‪ไง
‪เธอเข้ามาได้ยังไง
‪เธอคิดจะทำอะไร
‪ฝีมือคุณใช่ไหม
‪พูดเรื่องอะไรน่ะ
‪คุณเป็นคนถ่ายรูป
‪คุณเป็นคนฟ้องแม่ฉัน
‪ออกไปจากบ้านฉันซะ
‪ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ
‪ฉันเอารูปเฮงซวยของคุณ
‪ให้มาม่าโรส
‪คุณก็เลยเอารูปเฮงซวยของฉัน
‪ให้แม่ฉัน
‪ฉลาดดีนี่
‪เธอคิดจะทำอะไรกันแน่
‪จะทำอะไรเหรอ
‪ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
‪ไม่รู้ว่ากับสิ่งที่คุณทำลงไป
‪เมื่อไหร่กรรมจะตามสนอง
‪คนเราทำชั่ว
‪ย่อมต้องรับกรรม
‪ถูกไหม
‪เป็นแบบนั้นเสมอ
‪ไม่ช้าก็เร็ว
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(วันที่ 13 กันยายน 1988 ‪หนึ่งเดือนก่อนเกิดเหตุ)
‪คุณนากามูระ
‪เชิญค่ะ
‪ซู มีอะไรหรือเปล่า
‪เปล่าค่ะ
‪ผมไปที่คลับมา
‪ได้ยินว่าคุณไม่สบาย
‪พักผ่อนอยู่บ้านหลายวันแล้ว
‪ก็เลยคิดว่า
‪อยากมาเยี่ยมสักหน่อย
‪ขอบคุณค่ะ
‪โทษที มารบกวนดึกไปหรือเปล่า
‪ไม่ค่ะ เข้ามาก่อน
‪คุณนากามูระ สวัสดีค่ะ
‪ไอโกะก็อยู่ด้วยเหรอ
‪อือ
‪ฉันมาหามาม่าซูน่ะ
‪มาม่าซูนี่โชคดีจริงๆ
‪นิสัยใจคอดี
‪ทุกคนต่างก็ชอบเธอ
‪สู้ๆ นะคะ
‪เอ่อ ครับ
‪งั้นฉันไม่กวนแล้วค่ะ
‪มาม่าซู พักผ่อนเยอะๆ
‪หายไวๆ นะคะ
‪เชิญค่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪เดี๋ยวผมทำเอง
‪ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ
‪อุตส่าห์มาถึงนี่ เกรงใจจริงๆ
‪ผมสิเสียมารยาท ร้อนใจอยากมาเยี่ยม
‪หวังว่าคงไม่รบกวนเวลาพักผ่อน
‪ไม่หรอกค่ะ
‪อีกไม่กี่วันคุณก็จะกลับแล้ว
‪เก็บของเสร็จหรือยังคะ
‪กำลังจัดอยู่ครับ
‪แต่มีบางเรื่องที่ยังไม่ได้สะสาง
‪คุณนากามูระ
‪ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้
‪อย่าลังเลที่จะบอกนะคะ
‪ตอนมาถึงไต้หวันใหม่ๆ
‪ผมตัวคนเดียว
‪เหงามากจริงๆ
‪ไม่คุ้นสถานที่
‪ไม่คุ้นผู้คน
‪ห่างไกลจากบ้านเกิด
‪บางครั้ง
‪ผมลืมไปว่าตัวเองเป็นใคร
‪จนได้เจอคุณที่แสงสกาว
‪ไม่รู้ทำไม
‪เวลาอยู่กับคุณ
‪ผมรู้สึกสบายใจและเป็นตัวเอง
‪เหมือนว่า
‪คุณเข้าใจที่ผมพูดเสมอ
‪ที่ผมพูดมา
‪คุณก็เข้าใจใช่ไหม
‪ผมไม่ได้ต้องการเรื่องอย่างว่า
‪ตอนนี้ผม
‪ต้องการแค่เพื่อนร่วมทางที่มั่นคง
‪ชีวิตคน
‪ใครบ้างที่ไม่มีบาดแผล
‪อดีตพวกนั้น
‪เป็นส่วนหนึ่งของตัวคุณตอนนี้
‪ซู
‪คุณช่วยทบทวน
‪เรื่องเป็นเพื่อนร่วมทางของผมได้ไหม
‪ขอบคุณค่ะ
‪(เปิดบริการ)
‪(หอพักนักศึกษา)
‪ขอบใจ
‪เที่ยงนี้จะกินอะไร
‪ยังไม่รู้เลย ไว้ค่อยคิด
‪ยังไม่รู้
‪จริงสิ เมื่อกี้ผ่านห้องกิจการนักศึกษา
‪เจอหวังอ้ายเหลียนที่เรียนกับนาย
‪เธอมาขอพักการเรียน
‪แน่ล่ะ
‪ที่เถียวทงหาเงินได้เป็นฟ่อน
‪ไม่ต้องมีปริญญาหรอก
‪หวัง…
‪จะย้ายออกเหรอ
‪มีเรื่องอะไร ได้ยินว่าไปขอพักการเรียน
‪แถมจะย้ายออกอีก
‪เพราะฉันป่วยน่ะ
‪หมายความว่าไง
‪คุณว่าฉันป่วยไม่ใช่เหรอ
‪เพราะว่าฉันป่วย
‪ก็เลยต้องรับกรรม
‪อะไรของคุณเนี่ย
‪พูดจาเป็นปริศนาไปได้
‪ฟังไม่รู้เรื่องเลย
‪ต้องขอบคุณซูชิ่งอี๋สุดที่รักของคุณ
‪เธอฟ้องแม่ว่าฉันทำงานที่แสงสกาว
‪แม่ตัดขาดกับฉันแล้ว
‪ฉันไม่มีบ้าน ไม่มีงาน
‪ไม่รู้จะหาข้าวที่ไหนกินด้วยซ้ำ
‪ใช่
‪ฉันผยองเกินไป
‪ฉันไม่ควรไปท้าทายซูชิ่งอี๋
‪ฉันหาเรื่องใส่ตัวเอง
‪พอใจหรือยัง
‪คุณคงคิดว่ามันตลกสิ้นดี
‪อยากหัวเราะก็เชิญ
‪มัวรออะไรล่ะ
‪มีคนมา
‪ใครเนี่ย
‪หยาหย่าเหรอ
‪ทำไมแต่งตัวแบบนั้นล่ะ
‪มาม่าโรสบอก
‪ให้ฉันเริ่มงานวันนี้
‪มันดูแปลกเหรอ
‪แต่งหน้าหนาเกินไป
‪แล้วบนหัวนั่นอะไรกัน
‪เกล้าผมสูงๆ ไม่ดีเหรอ
‪ไม่…
‪ไม่ใช่แล้ว ยังมีเวลาแก้
‪เดี๋ยวฉันช่วยแก้ให้นะ
‪ใครสอนให้แต่งหน้าแบบนี้เนี่ย
‪- เสี่ยวหาว ‪- มิน่าล่ะ
‪เขาบอกว่าแต่งตายิ่งเข้มยิ่งดี
‪ทำไมเละเทะแบบนี้ล่ะ
‪นี่มัน…
‪เมื่อคืนตอนฉันกลับไปกับโรส
‪ไม่ได้เป็นแบบนี้นะ
‪ฝีมือโจรหรือเปล่า
‪ให้แจ้งตำรวจเลย
‪หรือรอมาม่าโรสกลับมาก่อน
‪ฉันจะโทรหาอาต๋า
‪ช่วยดูทีว่ามีของหายไหม
‪ขอโทษครับ วันนี้ที่คลับมีปัญหานิดหน่อย
‪เลยต้องเปิดช้าเล็กน้อย
‪อีกนานไหม
‪ประมาณสองชั่วโมงครับ
‪สองชั่วโมงเหรอ
‪ช่างเถอะๆ
‪งั้นไปที่อื่นกัน
‪มาม่าซังที่นี่ดีกว่านะ
‪แต่ว่า…
‪ไปที่อื่นแล้วกัน
‪ขอโทษครับ
‪ให้ตายสิ ถ่ายรูปไปก็ไร้ประโยชน์
‪เล่นจัดข้าวของหมดแล้ว
‪เราไม่ได้โดนปล้นทุกวัน
‪ไม่รู้นี่ว่าห้ามแตะต้องอะไร
‪รู้ไหมว่าในนี้มีเงินเท่าไร
‪รายได้ประมาณหนึ่งถึงสองสัปดาห์
‪นอกจากเงิน มีอะไรหายอีก
‪น่าจะไม่มีแล้ว
‪พี่เฉิง
‪ไม่มีร่องรอยงัดแงะ
‪ไม่มีประตูหน้าต่างแตก
‪มีแค่ช่องลมที่เปิดอยู่
‪แต่คนเข้าไม่ได้
‪คุณเคยคิดไหมว่าเป็นฝีมือคนใน
‪ถ้าไม่มีหลักฐาน
‪ก็อย่าเที่ยวพูด
‪มีจุดอื่นโดนรื้อค้นไหมล่ะ
‪ไม่มี
‪แปลว่าเป้าหมายชัดเจน
‪ปกติเราจะไม่ทิ้งของมีค่าไว้
‪ในห้องพักหรือล็อกเกอร์
‪ทำไมไม่เปิดตู้เซฟเลย มารื้อของเราทำไม
‪เพราะกลัวถูกสงสัย
‪ก็เลยจัดฉากให้เหมือนฝีมือคนนอก
‪แต่ไม่รู้ว่าโง่
‪หรือมีเวลาไม่พอ
‪ก็เลยรื้อแค่ห้องพัก
‪นอกจากมาม่าซู ผมจำได้ว่ามีอีกสองคน
‪คนแก่กับนักศึกษา
‪อยู่ไหนล่ะ
‪ไอโกะออกแล้ว
‪อาจี้มีธุระที่บ้าน ก็เลยลาหยุด
‪คือว่า…
‪อาจี้ติดหนี้พวกมาเฟียอยู่
‪พวกนั้นเพิ่งมาทวงเงินที่คลับ
‪พูดไม่ได้เหรอ
‪ฉันก็ต้องกินนะ
‪อะไร
‪ไม่ต้องกังวล
‪วางใจได้ เราต้องเจอเงินแน่
‪คิดว่าฉันห่วงเงินเหรอ
‪งั้นอะไรล่ะ
‪ฉันไม่อยากสงสัยคนใน
‪ใช่ว่าทุกคนจะซื่อสัตย์เหมือนคุณ
‪พอแล้วๆ
‪ปีนี้คงเป็นปีชงของฉัน
‪เกิดเรื่องไม่หยุดหย่อน
‪บ้าจริง ขอพักหน่อยไม่ได้เหรอ
‪เดี๋ยวพาไปสิงเทียนกง
‪จะได้ช่วยให้หายฟุ้งซ่านด้วย
‪ฉันไม่ได้กลัว
‪จะเข้าไปแล้วนะคะ
‪คุณนากามูระยังไม่กลับมาค่ะ
‪ฉันรู้
‪ช่วยถือหน่อย
‪ฉันนัดกับเขาไว้แล้ว
‪ก่อนเขากลับญี่ปุ่น
‪ฉันจะทำอาหารเลี้ยงส่ง
‪ไม่ว่าสามปีหรือห้าปี
‪เจอลมหรือหิมะต้องอดทน
‪ที่รัก ถ้าหากเข้าใจกัน
‪ช่วยอดทนหน่อย
‪ผู้หญิงไม่ได้ไร้ความกล้าหาญ
‪พวกเธอกล้ำกลืนฝืนน้ำตาเอาไว้
‪ไม่มีใครรับรู้ถึงความเจ็บปวด
‪ลิซ่า ยังไม่กลับเหรอ
‪ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ
‪อาจี้ มาได้ยังไง
‪ลิซ่าให้ฉันเข้ามาค่ะ
‪คุณบอกว่าชอบหัวไชเท้าดองของฉันนี่นา
‪ฉันเอามาหลายกระป๋อง
‪ลองชิมก่อนสิคะ
‪นี่ค่ะ
‪ฉันทำมื้อดึกไว้ด้วย
‪อยากเลี้ยงส่งคุณน่ะ
‪ไม่เห็นต้องลำบากเลย
‪เราสนิทกันขนาดนี้
‪ยังมาเกรงใจอะไรอีก
‪ผ่อนคลายหน่อยน่า
‪นี่มื้อค่ำกับเพื่อนเก่านะ
‪อร่อยไหมคะ
‪ครับ อร่อยดี
‪มาๆ กินกุ้งหน่อย
‪กุ้งนี่ของถนัดฉันเลย
‪ที่ญี่ปุ่นหาไม่ได้หรอกนะ
‪นี่ค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪กินซุปหมดแล้วเหรอ
‪งั้นอีกถ้วย
‪พอแล้วครับ
‪ฉันจะเติมแล้ววางไว้ข้างๆ
‪อยากกินเมื่อไหร่ก็กินได้เลย
‪กินกุ้งก่อนสิ
‪ทำไมร้อนจัง
‪นั่นสิคะ ร้อนมาก
‪สงสัยพรุ่งนี้ฝนคงตก
‪คุณนากามูระ เหงื่อออกเยอะเลย
‪มาๆ ฉันเช็ดให้ค่ะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ฉันช่วยเช็ดค่ะ
‪ทำไมเหงื่อออกเยอะจัง
‪ดูสิ ขนาดตรงนี้ยังเปียก
‪ร้อนใช่ไหมคะ
‪หยดเข้าข้างในแล้ว มาๆ
‪เหงื่อท่วมเลย
‪เสื้อคุณเปียกแล้ว ฉันเช็ดให้
‪มา
‪คุณนากามูระ
‪ฉันชอบคุณจริงๆ นะ
‪หอมจัง
‪ตื่นแล้วเหรอ
‪เอากาแฟไหม
‪ซู
‪เธอ…
‪คุณนากามูระไปทำงานแล้ว
‪เขาบอกว่าพอคุณตื่นแล้ว
‪ให้ฉันเชิญกลับ
‪แต่เมื่อคืน…
‪เรื่องเมื่อคืน
‪เขาขอโทษฉันแล้ว
‪ขอโทษเหรอ
‪คุณทอดกายให้เขา
‪คุณนากามูระควบคุมตัวเองไม่ได้
‪เขาขอโทษฉันแล้ว
‪แต่ฉันเข้าใจ
‪ฉันให้อภัยเขา แล้วก็คุณด้วย
‪เขาจะทำอะไรกับฉันก็ได้
‪ทำไมต้องขอโทษคุณด้วย
‪ไม่รู้เหรอว่าเขาจะพาฉันกลับญี่ปุ่น
‪อะไรนะ
‪คุณนากามูระสารภาพรักกับฉัน
‪บอกว่ายอมรับทุกอย่างที่ฉันเป็น
‪ฉันประทับใจมาก
‪ก็เลยตกลง
‪วันนี้ฉันมา
‪เพื่อช่วยเขาจัดข้าวของ
‪ที่เราจะส่งกลับไป
‪คุณล้อเล่นใช่ไหม
‪ฉันล้อเล่นหรือเปล่า
‪เดี๋ยวก็รู้
‪โชคดีที่วันนั้นเอาเงินมา
‪ตำรวจมองว่าเป็นการลักทรัพย์
‪ทำไงดีล่ะ
‪ในนี้ก็ไม่มี
‪ผมเป็นใคร
‪ถ้าไม่มีสมอง
‪คุณจะตกหลุมรักไหมล่ะ
‪แต่ว่า
‪ผมยังเป็นห่วงเรื่องมาม่าซู
‪เธอคงไม่โง่เอาของไปทิ้งหรอกนะ
‪ฉันรู้ว่าเธอเป็นยังไง
‪ถ้าเธอคิดจะเล่นงานฉันจริง
‪เธอกัดไม่ปล่อยแน่
‪งั้นของก็คงอยู่ในบ้านเธอสินะ
‪ฉันเอง
‪นานๆ ทีจะมาตรงเวลา
‪สวัสดีครับ คุณน้า
‪- อือ ‪- พ่อ
‪- คุณลุง ‪- อือ
‪- คุณตา ‪- ไง
‪ไม่เจอกันนาน จือเหวยสูงขึ้นอีกแล้ว
‪- คุณยาย ‪- เด็กดี
‪ยายยังต้องทำอีกจาน
‪เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว
‪ดูสิๆ
‪หล่อเหลาเอาการ
‪สูงมากเลย
‪สูงกว่าลุงแล้ว
‪มากันเองเหรอ
‪ใช่ค่ะ
‪- พ่อ ‪- จือเหวย
‪พ่อครับ ผมมาแล้ว
‪ขอโทษทุกคนด้วย
‪ผมวนหาที่จอดรถอยู่
‪ก็เลยมาสาย ขอโทษครับ
‪นี่มันอะไรกัน
‪ไหนว่ามาเลี้ยงส่งพี่กลับอเมริกา
‪คนนอกมาได้ไง
‪เลี้ยงส่งฉันจริงๆ
‪แต่ไม่มีคนนอกนี่
‪อวี่หนง อย่าโทษพี่ใหญ่เลย
‪วันนี้ผมเป็นคนนัดเอง
‪ถ้าบอกก่อน คุณคงไม่มาแน่
‪ก็เลยขอพี่ไว้
‪มาๆ กินข้าวๆ
‪- กินข้าว ‪- พ่อคะ กินข้าว
‪แม่ เส่าเฉียงมาแล้ว กินข้าวกัน
‪แม่ครับ ซุปไก่ร้านนี้ดังมาก
‪ต้องจองไว้ก่อน
‪- ไม่ต้องๆ เธอกินเถอะ ‪- ลองชิมดู
‪จริงสิ พ่อ
‪ไม้เท้าใช้สะดวกไหมครับ
‪อือ
‪ไม้เท้านั่นแพงไหม
‪ตอนแรกพ่อไม่กล้าใช้เลยนะ
‪เล็กน้อยครับ
‪แค่พ่อถูกใจก็พอแล้ว
‪เส่าเฉียง ครั้งก่อนที่คุยกัน
‪คุณบอกว่าบริษัทคุณนำเข้าอะไรนะ
‪ตอนนี้ที่ทำกำไรสูงสุด
‪คือการนำเข้าของใช้ประจำวัน
‪แล้วก็ผลิตสินค้าไฮเทค
‪เช่น พวกวงจรกับชิป
‪จริงสิ บริษัทเราเพิ่งรับผลิตสินค้า
‪อย่างพวกรองเท้า
‪กับอุปกรณ์กีฬา
‪ผมไปเจอโรงงานทางใต้ที่ทำงานมีคุณภาพน่ะครับ
‪ฟังดูดีนะ
‪ไว้มาร่วมงานกัน
‪ได้สิครับ เราครอบครัวเดียวกัน
‪ไม่สิ ผมต้องฝากตัวกับพี่มากกว่า
‪แน่นอนๆ
‪มาๆ ดื่มหน่อย
‪ทำอะไรน่ะ
‪คุณต้องการอะไร
‪ผมเปล่า คุณสิต้องการอะไร
‪คุณเบี้ยวนัดหย่าฉัน
‪แอบเอาใจครอบครัวฉัน
‪แล้วหลอกให้ฉันกับจือเหวยมา
‪ต้องมีอะไรแน่
‪ได้ บอกก็ได้ ผมมีเป้าหมายจริงๆ
‪บอกแล้วไงว่าผมอยากชดเชยให้คุณกับจือเหวย
‪ฉันก็บอกแล้ว
‪ชาตินี้คุณไม่มีสิทธิ์
‪คุณทำลายช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของฉัน
‪จะเอาอะไรมาชดเชย
‪ผมทำผิดต่อคุณ
‪ถึงได้พยายามเต็มที่
‪ผมกลับมาพร้อมเงิน
‪ขอเพียงคุณยินดี
‪ชีวิตที่เหลือ
‪คุณจะอยู่อย่างสุขสบาย
‪อวี่หนง
‪คนเราเมื่อทำพลาดแล้ว
‪ชาตินี้ไม่ควรได้รับการอภัยเหรอ
‪ชาตินี้อย่าได้หวัง
‪ผมสมควรถูกลงโทษ
‪คุณทำแบบนี้กับผม ผม…
‪ผมเข้าใจดี
‪ผมยอมรับได้
‪ถ้าคุณอยากชดเชยให้เราจริง
‪ก็อย่ามายุ่งกับเราอีก
‪ขอเวลาหน่อย
‪ผมจะพิสูจน์ให้เห็นเอง
‪เรายังมีโอกาสปรับความเข้าใจกันอีกเยอะ
‪หมายความว่าไง
‪ใครอยากปรับไม่ทราบ
‪เส่าเฉียง มาดื่มชากัน
‪ไป
‪มีเหตุผลอะไรมาสงสัยฉัน
‪นี่มันอะไรกัน
‪เป็นหนี้แล้วต้องเป็นโจรเหรอ
‪งั้นที่ไหนๆ ก็มีแต่โจรแล้ว ไม่ไปจับล่ะ
‪ไม่ใช่ครับ คุณจี้
‪คืองี้
‪ทุกคนในคลับคุณ
‪ก็ถูกสอบถามเหมือนกัน
‪แต่วันนั้นคุณไม่อยู่
‪เราถึงต้องเชิญมานี่
‪คิดว่าฉันโง่เหรอ
‪สงสัยฉันชัดๆ
‪ไม่งั้นจะถามเรื่องเจ้าหนี้ทำไม
‪ขอบอกเลย
‪ถึงฉันจนก็ไม่ทำเรื่องไร้ยางอายแบบนั้น
‪ระวังท่าทีหน่อย
‪ทุกคนก็ต้องทำตามขั้นตอน
‪ขั้นตอนเหรอ
‪ตำรวจมัวทำอะไรอยู่
‪แทนที่จะไปสอบคนที่สมควรถูกจับ
‪ดันมาสงสัยผู้หญิงดีๆ อย่างฉัน
‪มา สูบบุหรี่หน่อย
‪เอาอันนั้น
‪ได้
‪นี่ครับ
‪คุณพูดถึงคนที่สมควรถูกจับ
‪มันยังไงครับ
‪หวังอ้ายเหลียน
‪ยัยนี่ต่างหากที่น่าสงสัย
‪เธอถูกไล่ออก
‪เธอกลับมาแก้แค้น
‪คุณเคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้ไหม
‪ยังจะกล้าเรียกตัวเองว่าตำรวจ
‪(สำเนาบทสัมภาษณ์)
‪(วันที่ 6 ตุลาคม 1988 วันเกิดเหตุ)
‪พอทราบไหมว่า
‪ช่วงนี้ลูกสาวคุณติดต่อกับใครบ้าง
‪เรื่องที่เธอทำงานในคลับ
‪ฉันยังเพิ่งรู้เลยค่ะ
‪ฉันไม่เข้าใจจริงๆ
‪ว่าเธอคิดอะไรอยู่
‪ยอมขายดีกว่ายอมจน
‪สังคมแบบนี้เราจะสอนเด็กยังไง
‪ครับ ถ้าได้เบาะแส
‪เราจะติดต่อไปทันที
‪ขอบคุณค่ะ
‪เดี๋ยวเพื่อนผมจะบันทึกคำให้การของคุณ
‪ค่ะ
‪นั่งเถอะครับ
‪สวัสดีครับ สถานีตำรวจจงชาน
‪ครับ ได้
‪จะไปเดี๋ยวนี้
‪พี่เฉิง
‪ได้ผลชันสูตรเบื้องต้นแล้ว
‪(วันที่ 22 กันยายน 1988 ‪สองสัปดาห์ก่อนเกิดเหตุ)
‪พี่
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ดีมากครับ
‪เดือนหน้าก็ได้ออกมาแล้ว
‪ยินดีด้วย
‪ในที่สุดก็มีวันนี้
‪พอออกมาแล้ว
‪ก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ให้ดี
‪รู้ไหม
‪พี่
‪พี่มอบชีวิตให้ผม
‪ถ้าไม่ได้พี่
‪ผมคงตายไปนานแล้ว
‪ไว้เราไปกินข้าวกันนะ
‪ฉันก็อยากกินข้าวกับนายสักมื้อ
‪แต่ตอนนายออกมา
‪พี่คงไม่อยู่แล้ว
‪พี่จะไปไหน
‪ญี่ปุ่น
‪ไปญี่ปุ่นเหรอ
‪อยู่ที่นี่มา 30 กว่าปี
‪ก็น่าจะย้ายไปที่อื่น
‪แล้วใช้ชีวิตอีกแบบบ้าง
‪แต่ไม่ว่าเราจะได้เจอกันอีกไหม
‪เราก็ต้องดูแลตัวเอง
‪ดีจังเลย
‪ยินดีต้อนรับครับ
‪- ยินดีต้อนรับค่ะ ‪- ยินดีต้อนรับค่ะ
‪ทำไมมาจากทางนั้นล่ะ
‪ให้คุณครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪สวัสดีครับ ทุกคน ขอโทษที่รบกวน
‪วันนี้เป็นวันสำคัญในชีวิตผม
‪เพราะว่า
‪ผมจะขอคุณซูชิ่งอี๋แต่งงานครับ
‪ผมอยากให้ทุกคนที่นี่เป็นพยาน
‪ผมเป็นส่วนหนึ่งในอดีตของคุณไม่ได้
‪แต่ในอนาคต
‪ไม่ว่าสุขหรือเศร้า
‪ผมจะอยู่ด้วยเสมอ
‪ซู
‪แต่งงานกับผมได้ไหมครับ
‪แหวนเพชรเม็ดเบ้อเริ่ม
‪ตอบตกลงเลย
‪ตกลงเลย
‪- ตกลง ‪- แต่งเลย
‪แต่งเลยๆ
‪ตอบตกลงสิ
‪อือ
‪เปิดเหล้าที่ดีที่สุดในคลับ
‪ผมขอเลี้ยงทุกโต๊ะเลยครับ
‪คุณนากามูระเลี้ยงเหล้าทุกคนค่ะ
‪ยินดีด้วย
‪- ยินดีด้วยค่ะ ‪- ยินดีด้วย
‪ยินดีด้วย
‪- ยินดีด้วย ‪- ยินดีด้วย
‪ยินดีด้วย
‪- ยินดีด้วยค่ะ ‪- ยินดีด้วย
‪ยินดีด้วย
‪พายุไต้ฝุ่นที่มาพร้อมฝนฟ้าคะนอง ‪มักก่อให้เกิดภัยพิบัติใหญ่
‪หน่วยดับเพลิงออกคำเตือน
‪ให้ผู้อยู่อาศัยในพื้นที่ลุ่มหรือใกล้แม่น้ำ
‪เฝ้าระวังระดับน้ำเป็นพิเศษ
‪หากมีเหตุฉุกเฉิน ‪ให้แจ้ง 911 เพื่อขอความช่วยเหลือทันที
‪ฝนที่ตกหนักทุกปีตามฤดูกาลและพายุไต้ฝุ่น
‪ทำให้ปริมาณน้ำฝนในภาคเหนือ ‪เพิ่มสูงกว่า 450 มิลลิเมตร
‪และทำให้ไทเปกลายเป็นเขตน้ำท่วม
‪ประชากรในไทเปเอง
‪ก็สูญเสียมหาศาลจากเหตุอุทกภัย
‪หลังเผชิญไต้ฝุ่นลินน์ปีที่แล้ว
‪ทางการจึงออกมาตรการป้องกันน้ำท่วม
‪บนถนนที่น้ำท่วมขังง่ายในไทเป
‪เช่น ถนนหมินเชิงตะวันออกและถนนฟู่จิ่น
‪ด้วยการขุดลอกและขยายท่อระบายน้ำ
‪รวมถึงเสริมทางระบายลงแม่น้ำ
‪เช่น แม่น้ำตั้นสุ่ยและแม่น้ำจีหลง
‪ทางการชี้แจงว่า
‪น้ำที่ท่วมทุกปี
‪โดยมากเกิดจากความล้มเหลวของเขื่อน
‪กำแพงป้องกัน และสถานีสูบน้ำ
‪ดังนั้นในปีนี้…
‪เป็นอะไร
‪ไปซื้อบุหรี่จนตัวเปียกโชก
‪บุหรี่ก็ชุ่มหมด
‪ฝนตกหนักน่าดู
‪วันนี้จะมีลูกค้ามาเหรอ
‪อากาศแบบนี้น่าจะปิดคลับสักคืน
‪อะไรสำคัญกว่ากัน เงินหรือชีวิต
‪วันนี้มาม่าซูทำงานวันสุดท้าย
‪ไม่เศร้ากันเหรอ
‪มีอะไรให้เศร้าด้วยเหรอ
‪เธอไปก็ดีแล้ว
‪ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก
‪เลิกแย่งเนื้อฉันสักที
‪ห้องพักคนแน่นขนาดนี้
‪หายไปสักคนก็ดี
‪มาม่าโรส
‪ผมว่าวันนี้ไม่มีลูกค้าแล้วล่ะ
‪เรามาสนุกกันเองดีกว่า
‪เป็นการเลี้ยงส่งมาม่าซูด้วย
‪คุณว่าดีไหม
‪แล้วแต่เลย
‪ฉันได้หมด
‪นานๆ ทีจะไม่มีลูกค้า
‪เหมือนเราเช่าทั้งคลับเลยเนอะ
‪นั่นสิๆ
‪มาถ่ายรูปหมู่กันก่อนเถอะ
‪วันนี้ผมเอากล้องมาด้วย ดีไหม
‪- เดี๋ยวไปเอามา ‪- ดีเลย
‪ยินดีต้อนรับค่ะ
‪- ยินดีต้อนรับค่ะ ‪- ยินดีต้อนรับ
‪ไง
‪ไอโกะ มาได้ยังไงเนี่ย
‪วันนี้มาม่าซูทำงานวันสุดท้าย
‪ฉันต้องมาส่งอยู่แล้ว
‪ขอแก้ว
‪ไหนๆ ก็อยู่พร้อมหน้า
‪มีบางอย่าง
‪ที่ฉันอยากบอกทุกคน
‪หกปีก่อน
‪ตอนมาแสงสกาวครั้งแรก
‪ฉันก็เริ่มจากเป็นสาวบาร์
‪สุดท้ายกลายเป็นมาม่าซัง
‪ระหว่างนั้น
‪มีสาวบาร์ผลัดเปลี่ยนกันมา
‪ไม่ง่ายเลยกว่าคลับจะมาถึงจุดนี้
‪ก็เลยหวังว่าพอฉันไปแล้ว
‪ทุกคนจะสมัครสมาน
‪สามัคคีกันช่วยมาม่าโรส
‪ให้แสงสกาวเจริญยิ่งๆ ขึ้นไป
‪ดื่มให้ทุกคน
‪ฉันรู้ว่าฉันทิ้งแสงสกาวไปญี่ปุ่น
‪ทำให้เธอไม่พอใจ
‪แต่ชีวิตก็แบบนี้
‪งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา
‪เธอน่าจะเข้าใจดีที่สุดนะ
‪ดื่มให้เธอ
‪เพื่อนรักของฉัน
‪ขอบคุณที่คอยดูแลฉัน
‪มาตั้งครึ่งชีวิต
‪ถึงได้มีฉันในวันนี้
‪มา ทุกคน เร็วเข้า
‪ไอโกะก็มาด้วยเหรอ
‪รวมญาติครั้งใหญ่
‪มาถ่ายรูปกันเถอะ
‪มาม่าซูอยู่นี่เป็นคืนสุดท้าย
‪ต้องถ่ายไว้เป็นที่ระลึก
‪เร็วเข้า มาๆ
‪- มาม่าโรสด้วย ‪- ไอโกะ
‪อาจี้ มาเร็ว
‪ชิดกันหน่อย เอาล่ะนะ
‪ห้า
‪สี่
‪สาม
‪สอง
‪หนึ่ง
‪(วันที่ 6 ตุลาคม 1988 วันเกิดเหตุ)
‪ดูจากการแข็งตัว
‪และอุณหภูมิของร่างกาย
‪ผู้ตายเสียชีวิต
‪ช่วงเที่ยงคืนถึงตีสี่ของเมื่อวาน
‪ส่วนสาเหตุการตาย…
‪ข้อสรุปเบื้องต้น
‪คือมีเลือดคั่งในกะโหลกศีรษะ
‪ผู้ตายถูกตีที่ท้ายทอย
‪ด้วยอาวุธที่แข็งหรือทื่อ
‪ผมว่า
‪นี่เป็นคดีฆาตกรรมครับ
‪ซูชิ่งอี๋
‪ซูชิ่งอี๋…
‪คำบรรยายโดย: ฐิตา วีระมนทนาศักดิ์