Büyük bir felsefeci bir keresinde "Dünya bir kitaptır
ve yolculuk etmeyenler sadece bir sayfasını okur" demiş.
Birkaç sayfa
okuduğumu söylemeliyim ama kitaba deli olmuyorum.
Birçok nedenden ötürü yolculuk etmek için sabırsızlanmıyorum.
Çok soğuk olunca
rahat edemiyorum.
Buzda çıplak yüzmek mi?
- Evet. - Muhteşem bir davet.
Çok sıcak olunca bilin, ne oluyor? Rahat edemiyorum.
O kadar hızlı gidemem.
- Ama 75 yaşındayım. - Yardım lazım mı?
Hayır, hallederim.
Ve belki ufkumu genişletme vaktim gelmiştir.
Tanrım.
İlk kez elimi bir filin götüne sokuyorum.
İşin iyi tarafı,
inanılmaz otellerde kalıyorum.
Tanrım. Muhteşem.
Şu şartla, dışarıda olanları keşfetmeyi de kabul ettim.
- Adımınıza dikkat edin. - Ciddi misin?
- Çok güzel bir dağ. - Volkan o.
Volkan mı?
Hayatım boyunca kaçındığım bir dünya.
Sadie.
Tanrım.
Hayatta kalmak bile harika olur.
Bir Finlandiyalıyla son kez beş votka içiyorum.
"Yağmur ormanını kurtarın" önemli bir amaç olarak aklıma kazındı.
"Yağmur ormanını ziyaret edin" kazınmadı.
KOSTA RİKA
Kosta Rika denince aklıma rutubet gelir,
yapış yapış olduğumu hissederim.
Doğal dünya herkes için farklı anlama gelir.
Ben daha çok iç mekâncıyımdır.
Şimdi, burada bir sürü olumlu şey var.
Kendime bunu sürekli hatırlatmalıyım.
Kosta Rika barışçıl bir ülke olmakla ünlüdür.
Ordusu bile yok
ve Kosta Rikalılar bizden uzun yaşamaya meyillidirler.
Ama sizi öldürebilecek şeylerle dolu bir ormanda dikilirken
ortalama ömür süresi konusunda rahat olmak zor.
Sportif arazi aracı beklediğimden değil
ama tavanı olan bir şey mi olsaydı?
Saf yaşam, Kosta Rika'ya hoş geldiniz Bay Levy.
- Merhaba. - Merhaba, memnun oldum.
Burası Orta Amerika'nın en popüler turizm merkezi.
İnsanlar şaşırtıcı vahşi yaşamından büyülenir.
Onlar için ülkede bulunan 500.000 tür bir ziyafettir.
Bende ağır basan his şu, "Güzel bir şeyin fazlası olur."
Peki, Kosta Rikalılar nasıl insanlardır?
Bir sorun yaşadığımızda bile her zaman olumlu bakmaya çalışırız
ve bu yüzden her zaman "Saf yaşam" deriz.
- Anlamını biliyor musunuz? - Saf... Hayır.
Bu bir felsefe.
Sürekli sevmek ve sevilmek üzerine.
Saf yaşam.
Öğrendiğim ilk iki Kosta Rika'ya ait kelime.
Bir Hollywood yıldızının yaşamı saf yaşam'dır diyebilirsiniz
ama benim için şu anda
daha çok bir paranoya ve asabi bir gerginlik kokteyli.
Hoş geldiniz. Saf yaşam.
- Saf yaşam! - Saf yaşam.
Nayara Çadır Kampı.
Hayatıma bu iki kelimeden daha uzak bir şey yok
- çünkü hiç kamp yapmadım... - Harika.
...ve geceyi hiç çadırda geçirmedim.
- Yani, iyi bir başlangıç yaptık bile. - Mükemmel. Hadi. Lütfen.
Hayır, heyecanlıyım.
Çadırlar, vahşi bir orman.
Sevdiğim her şey tek bir yerde.
Evet, çadırları anlatmışlardı ama bu çadırlar ayaklara oturtulmuş.
Bence çadırlar, ayaklar üstünde olmamalı.
Ayaklar neyin biliyor musunuz?
Palyaçoların.
Şu ana kadar çadıra benzemiyorlar.
- Lütfen. - Sağ ol.
Vay, bu güzel.
- Vahşi yaşam. - Tanrım.
Cennet.
Kesinlikle vahşi bir orman...
- Vahşi bir orman. Evet. - ...çünkü burada işte.
Güzel bir dağ, muhteşem.
Volkan o.
- Volkan mı? - Evet.
- Ama bir süredir hareketsiz? - Yaklaşık on yıldır.
- On yıl önce püskürdü mü? - Evet.
Bundan daha hareketsiz olmasını
- umuyordum. - Evet.
Geceliğinin bin dolar olmasının nedeni bu.
Doğal felaketin ortasında olmak.
- Her şey için sağ ol Jairo. - Memnun oldum.
Minnettarım.
Çok güzel
ve şimdiye kadar gördüğüm en güzel çadır bu olsa gerek.
Az kalsın kaldığım diyecektim ama hiç çadırda kalmadım, yani...
Vahşi yaşam... Nereden başlarsınız ki? Böceklerden mi?
Yılan, örümcek delisi değilimdir. Vahşi bir ormandayız.
Bu delilik, bu bir volkan.
Bu tip şeylerle rahat edemiyorum.
Bir yıkandıktan sonra
ve bununla üç kat böcek spreyi sıkmayı kastediyorum,
dışarı çıkmayı göze almaya hazır hissediyorum.
Eugene, cennetten köşemize hoş geldin.
Lütfen, bana katıl.
Nayara, sahibi Leo'nun parlak fikriydi.
Bir yağmur ormanına otel diken birine soracak bir sürü sorum var.
Nasıl, neden ve şehrin nesi var gibi.
Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Sen nereden başladın?
Burayı birkaç yıl önce görsen tanıyamazdın.
Büyükbaş hayvan yetiştiricileri her şeyi gerçekten yerle bir etmişti.
- Sen aldığında böyle değil mi... - Hayır, her yer çamurdu.
- Başka bir şey yoktu. - Şaka mı yapıyorsun?
Çim bile yoktu.
Kelebekler yoktu,
vahşi yaşam yoktu, kuşlar yoktu.
Kesinlikle hiçbir şey yoktu.
Bana uyardı
ama Kosta Rika gerçekten büyük bir başarı hikâyesi.
Son 20 yılda topraklarının beşte biri ağaçlandırıldı,
yedi milyondan fazla ağaç dikildi.
Kanıtlamaya çalıştığım şuydu,
dünyanın en muhteşem otelini işletebilir...
- Evet. - ...ve doğayı koruyabilirsiniz.
Doğayla aramdaki bu mesafeyle rahatım
ama hevesli ev sahibimin bu durumu değiştireceğini hissediyorum.
Eugene, bakmak istersen şurada bir tembel hayvan var galiba.
- Öyle mi? - Evet.
Tembel hayvanları bulmak zordur çünkü çok uzun dallarda yaşarlar.
Galiba şurada. Görüyor musun?
Hayır. Tepemizde mi?
Evet.
Görmüyorum.
Şuranın görüş açısı daha iyi.
Vay, tembel hayvan avlıyoruz.
Evet, hemen tepemizde.
Hemen tepemizde.
- Neden göremiyorum? - Evet, yakalamıştınız.
- Tamam, o... - Görmüyorum.
Kandırılıyor muyum?
- Göre... Evet... - Görüyor musun?
Hayır.
Tembel hayvan dendiğinde...
Evet.
...buna güvenebilmelisin.
Koyu şeyi görüyor musun? Ben,
"Evet, gölge mi?" Gölge gibi.
"Görüyor musun?" "Evet, görüyorum."
Tamam, şöyle hissediyorum, bir tembel hayvan gördüm, sayılır,
vahşi yaşamı görmek maddesine yapıldı işareti koyup devam edebiliriz
ama Leo fazlasını göstermeye kararlı gibi.
Eugene, vahşi yaşama dair daha çok şey görmek istersin diye,
sana sormadan seni gece orman turuna kaydettirdim.
Evet, çok çekici gelse de bilemiyorum.
- Evet. - Söz veriyorum...
- Evet. - ...akşam vahşi yaşamı tadacaksın.
Aslında vahşi yaşamla ilgili düşüncelerimi çok açık ifade etmiştim.
Belli ki bir yürüyüşe çıkacağım.
Normalde gece yürüyüşüne çıkmazdım
ve "Hayır" diyebilirdim ama şöyle demesini istemiyorum,
"Aman be, ne geçimsiz bir adamdı."
Sonra iş şuna döner,
"Levy'yi duydun mu? Adamın bir derdi var."
Şöyle der, "Hayır, geçimsiz biri.
Çok zor biri, şey gibi, o kadar da hoş değilmiş."
"Vakit geçir... Onunla takılmak istemem, hayır."
Neyse, yaşayıp öğreneceğiz.
Şimdi, ormanda gece yürüyüşüyle ilgili bir sürü derdim var
ve bunları üç kelimeyle özetleyebilirim.
Orman, gece ve yürüyüş.
- Merhaba. - Saf yaşam, çok memnun oldum.
Adım Isidro.
Isidro.
Yağmur ormanındaki en iyi dostunuz ve tur rehberinizim.
Bu akşam sana imreniyor değilim.
Bu akşam göreceğimiz mahluklardan bazıları...
Mahluklardan mı? Pekâlâ o zaman.
...şey olabilir, örümcekler, yılanlar.
Örümcek ve yılan mı? Ne yapmaya çalıştığını biliyorum.
Korkutuyorsun.
- Evet. - Peki, hazır mısınız?
- Hazırım, tamam. Evet. - Tamam, başlayalım.
- Senden ayrılmayacağım. - Peki, iyi.
Senden ayrılmayacağım.
Onlardan korktuğumdan çok onların benden korktuğunu söylemeyin
çünkü bu tam anlamıyla imkânsız.
Pekâlâ, bir bakalım... Tamam, şuna bakın.
Burada bir örümcek var.
- Bakın, gördünüz mü? - Tanrım.
- Görüyor musunuz? - Evet.
- Evet. Orada görüyorum. - Şuna bakın.
Vay, şu ağa bakın.
Bazı örümcekler
- devasa ağlar örüp... - Biliyorum.
...mümkün olduğunca çok böcek yakalarlar.
- Yani... - Evet.
...bu, insanlar için o kadar iyi değil.
Artık ne arayacağımı biliyorum.
- İşte, tam burada. - Tam burada.
- Küçük bir asma, sorun değil. - Evet.
- Pardon. - Önemli değil.
- Ödüm patlıyor da. - Önemli değil.
Şu anda ne kadar eğlendiğimi
sana anlatamam Isidro.
Muhteşem.
Değil.
İşte burada, şuna bakın. Tam şurada.
Bir mermi karıncası.
- Mermi karıncası mı? - Mermi karıncası.
Bu karınca sizi ısırırsa yirmi dört saat ağrınız olabilir.
- Bu ısırırsa... Evet. - Mer... Aynen öyle.
- Bu ısırırsa. - Neden hâlâ buradayız?
Evet, ölümle yüzleşinceye dek Isidro'nun tatmin olmayacağından
şüphe etmeye başlıyorum.
Tamam, şuna bakın.
Çok sıkı bir şey var.
- Ne bulduk? - Bir yılan,
kirpikli çıngıraklı yılan olarak bilinir.
- Ona bu ismi vermelerinin nedeni... - Yani...
- ...göze saldırıyor olması mı? Evet. - Hayır.
Üstündeki pulları kirpiğe benzediği için.
- Zehirli mi?
- Çok zehirli. - Zehirli yılanlar.
- Bu türün çok hemotoksin bir zehri var. - Tamam.
- Yani, bu tür sizi ısırırsa... - Evet.
- ...iyi olmaz çünkü... - Hayır, hoş olmaz.
Diyelimki bir kirpikli yılan seni ısırdı,
üstünden ne kadar geçtikten sonra
- şeyi cidden düşünmeye başlarsın... - Evet.
...ölümünü?
Yaklaşık bir saatiniz olur.
- Hastaneye gitmek için mi? - Doğru.
Peki, hastane nerede?
- Kırk beş dakika mesafede. - Kırk beş dakika mı?
Doğru.
Diyelim ki trafik saati?
- Trafik saatiyse koşacaksınız. Evet. - Evet.
Bu yılan türlerine karşı çok dikkatli davranıyoruz.
- Evet, şakası yok. - Gördüğünüz için şanslısınız.
- Çok şanslı. Şansa bak. - Güzel.
İşte burada, cidden inanılmaz.
- Evet, öyle. Çok güzel. - Kesinlikle bir deneyim.
Hayatta bir kez yaşanacak bir deneyim.
Doğru.
Bazıları bir kez bile çok diyebilir.
Herhâlde heyecan verici denebilir,
insanı 45 dakikada öldürebilecek bir yılanı bir dalın üstünde gördük.
İlginç bir şey
ve Kosta Rikalılar neden kendilerini
doğaya bu kadar yakın hissediyorlar anlamaya başlıyorum çünkü böyle yaşıyorlar
ve bu onların dünyası ve bunu seviyorlar.
Bunu yaptım, ormanda yürüyüşe çıktım diyebilirim.
Gece vahşi ormanda yürüyüş yaptım
ve kirpikli çıngıraklı yılan gördüm
ama tekrar yapar mıyım?
Hiç sanmıyorum.
İşte, bu çok daha iyi.
Yılanlar ve böcekler
kendi doğal ortamında
ben de kendiminkinde.
O neydi?
Sürpriz, sürpriz, iyi uyuyamadım.
Uyandığımda yaşamı tehdit eden o küçük tehditleri neredeyse unutmuştum.
Penceremden gördüğüm dağ gibi tehdidi hatırlamam an meselesi.
Galiba püskürüşünü görüyorum.
Volkan püskürtüyor.
Birini aramalı mıyız?
Panik havası yaydığım için özür dilerim.
Ne diyebilirim? Galiba volkanlarla aram pek iyi değil
ama bazıları ona yuva diyor.
La Fortuna kasabasında ortaya çıkan bu topluluk gibi.
La Fortuna şehir merkezinin kalbinde
güzel bir park gibi görünüyor.
- Merhaba, adım Mario. - Çok hoş.
Saf yaşam.
Herkes rahat ve sakin görünüyor.
Bu yerin sevdiğim yanı verdiği rahatlama hissi.
Vay.
Kosta Rikalılar yetenekli.
Meğer herkesin burada bu kadar mutlu
yaşamasının bir nedeni varmış.
Selam, saf yaşam.
La Fortuna "talih" demek.
Verimli volkanik topraklarla çevrili,
özellikle bir mahsülü yetiştirmek için mükemmel.
Kahve. Ekonomi için çok değerli,
altın tanesi deniyor
ve uykusuz geçen gecemin ardından bir ya da iki fincan gerekebilir.
O yüzden beşinci nesil kahve çiftçisi Allan'le buluşacağım.
- Saf yaşam. - Mükemmel. Tarlamıza hoş geldin.
Bu benim iş ortağım Antonio.
Bu da babası Maximo.
Şu anda kahve ekiyoruz.
Aslında böyle mi görünüyor?
Bak, Kosta Rika kahvesini diğer ülkelerinkinden neyin ayırdığını...
- Diğerlerinkinden mi? - ...bilmiyorum.
Toprağımız mükemmel. Kosta Rika volkanik toprakla dolu,
o yüzden en iyisi ve en lezzetlisi yetişiyor.
Don Maximo kaç yaşında sorabilir miyim? Sormamın sakıncası olur mu?
Seksen beş, Eugene.
Bu kadar ağır bir işte çalışmalı mısın?
- Cidden çok seviyor. - Biliyorum ama o...
Bu işi çok zamandır yapıyoruz Eugene.
Biliyorum, geriliyorum.
Seksen beş yaşında biri böyle çalışınca biraz vicdan azabı duyuyorum.
Çok hafif fiziksel aktivite yapabileceğim yönde bir şöhretim var gibi.
Dener misin?
Tabii. Kürek işte.
Yapmak zorunda kalınca bir sürü iş yaptım.
Birkaç yaz çöpçülük yaptım
ve ben bu işi yaparken şu otomatik şeylerden yoktu,
çöp kutusu kamyona giriyor
ve kamyon çöpü öğütüyor ve... Göründüğümden sertimdir.
- Çok iyi. - Karım bu kaydı izlesin,
fiziksel hiçbir şey yapamayacağımı...
...düşünüyor.
Temelde...
Ektiğin kahvenin büyüdüğünü görmek için yaklaşık üç yıl beklememiz gerekiyor.
Şahsen benim öyle bir vaktim yok.
Şansıma bu yıl hasat zamanı.
Bu bir çekirdek mi?
Bazen böyle yiyorlar.
Deneyebilirsin. Şöyle yapacaksın.
- Kahve tadı yok, değil mi? - Hayır, yok.
Evet, işin sihri kavurma işleminde.
Kahveye tadını vermek için kavurma süreci
kesinlikle kritik önem taşıyor.
Komedi yapan birine emanet edeceğin bir iş değil.
Senin karışımını burada yapacağız.
Kendi karışımı mı yapacağım?
Evet. Kendi kahveni.
- Koyacak mısın? - Evet, tabii.
Kahve burada önemli bir iş.
Kosta Rika, en kalitelileri dışında
kahve üretmenin yasa dışı olduğu dünyadaki tek ülke.
Çabuk hazırlanan tercih ettiğimi itiraf etmenin vakti değil.
Bu işleme bu kadar kolay uyum sağlamamdan etkilenmedin mi?
Evet.
Hafif kavrulmuş kahvenin tadı daha tatlı, daha keskin olur.
Koyu kavrulmuş daha acı olur. Ufak bir kahve sohbeti işte.
Kendi karışımın için ne zaman duracağımızı sen söyleyeceksin.
Bence bu iyi.
Nihayet emeğimin meyvelerini toplama vakti geldi.
- Karışımım. - Karışımın.
Sadece kaynar su yavaşça kahvenin üstüne dökülecek.
Sabah işe giderken acelen varsa...
İyi bir fikir değil.
Şey olmaz mı...
Tamam, şimdi içeceğiz.
Şimdi gerildim.
- Neden? - Çünkü benim karışımım.
- Oldukça iyi. - Evet.
İçinde şeker yok. Yani, kendiliğinden tatlı.
Evet.
Bu kahvenin reklamını yapabilirim.
Güçlü ama yine de hafif.
Biz kahve uzmanlarının iştahı oldukça açıktır
ve bu akşam Nayara'nın baş şefinin konuğu olacak kadar şanslıyım.
Sen Quentin olmalısın. Nasılsınız efendim?
İyiyim, siz?
İyiyim. Benim için günün en heyecan verici kısmı bu.
Senin için hazırlayacağım tabak Kosta Rika usulü Wagyu eti.
Yanında kahve kıtırı var.
- Kahve kıtırı.İyiye benziyor. - "Kahve kıtırı. Yani..."
Peki, sen Kosta Rikalı değil misin?
Kosta Rikalı değilim. Aslen Brükselliyim.
Belçika'dan Kosta Rika'ya nasıl geldin?
Kosta Rikalı biriyle tanıştım.
- Ve burada mı kaldın? - Yani...
Bu ülkeyi gerçekten seviyorum.
İnsanlarını seviyorum.
O yüzden kalmaya karar verdim.
- Galiba ölene kadar kalacağım. Evet. - Vay.
O zaman saf yaşamın...
Saf yaşam anlamlı.
- ...bir anlamı var. - Şey için...
Hâlâ ne olduğunu anlamaya çalışıyorum ama...
Benim için saf yaşamın anlamı hayata bakış açıları.
Yaşam biçimleri. Yaşamdan keyif alışları. Bu...
- Yani, bir yaşam biçimi seçimi mi? - Yaşam biçimi gibi. Doğru.
Gerçekten Avrupalılardan
daha az stresliler.
- Daha çok... - Avrupalılardan daha az...
- Evet... Sektörümde bile. - Stres az.
Mutfak işi gerçekten yüksek tempoludur.
Evet, biliyorum, Hell's Kitchen'ı izledim. Tamamen öyle. Korkutucu.
Bu inanılmaz görünüyor.
Umarım beğenirsin.
Nasıl?
Galiba şimdiye kadar yediğim en lezzetli et...
- Öyle mi? - Evet, acayip lezzetli.
- Eline sağlık. - Zevktir Eugene. Sağ ol.
Kendinizden geçiren yemeklerden biri.
Tüm dertlerinizi unutturuyor,
yılanlarla çevrili ayaklar üzerinde uyuyor olmanız gibi.
Neredeyse.
Evet, volkandan haber gelmeyen bir gece daha
ve konu volkanlar olunca haber olmaması iyi haber oluyor.
Birtakım sesler duydum,
ne olduklarını çıkaramadım
ama arada uyandım.
Bu sabah güzel bir sabah. Kahvemi aldım.
Kosta Rika'nın yaşam biçimine uyum sağlayabileceğim kısmı burası.
Yalnız saf yaşam benim için hâlâ gizemini koruyor
ama bu son günümde
örümceklerle sosyalleşmeden de öte, benden hiç beklenmeyecek
bir şey denemek üzereyim.
Arkadaşlarıma söylemeye utanacağım bir şey.
Bir orman terapistiyle bir seans. Ne olduğunu bilmiyorum
ama bakın, bilmiyorum... Daha önce terapi görmedim, nokta.
Hayır, genelde kendimle ilgili pek konuşmam.
Kendime saklarım. "Özel mülk" derim.
Evet, uzak dur. Girme.
Eugene Levy, özel mülk.
Kirpikli çıngıraklı yılanın yanına dönmeyi tercih ederim açıkçası.
- Hoş geldiniz. - Selam.
- Memnun oldum. - Memnun oldum.
Tadeo Kosta Rika'daki vasıflı yalnızca 11 orman terapistinden biri.
Bu 11 kişinin dışındaki herkes ormanda ağaçlarla konuşan
delinin teki oluyor sadece.
Orman terapisiyle ilgili bir beklentiniz var mı?
Doğayla iç içe olmak üzerine kurulu bir şey olduğunu düşünüyorum.
Evet, çok yaklaştınız.
- Yaklaştım mı? İyi. - Evet, efendim
ama bir tropik yağmur ormanında çok yoğun, ortak yaşama dayalı
- bir ekosistem vardır. - Tamam.
Duyularınızı ormana açarsanız birçok faydasını görürsünüz.
Yaşamım boyunca daha önce terapiye hiç
katılmadım. O yüzden ben...
Terapist olmadığımı söylemeliyim. Ben sadece rehberim.
Beni terapiste mi götüreceksin?
- Yoksa... Anlıyorum. - Evet, terapist orman.
Aslında orman.
Yani, Tadeo'yla sorunlarımı konuşmak için burada değilim.
Ağaçlarla konuşacağım.
İlk davetim şu olacak, sizi ormanla bir şey paylaşmaya davet edeceğim.
Daha önce kimseye söylemediğiniz bir şeyi ormana söyleyebilirsiniz.
- Ormana söyle. - İkinci davetim şu,
ormana şükrettiğiniz bir şeyi söyleyin.
Şükrettiğim bir şeyi mi?
Evet ve size davulumla sesleneceğim.
Bununla.
Bunu duyduğunuzda buraya geri döneceksiniz
ve üzerine konuşacağız. Bu taraftan lütfen.
Yani, açık fikirli olmaya çalışıyorum.
Bizi doğaya bağlayan her şeyle kucaklaşmalıyız gibi geliyor.
Ne yazık ki benim için doğa, ilişkide bulunmam gereken şeyler
listesinin biraz altlarında
ama deniyorum.
İlk olarak kimseye söylemediğim bir şey söyleyeceğim.
Karıma bile.
Bir keresinde bir poker oyununda sekiz yüz papel kaybettim.
Hiç kimse bilmedi
ve bir şey söyleseydim başım büyük derde girerdi.
Aramızda kalsın.
Şimdi de şükrettiğim bir şey.
Bu kolay.
Ailem için şükrediyorum.
Karım Deb için şükrediyorum. Oğlum Daniel için şükrediyorum.
Kızım Sarah için şükrediyorum. Erkek kardeşim Fred için şükrediyorum.
Kız kardeşim Barb için şükrediyorum.
Dünyanın en harika, sevgi dolu ailesi ve bunu anlıyorsundur.
Davul. Dönme vakti.
- Bay Levy. - Evet.
Ne fark ediyorsunuz?
Deneyimi yaşadım.
Buna bir ilişki demezdim
ama hepsi daha çok bağ kurmak gibiydi.
Çok teşekkür ederim.
Bu deneyimi tamamlamak için eklemek istediğiniz bir şey var mı?
Bence büyük ölçüde tamamlanmış bir deneyim
ama yaşadığım deneyimi iyileştireceğini
düşündüğün bir şey varsa...
Bir şey daha var.
- Ben de bundan korkuyordum ama... - Lütfen beni izleyin.
Tamam.
Kötü hissediyorum ama bence Tadeo
bunun bende işe yaramadığını sezebiliyor.
Nereye gidiyoruz Tadeo?
Bence hoşunuza gidecek.
Sence hoşuma gidecek.
Ama benden vazgeçmemeye kararlı.
Tamam, geldik.
Şimdi, çoğu durum beni endişelendirir.
- Burası. - Tamam.
Ama gerçekten ödümü patlatan tek bir şey var.
Yükseklik.
Bu asma köprü orman zemininin 55 metre üstüne
ince kablolarla asılmış.
Benim için çok yüksek köprünün tanımı bu.
Tamam. Dur. Bir saniye.
Tamam.
- Gidip saf yaşamınızı bulun. - Evet, hiç sanmıyorum.
Sanmıyorum, saf yaşamımı bunun üstünde bulacağımı hiç sanmıyorum.
Şey yapmam... Yüksekle sorunum var Tadeo. Yapmam... Gerçekten.
- Keyfini çıkarmayı deneyin. - Keyfini mi?
- Evet. - Tamam.
Evet. Durum tam olarak şu, "Yapmasak da yaptık desek."
Tamam, bu delilik.
Tanrım.
Ben dönme dolaba binenem. Anlıyor musunuz?
Yükseklikle sorunum var. Balkondan aşağı bakamam.
Aman tanrım.
Sadece bitmesini istiyorum.
Vay be.
O yüzden neden kendimi orada durup manzaraya
hayran olurken buluyorum?
Zor bir işti.
Vay.
Evet.
Yüreğimi hoplattı.
Güzel.
Evet. Her şey çok güzel. Ormanla bir olmak.
Bence bu harika ve bence burası çok güzel bir yer
ve nerede olduğumuzla kim olduğumuz arasında bir bağ kurma
anlamında bir şey çıkarmak,
galiba orada bir mesele var.
Şüpheci başlamış olabilirim ama en büyük korkunuzu yenmekle ilgili
söylenecek bir şey var.
Özellikle bir kez yapmak zorunda kalınca.
Hem yaşamda yeni keşfettiğim bir hazzı kutlamak için
La Fortuna'ya dönüp parti yapmaktan...
Merhaba.
...daha iyi bir yol var mı?
Kosta Rikalılar yabancı ağırlama konusunda kendileriyle gurur duyuyor,
ben de buna güveniyorum çünkü yerel marangoz Don Ricardo'nun
doğum günü kutlamasına uğrayacağım.
- Selam. - Merhaba.
- Merhaba. Eugene? - Evet.
- Memnun oldum. Ben Celim. - Celim, memnun oldum.
Peki, sen Don Ricardo'nun oğlu musun?
- Evet, öyle. - Tamam.
Bugün, onun için pasta almaya geldim.
- Önemli iş, değil mi? - Evet.
Maritza.
Merhaba.
Tamam.
Kutlamalar için pastaları o...
- Resimde nasıl çıkmış baksana. - Tanrım. Şuna bakın!
Pastayla gideceğini biliyor mu yoksa bu bir sürpriz parti mi?
- Sürpriz parti olduğunu sanmam... - Ben sürpriz olabilirim.
Evet, orası kesin.
Önemli bir olay. Seksen beş, değil mi?
Bence yüz yaşını geçecektir.
- Tamam. - Sağ ol.
Ve bu bir olasılıktan fazla.
Kosta Rika insanların 90'larına kadar ya da daha uzun
yaşadıkları beş mavi bölgeden biri.
Beklendiği gibi, doğum günü çocuğu ayaklarını uzatmış değil.
Yardım etmeyi çok isterdim ama kıymık konusu beni çok geriyor
ve Celim'in kız kardeşleriyle annesi Elma bana bir iş ayarlamışlar.
Burada olmaktan çok heyecanlıyım.
Peki, ev yemeklerimiz var. İyi bir tortilla severim.
Evet. Çok eskiden tortilla yapıyordum
ama evet, sadece...
İşte böyle, şeye koy... İşte böyle.
Böyle, değil mi?
Annene şeyi sorar mısın, saf yaşam onun için ne demek?
Diyor ki, "Bana göre dağlarla doğada olmak demek.
Nehirlerle. Ormana yakın olmak."
- Doğru. - "Kocamla,
çocuklarımla, kızlarımla ve oğullarımla."
Evet.
Nereli olusan ol en önemlisi bu, değil mi?
- Kesinlikle. - Aile.
Kıyafetini değiştirmiş. Bakın.
Doğum günü çocuğu.
- Tamam, partiyi başlatalım. - Partiyi başlatalım.
Bu akşamki doğum günü yemeği tipik bir doyurucu Kosta Rika olayı.
Pirinç, kızarmış fasulye, muz ve tabii ki tortilla.
Celim, bu partiye beni davet ettiğin için teşekkür ederim.
Çok heyecanlıyım.
Don Ricardo'nun 85. yaş günü
kutlamasının bir parçası olmaktan gurur duyuyorum.
Babamın seninle tanışmış olması çok güzel bir hediye,
ailemin, annemin.
Anlaşılıyor. Amerikan Pastası'nın büyük hayranları olmalısınız.
- Evet! - Öyle mi?
- Evet. Ben! - Aman tanrım.
- Ben de, evet. - Şaka yapıyordum.
Seviyorum.
Dalalım millet.
- Tamam. Sağlığa! - Sabırsızlanıyorum. Sağ ol. Sağlığa.
Pasta demişken, aldığım pasta nerede?
İşte başlıyoruz.
Vay.
Çok güzel bir aile. Bu aileyi seviyorum.
Enerji var, espri anlayışı var
ve hepsi çok iyi vakit geçiriyormuş gibi görünüyor
ve hayata iyi tarafından bakıyorlar.
Cinco... Elli sekiz. Cinco ocho.
Bu ülkeyi, manzarasını seviyorum
ve özellikle insanlarını seviyorum.
Gerçekten bir bağ kurduğum
bu insanlar
ve şu saf yaşam olayı bence
böyle insanlar olmalarında büyük bir etken.
Endişelenme, mutlu ol. Buranın enerjisi bu.
Keşke bunu daha önce öğrenseydim.
Galiba yağmur ormanı yüzünden endişeliydim,
ağaçlarda olanlar yüzünden
ki bu benim için her zaman büyük, korkutucu bir soru işareti olmuştur.
Yağmur ormanı aslında çok güzel bir yer.
Oradaydım diyebilirim.
"Kosta Rika'ya gittin mi?"
"Evet, gittim. Bir süre kaldım.
Muhteşem bir yer.
Görmelisiniz. Gitmelisiniz."
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü