Wielki filozof powiedział kiedyś: „Świat to księga,
kto nie podróżuje, czyta tylko jedną jej stronę”.
Muszę powiedzieć,
że przeczytałem kilka stron i nie przepadam za tą księgą.
Nie uwielbiam podróżować z wielu różnych powodów.
Kiedy jest za zimno,
czuję się niekomfortowo.
Morsowanie, nago?
- Tak. - Fantastyczna propozycja.
Gdy jest za ciepło... zgadnijcie. Czuję się niekomfortowo.
Nie jestem taki szybki.
- Ale mam 75 lat. - Pomóc ci?
Nie, poradzę sobie.
I może czas poszerzyć horyzonty.
O Boże.
Po raz pierwszy miałem rękę w dupie słonia.
Plus jest taki,
że nocuję w niesamowitych hotelach.
O rany. Zjawiskowe.
Haczyk w tym, że zgodziłem się też eksplorować to, co na zewnątrz.
- Patrz pod nogi. - No co ty?
- Piękna góra. - To wulkan.
To wulkan?
Świat, którego unikałem przez całe życie.
Sadie.
O mój Boże. O Boże. Boże.
Po prostu przeżyć. To mi wystarczy.
Nigdy więcej nie wypiję pięciu kieliszków wódki z Finem.
EUGENE LEVY: NIEOCHOCZY PODRÓŻNIK
Jestem za kołem podbiegunowym. Mam jedno pytanie: dlaczego?
Nie przepadam za zimą.
Nie jeżdżę na nartach. Ani na łyżwach.
Nie lepię już nawet śnieżek.
FINLANDIA
To piękne miejsce.
W sumie cieszę się, że przymarzły mi powieki.
W przypadku faceta, który nie lubi ekstremalnych wrażeń,
ciężko o coś bardziej ekstremalnego.
Lodowe pustkowia Finlandii.
Ludzie przyjeżdżają tu,
by podziwiać oszałamiające cuda natury,
takie jak Słońce, które w lecie nie zachodzi,
czy zorza polarna, która rozświetla zimowe niebo.
Mnie jednak chwilowo oszałamia tylko
utrata czucia w kończynach.
- Hej, Eugene. - Hej.
Jestem Kaisa. Miło cię poznać.
Przyjechała po mnie miejscowa przewodniczka Kaisa
i choć dopiero się poznaliśmy, czuję, że mówimy tym samym językiem.
- Aha. - Powiedziałam:
„Ciepło witamy cię w Finlandii i Laponii”.
Podoba mi się to „ciepło witamy”.
Finlandia leży na północy Europy i jest dwa razy większa niż Teksas,
ale sądzę, że mają tu nieco mniej kowbojów.
Jestem w Laponii, najdalej wysuniętej na północ części kraju,
gdzie temperatury spadają do -46 stopni,
a skuter śnieżny jest najwidoczniej najlepszym środkiem transportu.
Tylko po śniegu.
Tak też można podróżować, co?
Chociaż są wygodniejsze środki transportu.
W tę stronę.
- Świetnie... - To informacje praktyczne.
- Świetnie się mną opiekujesz. - Tak.
Nigdy nie dotarłem dalej na północ.
Na pewno ci się spodoba, kiedy odkryjesz magię naszej przyrody.
Słyszałeś o fińskim sisu?
- Nie. - Chodzi o to, że się nie poddajemy.
Więc sisu to...
determinacja i samozaparcie?
Tak.
Byłoby miło, gdybyś zanurzył się głęboko w fińską kulturę
i odnalazł własne sisu.
Będę go szukał.
Ale czy znajdę? To już inna historia.
Powiem tak: Kaisa może szukać sisu.
Ja będę raczej wypatrywał hotelu i gorącej kąpieli.
Na szczęście właśnie pojawił się na horyzoncie.
Nazwali go Arctic TreeHouse.
Witamy w Arctic TreeHouse Hotel. Zapraszam.
Właścicielką jest miejscowa Finka, Katja.
Apartament czeka.
Ponoć można tutaj
podziwiać zorzę polarną,
a miejsce to zaprojektowano dla ludzi, którzy kochają nowe doświadczenia.
Ale mam nadzieję, że i mnie przyjmą.
Wszystkie apartamenty zwrócone są na północ,
żeby zwiększyć szansę na zobaczenie zorzy polarnej.
Zwracacie pieniądze, jeśli zorza się nie pojawi?
To zjawisko naturalne. Są dość nieprzewidywalne.
- Same decydują, kiedy się pojawią. - Obejrzyjmy go.
Oczywiście.
Spójrzcie na to.
Wanna ma ze trzy metry głębokości.
Możesz wybrać skromność,
albo... cieszyć się widokiem i bardziej...
Jak by to powiedzieć? Eksperymentować.
Zaryzykuję i powiem, że prawdopodobnie wybiorę jednak skromniejszą ścieżkę.
Mówiąc „prawdopodobnie”, mam na myśli: „W ogóle nie odsłaniam”.
A tutaj jest twoja prywatna sauna.
- Świetnie. - Tak.
Po saunie my Finowie tarzamy się w śniegu.
O rany.
To świetne na krążenie.
Wszystkiego jestem gotów spróbować.
Może nie podczas tego pobytu, ale, jak to mówią, pewnego dnia.
Baw się dobrze.
Dziękuję.
Czuję nieco większy entuzjazm
i zaczynam znów czuć palce u nóg.
Preferuję cieplejszy klimat,
ale to całkiem miła odmiana.
Zobaczymy, co będzie z moim sisu podczas tego pobytu,
ale zdecydowanie postaram się robić rzeczy,
których normalnie bym nie zrobił.
Niestety
to wymaga wyjścia na dwór...
w śnieżycę.
„Wytrzymały” i „odporny” to dwa słowa, którymi nigdy mnie nie opisano,
ale kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana.
Spróbuję jednej z ulubionych rozrywek Finów:
wędkowania na lodzie.
Farmer Allu i jego sześcioletni syn pokażą mi, co i jak.
Witaj! Miło cię poznać.
Hej. Wzajemnie. To chyba mały Allu.
- Taisto. - Taisto.
Nie może się doczekać łowienia ryb.
- Ja nigdy nie łowiłem ryb. - Nigdy?
Nie.
Spróbujemy wędkować staroświecką metodą.
Obyśmy złowili okonie.
Musimy zrobić przerębel. Chcesz spróbować?
- Jak mi idzie? - Brzmi dobrze.
Dobrze się bawisz?
- Dobrze ci idzie. - Aha.
Nie martw się.
Nie spodziewałem się, że będę ręcznie przebijał się przez lód.
To dość męczące, jeśli nie jesteś przyzwyczajony.
- Pomóc ci? - Nie, poradzę sobie.
Dla kogoś mniej uzdolnionego
to byłaby niezła harówka, ale wiecie,
dla mnie to była bułka z masłem.
- Gotowe. I w górę. - O rany.
Szybko.
Widzicie? Jestem twardszy, niż się wydaje.
Okej, tak jak widzisz.
Unosisz jakieś dziesięć centymetrów nad lód.
Kiedy coś poczujesz, wyciągasz.
Czujesz coś?
Chyba czuję nadchodzący zawał.
Taisto złowił rybę. Małego okonia.
O rany.
To ewidentnie zabawa dla młodych.
- Następny. - O Boże. Co się dzieje?
Ma lepszą wędkę.
- Trzeci. - Wiecie co? Teraz to już się popisuje.
Taisto strasznie się popisuje.
O tak. Czwarta.
Nie twierdzę, że przesadza,
ale trochę... za bardzo się przechwala.
Trochę się przechwala.
- To wszystko... - Duża.
Dobra. To już trochę...
„Mam następną, tato”.
I następne.
„Mam następną, tato”.
- To takie proste. - O tak. W ogóle nie jest mi wstyd.
Dzieciak zaczyna mnie denerwować.
- W górę. Tak. - Mamy to!
To twoja.
Koniec. Mamy zwycięzcę.
- Świetnie. - O rany. Patrz, Taisto.
Jak się teraz czujesz?
- Jakbym złowił rybę. - Świetnie.
Cóż, sam zapytał.
Ryby, które złowiliśmy z Taisto,
wystarczą na przystawkę,
ale Allu chciałby złowić danie główne.
Dobra, zaczynamy.
O rany!
Ile waży?
- Tylko półtora kilo. - Półtora?
W tym jeziorze zdarzają się 10 razy większe.
Obserwowanie Allu jest fascynujące.
Widzieliście, jak dużą złowił rybę.
Facet wie, co robi.
Zaczyna się.
Co?
Raczej już nigdy nie będę łowił ryb.
Ale w przypadku tych, którzy potrafią robić to dobrze,
mamy do czynienia ze sztuką. Godną podziwu.
Cudzego.
Cały ten wysiłek pobudził mój apetyt.
Dobra wiadomość jest taka, że czuję kolację.
Nieco gorsza: zapach dochodzi chyba z namiotu.
Chciałbym, żeby ze środka dochodziło też więcej ciepła.
Witajcie.
Zostałem zaproszony na kolację
z właścicielami hotelu: Katją i jej mężem Ilkką.
- Miło cię poznać. - Miło mi.
Cieszę się, że tu jestem. No proszę.
To kota, coś bardzo fińskiego.
Bardzo tradycyjnego.
Wielu Finów je ma.
Używa się ich do gotowania,
zwłaszcza latem.
Jak grillowanie w ogrodzie.
- Tak. - W kocie?
W Finlandii tradycyjnie prosi się gości, żeby sami sobie gotowali.
Dlatego prosimy, żebyś pomógł nam przygotować kolację.
Jeśli naprawdę was nie obchodzi, jak będzie smakowało jedzenie...
...możecie na mnie liczyć.
Podobno spróbuję czegoś bardzo fińskiego.
Jestem zaintrygowany i zestresowany.
To filet z renifera.
Takie superfood.
- Zjemy renifera? - Tak.
Szczerze mówiąc, nie chcę jeść renifera.
Jestem dość konserwatywny w swoich upodobaniach,
nie mam żądnego przygód podniebienia.
To będzie dla mnie ciekawe,
bo nigdy nie jadłem łosia ani renifera. Chętnie spróbuję. Czekam w napięciu.
Z tym napięciem to akurat prawda.
Dużo słyszałem o sisu.
Z tego, co rozumiem, to rodzaj wytrwałości i determinacji.
Tak, masz rację.
To oznacza, że się nie poddajesz.
- Ok. - Odwaga i wewnętrzna siła.
Dla mnie sisu
to zjedzenie filetu z renifera.
Eugene, usiądź.
Mój pierwszy fiński posiłek.
Tak.
Czas na sisu.
Na wpół surowe mięso renifera.
Nie musiałeś mówić, że jest na wpół surowe.
Myśl, że jem renifera,
psuje mi świąteczną atmosferę.
Dobra, zaczynamy.
Niezłe.
Rozpływa się w ustach.
- To prawda. - Tak.
To dobry pierwszy krok.
Kusiło mnie, żeby powiedzieć: „Wiecie co?
Odpuszczę sobie tego renifera”.
Ale tyle się nasłuchałem o sisu, że postanowiłem spróbować.
To naprawdę dobre.
To dziczyzna. Wiemy, skąd pochodzi.
Nie musiałeś też mówić o dziczyźnie.
Nie mów o dziczyźnie.
Próbuję tylko... Chcę zjeść.
Nowe doświadczenia są lepsze niż brak doświadczeń.
To będzie moja mantra podczas tej podróży.
Wypijmy za twoje wewnętrzne sisu.
Czego jeszcze powinienem spróbować podczas pobytu?
Nasi przyjaciele, Aksana i Antti,
mają psy husky.
- Co ty na to? - Brzmi świetnie,
ale nie skończy się na tym, że zjemy te husky, prawda?
Śmieją się, ale nie zaprzeczyli.
Po pierwszej nocy w Finlandii
obudziłem się, a w uszach wciąż rozbrzmiewał mi śmiech...
...i okazuje się, że nie bez powodu.
Przez ostatnich pięć lat
Finowie byli uznawani za najszczęśliwszy naród na świecie.
Nic nie daje takiego szczęścia jak ta gorąca czekolada,
ale stresują mnie ludzie,
którzy są naprawdę szczęśliwi. Szaleńczo szczęśliwi.
Myśl o tym,
że jestem w kraju najszczęśliwszych ludzi na świecie,
wydaje mi się podejrzana.
Nie mogą być tak po prostu szczęśliwi, przez cały czas.
Budzisz się i jesteś szczęśliwy.
Coś musi cię uszczęśliwić.
Chcę to nieco dokładniej zbadać.
I wiem, kogo zapytać o szczęście.
Człowieka, który uśmiecha się nawet, kiedy patroszy szczupaka.
- Hej. - Jak się masz?
- Świetnie. - Piękne zwierzęta.
Są wyjątkowe.
Allu nie tylko wybitnie łowi ryby.
Hoduje też renifery. Jego rodzina robi to od pięciu pokoleń.
A moja nemezis, Taisto, wkrótce zostanie szóstym pokoleniem.
To nasza rodzinna tradycja. Hodujemy je i zabijamy na mięso.
Wykorzystujemy wszystko, od głowy do ogona.
Widzisz moją kurtkę?
Ma ponad 10 lat. Jest ze skóry renifera.
To renifer?
- Tak. - Okej.
A teraz nakarmimy je.
Weź to i zanieś na sanie.
Dobra.
Gdybyś potrzebował pomocy, powiedz Taisto. Pomoże ci.
- Wsiądź. - Co?
Usiądź. Mam dla ciebie skórę renifera.
Czyli sześciolatek usiądzie z przodu,
a ja będę tutaj, w drugiej klasie.
Chcesz, żebym...
Jak się tu siada?
Tak. Na kolana.
Okej.
- Gotowy? - Tak.
Dobry piesek.
Ponoć w Laponii żyje więcej reniferów niż ludzi.
Mamy towarzystwo.
Nie wierzyłem w to, dopóki się nie obejrzałem.
Mam nadzieję, że nie obwiniają mnie o śmierć kuzyna,
którego mogłem wczoraj zjeść.
Weź tę torbę z porostami.
- Dobrze. - I porozrzucaj.
Jedzenie!
Podano do stołu.
Masz, kochanie. Patrz. Proszę.
Karmię renifery. Tak.
Są cudowne. To słodkie zwierzęta.
To bardzo smutne, że niektóre lądują na talerzu.
Deser!
To dopiero coś.
To styl życia.
Łapiesz je na wolności. Potrzeba lat, żeby...
nauczyć się ich zachowań.
Dlatego to nasza rodzinna tradycja.
I właśnie to odróżnia twoje i moje życie.
- Ja poluję tu na jedzenie. - Tak.
Większość ludzi z wielkich miast poluje na pieniądze.
- To duża różnica. - To prawda.
- Rozumiesz, co mam na myśli. - Tak. To daje dużą satysfakcję.
Kiedy karmisz zwierzęta, czujesz bliskość przyrody.
Właśnie to lubię w swojej pracy: las i przyrodę.
Dlatego jesteśmy najszczęśliwsi.
A jeśli zrobi ci się smutno, przytulasz drzewo i znów się uśmiechasz.
Chyba są szczęśliwi, bo żyją z tego, co daje ziemia.
Muszą upolować swoją kolację.
To naprawdę niesamowite.
Mnie wystarczy supermarket z działem mrożonek.
Finowie kochają przebywanie na powietrzu.
Ich powietrze należy do najczystszych na świecie,
a trzy czwarte kraju porastają lasy.
Mimo tej miłości do natury, nie spodziewasz się psiego transportu.
A ja pojeżdżę saniami ciągniętymi przez husky.
Mam nadzieję, że psy będą w dobrym nastroju.
Gdybym musiał ciągnąć kogoś na saniach, nie byłbym w dobrym nastroju.
Jest tu kto?
Ale nie widzę żadnych huskych.
Aksana?
Moja gospodyni ma na sobie...
Kapcie.
- ...strój domowy? - Tak.
Szpikulec do lodu.
Możesz zrobić mi przerębel.
Przełamujemy lody, a ja uświadamiam sobie, co planuje Aksana.
Pokażę ci, a ty możesz pójść w moje ślady.
Tak?
- To zabawne. - Dobry żart.
- Wchodzisz tam? Wchodzisz. - Tak.
O Boże. Nie wierzę, że to robisz.
- Ale... Boże. - Szkoda, że jest taki mały.
- Okej. - Możesz się rozluźnić.
Odetchnąć.
Uwierzę ci na słowo.
Aksano, to szaleństwo.
Robisz to codziennie?
- Tak, każdego ranka. - Codziennie.
- I czerpiesz z tego przyjemność? - Tak, to cudowne
i mnie uszczęśliwia.
Po pierwsze muszę codziennie rano wstać.
- Tak. - Wiesz...
Zwłaszcza zimą jest bardzo ciężko.
A filiżanka mocnej kawy?
- Nie pomogłaby? - Nie piję kawy.
Nie pijesz kawy.
- Wejdź i się rozgrzej. - Dziękuję.
Szalona.
Naukowcy twierdzą, że lodowata woda zalewa cię hormonami szczęścia.
Szanuję naukę, ale tego nie zrobię.
Mnie służy na przykład miła kawiarnia.
To by mnie uszczęśliwiło.
Wskoczenie do dziury w lodzie byłoby zaprzeczeniem szczęścia.
Drugie źródło radości Aksany ma więcej sensu.
To te słodziaki.
Fantastycznie drzemią na dachach.
Co za chór.
Nie tylko ciągną sanie, ale też tworzą harmonię na cztery głosy.
O rany, to mógłbym polubić.
Nie masz złych dni z takimi psami.
Cokolwiek czujesz, przychodzisz tu i jesteś szczęśliwy.
Okej.
- Dobra. - Możesz iść, uważaj na głowę.
Okej.
Co za jezioro.
Jak długo jest zamarźnięte?
- Oby wytrzymało naszą przejażdżkę. - Oby.
Wsiadam do sań?
Ty poprowadzisz.
- Ja mam prowadzić? - Tak.
To się może źle skończyć.
- Dasz radę. - Na pewno.
„Na pewno sobie poradzę”,
- powiedział nieświadomie. - Tak.
Aksana każe mi prowadzić.
Ja tu rządzę.
Nie do końca mi to pasuje.
Ale wczuję się w swoje sisu i spróbuję.
To bardzo proste.
Sterujesz własnym ciężarem ciała.
Jeśli chcesz skręcić w lewo, przenosisz ciężar na lewą nartę.
- Ale one znają trasę? - Tak.
I mamy nadzieję, że nie zboczą dziś z drogi.
O to chodzi.
- Nie będę wiedział... - Tak.
...dopóki nie wjedziemy komuś do salonu.
Spróbuj.
- Dobra. - Tak.
To trochę jak taniec.
Widziałeś mnie na parkiecie?
Sprawdzimy, czy psy choć trochę mnie szanują.
Myślę, że nie.
Jeśli zakończymy przejażdżkę na stojąco,
to będzie prawdziwy sukces.
Dobra.
Miło było cię poznać.
Dobrze.
O Boże.
Są w stanie biec nawet 50 kilometrów na godzinę.
Jak się mówi „zwolnijcie” po psiemu?
- Pochylam się w lewo? - Tak.
Możesz trochę zwolnić i przechylić się w prawo.
Dobrze.
- Jak mi idzie? - Naprawdę dobrze.
Okej.
Naprzód, husky!
Jak na razie idzie nieźle.
Psy mnie szanują!
Kierowałem zaprzęgiem.
To fantastyczne.
Czułem się jak Ben-Hur.
Okej.
Tak.
O rany, to jest niesamowite.
Fantastyczne. Jestem zachwycony.
Finowie chyba wiedzą, co robią.
Może odwaga i gotowość do próbowania nowych rzeczy przynosi radość.
Wspominali, jak się zatrzymać?
O rany...
- Bardzo dobrze. - To było świetne.
- Niesamowite. I szybkie. - Tak.
O rany.
Aksano, dziękuję.
To było coś.
- Ja też dobrze się bawiłam. - To dobrze.
Od dawna tak dobrze się nie bawiłem.
Mówię szczerze.
Jako Kanadyjczyk nie promienieję zwykle szczęściem.
Nie należymy do zbyt pogodnych.
To uczucie jest inne.
Może to właśnie sisu?
W hotelu Ilkka zaprosił mnie na kieliszek przed snem.
To dla ciebie.
A raczej... na pięć.
Alkohol to w Finlandii poważna sprawa. Zwłaszcza, kiedy ci się skończy.
Okej.
Spróbujemy różnych wódek.
To narodowy napój.
Jesteśmy Finami. Pijemy średnio cztery szoty na osobę.
Wpędzisz mnie w tarapaty.
Ilkka opowiada mi o roślinach, z których Finowie robią wódkę.
Produkują ją z ziemniaków, jęczmienia i żyta.
Chce, żebym spróbował... wszystkich.
Spróbuj wychwycić poszczególne smaki.
Dymny...
Czuję tylko smak jutrzejszego żalu.
Z Ilkką świetnie się bawię.
Promienieje tym pierwiastkiem „najszczęśliwszego narodu na świecie”.
Może to ma coś wspólnego z wódką.
Wrócę do numeru trzy,
bo muszę się upewnić.
Degustacja wódki należy do moich ulubionych doświadczeń.
Po pierwsze jesteśmy pod dachem.
Po drugie w grę wchodzi wódka.
Zdecydowanie poczułem się jak Fin.
Szczęśliwy.
Po pięciu wódkach przychodzą mi do głowy dwa słowa.
Ukryty motyw.
Jest jeszcze jedna fińska aktywność, na którą cię jutro zapraszam.
I o to chodzi.
To typowo fińskie doświadczenie,
- tak jak wódka.
- Dobrze. - W porządku. Ufam ci.
Nie wiem, na co się zgodziłem
i co nas jutro czeka.
Ale co najgorszego może mnie spotkać?
Zaryzykuję. To moje sisu. Cokolwiek to jest, piszę się na to.
Albo i nie zaryzykuję, ale to też będzie moje sisu:
dam z siebie wszystko, żeby do tego nie doszło.
A swoją drogą, widziałeś zorzę polarną?
Coś mi mówi, że zobaczę ją dzisiaj,
czy tam jest, czy nie.
Gdzie ona jest?
Za dużo szumu, nie sądzicie?
Nie ma świateł.
Muszę się przespać.
To mój ostatni dzień w Laponii.
Mam mgliste wspomnienie, że zgodziłem się na coś,
na co raczej nie powinienem.
- Ilkka. - Witaj, Eugene.
Dobrze cię widzieć.
Jesteś gotów zaufać Finowi?
Wszystko w twoich rękach. Niech się dzieje wola nieba.
Im dalej jedziemy, tym większy czuję niepokój.
Wygląda na to, że zmierzamy na pustkowie.
Droga robi się coraz węższa,
na koniec wysiądziemy i pójdziemy dalej piechotą.
Cofam to.
Wcale ci nie ufam.
A już zdążyłem polubić Finlandię...
Wiesz,
bardziej fińsko być nie może.
...Ilkka chce mnie złamać.
- Ale... - Ilkka.
Kolejne zamarznięte jezioro.
Powoli dociera do mnie, co mnie czeka.
Kiedy już wskoczysz,
poznasz wszystkie fińskie przekleństwa,
ale myślę, że mamy bezpieczne rozwiązanie, żebyś mógł wejść do wody.
- Bezpieczne rozwiązanie? - Tak.
Ostatnia szansa, żeby zwrócić.
- Chętnie. - Ty przodem.
W kombinezonie ma mi być ciepło i sucho.
Ale wiecie, kiedy jeszcze jest ciepło i sucho?
Kiedy nie siedzi się w lodowatym jeziorze.
Nie mógłbym bardziej wyjść poza swoją strefę komfortu niż w tej chwili.
- Ilkka. - Tak?
Nigdy więcej nie wypiję pięciu kieliszków wódki z Finem.
Chcę uciec, ale w tym czymś chyba nie dam rady.
Pamiętaj, pod powierzchnią są cztery stopnie.
- Aha. - Głowa w górze
i po prostu...
Tak, świadomie nie zdjąłem okularów.
Bez nich głupio bym wyglądał.
- Chodź! Dasz radę. - Aha.
- O rany. - A teraz usiądź.
Mówiłem.
Warto ufać Finom.
O rany.
Nie jest tak źle, Ilkka.
- Czujesz się teraz jak Fin? - Raczej jak delfin.
To niesamowite.
Mówię szczerze.
- Mam świetny pomysł. - Tak?
- Zaczekamy na zorzę? - Mam lepszy pomysł.
Jaki?
Kolejna degustacja wódki?
Sisu. Postanów coś sobie i po prostu to zrób.
No może przy odrobinie perswazji.
Muszę sobie pogratulować
i dać sobie szóstkę z sisu.
Pływanie na lodzie to całkiem fajna zabawa.
O rany, odkąd jestem w Finlandii, nie było mi tak ciepło.
I chyba nie byłem tak szczęśliwy.
Muszę ze wstydem przyznać, że na początku podróży
Finlandia budziła we mnie chłodne uczucia.
Ale przez ostatnie trzy dni przyszła odwilż.
Witajcie.
Cześć.
Żeby uczcić spędzony tu czas, dołączę do hodowcy reniferów, Allu,
i do jego pracowników, na ostatni fiński posiłek.
Na szczęście renifera nie ma w menu.
Zjemy paszteciki ze szczupakiem złowionym ostatnio przez Allu.
- Łowicie własne jedzenie. - Cały rok.
W zimie i w lecie.
Przypuszczam, że w Laponii nie macie dużego wyboru Uber Eats.
- Chodzi o to proste życie, prawda? - Tak.
- Chodzi o to, co naprawdę ważne. - Tak.
Możecie podsumować to w trzech słowach?
- Rodzina? - Tak, to jedna z najważniejszych rzeczy.
Przyroda.
Zwierzęta.
- Rodzina, przyroda... - Tak.
Zwierzęta.
Niczego więcej nie potrzebujemy.
Niczego nie wiedziałem o Finlandii.
Niczego nie wiedziałem o Laponii.
Nie wiedziałem nawet, gdzie znajduje się Laponia.
A wracam stąd, znając tych ludzi,
wiedząc, czym się zajmują i co jest dla nich ważne.
Proste życie to jedno ze źródeł ich szczęścia.
Zapytałeś nas o trzy najważniejsze rzeczy. A ty co byś wymienił?
Rodzina byłaby na pierwszym miejscu.
Jedzenie.
I golf.
Wiem, że brzmi to trochę bardziej płytko.
Tak.
Wciąż nie jestem fanem zimy,
ale w Finach jest ciepło, którym chyba trochę mnie zarazili.
Nie jestem żądny przygód,
więc to, że robię wszystkie te rzeczy, których normalnie bym nie zrobił,
jest dla mnie dość niesamowite.
Wygląda na to, że mam sisu.
Jak mówicie: „Na zdrowie”?
Prawie.
Na moim nagrobku powinny się znaleźć słowa:
„Tu leży człowiek, który pływał na lodzie za kołem podbiegunowym”.
O rany.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK