Büyük bir felsefeci bir keresinde "Dünya bir kitaptır
ve yolculuk etmeyenler sadece bir sayfasını okur" demiş.
Birkaç sayfa
okuduğumu söylemeliyim ama kitaba deli olmuyorum.
Birçok nedenden ötürü yolculuk etmek için sabırsızlanmıyorum.
Çok soğuk olunca
rahat edemiyorum.
Buzda çıplak yüzmek mi?
- Evet. - Muhteşem bir davet.
Çok sıcak olunca bilin, ne oluyor? Rahat edemiyorum.
O kadar hızlı gidemem.
- Ama 75 yaşındayım. - Yardım lazım mı?
Hayır, hallederim.
Ve belki ufkumu genişletme vaktim gelmiştir.
Tanrım.
İlk kez elimi bir filin götüne sokuyorum.
İşin iyi tarafı,
inanılmaz otellerde kalıyorum.
Tanrım. Muhteşem.
Şu şartla, dışarıda olanları keşfetmeyi de kabul ettim.
- Adımınıza dikkat edin. - Ciddi misin?
- Çok güzel bir dağ. - Volkan o.
Volkan mı?
Hayatım boyunca kaçındığım bir dünya.
Sadie.
Tanrım.
Hayatta kalmak bile harika olur.
Bir Finlandiyalıyla son kez beş votka içiyorum.
Kuzey Kutbu Dairesi'ndeyim ve büyük sorum, neden?
Kış insanı değilim.
Kayak yapmam. Patenle kaymam.
Artık kar topu bile yapmıyorum.
FİNLANDİYA
Burası çok güzel.
Gözlerimin donup açılmasına memnun oldum aslında.
Aşırıları sevmeyen biri için
bundan aşırısı olmaz.
Finlandiya'nın buzlu vahşi doğası.
İnsanların buraya
yaz aylarında hiç batmayan güneş
ve kış göğünü aydınlatan kuzey ışıkları gibi
doğal dünyanın harikaları tarafından büyülenmek için geldiğini duydum...
...ama şu anda beni büyüleyen tek şey
uzuvlarımdaki his kaybı.
- Selam Eugene. - Selam.
Adım Kaisa. Memnun oldum.
Yerel rehber Kaisa bana hoş geldin demeye geldi
ve yeni tanışmış olsak da aynı dili konuştuğumuzu hissediyorum.
Şöyle dedim,
"Finlandiya ve Laponya'ya sıcak bir hoş geldin."
"Sıcak bir hoş geldin" demene bayıldım.
Kuzey Avrupa'daki Finlandiya Teksas'ın yarısı kadar
ama daha az kovboy olduğunu tahmin ediyorum.
Ülkenin en kuzeyi olan Laponya'dayım.
Sıcaklık eksi 46 derecenin altına düşüyor
ve anlaşılan, gezmenin en iyi yolu kar arabası.
Bu sadece kar.
Yolculuk etmenin bir yolu bu, değil mi?
Hoş, muhtemelen en rahat yolu değil.
Bu tarafa gidiyoruz. Bu tarafa.
- Bana çok... - Bu, pratik bilgi.
- Bana çok iyi bakıyorsun. - Sana... Evet.
Kaisa, hiç bu kadar kuzeye gelmemiştim.
Doğamızın büyüsünü görünce seveceğine eminim.
Sisu denen Fin kavramını duydun mu?
- Hayır. - Sisu asla pes etmeyiz demektir.
Yani sisu bir...
Cesaret ve azim mi?
Öyle.
Fin kültürünün derinlerine inip kendi sisu'nu bulman
çok hoş olur.
Arayacağım.
Bulur muyum bulmaz mıyım, o, başka bir hikâye.
Bakın ne diyeceğim, Kaisa sisu arayabilir.
Ben bir otel ve sıcak banyo için gözlerimi açacağım.
Neyse ki ufukta bir otel var.
Kutup Ağaç Evi adını vermişler.
Kutup Ağaç Evi Oteline hoş geldin. Buyur.
Otelin sahibi yerel Fin Katja.
Süitin seni bekliyor.
Anlaşılan buranın
inanılmaz bir kuzey ışıkları manzarası varmış
ve yeni deneyimleri seven insanlara göre tasarlanmış
ama beni de hoş karşılayacaklarını umuyorum.
Tüm bu süitler kuzey göğüne bakıyor.
Böylece kuzey ışıklarını görme ihtimalin çok artıyor.
Kuzey ışıkları görünmezse parayı iade ediyor musunuz?
Bu bir doğa olayı. Biraz değişkendirler.
- Kararı onlar verir. Evet. - Bir bakalım.
Evet, elbette.
Şuna bak.
Bu küvetin derinliği üç metre gibi.
Gerçekten de. Biraz daha mazbut bir banyo yapabilirsin
ya da manzaranın tadını daha çok çıkarıp şey davranırsın...
Nasıl desem? Deneysel.
Bir risk alıp muhtemelen mazbut yolu seçerim diyeceğim.
Ve "muhtemelen" derken "perdeleri kapatırım" demek istiyorum.
Ve burada da sana özel saunan var.
- Buna bayıldım. - Evet
ve biz Finler saunadan sonra karda yuvarlanırız.
Vay canına.
Kan dolaşımına çok iyi gelir.
Her şeyi bir kez denerim.
Belki bu gezide değil ama hani derler ya, bir gün.
Keyfine bak.
Sağ ol.
Kendimi daha istekli hissetmeye başlıyorum
ve ayak parmaklarımı da yeniden hissetmeye başlıyorum.
Ben daha sıcak iklimlere yönelirim
ama bu hoş bir değişiklik oldu.
Bu gezide sisu'm ne kadar ileri gidecek göreceğiz
ama kesinlikle elimden geleni yapıp normalde girişmeyeceğim şeylere
girişmeye çalışacağım.
Ne yazık ki
bunun için yeniden dışarı çıkmam gerekecek...
...bir kar fırtınasında.
Beni tanımlamak için "kuvvetli" ve "dirençli" kelimeleri hiç kullanılmamıştır
ama risk almadan da bir şey kazanılmıyor.
Finlerin en sevdiği hobilerden birini deneyeceğim,
buzda balık tutmayı
ve işin temelini öğretmek için
yerel çiftçi Allu ve altı yaşındaki oğlu geldi.
Selam! Memnun oldum.
Selam. Memnun oldum. Bu da küçük Allu olmalı.
- Taisto. - Taisto.
Balığa başlamak için sabırsızlanıyor.
- Ben hiç tutmadım. - Hiç mi?
Hiç balık tutmadım. Hayır.
Çok eski usul olta avını deneyeceğiz
ve levrek tutmayı umuyoruz.
Delik açmalıyız. Denemek ister misin?
- Evet. Nasıl oluyor? - Hayır. Kulağa hoş geliyor.
Eğleniyor musun?
İyi gidiyorsun.
Endişelenme.
Buzu kol gücüyle delmeyi beklemiyordum.
Yani bu... Alışkın değilsen zor oluyor.
- Yardım lazım mı? - Hayır, hallederim.
Daha düşük becerileri olan biri için
zor olabilirdi ama
benim için kolay oldu.
- Vay canına. - Hazırız ve kaldır.
Çabuk.
Gördünüz mü? Göründüğümden daha kuvvetliyim.
Tamam, gördüğün gibi.
Dibinden on santim yukarı kaldıracaksın.
Bir şey hissettiğinde çek.
Bir şey hissediyor musun?
Yaklaşan kalp krizini hissediyorum galiba.
Taisto balık yakaladı. Küçük bir levrek.
Vay canına.
Bunun gençlere göre olduğu açık.
- Bir tane daha. - Tanrım. Neler oluyor?
Onun oltası daha iyi.
- Üçüncüsü. - Peki.
Bu... Bir şey diyeyim mi? Artık sadece hava atıyor.
Taisto tamamen hava atıyor.
Evet. Dördüncü.
Erken büyümüş demiyorum ama
o biraz... İnsanın hatasını yüzüne vuruyor.
İnsanın hatasını yüzüne vuruyor.
- Bu çok... - Büyük bir balık.
Peki. Tamam. Bu şey gibi...
"Bir tane daha yakaladım baba."
Dahası da geliyor.
"Bir tane daha yakaladım baba."
- Çok kolay. - Hayır, kolay. Pek utanmadım.
Çocuk, canımı sıkmaya başladı.
- Çek. İşte oldu! - İşte oldu!
Bu senin.
Aramayı bırakın. Kazananı bulduk.
- Çok güzel. - Vay canına. İşte bu Taisto.
Şimdi ne hissediyorsun?
- Balık yakalamış gibi. - Çok iyi.
Kendi sordu.
Taisto'yla yakaladığımız balıklar
ordövr için yeterli.
Allu ana yemeği yakalamak istiyor.
Tamam, başlıyoruz.
Vay canına!
Kaç kilodur?
- Sadece bir buçuk. - Bir buçuk mu?
Bu gölde on kat büyüğü olabiliyor.
Allu'yu izlemek büyüleyici.
Yakaladığı balığın boyunu gördünüz.
Bu adam işini iyi biliyor.
İşte başlıyoruz.
Değil mi?
Balık tutmayacağım bence, bir daha yani
ama iyi balıkçı olanlar için
bu, takdir edilecek bir sanat türü.
Diğerleri tarafından.
O kadar emek verince iştahım açıldı.
İyi haber, yemeğin kokusunu alabiliyorum.
O kadar da iyi olmayan haber, koku bir çadırdan geliyor sanki.
Keşke içeriden sıcağın ışığı geliyor olsaydı.
Merhaba.
Bu akşam otelin sahipleri olan
Katja ve kocası Ilkka beni yemeğe davet etti.
- Memnun oldum. Hoş geldin. - Memnun oldum.
Burada olmak güzel. Şuna bak.
Bu kota ve Finlere hastır.
Çok ama çok geleneksel.
Birçok insanda... Birçok Finde vardır
ve yemek yapmak için kullanılır,
özellikle de yazın.
Arka bahçede mangal yapmak gibi.
- Aynen. - Kota'ya mı giriyorsun?
Evet. Konuklardan kendi yemeklerini yapmalarını istemek de gelenektir.
Yani bu gece yemek yaparken bize yardım etmeni istiyoruz.
Yemeğin tadı umurunuzda değilse
- adamınızı buldunuz. - Tamam.
Çok Finlere has bir şey yiyeceğim söylendi.
Meraklandım ve gerginim.
Bu, Ren geyiği filetosu.
Bir tür süper yiyecektir.
- Ren geyiği mi yiyeceğiz? - Ren geyiği yiyeceğiz.
Açıkçası Ren geyiği yemek istemiyorum.
Böyle konularda muhafazakâr sayılırım
çünkü maceracı bir damak tadım yoktur.
Yani benim için ilginç olacak
çünkü elk ya da Ren geyiği hiç yemedim ve yiyeceğim için gerginim.
Gerginlik bölümü doğru.
Sürekli duyduğum şu sisu.
Anladığım kadarıyla bir tür cesaret ve azim.
Evet, doğru anlamışsın.
Asla pes etmezsin demek.
- Tamam. - Cesaret ve manevi güç.
Benim için sisu
bir Ren geyiği filetosu yiyebilmek olacak.
Eugene, otur lütfen.
İlk Fin yemeğim.
Evet.
Ve şimdi sisu.
Yarı pişmiş Ren geyiği eti yiyoruz.
"Yarı pişmiş" demene gerek yoktu.
Ren geyiği yeme fikri
benim için Noel'i cidden bitiriyor.
Tamam, başlıyoruz.
Fena değil.
Et erir.
- Cidden öyle. - Evet.
Bu harika bir ilk adım.
İçimden çok güçlü bir şekilde "Bir şey diyeyim mi millet?" demek geldi.
"Ren geyiğini almayayım."
Sisu'dan bu kadar bahsedilince bir deneyeyim dedim.
Çok güzelmiş.
Ve vahşi bir yiyecek. Nereden geldiğini biliyoruz.
Yine, "vahşi" demene gerek yok.
"Vahşi" demene gerek yok.
Ben sadece... Ben... Yiyorum.
Yeni deneyimler kazanmak hiç deneyimin olmamasından iyi
ve bu gezide bunu düsturum yapacağım.
Sisu'na iç. İçindeki sisu'ya.
Hazır buradayken başka neleri denememi tavsiye edersiniz?
İyi bir dostumuz var. Aksana ve Anthony.
Husky'leri var.
- Sence nasıl fikir? - Bence harika
ama husky yemeyeceğiz, değil mi?
Gülüyorlar ama hayır demediler.
Finlandiya'daki ilk gecemin ardından
uyandığımda kahkaha sesleri hâlâ kulağımdaydı
ve meğer bir nedeni varmış.
Son beş yıldır
Finler dünyanın en mutlu insanları seçiliyorlar.
Mutluluğun bu sıcak çikolatadan daha iyi bir tanımı olamaz
ama mutlu insanlar
beni geriyor. Çılgıncasına mutlu.
Şey fikri,
dünyanın en mutlu insanlarının ülkesinde olma fikri,
bunun bir nedeni olmalı.
Birinin durduk yere hep mutlu olabileceği fikrine inanmam.
Uyan ve mutlu ol.
Bir şey sizi mutlu etmeli.
Bunun biraz daha derinine inmek istiyorum.
Ve mutluluğu kime soracağımı biliyorum.
Turna balığı temizlerken bile gülümseyen birine.
- Selam. - Nasılsın?
- Çok iyiyim. - Şu güzelim hayvanlara bak.
Eşsizler.
Allu sadece çok iyi bir balıkçı değil.
Ayrıca beşinci kuşak bir Ren geyiği üreticisi
ve can düşmanım Taisto da altıncı kuşak olmaya hazırlanıyor.
Bu, aile geleneğimiz. Onları et için yetiştiriyoruz.
Tepeden tırnağa her şeylerini kullanırız.
Montumu görüyorsun.
Alalı on seneyi geçti. Tamamen Ren geyiğinden.
Ren geyiği mi bu?
- Evet. - Tamam.
Şimdi Ren geyiklerini besleyeceğiz.
Şunu alıp kızağa götür.
Tamam.
Ve Eugene, yardım gerekirse Taisto'ya söyle. O yardım eder.
- Bin lütfen. - Ne?
Arkaya geç. Sana Ren geyiği postu getireyim.
Altı yaşındaki çocuk önde oturuyor
ama ben arkadayım.
Ve benden...
Burada nasıl oturuluyor?
Evet. Sadece diz çök.
Tamam.
- Hazır mısın? - Evet.
Aferin.
Bana Laponya'da insandan çok Ren geyiği olduğunu söylediler.
Gelen var.
Arkama bakana dek onlara inanmadım.
Umarım dün gece yemiş olma ihtimalim olan kuzenlerinin
ölümünden beni sorumlu tutmuyorlardır.
Şu liken torbasını al...
- Peki. - ...ve her tarafa yay.
Yemek vakti!
Yemek vakti.
Al tatlım. Şuna bak. Al tatlım.
Ren geyiğimi besliyorum. Evet.
Çok tatlılar. Çok şeker hayvanlar.
Bazılarının sonunun tabağa konmak olması çok üzücü.
Tatlı!
Çok acayip.
Bu bir hayat tarzı.
Vahşi doğada yakalamak için nasıl davrandıklarını öğrenmek
uzun yıllar alıyor.
Bu yüzden bu bir aile geleneği
ve seninle benim hayatlarımız arasındaki fark bu.
- Yani burada yiyecek bir şey avlıyorum. - Evet.
Büyük şehirlerdeki çoğu insan para avlıyor.
- Bu farklı bir şey. - Aynen öyle.
- Beni anlıyor musun? - Anlıyorum çünkü çok tatmin edici.
Ve gelip hayvanları beslerken doğayı hissedebiliyorsun.
İşimi bu yüzden seviyorum, orman ve doğa yüzünden.
Bu yüzden en mutlu insanlar biziz
ve üzülürsen ağaca sarılabilirsin ve yeniden gülümsemeye başlarsın.
Doğada yaşamaları, onları mutlu eden bu bence.
Yemeğinizi avlamak için dışarı çıkmak.
Gerçekten çok inanılmaz.
Ben mi? Bana donmuş yemek reyonu olan bir market verin.
Finler doğada olmayı seviyor.
Dünyanın en temiz havalarından birine sahipler
ve ülkenin dörtte biri orman.
Doğa sevgilerine rağmen köpekle seyahat etmeyi beklemiyor olabilirsiniz
ama husky kızağına binmeye gidiyorum.
Umarım iyi huylu köpeklerdir.
Eğer üstünde biri olan bir kızağı çekmek zorunda olsam iyi huylu olmazdım.
Merhaba?
Ama hiç husky görmüyorum...
Aksana?
...ve ev sahibimin giydikleri...
Terlik giyiyorsun.
- ...yatak giysisi mi? - Evet.
Al sana buz kıracağı.
Böylece benim için bir delik açabilirsin.
Buzu kırarken Aksana'nın planını anlamaya başladım.
- Yani... - Önce ben göstereyim, sonra sen de yap.
Olur mu?
- Komik. - İyi espri.
- Giriyor musun? Giriyorsun. - Evet.
Tanrım. Bunu gerçekten yaptığına inanamıyorum.
- Ama... Vay... Yüce Tanrım. - Çok küçük olması çok yazık.
- Tamam. - Sonra gevşeyebilirsin.
Keyfini çıkar. Nefes al.
İnan bana, dediğine inanacağım.
Aksana, delilik bu.
Her gün yapıyor musun? Hayır mı?
- Evet, her sabah yaparım. - Her gün yapıyorsun
- ve sence keyifli mi? - Evet, çok hoş
ve beni mutlu ediyor. Bu yüzden yapıyorum.
Öncelikle sabahları uyanmalıyım.
- Evet. - Bu...
Özellikle kışın çok karanlık oluyor.
Sert bir kahveye ne dersin?
- İşine yarar mı? - Kahve içmem.
Kahve içmezsin.
- Lütfen içeri gir. Gir ve ısın. - Sağ ol.
Delilik.
Bilime göre buzlu su, insanı mutluluk hormonlarıyla dolduruyormuş.
Bilime saygım var ama bunu yine de yapmam.
Bana hoş bir kafe gerek.
Beni mutlu eden o.
Buzdaki bir deliğe atlamak benim için mutluluğun tam tersi demek.
Aksana'nın diğer neşe kaynağı bana daha mantıklı geliyor.
Bunlar.
Çatıların üstünde kestiriyor olmalarına bayıldım.
Koro bu.
Kızak çekmekle kalmıyor, dörtlü armoni ile havlıyorlar.
Vay canına, buna alışabilirim.
İnsan köpeklerle çıkınca kötü bir günü olmuyor.
Ne hissedersen hisset buraya gelince mutlu oluyorsun.
Tamam.
- Tamam. - Tamam, gidebilirsin, kafana dikkat et.
- Hadi. - Tamam.
Şu göle bakın.
Ne kadar süre donuk kalıyor?
- Biz dönene kadar umarım. - Evet, öyle umalım.
Kızağa mı bineyim?
Sen kullanacaksın.
- Kullanmamı mı istiyorsun? - Evet.
Bunun sonu kötü olabilir.
Yapabilirsin. Eminim.
"Evet, yapabileceğime eminim"
- dedi bilmeden. - Evet.
Aksana benim kullanmamı istiyor.
Yetki bende.
Bundan tam olarak rahat değilim.
Ama iç sisu'ma meydan okuyup deneyeceğim.
Aslında çok kolay.
Vücut ağırlığınla yönlendiriyorsun.
Sola gitmek istersen sol kızağa daha çok ağırlık veriyorsun.
- Ama yolu biliyorlar mı? - Biliyorlar
ve bugün yoldan çıkmayacaklarını umuyoruz.
Evet, konu bu.
- Yoldan çıkarsak ben anlamam... - Evet.
...ta ki şeye girene dek, birinin oturma odasına.
- Evet. Gel, dene. - Ben...
- Ben bir... Tamam. - Hayır. Evet.
Biraz dans etmek gibi.
Beni pistte gördün mü sen?
Köpeklerin bana saygısı var mı göreceğiz.
Bence muhtemelen yoktur.
Bu gezintiyi bitirdiğimizde ikimiz de ayakta olursak
bence bu bir başarı olur.
Başlıyoruz.
Tanıştığımıza memnun oldum.
Güzel.
Tanrım.
Saatte 48 kilometreye çıkabiliyorlar.
Köpekçede "Yavaşlayın" nasıl denir?
- Şimdi sola mı eğileyim? - Evet.
Şimdi biraz yavaşlayıp sola eğilebilirsin.
Evet, güzel.
- Nasıl gidiyoruz? - Çok iyi gidiyoruz.
Tamam.
Daha hızlı husky'ler!
Şimdilik iyi gidiyor.
Köpeklerden biraz saygı gördüm!
Gerçekten de o şeyi sürüyordum.
Muhteşem.
Kendimi Ben-Hur gibi hissettim.
Tamam.
Evet.
Vay canına, harika.
Muhteşem. Bayıldım.
Bence Finler haklı olabilir.
Belki yeni şeyler deneyecek cesaret sahibi olmak keyiflidir.
Durmak konusunda ne demişlerdi?
Tanrım...
- Çok iyi. - Vay canına, harikaydı.
- İnanılmaz. Hızlı. - Evet.
Vay.
Aksana, teşekkür ederim.
Gerçekten acayipti.
- Ben de keyif aldım. - Güzel.
Uzun zamandır bu kadar eğlenmemiştim.
Çok ciddiyim.
Kanadalı olduğum için normalde mutlu değilimdir.
Biz sadece idare ederiz.
Bu farklı bir duygu.
Belki de sisu'dur?
Otelde Ilkka yatmadan önce bir tek atmaya davet etti.
Bu senin olsun.
Ya da anlaşılan... beş kadehmiş.
Finlandiya'da alkol ciddi mesele, özellikle de biterse.
Tamam.
Farklı votkalar tadacağız.
Çok Fin işi, ulusal bir içki.
Biz Finiz. Kişi başına ortalama sadece dört kadeh içeriz.
Başımı derde sokacaksın.
Ilkka Finlerin votkada kullandığı patatesten arpa ve çavdara
farklı bitkilerden bahsetti
ve denememi istedi... hepsini.
Tadın ögelerini bulmaya çalışmanı tavsiye ederim.
Belki tütsülü...
Aldığım tek güçlü tat yarın hissedeceğim pişmanlığınki.
Size Ilkka hakkında bir şey söyleyeyim, çok eğlenceli biri.
Bir anlamda "dünyanın en mutlu insanları" havası var, anlarsınız ya?
Belki votkayla ilgisi vardır.
Bir saniye üç numaraya döneceğim
çünkü bir daha kontrol etmem lazım.
Bence deneyimlerim arasında votka tatmak en üstlerde.
Bir kere kapalı alandayız.
İki, işin içinde votka var.
Kendimi kesinlikle daha Fin gibi hissettim.
Mutlu.
Beş votka sonra akla iki kelime geliyor.
Art niyet.
Yarın bana katılmanı istediğim bir tane daha Fin geleneği var.
İşte geldi.
Çok Finlere has bir deneyim,
- votka kadar. - Peki.
- Güzel. - Tamam. Sana güveniyorum.
Yarın onunla ne yapmaya olur dediğimden
tam olarak emin değilim.
En kötü ne olabilir?
Yapacağım. Bu benim sisu'm. Her neyse de yapacağım.
Ya da belki yapmam ama sisu'm da
olmasın diye çok çabalamak olacak.
Bu arada kuzey ışıklarını gördün mü?
İçimden bir ses bu gece göreceksin diyor,
gerçek olsa da olmasa da.
Nerede?
Çok büyütülüyor, sence de öyle değil mi?
Işık yok.
Uyumam lazım.
Laponya'da son günüm
ve uyandığımda muhtemelen kabul etmemem gereken bir şeyi
kabul ettiğimi hatırlar gibiydim.
- Ilkka. - Merhaba Eugene.
Seni yeniden görmek güzel.
Bir Fine güvenmeye hazır mısın?
Kontrol sende. Ne olacaksa olsun.
Uzaklaştıkça daha da gerilmeye başladım.
Vahşi doğanın derinliklerine gidiyor gibiyiz.
Evet, yol öyle daralacak ki
bir yerde arabadan inip yürümemiz gerekecek.
Vazgeçtim.
Sana hiç güvenmiyorum.
Tam da Finlandiya'yı çok sevmeye başlamışken...
Bilirsin,
bundan daha Fin olunmaz.
...Ilkka canıma okumak üzere olabilir.
- Ama ben... - Ilkka.
Bir donmuş göl daha
ve sırada ne olduğunu yavaşça anlamaya başlıyorum.
Atlayınca var olan
tüm Fince küfürleri öğreneceksin
ama bence seni güvenle suya sokmak için bir çözüm yolu var.
- Güvenli bir çözüm mü? - Evet.
Dönmek için son şans.
- Dönelim. - Arkandayım.
Fikir şu ki batmayan giysi beni sıcak ve kuru tutacak
ama insanı kuru ve sıcak tutan başka ne var biliyor musunuz?
Donmuş bir göle girmemek.
Konfor alanımın bundan daha çok dışına çıkamam.
- Ilkka. - Evet?
Bir Finle son kez beş votka içiyorum.
Kaçmak istiyorum ama üstümdekiyle yapabileceğimi sanmıyorum.
Ve unutma, suyun altında dört basamak var.
Kafanı düz tut
ve sadece...
Ve evet, gözlüğümü çıkarmak istemiyordum.
Onsuz komik görünebilirdim.
Hadi! Yapabilirsin.
- Tanrım. - Sonra otur.
Dedim sana.
Finlere güvenmelisin.
Vay canına.
Hiç de fena değilmiş Ilkka.
- Fin gibi hissediyor musun? - Daha çok yunus gibi hissediyorum.
Aslında inanılmaz.
Açık konuşmalıyım.
- Harika bir fikrim var. - Öyle mi?
- Işıkları bekleyelim mi? - Daha iyi bir fikrim var.
Evet, söyle.
Bir votka yarışması daha?
Sisu, bir şeye karar ver ve gidip yap.
Elbette, biraz ikna edilerek.
Yani kendi sırtımı sıvazlayıp
sisu konusunda kendime en yüksek notu vereceğim.
Buzda süzülmek eğlenceli aslında.
Vay canına, Finlandiya'ya geldiğimden beri en çok şimdi ısındım.
Ve muhtemelen en mutlu olduğum andı.
Gezinin başında Finlandiya hakkındaki duygularımın
soğuk olduğunu kabul etmekten gurur duymuyorum
ama son üç günde ısındım.
Selam millet.
- Merhaba. - Selam.
Burada geçirdiğim vakti kutlamak için Ren geyiği üreticisi Allu
ve bazı çalışanlarıyla son bir Fin yemeğine katılıyorum.
Neyse ki menüde Ren geyiği yok.
Allu'nun geçen gün yakaladığı balıklardan yapılma turna balığı köftesi yiyoruz.
- Kendi yemeğinizi tutuyorsunuz.
- Bütün yıl. - Kışın, yazın. Evet.
Laponya'da evlere yemek servisi yapan pek yoktur herhâlde.
- Sade bir hayat, değil mi? - Evet.
- Konu asıl neyin önemli olduğu. - Evet.
Üç kelimede özetleyecek olsanız.
- Aile? - Biri, en önemlilerden biri. Evet.
- Tamam. - Doğa.
Hayvanlar.
- Aile, doğa... - Evet.
- Hayvanlar. - ...hayvanlar.
Evet. Tüm gereken bu.
Finlandiya hakkında hiç bilgim yoktu.
Laponya hakkında hiç bilgim yoktu.
Yerini bile bilmiyordum
ve halkı hakkında edindiğim bilgilerle geri döndüm
ve yaptıkları ve onlar için neden önemli olduğu konusunda.
Bu kadar mutlu olmalarının nedenlerinden biri basit hayatları.
Bize üç kelimede neyin önemli olduğunu sordun, ya senin için?
- Sanırım bir numara aile olur. - Evet.
Yiyecek
ve golf.
Biraz daha sığ gibi geldiğini biliyorum.
Evet.
Doğrusu, kışa hâlâ bayılmıyorum
ama Fin halkında bana da geçtiğini düşündüğüm bir sıcaklık var.
Maceracı biri değilim.
Bu yüzden normalde asla yapmayacağım şeyleri yapıyor olma fikri
gerçekten inanılmaz.
Yani sisu'm var galiba.
"Şerefe" nasıl deniyor?
Yaklaştın.
Mezar taşımda şu yazabilir.
"Burada Kutup Dairesinde buzda yüzmüş bir adam yatıyor."
Vay canına.
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü