Cześć.
Jak tu weszłaś?
Czego chcesz?
To byłaś ty, prawda?
O czym ty mówisz?
Zrobiłaś zdjęcia.
Powiedziałaś mojej mamie.
Wynoś się z mojego domu
albo wezwę policję.
Dałam kompromitujące cię zdjęcia
pani Rose.
Dlatego ty dałaś kompromitujące mnie zdjęcia
mojej matce.
Sprytna jesteś.
Czego dokładnie chcesz?
Czego chcę?
Sama nie wiem.
Ciekawe, kiedy zapłacisz za to,
co zrobiłaś.
Kiedy ludzie robią złe rzeczy,
zawsze dostają to, na co zasługują.
Prawda?
Zawsze.
Prędzej czy później.
SERIAL NETFLIX
13 WRZEŚNIA 1988 ROKU MIESIĄC PRZED ZDARZENIEM
Panie Nakamura.
Proszę wejść.
Sue, wszystko w porządku?
Tak.
Poszedłem do klubu,
ale powiedzieli, że źle się czujesz
i od kilku dni odpoczywasz w domu.
Pomyślałem,
że cię odwiedzę.
Dziękuję.
Przepraszam. Nie za późno?
Nie, proszę wejść.
Dobry wieczór, panie Nakamura.
Aiko, co za niespodzianka.
Tak.
Przyszłam do pani Sue.
Pani Sue ma szczęście.
Jest miła i troskliwa.
Wszyscy ją lubią.
Śmiało.
Tak.
Nie będę wam przeszkadzać.
Proszę odpoczywać.
Życzę zdrowia.
Proszę.
Nie trzeba.
Ja to zrobię.
Dziękuję za troskę.
Przyjechałeś aż tutaj. Przepraszam.
To było niegrzeczne z mojej strony, ale chciałem cię zobaczyć.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Oczywiście, że nie.
Za kilka dni wracasz do domu.
Spakowałeś się już?
Jestem w trakcie.
Ale kilku spraw jeszcze nie rozstrzygnęliśmy.
Panie Nakamura.
Jeśli mogę w czymś pomóc,
to mi powiedz.
Gdy tu przyleciałem,
byłem całkiem sam.
Czułem się samotny.
Nieznane miejsce
i obcy ludzie.
Brakowało mi kontaktu z domem.
Czasami
zapominałem, kim jestem.
A potem w Świetle poznałem ciebie.
Nie wiem czemu.
Gdy jestem z tobą,
zawsze czuję się swobodnie i spokojnie.
Mam wrażenie,
że zawsze rozumiesz, co mówię.
Czy teraz też rozumiesz,
co chcę powiedzieć?
Nie szukam wrażeń.
Teraz
pragnę tylko stałej towarzyszki.
Takie jest życie.
Któż z nas nie ma żadnych blizn?
Przeszłość
jest częścią ciebie.
Sue.
Czy zechciałabyś
rozważyć zostanie moją towarzyszką?
Dziękuję.
OTWARTE
AKADEMIK
Dziękuję.
Co chcesz na lunch?
Jeszcze nie wiem. Później zdecyduję.
Nie wiesz…
Przechodziłem obok dziekanatu.
Widziałem Wang Ai-lien z twojej grupy.
Bierze urlop dziekański.
Oczywiście.
Dobrze zarabia w Tiaotongu.
Nie potrzebuje dyplomu.
Wang…
Przeprowadzasz się?
Coś się stało? Ponoć robisz sobie przerwę.
I się przeprowadzasz?
To dlatego, że jestem chora.
To znaczy?
Sam mówiłeś, że jestem chora.
I za to właśnie
spotyka mnie kara.
O czym ty mówisz?
Mówisz zagadkami.
Nie wiem, o co ci chodzi.
Podziękuj swojej ukochanej Su Ching-yi.
Powiedziała mojej mamie, że pracuję w Świetle.
A ona się mnie wyrzekła.
Nie mam domu ani pracy.
Nie wiem, gdzie zjem następny posiłek.
Tak.
Byłam zbyt pewna siebie.
Nie powinnam była zadzierać z Su Ching-yi.
Sama jestem sobie winna.
Zadowolony jesteś?
Pewnie cię to bawi.
Możesz się śmiać.
Na co czekasz?
Ktoś tu jest.
Kim jesteś?
Ya-ya?
Co to za strój?
Pani Rose powiedziała,
że mogę zacząć już dziś.
Dziwnie to wygląda?
Masz za mocny makijaż.
I co ty masz na głowie?
Nie lepiej wiązać włosy wysoko?
Nie…
Jeszcze można to zmienić.
Zajmę się tym.
Kto cię nauczył tak się malować?
- Hsiao-hao. - Nic dziwnego.
Mówił, że im ciemniejszy cień, tym lepiej.
Co to za bałagan?
To…
Kiedy wychodziłam wczoraj z Rose,
było posprzątane.
Ktoś się włamał?
Wezwać policję
czy czekamy na panią Rose?
Zadzwonię do Ah-ty.
Sprawdźcie, czy nic nie zginęło.
Przepraszam, ale mamy dziś w klubie małe problemy.
Otwieramy później.
Ile później?
Jakieś dwie godziny.
Dwie godziny?
Nieważne.
Chodźmy stąd.
Tutaj są lepsze szefowe.
Ale…
Chodźmy stąd.
Przepraszamy!
Cholera, nie ma sensu robić zdjęć.
Wszystko już posprzątali.
Nie codziennie nas okradają.
Nie wiedzieliśmy, że mamy nie sprzątać.
Wiesz, ile tu było pieniędzy?
Dochody z jakichś dwóch tygodni.
Zginęło coś poza pieniędzmi?
Chyba nie.
Wen-cheng.
Brak śladów włamania.
Żadnych zbitych drzwi i okien.
Tylko naświetle było otwarte,
ale wątpię, żeby przez nie weszli.
Czy to mógł być ktoś z wewnątrz?
Nie wysuwaj absurdalnych oskarżeń
bez dowodów.
Splądrowali inne pomieszczenia?
Nie.
Mieli jasny cel.
Zwykle nie zostawiamy niczego cennego
w salonie ani szafkach.
Czemu nie otworzyli sejfu, tylko grzebali nam w rzeczach?
Bali się podejrzeń.
Upozorowali włamanie osoby z zewnątrz.
Ale albo są głupi,
albo mieli za mało czasu.
Dlatego przeszukali tylko salon.
Poza panią Sue powinny być tu jeszcze dwie panie.
Ta stara i studentka.
Gdzie są?
Aiko już tu nie pracuje.
Ah-chi miała sprawy rodzinne. Wzięła wolne.
Właściwie to…
Ah-chi jest winna pieniądze triadom.
Byli nawet ostatnio w klubie.
Miałam nie mówić?
Ale byłam głodna.
Co?
Po co te nerwy?
Nie martw się. Odzyskamy te pieniądze.
Myślisz, że obchodzą mnie pieniądze?
To o co chodzi?
Nie lubię podejrzewać pracowników klubu.
Nie wszyscy mają tak czyste sumienie.
Wystarczy.
To musi być mój zły rok.
Ciągle coś się dzieje.
No błagam! Mam dość.
Później pojedziemy do Hsing Tian Kong.
To cię uspokoić.
Nie boję się.
Wchodzę!
Pan Nakamura jeszcze nie wrócił!
Wiem.
Potrzymaj to.
Uzgodniliśmy,
że ugotuję mu pożegnalną kolację
przed wyjazdem do Japonii.
Czy przez trzy, czy pięć lat
Czy wiatr, czy mróz, musisz wytrzymać
Ukochany, jeśli rozumiesz
Wytrzymaj jeszcze trochę
Kobietom nie brakuje ikry
Połykają łzy
Nikt nie wie, jak cierpią
Lisa, wciąż tu jesteś?
Witaj w domu.
Ah-chi, co tu robisz?
Lisa mnie wpuściła.
Nie mówiłeś, że lubisz moją marynowaną rzodkiew?
Przyniosłam kilka puszek.
Najpierw spróbuj.
Proszę.
Mam też przekąski.
Chciałam się pożegnać.
Nie musisz tego robić.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Coś ty taki poważny?
Spokojnie.
To kolacja dwojga starych przyjaciół.
Dobre?
Tak.
Spróbuj krewetek.
To moja specjalność.
Nie znajdziesz takich w Japonii.
Proszę.
Dziękuję.
Zjadłeś zupę?
Zjedz dolewkę.
Mam dość.
Naleję i zostawię na boku.
Możesz zjeść, kiedy zechcesz.
Najpierw krewetki.
Czemu jest tak gorąco?
Wiem. Strasznie.
Jutro może padać.
Bardzo się pocisz.
Wytrę cię.
Nie trzeba.
Żaden problem.
Czemu się tak pocisz?
Nawet ta część jest mokra.
Gorąco, co?
Pot spływa ci za koszulę. Proszę.
Ale się spociłeś.
Masz przemoczone ubrania. Wytrę to.
Proszę.
Panie Nakamura.
Bardzo cię lubię.
Ładnie pachnie.
Nie śpisz?
Chcesz kawy?
Sue?
Ty…
Pan Nakamura wyszedł do pracy.
Prosił, żebym cię wyprosiła,
jak się obudzisz.
Ale wczoraj…
Przeprosił mnie
za wczoraj.
Przeprosił?
Rzuciłaś się na niego.
Stracił nad sobą kontrolę.
Przeprosił mnie.
Ale ja to rozumiem.
Wybaczyłam i jemu, i tobie.
Może ze mną zrobić, co zechce.
Czemu potrzebuje twojego przebaczenia?
Przecież zabiera mnie do Japonii.
Co?
Pan Nakamura wyznał mi swoje uczucia.
Powiedział, że akceptuje mnie taką, jaką jestem.
Wzruszyłam się.
Więc się zgodziłam.
Przyszłam tu dziś
pomóc mu spakować rzeczy,
które tam wyślemy.
Żartujesz sobie?
Żartuję?
Zobaczysz.
Dobrze, że zabraliśmy te pieniądze.
Policja uznała to za włamanie.
Co robimy?
Tu też go nie ma.
Kim jestem?
Gdybym nie był mądry,
nie rozkochałbym cię w sobie.
Ale
martwi mnie pani Sue.
Nie byłaby tak głupia, żeby to wyrzucić, co?
Znam ją.
Jeśli coś na mnie ma,
nie odczepi się.
Czyli trzyma to w domu?
Otworzę.
W samą porę. Jak nigdy.
Cześć, ciociu.
- Cześć. - Tato.
- Wujku. - Cześć.
- Dziadku. - Cześć.
Dawno się nie widzieliśmy. Tzu-wei znów urósł.
- Babciu. - Dobry chłopiec.
Już kończę gotować.
Niedługo będzie gotowe.
No proszę.
Przystojniak.
Jesteś taki wysoki.
Wyższy ode mnie.
Przyjechaliście sami?
Tak.
- Tato. - Tzu-wei.
Jestem, ojcze.
Przepraszam was.
Szukałem miejsca do zaparkowania.
Przez to się spóźniłem. Przepraszam.
Co się dzieje?
To nie twoja impreza pożegnalna?
Co tu robi ktoś obcy?
Tak, to impreza pożegnalna.
Nikt tu nie jest obcy.
Yu-nung, nie wiń go.
Zorganizowałem to spotkanie.
Nie przyszłabyś, gdybyś znała prawdę.
Poprosiłem, żeby nic ci nie mówił.
Zjedzmy.
- Jedzmy. - Zjedzmy, tato.
Mamo, Shao-chiang przyszedł. Zjedzmy.
To miejsce słynie z rosołu drobiowego.
Trzeba rezerwować stolik.
- Nie, ty wypij. - Spróbuj.
Tak, ojcze.
Wygodnie ci z tą laską?
Tak.
Była droga?
Na początku nie chciał jej używać.
Nie była droga.
Najważniejsze, że ojcu się podoba.
Shao-chiang, ostatnio, gdy rozmawialiśmy,
mówiłeś, że co importujesz?
Najbardziej zyskowny
jest import rzeczy codziennego użytku.
Działamy też w nowych technologiach.
Układy scalone, czipy i tak dalej.
Ostatnio mamy też produkty OEM,
takie jak buty
i sprzęt sportowy.
Na południu jest dobra fabryka.
Brzmi nieźle.
Musimy kiedyś podjąć współpracę.
Oczywiście. Jesteśmy rodziną.
Musisz o mnie zadbać.
Oczywiście.
Chodź, napij się.
Co robisz?
Czego chcesz?
Niczego. A ty?
Wystawiłeś mnie w sądzie,
podlizujesz się mojej rodzinie
i podstępem nas tu zwabiłeś.
Musisz czegoś chcieć.
Dobra, powiem. Chcę czegoś.
Mówiłem ci. Chcę zrekompensować się tobie i Tzu-weiowi.
Ja też ci mówiłam.
Nie zasługujesz na to.
Zniszczyłeś najlepsze lata mojego życia.
Jak mi to wynagrodzisz?
Źle postąpiłem.
Dlatego tak się staram.
Wróciłem z pieniędzmi.
Jeśli tylko zechcesz,
możesz żyć wygodnie
do końca życia.
Yu-nung.
Popełniłem błąd.
Nie wybaczysz mi do końca życia?
Nie tego życia.
Zasługuję na karę.
Rozumiem,
dlaczego to robisz.
Pogodzę się z tym.
Naprawdę chcesz nam to wynagrodzić?
Zostaw nas w spokoju.
Daj mi trochę czasu.
Z czasem tego dowiodę.
Będzie jeszcze wiele okazji, żeby się dogadać.
Co masz na myśli?
Kto by chciał z tobą być?
Shao-chiang, chodź się napić herbaty.
Chodźmy.
Dlaczego mnie podejrzewacie?
Co się dzieje?
To, że mam długi, czyni mnie złodziejką?
Złodzieje są wszędzie. Czemu ich nie aresztujecie?
Nie, pani Chi.
Sytuacja wygląda tak.
Wszystkim w klubie
zadano te same pytania.
Nie było pani wtedy z nami.
Dlatego panią zaprosiliśmy.
Macie mnie za głupią?
Podejrzewacie mnie.
Po co inaczej pytalibyście mnie o lichwiarzy?
Mówię wam.
Jestem biedna, ale nie aż tak bezwstydna!
Proszę się opanować.
To procedura. Wszyscy przez nią przechodzą.
Procedura?
Co robi policja?
Zamiast przesłuchiwać tego, kogo powinniście aresztować,
podejrzewacie porządną kobietę.
Proszę sobie zapalić.
Wolę tego.
Dobrze.
Proszę.
Wspomniała pani o osobie, którą powinniśmy aresztować.
Kto to taki?
Wang Ai-lien.
Ona jest podejrzana.
Została zwolniona.
Nie przyszło wam do głowy,
że wróciła, żeby się zemścić?
I wy nazywacie się policjantami?
STENOGRAM ROZMOWY
6 PAŹDZIERNIKA 1988 ROKU DZIEŃ ZDARZENIA
Wie pani,
czy córka miała z kimś ostatnio bliski kontakt?
Niedawno dowiedziałam się,
że pracowała w klubie.
Nie rozumiem,
co ona sobie myśli.
Jeśli ta praca jest lepsza niż bieda,
jak mamy uczyć dzieci, co jest słuszne w społeczeństwie?
Skontaktujemy się z wami,
gdy się czegoś dowiemy.
Dziękuję.
Nasi koledzy spiszą zeznania.
Dobrze.
Proszę siadać.
Halo. Komisariat w Zhongshanie.
Tak. Dobrze.
Zaraz tam będę.
Wen-cheng.
Mamy wstępny raport z autopsji.
22 WRZEŚNIA 1988 ROKU DWA TYGODNIE PRZED ZDARZENIEM
Ching-yi.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wychodzę za miesiąc.
Gratulacje.
W końcu doczekałeś tego dnia.
Gdy już wyjdziesz,
zacznij nowe życie.
Dobrze?
Ching-yi.
Dałaś mi życie.
Gdyby nie ty,
już dawno bym nie żył.
Chodźmy na obiad, gdy wyjdę.
Chętnie poszłabym z tobą na obiad.
Niestety gdy wyjdziesz,
może mnie już tu nie być.
Dokąd jedziesz?
Do Japonii.
Jedziesz do Japonii?
Po ponad 30 latach tkwienia tu
chyba powinnam się wyprowadzić
i zacząć nowe życie.
Ale bez względu na to, czy się jeszcze spotkamy,
musimy o siebie dbać.
Świetnie.
Witamy!
- Witamy! - Witamy!
Czemu wszedłeś tamtędy?
To dla ciebie.
Dziękuję.
Witam wszystkich. Przepraszam za kłopot.
To ważny dzień w moim życiu.
Ponieważ…
zamierzam oświadczyć się pani Su Ching-yi.
Chciałbym, żebyście byli moimi świadkami.
Nie mogłem być częścią twojej przeszłości.
Ale przyszłości,
czy szczęśliwej, czy smutnej,
będę na pewno.
Sue,
wyjdziesz za mnie?
Jaki wielki pierścionek z brylantem!
Zgódź się!
- Tak! - Wyjdź za niego!
Powiedz „tak”!
Zgódź się!
Tak.
Otwórzcie najlepsze wino, jakie macie.
Dla każdego stolika. Na mój koszt.
Pan Nakamura stawia wszystkim po drinku!
Gratulacje!
- Gratulacje! - Gratulacje!
Gratulacje!
- Gratulacje! - Gratulacje!
Gratulacje!
- Gratulacje! - Gratulacje!
Gratulacje!
Po tajfunach i ulewnym deszczu często następuje katastrofa.
Strażacy wezwali mieszkańców
obszarów nizinnych i okolic rzek
do monitorowania poziomu wody.
W nagłych wypadkach proszę dzwonić na numer alarmowy.
Każdego roku w porze deszczowej
w północnych regionach spada ponad 450 milimetrów deszczu,
zamieniając Tajpej w strefę powodziową.
Mieszkańcy Tajpej również płacą
za powodzie ogromną cenę.
Po zeszłorocznym tajfunie Lynn,
żeby zapobiec zalaniu,
otwarto, poszerzono i oczyszczono kanały
przy ulicach, gdzie gromadzą się duże ilości wody,
takich jak Minsheng East, Fujin i innych.
Powiększono także kanały przeciwpowodziowe
prowadzące do rzek Danshui He i Keelung.
Ratusz zwrócił uwagę,
że przyczyną powodzi
są awarie wałów przeciwpowodziowych,
murów oporowych i przepompowni.
Tegoroczne…
Co się stało?
Cały przemokłem, kupując papierosy.
Papierosy też są zniszczone.
Strasznie leje.
Spodziewamy się dziś gości?
Powinniśmy zamknąć w taką pogodę.
Co jest ważniejsze? Pieniądze czy życie?
Dziś ostatni dzień pracy pani Sue.
Nie jest wam smutno?
Czym tu się smucić?
Lepiej, że już jej nie ma.
Nie chcę jej więcej widzieć!
Nie wyjadaj mi mięsa!
W salonie jest zbyt tłoczno.
Dobrze byłoby mieć więcej miejsca.
Pani Rose.
Wątpię, żeby dzisiaj przyszli jacyś klienci.
Może powinniśmy sami
pożegnać panią Sue.
Co wy na to?
To zależy od ciebie.
W porządku.
Rzadko kiedy nie ma klientów.
Jakbyśmy wynajęli cały klub.
Tak.
Najpierw zróbmy sobie zdjęcie.
Akurat mam ze sobą aparat. Co wy na to?
- Pójdę po niego. - Dobrze.
Witamy.
- Witamy. - Witamy.
Cześć.
Co cię tu sprowadza, Aiko?
To ostatni wieczór pani Sue.
Muszę ją pożegnać.
Szklanka.
Skoro się tu zebraliśmy,
chciałabym wam wszystkim
coś powiedzieć.
Sześć lat temu,
gdy zaczynałam pracę w Świetle,
byłam zwykłą hostessą.
A w końcu zostałam szefową.
W tym czasie
hostessy przychodziły i odchodziły.
Klub przeszedł długą drogę, żeby być tym, czym jest teraz.
Mam nadzieję, że gdy odejdę,
nadal będziecie współpracować
i dogadywać się z panią Rose.
Niech Światło rośnie w siłę.
Zdrowie wszystkich.
Zostawiam Światło i jadę do Japonii.
Wiem, że cię to smuci.
Ale życie
to nie jest niekończąca się impreza.
Rozumiesz, że tak będzie lepiej, prawda?
Twoje zdrowie.
Mojej najlepszej przyjaciółki.
Dzięki temu, że opiekowałaś się mną
przez pierwszą połowę życia,
jestem dziś tym, kim jestem.
Chodźcie. Szybko.
Ty też tu jesteś, Aiko?
Co za spotkanie.
Zróbmy sobie wspólne zdjęcie.
Dziś ostatni wieczór pani Sue.
Musimy mieć jakąś pamiątkę.
Chodźcie.
- Pani Rose też. - Aiko.
Ah-chi, chodź.
Stańcie bliżej siebie. Dobra.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
6 PAŹDZIERNIKA 1988 ROKU DZIEŃ ZDARZENIA
Stężenie pośmiertne
i temperatura ciała
wskazują, że zgon nastąpił
między północą a czwartą rano.
Przyczyna zgonu…
Wstępne wnioski sugerują
krwawienie śródczaszkowe spowodowane urazem.
Zmarła została uderzona w tył głowy
twardym lub tępym narzędziem.
Sugeruję
wszczęcie śledztwa w sprawie zabójstwa.
Su Ching-yi.
Su Ching-yi…
Napisy: Agnieszka Putek