Wielki filozof powiedział kiedyś: „Świat to księga,
kto nie podróżuje, czyta tylko jedną jej stronę”.
Muszę powiedzieć,
że przeczytałem kilka stron i nie przepadam za tą księgą.
Nie uwielbiam podróżować z wielu różnych powodów.
Kiedy jest za zimno...
czuję się niekomfortowo.
Morsowanie, nago?
- Tak. - Fantastyczna propozycja.
Gdy jest za ciepło... zgadnijcie. Czuję się niekomfortowo.
Nie jestem taki szybki.
- Ale mam 75 lat. - Pomóc ci?
Nie, poradzę sobie.
I może czas poszerzyć horyzonty.
O Boże.
Po raz pierwszy miałem rękę w dupie słonia.
Plus jest taki,
że nocuję w niesamowitych hotelach.
O rany. Zjawiskowe.
Haczyk w tym, że zgodziłem się też eksplorować to, co na zewnątrz.
- Patrz pod nogi. - No co ty?
- Piękna góra. - To wulkan.
To wulkan?
Świat, którego unikałem przez całe życie.
Sadie.
O mój Boże. O Boże. Boże.
Po prostu przeżyć. To mi wystarczy.
Nigdy więcej nie wypiję pięciu kieliszków wódki z Finem.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
„Ratowanie lasu deszczowego” zapisałem sobie w głowie jako ważny cel.
„Odwiedzenie lasu deszczowego”? Niekoniecznie.
KOSTARYKA
Kiedy myślę o Kostaryce, myślę o wilgoci
i ogólnym wrażeniu lepkości.
Przebywanie na świeżym powietrzu oznacza różne rzeczy dla różnych ludzi.
Ja preferuję świeże powietrze w domu.
Jest tu wiele plusów.
Muszę sobie o tym przypominać.
Kostaryka jest pokojowo nastawionym krajem.
Nie mają nawet wojska.
Kostarykańczycy żyją dłużej od większości z nas.
Ale trudno cieszyć się średnią długością życia,
kiedy stoisz w dżungli pełnej istot, które mogłyby cię zabić.
Nie to, że spodziewałem się SUV-a,
ale może czegoś, co ma dach?
Pura vida, witamy w Kostaryce.
- Dzień dobry. - Miło pana poznać.
To najpopularniejszy kierunek turystyczny w Ameryce Środkowej.
Ludzi przyciąga niezwykła fauna.
Dla nich 500 000 gatunków, żyjących w tym kraju, to gratka.
Ja uważam, że dobrego też może być za wiele.
Jacy są Kostarykańczycy?
Nawet, kiedy mamy problem, zawsze znajdujemy pozytywne rozwiązanie.
Dlatego zawsze mówimy:„Pura vida”.
- Wie pan, co to znaczy? - Pura... Nie.
To pewna filozofia.
Chodzi o ciągłe przyjmowanie i dawanie miłości.
Pura vida.
Moje dwa pierwsze kostarykańskie słowa.
Wydawałoby się, że życie hollywoodzkiego aktora jest pura vida.
Ale dla mnie to chwilowo
mieszanka paranoi i nerwowego niepokoju.
Witamy. Pura vida.
- Pura vida! - Pura vida.
Nayara Tented Camp. Kemping.
Nie ma słowa, które mniej pasowałoby do mojego życia.
- Nigdy nie byłem na kempingu... - Świetnie.
...i nigdy nie spędziłem nocy w namiocie.
- To dobry początek. - Doskonale. Zróbmy to. Zapraszam.
Jestem podekscytowany.
Namioty, dżungla...
Wszystkie moje ulubione rzeczy w jednym miejscu.
Mówiono mi o namiotach, ale te namioty są na szczudłach.
Namioty nie powinny być na szczudłach.
Wiecie, co powinno być na szczudłach?
Klauni.
Na razie nie przypomina to namiotu.
- Proszę. - Dziękuję.
O rany, jak miło.
- Dzika przyroda. - O rany.
Raj.
To zdecydowanie dżungla...
- Dżungla. Tak. - ...Oto ona.
Przepiękna góra.
To wulkan.
- To wulkan? - Tak.
- Ale uśpiony... od jakiegoś czasu? - Jakieś dziesięć lat.
- Dziesięć lat temu doszło do erupcji? - Tak.
Miałem nadzieję, że będzie bardziej uśpiony...
- od tego. - Tak.
Oto co możesz dostać za tysiąc dolarów za noc.
Klęskę żywiołową z łazienką.
- Dziękuję za wszystko, Jairo. - Mucho gusto.
Doceniam to.
Pięknie tu.
To najładniejszy namiot, jaki widziałem.
Prawie powiedziałem: „W jakim byłem”. Ale nigdy nie byłem w namiocie...
Ta przyroda... Od czego by tu zacząć? Od robali?
Nie kocham też węży i pająków. Jesteśmy w dżungli.
Ten wulkan to jakieś szaleństwo.
Takie rzeczy... Są poza moją strefą komfortu.
Po odświeżeniu się,
a konkretnie po nałożeniu na siebie trzech warstw sprayu na owady,
jestem gotów zaryzykować wyjście.
Eugene, witaj w naszym kawałku raju.
Dołącz do mnie.
Leo to właściciel i pomysłodawca Nayary.
Mam wiele pytań do osoby, która zbudowała hotel w lesie deszczowym.
Na przykład: jak, dlaczego i czemu nie w mieście?
Nie wiem, od czego zacząć. Od czego ty zacząłeś?
Tego, co widzisz, nie było tu jeszcze kilka lat temu.
Hodowcy bydła wszystko zdziesiątkowali.
- Tego tu nie było, kiedy... - Nie, było tylko błoto.
- Nic więcej. - Żartujesz?
Nie rosła tu nawet trawa.
Nie było motyli,
dzikiej przyrody, ptaków.
Nie było absolutnie niczego.
Dla mnie brzmi idealnie.
Ale Kostaryka to ogromny sukces.
W ciągu ostatnich 20 lat na nowo zalesiono ponad jedną piątą terytorium kraju.
Posadzono ponad siedem milionów drzew.
Chciałem udowodnić, że można zbudować
i prowadzić najbardziej niesamowity hotel na świecie...
- Tak. - ...współistniejąc z przyrodą.
Taka bliskość przyrody absolutnie mi wystarczy.
Ale mam wrażenie, że mój entuzjastyczny gospodarz zamierza to zmienić.
Eugene, jest tu chyba leniwiec, jeśli chcesz zobaczyć.
- Jest tu leniwiec? - Tak.
Ciężko zobaczyć leniwce, bo żyją na wysokich gałęziach.
Chyba jest tam. Widzisz go?
Nie. Na wprost i w górę?
Tak.
Nie widzę go.
Stamtąd będzie lepiej widać.
Polujemy na leniwce.
Prosto, na szczycie.
Na wprost.
- Czemu go nie widzę. - Tam był.
- Okej, on... - Nie widzę go.
Wkręcają mnie?
- Nie wi... Och! Tak... - Widzisz?
Nie.
Muszę uwierzyć na słowo...
Tak.
...że to leniwiec.
Widzisz ten ciemny kształt?
„Tak, to cień?”. Wygląda jak cień.
„Widzisz go?”. „Tak, widzę”.
Teraz, kiedy już widziałem leniwca, no może prawie,
możemy odhaczyć podziwianie przyrody i przejść dalej.
Ale wygląda na to, że Leo chce pokazać mi więcej.
Eugene, jeśli chcesz zobaczyć dzikie zwierzęta...
...pozwoliłem sobie zarezerwować ci nocną wycieczkę po dżungli.
Brzmi kusząco, ale... sam nie wiem.
- Tak. - Obiecuję,
zobaczysz dziś masę dzikich zwierząt.
Wydawało mi się, że w sprawie dzikich zwierząt wyraziłem się jasno.
Wygląda na to, że czeka mnie piesza wędrówka.
Normalnie nie wybrałbym się na nocną wędrówkę.
Odmówiłbym, ale nie chcę, żeby potem mówił:
„Ciężko było się z nim dogadać”.
Zaczęłyby się plotki.
„Słyszeliście o Levym? Ma jakiś problem”.
„Ciężko się z nim dogadać.
Jest nieprzyjemny, niezbyt miły”.
„Chcesz mieć z nim kontakt? Ja nie”.
Życie to wieczna nauka.
Mam problem z tą całą ideą nocnej wycieczki po dżungli.
Mogę go podsumować w trzech słowach.
Noc, wycieczka, dżungla.
- Witaj. - Pura vida, miło cię poznać.
Mam na imię Isidro.
Isidro.
Będę twoim przyjacielem i przewodnikiem po lesie deszczowym.
Nie zazdroszczę ci.
Niektóre stworzenia, które możemy spotkać...
Niektóre stworzenia? Okej.
...Mogą się zdarzyć pająki i węże.
Pająki i węże? Wiem, o co ci chodzi.
Straszysz mnie.
- Tak. - Gotowy?
- Jestem gotowy. Tak. - No to dajmy czadu.
- Już idę. - Świetnie.
Już idę.
Tylko nie mów, że bardziej się mnie boją niż ja ich,
bo to po prostu niemożliwe.
Dobrze, spójrzmy... Zobacz.
Mamy tu pająka.
- Spójrz, widzisz go? - Boże.
- Widzisz? - Tak.
- Tak. Dobrze go widzę. - Popatrz.
Co za pajęczyna.
Niektóre pająki
- tkają ogromne pajęczyny... - Wiem.
...żeby złapać jak najwięcej owadów.
- I... - Tak.
Z ludźmi jest ciężej.
Teraz wiem, czego wypatrywać.
- Tutaj. - O tam.
- To mała liana. Niegroźna. - Tak.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Nakręciłem się. - Nie ma sprawy.
Muszę podkreślić...
jak doskonale się bawię.
Niesamowite.
Nie.
Spójrz na to. O tutaj.
To mrówka pociskowa.
- Mrówka pociskowa? - Tak.
Jeśli cię ugryzie, czekają cię 24 godziny bólu.
- Przez ugryzienie... - Zgadza się.
- Przez to. - To co tu jeszcze robimy?
Zaczynam podejrzewać, że Isidro nie będzie usatysfakcjonowany,
dopóki nie spojrzymy śmierci w oczy.
Spójrz na to.
To coś fajnego.
- Co to? - Ten wąż
to żararaka rogata.
I co takiego robi?
- Od razu atakuje ci oko? - Nie.
Ma łuski, które wyglądają jak rzęsy.
- Jest jadowity? - Bardzo.
- Bardzo jadowity. - Jadowite węże.
- Ten gatunek ma jad z hemotoksynami. - Jasne.
- Jeśli cię taki wąż ukąsi... - Tak.
- ...nie będzie miło, bo... - Nie będzie.
Powiedzmy, że ukąsi cię taki wąż.
Ile miałbyś czasu, zanim musiałbyś...
- poważnie myśleć... - No tak.
...o własnej śmierci?
Masz około godziny.
- Godzina na dotarcie do szpitala? - Tak.
Jak daleko jest szpital?
- Jest jakieś 45 minut stąd. - Jakieś 45 minut?
Tak jest.
A gdyby były godziny szczytu?
- Wtedy musisz biec. - No tak.
Bardzo uważamy z tymi gatunkami węży.
- Bez jaj. - Masz szczęście, że go widzisz.
- Ogromne. Co za fart. - Super.
Oto on. Jest niesamowity.
- O tak. Świetny. - Co za doświadczenie.
Nazywam to niepowtarzalnym doświadczeniem.
Zgadza się.
Niektórzy powiedzieliby nawet: „O jeden raz za dużo”.
Widocznie dla ciebie ekscytujące jest
zobaczenie węża, który mógłby cię zabić w ciągu 45 minut.
To ciekawa sprawa.
Zaczynam rozumieć,
dlaczego Kostarykańczycy czują taką więź z natrą. To ich życie,
to ich świat, to coś, co kochają.
Zrobiłem to, mogę powiedzieć, że wędrowałem nocą przez dżunglę.
Wędrowałem nocą przez dżunglę
i zobaczyłem żararakę rogatą.
Ale czy zrobiłbym to jeszcze raz?
Nie sądzę.
I to właśnie lubię.
Węże i robale
mają swoje środowisko naturalne...
a ja mam swoje.
Co to było?
Niespodzianka: nie spałem za dobrze.
Kiedy się obudziłem, zdążyłem niemal zapomnieć o zagrożeniach życia.
Ale błyskawicznie przypomniałem sobie o górze za moim oknem.
Chyba widzę erupcję.
To erupcja wulkanu.
Wezwać kogoś?
Przepraszam za sianie paniki.
Cóż mogę powiedzieć? Kiepsko sobie radzę z wulkanami.
Ale niektórzy zwą je domem.
Choćby społeczność, która zamieszkała tu w miasteczku La Fortuna.
To piękny park...
W sercu La Fortuna.
- Witaj, jestem Mario. - Super.
Pura vida.
Wszyscy wydają się wyluzowani.
W tym miejscu jest pewien luz, który mnie zachwyca.
O rany.
Kostaryka ma talent.
Okazuje się, że jest powód,
dla którego wszyscy cieszą się, że tu żyją.
Hej, pura vida.
La Fortuna oznacza „szczęście”.
To miejsce otacza żyzna wulkaniczna gleba,
idealna zwłaszcza pod jeden typ upraw.
Kawy. Jest tak ważna dla gospodarki,
że nazywa się ją złotym ziarnem.
Po tej bezsennej nocy przydałaby mi się filiżanka lub dwie.
Spotykam się z plantatorem kawy, Allanem. Jego rodzina robi to od pięciu pokoleń.
- Pura vida. - Pura vida.
- Świetnie. Witamy na naszej plantacji.
To mój wspólnik Antonio.
A to Maximo, jego ojciec.
Właśnie sadzimy kawę.
Więc tak to wygląda?
Nie mam pojęcia, co odróżnia kostarykańską kawę od tej...
- Z innych miejsc? - ...z innych krajów.
Mamy idealną glebę. W Kostaryce są gleby wulkaniczne,
więc kawa rośnie tu i smakuje najlepiej.
Czy mogę zapytać, ile lat ma Don Maximo?
Osiemdziesiąt pięć.
Powinieneś tak ciężko pracować?
- Naprawdę to lubi. - Wiem, ale...
Robimy to od dawna, Eugene.
Wiem, stresuję się.
Mam wyrzuty sumienia, że 85-latek wykonuje całą robotę.
Ja słynę z bardzo ograniczonej aktywności fizycznej.
- Spróbujesz? - Cóż,
jasne. To łopata.
Jeśli muszę... Wykonywałem w życiu różne prace.
Byłem... śmieciarzem przez kilka okresów wakacyjnych.
To było, zanim to zautomatyzowali,
zanim kosz wchodził do ciężarówki,
a śmieci były mielone... Jestem twardszy, niż się wydaje.
- Świetnie. - Chcę, żeby moja żona to zobaczyła,
bo uważa, że nie potrafię wykonać...
...żadnej aktywności fizycznej.
A więc...
Żeby roślina zaczęła dawać kawę, trzeba poczekać jakieś trzy lata.
Osobiście nie mam tyle czasu.
Na szczęście tegoroczne zbiory już są gotowe.
To ziarno kawy?
Czasem ludzie je jedzą.
Możesz spróbować. O tak.
- W ogóle nie smakuje jak kawa, co? - Nie.
Cała magia bierze się z procesu palenia.
Proces palenia jest kluczowy
dla smaku kawy.
To nie jest coś, co powierzyłoby się komikowi.
Tutaj stworzysz swoją mieszankę.
Moją mieszankę?
Tak. Twoją własną kawę.
- Nasypiesz? - Pewnie.
Kawa to tutaj poważna sprawa.
Kostaryka to jedyny kraj na świecie,
gdzie wolno uprawiać tylko najwyższej jakości ziarna.
To kiepski moment, by wyznać, że wolę kawę rozpuszczalną.
Nie zadziwia was, jak łatwo przystosowuję się do tego procesu?
Tak.
Kawa jasno palona ma słodszy, ostrzejszy smak.
Kawa ciemno palona jest bardziej gorzka. Taka do pogawędki przy kawie.
Powiedz, kiedy przerwać wypalanie twojej mieszanki.
Chyba jest dobrze.
Czas spróbować owoców mojej pracy.
- To moja mieszanka? - Tak.
Powoli zalewamy kawę wodą nieco poniżej temperatury wrzenia.
Gdybyś spieszył się rano do pracy...
To kiepski pomysł.
To nie byłby...
Napiję się z tobą.
Zaczynam się stresować.
- Czemu? - To moja mieszanka.
- Całkiem dobre. - Tak.
Nie ma w tym cukru. Jest w niej naturalna słodycz.
Tak.
Mógłbym wystąpić w reklamie tej kawy.
Mocna, a jednak delikatna.
Bycie kawowym ekspertem wzmaga apetyt.
Dziś wieczorem mam szczęście, bo gości mnie szef kuchni Nayary.
To zapewne Quentin. Jak się masz?
Dobrze, a ty?
Świetnie. To dla mnie najbardziej ekscytująca część tego dnia.
Przygotuję wołowinę Wagyu po kostarykańsku.
Podaje się ją w panierce kawowej.
Panierka kawowa. To brzmi dobrze.
Nie jesteś z Kostaryki?
Nie. Pochodzę z Brukseli.
Jak to się stało, że przyjechałeś tu aż z Belgii?
Poznałem kogoś z Kostaryki.
I tu zostałeś?
Uwielbiam ten kraj.
Lubię miejscowych.
Więc postanowiłem tu zostać.
- Chyba zostanę tu do końca życia. - O rany.
Czyli pura vida...
Znaczenie pura vida.
...coś dla ciebie znaczy.
Ja wciąż próbuję zrozumieć, na czym to polega.
Dla mnie pura vida to sposób, w jaki patrzą na życie.
To, jak żyją. To, jak cieszą się życiem.
- Więc to wybór stylu życia? - Tak, to styl życia. Zgadza się.
Są naprawdę mniej zestresowani od Europejczyków.
- Są bardziej... - Mniej zestresowani...
- Tak. Nawet w moim fachu. - ...niż w Europie.
Kucharze pracują pod ogromną presją.
Widziałem Hell's Kitchen. Wystarczy mi. Przerażające.
To wygląda niesamowicie.
Mam nadzieję, że ci zasmakuje.
I jak?
To najlepsze mięso, jakie jadłem...
- Tak? - Niewiarygodnie dobre.
- Bardzo dziękuję. - Cieszę się. Dziękuję.
Taki posiłek poprawia ci samopoczucie.
Pozwala ci zapomnieć o troskach,
takich jak spanie na szczudłach pośród węży.
No prawie.
Kolejna noc bez wieści od wulkanu.
W przypadku wulkanów brak wieści to dobre wieści.
Słyszałem różne odgłosy,
których nie potrafiłem zidentyfikować.
Ale spałem. Co jakiś czas.
To miły poranek. Mam kawę.
Tę część kostarykańskiego stylu życia mógłbym przyjąć.
Jednak pura vida wciąż jest dla mnie zagadką.
Ale to mój ostatni dzień
i spróbuję dziś czegoś, co jest jeszcze mniej w moim stylu
niż zapoznawanie się z pająkami.
Czegoś, o czym wstydziłbym się powiedzieć przyjaciołom.
Czeka mnie sesja z leśnym terapeutą. Nie wiem, co to takiego.
Nie wiem... Nigdy nie byłem na terapii.
Zwykle nie mówię o sobie zbyt wiele.
Dbam o swoją prywatność. Jak to mówię: „Teren prywatny”.
Trzymać się z daleka. Wstęp wzbroniony.
Eugene Levy, teren prywatny.
Naprawdę wolałbym ponownie spotkać się z tą żararaką rogatą.
Zapraszam.
- Miło pana poznać. - Wzajemnie.
Tadeo to jeden z 11 dyplomowanych leśnych terapeutów w Kostaryce.
Ci spoza tej jedenastki to zwykli szaleńcy,
rozmawiający z drzewami w lasach.
Ma pan jakieś oczekiwania?
Przypuszczam, że chodzi o rodzaj jedności z naturą.
Tak, blisko.
- Blisko? Cóż... - Tak jest.
Wewnątrz tropikalnego lasu deszczowego funkcjonuje gęsty,
- symbiotyczny ekosystem. - Okej.
Otwarcie zmysłów na las przynosi ogromne korzyści.
Nie miałem terapii...
nigdy w życiu.
Nie jestem terapeutą. Jestem przewodnikiem.
Który zabierze mnie do terapeuty?
- Czy... - Terapeutą jest las.
To las.
Więc nie omówię swoich problemów z Tadeo.
Porozmawiam z drzewami.
Na początku zaproszę pana do podzielenia się czymś z lasem.
Można powiedzieć mu coś, czego nikomu pan nie mówił.
- Powiedzieć to lasowi. - Drugie zaproszenie
to wyznanie lasowi czegoś, za co jest się w życiu wdzięcznym.
Za co jestem wdzięczny w swoim życiu?
Wezwę pana bębnem.
O tym.
Kiedy pan to usłyszy, proszę tu wrócić
i porozmawiamy o tym. Tędy, proszę.
Staram się zachować otwarty umysł.
Chyba musisz przyjąć wszystko, co łączy cię z naturą.
Niestety w moim przypadku natura nie jest wysoko na liście rzeczy,
z którymi chciałbym się łączyć.
Ale staram się.
Najpierw mam powiedzieć coś, czego nigdy nikomu nie mówiłem.
Nawet żonie.
Przegrałem kiedyś 800 dolarów w pokera.
Nikt się nie dowiedział
i miałbym kłopoty, gdybym o tym wspomniał.
Gęba na kłódkę.
Teraz coś, za co jestem wdzięczny.
To proste.
Jestem wdzięczny za swoją rodzinę.
Jestem wdzięczny za swoją żonę, Deb. I za swojego syna, Daniela.
Jestem wdzięczny za swoją córkę, Sarah. I za swojego brata, Freda.
Jestem wdzięczny za swoją siostrę, Barb.
To cudowna, kochająca rodzina. A wy to rozumiecie.
Bęben. Czas wracać.
- Panie Levy. - Tak.
Co pan zauważył?
Doświadczyłem...
Nie nazwałbym tego relacją,
ale ten związek wydawał się silniejszy.
Bardzo dziękuję.
Czy chce pan coś jeszcze dodać, żeby uzupełnić to doświadczenie?
To doświadczenie wydawało się całkiem kompletne,
ale jeśli jest coś, co pańskim zdaniem
wzbogaci moje doświadczenie...
Jest coś jeszcze.
- Tego się obawiałem. - Proszę za mną.
Tak.
Mam wyrzuty sumienia, ale Tadeo chyba czuje,
że to na mnie nie działa.
Dokąd idziemy, Tadeo?
Sądzę, że spodoba się panu.
Sądzisz, że mi się spodoba?
Ale nie chce się jeszcze poddawać.
Jesteśmy.
Większość sytuacji mnie niepokoi.
- To tutaj. - Okej.
Ale tylko jedna naprawdę mnie przeraża.
Wysokość.
Ten most wisi na cienkich kablach na wysokości 55 metrów
nad ziemią.
Dla mnie to przysłowiowy „o jeden most za daleko”.
Dobra. Czekaj. Chwila.
Okej.
- Proszę odnaleźć pura vida. - Raczej nie.
Raczej nie odnajdę pura vida na tym czymś.
Raczej... Mam lęk wysokości, Tadeo. Ja nie...
Proszę spróbować się tym cieszyć.
Dobrze.
To naprawdę coś, na co nie mam ochoty.
To szaleństwo.
O Boże.
Nie mogę wejść na diabelski młyn. Rozumiecie?
Mam lęk wysokości. Nie mogę wyjrzeć przez balkon.
O Boże.
Chcę, żeby to się skończyło.
O rany.
To dlaczego się zatrzymuję,
żeby podziwiać widok?
To było trudne.
O rany.
Tak.
Dość stresujące.
Dobrze.
Tak. Wszystko dobrze. Jedność z lasem.
Uważam, że to świetne i że to przepiękne miejsce.
A czerpanie z tego jakiegoś związku,
między tym, gdzie jesteśmy, a tym, kim jesteśmy...
Coś w tym chyba jest.
Może podszedłem do tego cynicznie, ale jest coś wyjątkowego
w pokonaniu największego lęku.
Zwłaszcza, kiedy musisz to zrobić tylko raz.
Czy jest lepszy sposób na uczczenie mojej nowej radości życia
niż powrót do La Fortuny...
Witajcie.
...na imprezę?
Kostarykańczycy szczycą się otwartością na nieznajomych.
Liczę na to, bo zamierzam dziś wpaść bez zaproszenia na urodziny
miejscowego cieśli, Don Ricarda.
- Hej. - Witaj.
- Cześć. Eugene? - Tak.
- Miło cię poznać. Jestem Celim. - Miło mi.
Jesteś synem Don Ricardo?
- Tak. - Okej.
Przyszedłem po jego tort.
- Coś podobnego. - Tak.
Maritza.
Witaj.
Okej.
To ona zrobiła tort dla...
- Spójrz na to zdjęcie. - O rany. No proszę!
Wie, że przyniesiesz tort czy to przyjęcie-niespodzianka?
- To nie jest niespodzianka... - Ja mogę nią być.
Tak, to na pewno.
To poważna sprawa. Kończy 85 lat.
Chyba przekroczy setkę.
- Okej. - Dziękuję.
To całkowicie możliwe.
W Kostaryce mieści się jedna z pięciu niebieskich stref na świecie,
gdzie ludzie żyją zdecydowanie ponad 90 lat i dłużej.
Zgodnie z przewidywaniami solenizant nie próżnuje.
Chciałbym mu pomóc, ale boję się drzazg.
Siostry Celima i jego matka Elma mają dla mnie zadanie.
Cieszę się, że tu jestem.
Mamy domowe jedzenie. Uwielbiam tortillę.
Tak. Od dawna robię tortille,
ale tak, po prostu...
Proszę, połóż na... Tak jest.
Widzisz? Tak?
Mogę zapytać twoją mamę, co oznacza dla niej pura vida?
Mówi: „Dla mnie to bycie tutaj, pośród przyrody, gór i rzek.
Blisko lasu”.
- No tak. - „Z moim mężem...”.
„...i dziećmi, córkami i synami”.
Tak.
To najważniejsze, niezależnie od tego, skąd pochodzimy, prawda?
- Właśnie. - Rodzina.
Przebrał się. Spójrzcie.
Solenizant.
- Zaczynajmy imprezę. - Zaczynajmy.
Dzisiejsza kolacja urodzinowa to obfita kostarykańska uczta.
Ryż, podgrzewana fasola, plantany i oczywiście tortilla.
Celim, dziękuję za zaproszenie.
Jestem podekscytowany.
To zaszczyt, że mogę uczestniczyć
w obchodach 85. urodzin Don Ricardo.
Poznanie cię to piękny prezent dla mojego taty,
dla mojej rodziny, mamy.
Widzę. Pewnie jesteście wielkimi fanami American Pie.
- Tak! - Tak?
- Tak. Ja! - Boże.
- Ja tak. - Żartowałem.
Podobało mi się.
Jedzmy.
- Dobrze. Salud! - Nie mogę się doczekać. Salud.
À propos ciast, gdzie ten tort, który odbierałem?
Zaczynamy.
O rany.
To urocza rodzina. Uwielbiam ich.
Jest tu energia i poczucie humoru,
wszyscy świetnie się bawią
i patrzą na te jaśniejsze strony życia.
Cinco... Och, 58. Cinco ocho.
Zachwyca mnie ten kraj, widoki,
a przede wszystkim ludzie.
To z ludźmi...
nawiązałem tu najsilniejszą więź.
A ta cała pura vida
to ważny element tego, kim są i jacy są.
Don't worry, be happy. Taki tu mają klimat.
Szkoda, że nie zrozumiałem tego wcześniej.
Bałem się lasu deszczowego,
tego, co jest pod koronami drzew,
od początku się o to martwiłem.
Las deszczowy okazał się naprawdę piękny.
Mogę już powiedzieć, że tu byłem.
„Byłeś w Kostaryce?”.
„Tak, byłem. Spędziłem tam trochę czasu.
Cudowne miejsce.
Musisz je zobaczyć”.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK