak.
...prosto w ścianę?
Kanał ma 11 metrów.
- Tak jak twoja łódź. - Tak.
Bardzo się stresuję.
Zanim tu przyjechałem, nie zdawałem sobie sprawy,
że choć to miasto jest stare, tętni też życiem.
No popatrz.
To tutejsze rodziny utrzymują miasto przy życiu.
Rodziny utrzymują też przy życiu historię,
wykonując pracę, którą wykonują, i przekazując konkretny fach
z pokolenia na pokolenie.
Wenecja absolutnie mnie uwiodła.
Dzięki zejściu z utartych, turystycznych szlaków,
zobaczyłem to miasto oczami miejscowych.
Poznałem ich jedzenie, historię i tradycje.
I to wszystko bardzo mnie poruszyło.
To dla mnie kompletnie nowy sposób podróżowania.
Tych rzeczy sam z siebie pewnie bym nie zobaczył.
Wiecie, co jest dla mnie najważniejsze, kiedy odwiedzam nowe miejsce?
To zawsze jest hotel. I hotel nadal jest ważny.
Uwielbiam kręcić się po hotelu,
ale sam nie poznałbym też okolicy i wyjątkowych aspektów tego miasta.
Nie dowiedziałbym się tego, a myślę, że ważne jest, by to wiedzieć.
Zaczynam myśleć, że to dla mnie całkiem dobre doświadczenie.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK