W poprzednim odcinku...
To mój fartuch Dolly Parton.
Wiecie, że uwielbiam Dolly Parton.
To mój cel podcastowy.
Muszę to sobie wizualizować.
Chronić Calabasas!
Dziś na wysypisku Calabasas odbywa się protest.
Wkurza mnie widok ciężarówek.
Te mamy nie odpuszczą. Nie chcesz zadzierać z mamami.
- Udało się! - Tak!
Skończyłam prawo.
Teraz kolejny etap.
Od razu zaczynam zakuwanie do egzaminu,
ale stres mnie zżera, że poświęcam za mało czasu.
- Muszę już iść. - Dziękuję.
Pyta: „Mogę iść?”.
- Niech ją Bóg błogosławi. - Z Bogiem.
DOM KRIS
Cześć.
Cześć, Bridgette.
Jak się masz?
Latarka mi się włączyła.
Jestem... To 40.
Mamo.
Jestem taka podekscytowana i nie mogę w to uwierzyć.
Ale jutro lecę do Tennessee spotkać się z Dolly Parton.
Halo?
Nie tylko się z nią spotkam, ale wystąpi w moim podcaście.
Dziś pójdę do domu mamy,
bo ma dla mnie idealny strój na spotkanie z Dolly.
Opowiedz mi o Dolly.
Jest ikoną.
- Kocham ją. - Inspiracja.
Cudownie. Cieszę się razem z tobą.
Nie wierzę, że się zgodziła, bo to coś wielkiego.
Ten podcast to poważna sprawa.
Jestem wdzięczna i zaszczycona.
Ale w co się ubrać, u licha?
Wszystko już wybrałam.
- Pokażę ci. - Dobrze.
Dzieci śmieją się, że jestem kolekcjonerką.
Ale heloł.
Zgadnijcie, kto ma świetny strój vintage, bo go zachomikowałam?
Spójrz na ten strój.
- Założyłam ją na... - Jaka urocza.
...spotkanie z prezydentem Reaganem.
Przymierz tę kurtkę i powiedz mi, że to nie jest w stylu Dolly Parton.
- Spójrz. - To urocze.
Mogłabyś to założyć do koszulki.
Po pierwsze, w Tennessee jest chyba 40 stopni,
a na tę okazję za bardzo przypomina przebranie.
Proszę.
No proszę.
Wbiłaś się w to.
- Cudnie. - Raczej w tym nie usiądę.
Cóż.
To urocze, że wciąż masz ten strój.
Strój mojej mamy nie pasuje do tego podcastu,
ale znajdę idealny strój.
Spotkałam ją raz w domu Kathie Lee Gifford.
Denerwuję się, ale jestem podekscytowana.
- Tak. - A Malika pójdzie ze mną.
Denerwuję się, bo chcę okazać szacunek.
Nie chciałabym być niegrzeczna ani sprośna,
ale jestem w swoim własnym świecie.
- Do zobaczenia. - To małe Jezuski?
Tak.
Tak, włożyłam je do torebek.
Cześć, Khloé.
- Mamo. - Chcesz do torebki?
- Nie wiem... - Jak możesz odmówić Jezusowi?
Nie mogę odmówić Jezusowi.
Mam je wszędzie.
To Jezusek w czerwonym i Jezusek w czarnym stroju.
Mam ich setki, bo wkładam je za każdym razem, gdy pakuję walizkę.
Albo wkładam je do kieszeni, żeby Jezus był ze mną.
Wiesz, że Jezus jest z tobą bez tego maleństwa.
Wiem.
Ale to tylko symboliczny gest, który mnie uszczęśliwia.
Producentka: Jezusek pomaga ci w podróży utrzymywać stan zen?
Mogę z nim porozmawiać, gdy się wkurzę.
Nie wariuję i nie mówię: „Słuchaj, ty...”.
Ale mówię: „Proszę, daj mi trochę cierpliwości,
pomóż mi się uspokoić,
pomóż mi oddychać”.
Czasami sobie radzi.
A czasami po prostu wariuję.
Naprawdę wariujesz.
- Wiem. - Potrzebujesz dziś więcej leków?
Chyba tak.
Cześć.
WITAMY W CALABASAS
CIENIE DO POWIEK
Urocze, pamiętasz?
Jedna z moich ulubionych kolekcji.
- Urocza. - Cześć.
- Jesteś. - Cześć.
- Jesteście. - Wbijasz z przytupem.
- Jak się macie? - Tęskniłam.
Założę okulary.
- Jak tam? - Dobrze.
Scott i Kylie spotykają się dziś ze mną,
bo Kylie ma poważne problemy w domu.
Siadamy tu?
Możemy usiąść tutaj,
ale jak panna Kylie za długo siedzi na kanapie, to zasypia,
bo nie spała od kilku dni.
- Nie spałaś od kilku dni? - Mamy problem.
Ja mam problem.
- Co się dzieje? - Zgadza się.
Mój dom jest nawiedzony.
- Nie. - Potrzebuję twojej pomocy.
Mam ducha.
Wychodzi w nocy
i potrzebuję pomocy.
Zaczęło się od walenia.
- Dobrze. - Huk w ścianach.
Jak one brzmią? Jak garnek i patelnia?
- Może to pęknięta rura? - Jak pukanie do drzwi?
Nie, to...
- Seksualne? - Jak bęben?
- Jakby ktoś upadł. - Mój Boże.
- Takie bam! - Tak.
A potem zdarzają się losowo.
Albo jest to noc pełna wrażeń, albo nie.
Jeśli ktoś rozumie, że duch ma swój harmonogram, to właśnie ja.
W niektóre noce masz ochotę pogrzmocić, a w niektóre nie.
Producentka: Wciąż mówimy o duchu?
Nie wiem.
Pewnie jedno i drugie.
Nieważne.
Kiedy śpię, budzą mnie rzeczy spadające
- w łazience, w szafie. - Słucham?
Tak. Ludzie nie mogą tu nocować.
Kendall próbowała spać. Wyszła w środku nocy.
- Bo słyszała hałasy? - To było dla niej zbyt dziwne.
Producentka: Gadałaś z tym duchem?
Czasem szykuję się do snu
i mówię: „Nie dzisiaj”.
Ale chyba chce zwrócić moją uwagę i spędzić ze mną czas.
Ale ja nie chcę.
Cześć.
Możesz spać w moim pokoju?
MÓWI KENDALL
Nie. Co się dzieje?
Jakie masz doświadczenia w domu Kylie?
Dom Kylie jest w 100% nawiedzony.
Wchodzę do jej pokoju i mam dreszcze, albo czuję się, jakby ktoś był za mną.
Nie mogłam tego zrobić.
- Co? - Dziękuję.
Ariel próbował spać w moim domu. Obudziłam się, a jego nie było.
Powiedział: „Nie mogę tu być”.
- Ariel. - Tak, Ky Ky.
MÓWI ARIEL TEJADA
Chciałam, żebyś opowiedział o swoich doświadczeniach z nocowania u mnie w domu.
Mój Boże.
Wyszedłem o 3.00 w nocy,
bo bałem się, że coś zapuka w sufit.
Nie chciałem tam zostać. Napisałem do Kylie: „Muszę iść”.
Dobrze. Na razie.
Co teraz zrobimy?
Powinniśmy tam przenocować i pozbyć się ducha.
To jak Pogromcy duchów.
- Właśnie. - Weźmiemy plecaki.
- Kim są Pogromcy Duchów? - Wiesz, o czym mówię?
„Kto się boi tego ducha?”
- Dalej, Pogromcy Duchów, jak to leci. - Pogromcy Duchów.
Do kogo zadzwonisz? Co zrobisz?
- Pogromcy Duchów. - O tym mówię.
Do kogo zadzwonisz?
Do Ghostiego.
Jak się masz?
Dziękuję.
- Ekscytujące. - Bardzo.
Dziękuję, że przyszłaś.
- Nie przegapiłabym tego. - Cieszę się, że się dogadałyśmy.
To będzie krótka, urocza podróż.
Malika i ja wybieramy się do Tennessee
na spotkanie z moją idolką, Dolly Parton. Nie mogę się doczekać.
Denerwuję się.
Chcę brzmieć kompetentnie i wiedzieć, co robię.
Pamiętaj, że jesteś kompetentna.
Ale to stresujące.
Ciągle robią z nią wywiady.
Jest profesjonalistką, ale ty też.
To będzie dobra rozmowa.
Przerażające.
Bardzo się denerwuję.
Moje podcasty mają zwykle charakter rozmowy.
Nie chcę robić nic złego,
bo jestem zaszczycona, że mogę być w jej przestrzeni.
- Jedziemy do Tennessee. - Tak.
Zawsze chciałam tam pojechać.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Trochę mnie wkurza, że nie jestem tu na dłużej,
- bo chcę zobaczyć Tennessee. - Wiem.
- Jedziemy do Tennessee. - Racja.
Zrobimy to w krótkim czasie i będzie świetnie.
Nie czuję się, jakbym chciała wyjść wieczorem
przed wielkim podcastem,
kiedy muszę wstać o świcie.
Ale wyjdę, bo kiedy gdzieś idę,
jestem skupiona, mam dobrą energię.
Myślę też, że będzie fajnie. A kiedy wyjdę, będę zachwycona.
- Chodźmy. - Chodźmy, skarbie!
Co złego może się stać?
Nashville, nadchodzimy.
NASHVILLE, TENNESSEE
Nashville, Tennessee.
Pięknie, oświetlona ulica.
W Nashville aż huczy.
Jaki mamy dzień? Jest poniedziałek? To dobrze.
Broadway to jakbym była w Vegas Strip.
Jest super.
Jesteśmy gotowe. Zamierzamy szaleć.
Ale nie za bardzo, bo rano mam pracę.
Jesteś moją... ulubienicą!
Dziękuję.
Jestem osobą ambiwertyczną.
Potrafię być introwertyczna i ekstrawertyczna.
Chciałam się tylko przywitać. Witamy w Nashville!
Dziękuję.
Zależy, gdzie jestem, jaki mam nastrój.
Kocham was!
- Ale fajniej. - Szlag.
Nie chciałabym wpaść do dziury.
Dziękuję bardzo.
Nie mogę się powstrzymać przed kolejnym barem.
Wszystkiego najlepszego!
Halo? Kiedy wejdziesz między wrony...
Pierwszy raz w to gram.
Jeśli mi się uda, musisz wypić.
Nie będę tego piła.
Nie to. Wypij swojego drinka.
Po pierwsze, nie piję piwa.
Uczyłam się w domu. Nigdy nie poszłam na studia.
Przegapiłam te okazje.
Co ze mną nie tak?
Ale to zabawna gra.
Musimy to zrobić z sokiem i dziećmi.
Spodobałoby im się.
Można to zrobić, prawda?
Jeżdżą na byku.
Co takiego?
Nie.
Tak!
Dalej, Malika!
Najlepsze w niej jest to, że Malika jest gotowa na wszystko.
Żyj jak najlepiej!
Ja nie wsiądę.
Nie.
Dobrze ci poszło.
Dziękuję. Nie umarłam.
- Nie ma mowy. - A co z „Kiedy wejdziesz między wrony...”?
Wrony znają umiar.
Chcesz zostać barmanką?
Będę barmanką.
- Chodźmy za bar. - Chodźmy.
Ktoś chce drinka?
Dalej!
Czuję, że to energia Kendall Jenner i nalewam wszystkim szoty tequili.
Dalej.
- Chwila. Musimy ich kasować? - Tak.
Chwila. Muszę kasować.
Nie mogą mnie zwolnić.
Zdrowie!
Kto za to zapłaci?
Dzisiejszy wieczór był super.
To chyba koniec. To wszystko, co mam.
To jest trudne.
Jestem z siebie dumna, bo ciężko pracowałam,
żeby uzyskać trochę światła,
które tak dawno było przygaszone.
- Wyglądasz cudownie. - Dziękuję.
Wciąż nad tym pracuję.
Nie jestem w pełni sobą,
ale jestem dumna z tego, jak daleko zaszłam.
Jutro sobie poradzę.
Chyba mam jedną szansę, ale nie wiem.
- Khloé, kocham cię. - Ja ciebie też.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Nadal staramy się pomóc w sprzątaniu Palisades.
Dziś razem z Kim spotykam się
z Erin Brockovich, co bardzo nas cieszy,
bo wykonuje kawał dobrej roboty.
Cieszymy się, że nam pomaga.
- Cześć. - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
ERIN BROCKOVICH PRAWNIK/AKTYWISTKA ŚRODOWISKOWA
Czekaj, nie mieszkasz tu...
- Tutaj? - Mieszkam w Agoura Hills.
- Dobrze. - Jestem tu od 27 lat.
Przeniosłam się tu przed filmem.
- Naprawdę? - Tak.
Znamy Erin Brockovich z filmu...
„JULIA ROBERTS JAKO ERIN BROCKOVICH FILM NA FAKTACH”
...ale połączyły nas z nią matki z Calabasas,
które zapukały do jej drzwi i poprosiły o pomoc.
- Protestowałam z matkami. - Tak.
Mamy rządzą.
- Mamy. - Właśnie.
- Wspieram mamy. - Oczywiście.
- Cześć. - Cześć.
- Jak się masz?
Dobrze, a ty? Miło cię poznać.
- Miło poznać. - Jestem Erin.
- Miło mi. - Kim.
Za dziesięć dni mam egzamin adwokacki,
ale moja społeczność wiele dla mnie znaczy.
- Erin przyniosła nam książkę. - Tak.
- Musiałam. - Superman nie przyjdzie.
Istnieje ryzyko, że wszystkie odpady
z pożarów w Palisades i Malibu dotrze
na nasze wysypisko w Calabasas,
a nie jesteśmy przygotowani na toksyczne odpady.
To bardzo niepokojące.
Najlepszą osobą, by to omówić, jest Erin Brockovich.
Po 30 latach widziałam wiele i wiele zrozumiałam.
Nikt nas nie uratuje.
- To się dzieje tutaj. - Musimy to zrobić sami.
- Rozmawialiśmy o matkach. - Tak, o mamach.
- Od nich się zacznie. - Tak.
Zawsze mówię: „Jeśli chcesz coś zrobić, poproś mamę”.
Mamy zawsze to rozgryzą.
Zrobimy wszystko, jeśli chcemy coś zrobić dla naszych dzieci.
Myślę, że najbardziej zależy im na ratowaniu dzieci.
Na pewno martwią się o ich zdrowie i bezpieczeństwo.
W latach 60. i 70.
było to wysypisko odpadów niebezpiecznych.
- Nieźle. - Mają takie ogromne niecki,
które mają wytrzymać 500 lat.
Wasz burmistrz dostał raport o tym wysypisku.
Ten raport mówi, że wysypisko przecieka.
Gdzieś w podkładach jest wyciek.
Przecieku w podkładzie
obawiały się wszystkie mamy.
A intuicja mówiła im: „Coś tu nie gra”.
Zastanawiałam się, co dalej.
Chciałabym usłyszeć potwierdzoną odpowiedź
o toksycznych odpadach, których nie badają.
Ktoś musi się temu przyjrzeć,
zanim będą dalej dowozić odpady.
Wszystkie te chemikalia w odpadach
zapewne są toksyczne i należy je przebadać.
Jak byś to zrobiła?
Chodzi o siłę, jaką masz, współpracując z lokalnymi władzami
nad sprawami na własnym podwórku.
To przypomina mi pracę w Hinkley.
Były agencje stanowe, które pierwsze dostały wysokie odczyty,
ale i tak nikt tego nie zgłosił.
To była najsmutniejsza rzecz w moim życiu.
Nikt nie zaprasza mnie na imprezy,
bo zawsze są złe wieści na temat tego, co się naprawdę dzieje.
Zaprosimy cię na imprezę.
Jesteś zaproszona na naszą imprezę Kardashianek.
- Dziękuję. - Nasze są najlepsze.
To dobrze.
Muszą się ciebie bać, gdy przyjechałaś do miasta.
- Wkurzam ich. - Kiedy się zjawiasz, muszą być...
Chyba wkurzam ich jak nikt inny. „Zabierzcie ją stąd”.
O rany.
Chodźmy kogoś wkurzyć.
To moja praca. To moja zabawa.
Tak.
Najbardziej lubię wkurzać się w słusznej sprawie.
Musimy robić, co trzeba.
Jeśli irytowanie ludzi to sposób na wyważenie tych drzwi,
to rozdrażnijmy ich.
- Bądźmy w kontakcie. - Świetnie.
I zmieńmy legislaturę.
Nie miałam botoksu od czterech lat, żeby...
- Czemu tak myślisz, patrząc na mnie? - Żeby mieć otwarte trzecie oko.
Chodzi tylko o to,
- żeby mieć je otwarte. - Gapiłaś się na mnie i to powiedziałaś.
Pomyślałam: „Do czego zmierzasz? Ja zrobiłam sobie dwa dni temu”.
- Dwa dni temu. - Dzięki temu mam otwarte trzecie oko.
To dobrze.
- To moja intuicja. - Moje jest zamknięte.
Używam do tego innej części mózgu.
- Nie mam z tym problemu. - Dobrze.
NASHVILLE, TENNESSEE
- Jak się mamy? - Dobrze. Jestem zmęczona.
- A ty? - Ja też, ale mam delikatnego kaca.
- Naprawdę? - Ale jestem podekscytowana.
Khloé?
- Mam tu kwiaty. - Dziękuję.
Dziś wielki dzień.
Wiem, że Dolly uwielbia kwiaty i motyle,
więc kupiłam jej piękny bukiet,
który zamówiłam kilka dni wcześniej.
Nie są w wazonie. Są zawinięte w piękną wstążkę.
Gotowe, jest idealnie. Tak powinno być.
Ktoś ma kowbojski kapelusz.
MÓWI KRIS
Mam obsesję na jej punkcie i cieszę się razem z tobą.
Dziękuję, mamusiu.
Przejrzę kilka moich pytań.
Masz coś, o co możesz ją zapytać,
o co nikt jej nie pyta?
Nie wiem, o co nikt jej nigdy nie pyta, więc zrobię, co w mojej mocy.
Myślisz, że ona prowadzi?
Je cukier? Jaki jest jej ulubiony deser?
Mama mi teraz nie pomaga.
Nigdy bym nie zadawała takich pytań.
Pozdrów ją ode mnie,
jestem jej wielką fanką i uważam, że jej stroje są niesamowite.
- Przekażę. - Baw się dobrze.
To życiowa szansa.
Dobrze. Pa.
- Pa. - Mój Boże.
Dobrze.
- Kwiaty będą pasować? - Będą w samochodzie.
OCHRONA
Zabiorę je w inne miejsce.
A kiedy tam dotrzemy, nie wezmę tego wiadra.
- To jest... - Wyjmiemy je.
- Tak. - Mam ręcznik na wszelki wypadek.
Świetnie, dziękuję.
Do dzieła.
Idziemy, dziewczyno.
- Dziś dzień Dolly. - Dzień Dolly.
Ekscytujące.
DOLLY PARTON PIOSENKARKA
- Mam przynieść kwiaty? - Poproszę.
Podarli cały papier.
Nie.
Papier miał na nich zostać.
Nie.
Rety.
Bo jest kokarda z całym papierem.
Papier był częścią...
- Przepraszam. - W porządku.
Wszystko jest mokre, więc...
Teraz się rozpadają.
Co robimy?
Nie wiem, co się stało z tyłu samochodu,
ale rozpakował wszystkie róże z długą łodygą.
Co mam zrobić? Dać jej pojedyncze róże?
Panikuję, bo pomyślałam, że na wstążce były motylki.
- Jest przyczepiona tutaj. - Jest przyczepiona. To idzie tak.
Myślę, że tak.
- A potem możemy wejść. - Nie wiem, czy to jest ładne.
Może dasz jej później. A może chcesz dać jej teraz?
Chciałam wejść z nimi, ale nie mogę jej tego dać.
- Nie musiały być w wodzie. - Wiem.
- Ci faceci. - Co za idiota.
Nie tak chciałam zacząć dzień z Dolly.
Naprawdę.
Producentka: Egzamin jest w przyszłym tygodniu, tak?
Za dziewięć dni.
Obudziłam się i przez trzy godziny robiłam test próbny.
Czuję, że muszę odpuścić.
Wiem o tym.
Robiłam to wczoraj przez trzy godziny.
Zderzam się ze ścianą.
Będę płakać, bo to... wyczerpujące.
Nadwyrężyłam sobie plecy i...
Zawsze, gdy myślę, że to kolejny krok,
coś mnie odciąga i rozprasza.
Jest tyle... przeszkód i...
Nie lubię użalać się nad sobą.
Ale wczoraj zastanawiałam się, dlaczego to się dzieje.
Ledwo chodzę, ledwo... siedzę.
Nie wiem, dlaczego mam problemy z plecami.
Naprawdę mnie złapało. Nie będę mogła usiąść na krześle.
Mówią, że wszyscy przed egzaminem mają załamanie nerwowe.
Myślałam, że to mnie nie dotyczy, bo nie jestem taka.
Ale...
Już rozumiem.
Dobrze.
To naprawdę dużo. Teraz naprawdę rozumiem.
Nie wiedziałam, że to będzie takie emocjonalne.
Załamuję się.
Jestem w szoku, że się załamuję,
bo jestem taka silna.
Nie wiem, jak mogę się więcej nauczyć.
To taki...
Producentka: Nie widziałam, żebyś czegoś tak mocno chciała.
Tak.
Nie, naprawdę tego chcę.
Jeśli nie zdam, nie sądzę, żebym znów podeszła.
Nie miałabym na to czasu przez kilka lat,
potem będę starsza i moja zdolność umysłowa też będzie inna.
Nie jestem dobra w zdawaniu testów.
Świadomość, że przez sześć lat mojego życia uczyłam się,
aby napisać jeden test, jest przerażająca.
Dobrze.
Skończyłam z tym.
Czasem myślisz: „Jestem gotowa”,
a czasem: „Dziś na pewno nie zdam testu”.
Muszę to zrobić, bo jestem gotowa.
Robię to od tak dawna.
Muszę być pewna siebie.
Jeszcze dziewięć dni.
NASHVILLE, TENNESSEE
- Pozbywamy się tego? - Tak jest.
Dziękuję.
O rany, jakie to urocze, to takie słodkie.
To sen i jawa.
Jakie to słodkie.
Muszę poprawić te kwiaty.
Myślę, że...
Wiem, że ci pomogą.
Sprawdzę to.
Źle się czuję, że jestem tu z pustymi rękami, ale...
Producentka: Nie będziesz.
Oczywiście, co Dolly ma dla mnie w zanadrzu?
Prezent za prezentem.
Mam tylko bagażnik wypełniony długimi różami,
które walają się wszędzie.
Zawsze dzieje się coś nieprzyjemnego.
Ale to znaczy, że wszystko inne będzie super.
Ma szczęście, że nie ma Kris Jenner, bo krzyczałabym na niego.
Gdyby była tu moja mama, facet miałby głowę nabitą na pal,
jak we Władcy much na plaży.
Moja mama urwałaby mu głowę w dwie sekundy.
- Idź po nie. - Dziękuję.
Ale to mój pierwszy weekend z Franyo, moim ochroniarzem.
On czuje się źle, ja też, że wariuję z powodu kwiatów.
Ale to Dolly Parton.
Muszę też pamiętać, że mężczyźni,
zwłaszcza hetero, pewnie nie wiedzą, że ta wstążka trzyma kwiaty.
Ale takie rzeczy się zdarzają.
Wybaczałam ludziom gorsze rzeczy.
Energia Dolly jest ze mną, wszystko się ułoży i jest w porządku.
Świetna scenografia. Cześć wszystkim.
Pójdę po panią Dolly i przyprowadzę ją tutaj.
- Oczywiście. - No to zaczynamy.
To szaleństwo, ale jeszcze rok temu
nie miałam tego podcastu.
To takie nierealne być teraz w Tennessee
z Dolly Parton, żeby zrobić z nią wywiad.
To szaleństwo.
I tak, mamusiu, miałaś rację.
Zapraszam, Dolly.
- Cześć. - Hej.
Cześć wszystkim.
Kowbojka Khloé.
Musiałam pójść na całość.
Dolly wygląda wspaniale.
Jest wspaniała.
Ma aurę miłości i szczęścia.
- Jak tam? - Miło cię widzieć.
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Nie mogłam się doczekać.
Czekałam na to od lat.
Chciałam cię poznać, zanim miałam podcast.
Dziękuję za zaproszenie.
Jestem zaszczycona.
Chcę porozmawiać o twoich przedsięwzięciach,
i o tym, jaką jesteś mądrą kobietą.
Jeszcze nie zrobiłam linii peruk,
a to najbardziej oczywista rzecz na świecie.
Myślałam, że odniosę wielki sukces.
Co? Chcesz stworzyć kolekcję peruk?
Moja mama zrobi to za ciebie w dwie sekundy.
Dziewczyno, zadzwoń. Pomogę ci.
Wiemy, jak stworzyć markę. Zróbmy to, Dolly.
Jak wiesz, w moje 40. urodziny zagrałam Khloé Wood.
Boże!
- Na cześć Dollywood. - Wiem, mam wszystkie zdjęcia.
Wszyscy pokazywali mi, co robisz.
Byłam taka zaszczycona i bardzo mi to pochlebiało.
Uznałam, że to wspaniałe.
Dolly powiedziała, że była zachwycona imprezą
i że fajnie to wyglądało, a ja na to: „Dobrze, że cię nie było”,
bo byłam pijana.
Nie mogłabym być pijana przy Dolly, to szaleństwo.
Wszystko dobrze się ułożyło.
Zawsze podążałaś niesamowitą ścieżką.
Jesteś tak głęboko duchowa, ale też twardo stąpasz po ziemi
i oczywiście masz genialne poczucie humoru.
Jesteś wyrazista, czy to przez cekiny, makijaż,
biust, włosy, czy cokolwiek innego.
Czy to zawsze było celowe?
Trochę się denerwuję.
Zawsze czuję, że mówię coś nie tak.
Trochę mi to zaprzątało głowę.
Mój wygląd
wziął się
z wizji glam dziewczyny ze wsi.
Nie mieliśmy nic, a ja nie byłam naturalną pięknością
jak niektóre z was.
To też nie jest naturalne.
Chcę być piękna bardziej niż cokolwiek innego.
Mój styl pochodzi z katalogu Frederick's of Hollywood,
który jedna z ciotek trzymała pod materacem,
jakbyś miała magazyn Playboy.
- Jasne. - Dlatego uważam, że każdy
powinien się ubierać zgodnie z tym, co czuje.
To piękna rzecz i piękna lekcja dla mnie.
Uwielbiam Dolly z wielu powodów, ale najbardziej lubię to,
że zawsze robiła to, co chciała.
Chciała wyglądać w określony sposób,
mieć swój styl ubierania, makijażu i fryzury.
Nigdy za to nie przeprosiła i nie szuka żadnych wymówek.
Byłam prowokowana i manipulowana,
i nie zawsze trzymałam się swojego zdania,
myśląc: „Chcę robić to, co chcę”.
Czasami musiałam się uczyć na własnej skórze.
Ale Dolly zawsze robi to, co ją uszczęśliwia,
i wygląda tak, żeby czuła się szczęśliwa.
Spójrzcie, dokąd ją to zawiodło.
Doprowadziło ją to do długiej, pięknej, błogosławionej kariery.
Jak praktykuje się miłość do siebie i współczucie, gdy jest się poza sceną?
Po prostu... lubię siebie bardziej niż innych.
Wiesz?
Bo czuję się ze sobą dobrze.
Czuję się komfortowo z tym, kim jestem. I z moją więzią z Bogiem.
Nie jestem jedną z tych osób,
które muszą mieć kogoś przy sobie.
Nie podoba mi się to.
- Jestem taka sama. - Muszę wyjść do ludzi,
ale jestem skrytą osobą.
Mój mąż również,
tak było z nami.
Dobrze się dogadywaliśmy, bo on jest totalnym samotnikiem.
Ale mogliśmy siedzieć w domu cały dzień
i mówić dwa lub trzy słowa, bez znaczenia, albo gadać całe popołudnie.
Myślę, że pewne osobowości
świetnie do siebie pasują.
Byliśmy razem 61 lat.
Był samotnikiem i nie chciał mieć wokół siebie ludzi.
Nigdy nie udzielał wywiadu.
Częściej jeździł traktorem na podwórku,
a fani przychodzili zobaczyć nasz dom
i pytali: „Jesteś mężem Dolly Parton?”.
On odpowiadał: „Wyglądam, jakbym był mężem Dolly Parton?”.
Świetnie się dogadywaliśmy.
Mąż Dolly zmarł jakieś dwa miesiące temu.
Poproszono mnie, żebym nie mówiła o jej mężu.
Oczywiście nie zrobiłabym tego.
To nie moja sprawa. Szanuję to.
Ale kiedy Dolly zaczyna mówić o mężu,
jestem zaszczycona, gdy ludzie się przede mną otwierają
i to jest ta chwila, czuję się zaszczycona,
że postanowiła podzielić się ze mną tą historią.
Dziękuję bardzo,
- że wpuściłaś mnie w swój świat. - Dziękuję.
To było moje marzenie, jestem niezwykle wdzięczna.
Dziękuję, że to robisz.
I dziękuję, że jesteś fanką.
To było takie surrealistyczne, niemal jak marzenie.
Dolly jest taka, jaka miałam nadzieję, że jest,
jak ją sobie wyobrażałam.
W porządku. Patrz tutaj. Raz, dwa.
Mówią: „Nie spotykaj się z idolami”.
Zgadzam się z tym stwierdzeniem.
Ale w przypadku Dolly jest najlepsza, i spotkaj się z nią,
pokochaj ją, bo zasługuje na mnóstwo miłości.
Jest idealna.
Ale jest coś jeszcze.
Musiałam przynieść ci kwiaty.
No pewnie.
- Spójrz. - Podpis z motylem.
Uwielbiam pastele.
- Świetnie. - Połóż je gdzieś.
Powinny mieć osobne krzesło.
- Na pewno. - W Od 9 do 17
powiedzieli, że czapka potrzebuje własnej szafki.
- Moje kwiaty też jej potrzebują. - Proszę.
- Będą stać tam. - Dziękuję.
Flowergate się udała, są idealne.
Franyo przeżyje.
A Dolly nie ma pojęcia, że w moim świecie był kryzys kwiatowy.
Mama i inni są zazdrośni, że ich tu nie ma,
- ale niedługo wrócimy... - Pozdrawiam wszystkich.
...i pojedziemy do Dollywood.
Spotkałam twojego tatę.
- No tak. - Spotkałam go.
Nie znałam go,
ale go spotkałam.
- Kiedy? - W Los Angeles.
- Dobrze. - Długo tam mieszkałam.
Widywaliśmy go raz czy dwa, bo...
Gdy zaczęliśmy oglądać twój program, przypomniałam sobie...
Uważam, że to naprawdę fajne.
Nie ta część. To jest dziwne.
Mój tata nie żyje od... To chciałam powiedzieć.
Ale w pierwszym zdaniu mówię, że to fajne.
- Czekaj. - Rozwiń tę myśl.
Mój...
Mojego taty nie ma od 22 lat.
Gdy spotykam ludzi, którzy opowiadają o nim historie,
których nigdy nie słyszałam, to jest to coś wyjątkowego.
Cenię to i trzymam się ich.
To takie małe perełki, które będę zawsze cenić.
Dla Dolly może to być nieznacząca historia.
Ale dla mnie jest wyjątkowa.
Dziękuję.
- Dobra. - To był...
- Tak. - ...zaszczyt i honor.
Ostatnie 24 godziny w Nashville były jak spełnienie marzeń.
Czterdzieści lat było epickie.
Kto boi się skończyć 40 lat, nie bójcie się.
Wyczekiwałam czterdziestki
i mogę teraz powoli przejrzeć, bo uwielbiam ten czas.
- Świetnie. - Bardzo.
Hura!
Musimy znaleźć ci wieśniaka, który kosi trawnik na traktorku.
- Tak, i nie chce być widziany. - Tak.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
DOM KYLIE
Producentka: Jaki jest plan na dziś?
Scott przyjdzie.
Khloé tu będzie. Moja mama też.
Będą u mnie nocować,
bo myślę, że muszą mi uwierzyć,
i chcę, żeby doświadczyły wibracji.
Słyszałaś?
Zrobi się trochę strasznie
Trochę dziwnie
Ekipa ustawiła noktowizory,
kamery, żeby mogli zarejestrować całą noc.
Zobaczymy, czy coś usłyszymy lub zobaczymy.
Nigdy nic nie widziałam, ale nigdy nie wiadomo.
Do dzieła, drużyno.
Cześć.
Jestem.
- Cześć. - Na wieczór Pogromców Duchów.
Dziękuję, że przyszłaś.
- Za nic bym tego nie przegapiła. - Naprawdę?
Nie chcesz, żebym u ciebie spała?
Uwielbiam, kiedy śpisz u mnie,
ale chcę, żebyś się z tym dobrze czuła. Energia tu jest niesamowita.
- Jest świetnie. - Naprawdę.
Gotowa?
- Tak, to wyczerpujące. - Czy to się zdarza co noc?
Wcześniej było tak,
że albo się pojawiało, albo nie.
Spałam tu kilka nocy,
odkąd was ostatnio widziałam.
I spałam w pokoju Stormy, co było super. Bez dźwięków.
Czuję się dobrze.
A ja śpię jak dziecko obok mojej siedmioletniej córki.
Nie jest to najwygodniejsze rozwiązanie na każdą noc.
Wypędzam cię, szatanie.
W imię Jezusa Chrystusa.
O mój Boże!
Jesteśmy bliźniaczkami.
Szkoda, że o tym nie wiedziałam.
Słodkie, że tak pasujecie,
bo jesteście wojownikami z duchami.
Jesteśmy Pogromcami Duchów.
Jak tam Dolly?
- Jak w Nashville? - Cudownie.
- Świetnie. - Jak było? Jest niesamowita?
Jest wspaniała. Jest fantastyczna.
Musisz się dostroić.
Dobra. Fajnie.
To był spektakularny tydzień, więc wróciłam do miasta.
A teraz przejdę do łapania duchów.
Uwielbiam to robić.
To walka z duchami, skarbie.
- Zdrowie ducha. - Zdrowie.
- Jak ma na imię? - Nie ma imienia.
Jeszcze nie.
- Cześć! - Jak się masz?
Jestem gotów przyłapać duchy. Mam noktowizję.
- Mam wszystko. - O Boże.
- Czy to Louis Vuitton? - Cieszę się, że tu jesteś.
Co tam jest?
Czego tu nie ma?
- Witaj, Koniczynko. - Chyba się rozgrzałeś.
Wjeżdżasz tu jak...
Noktowizor dla wszystkich.
Uwielbiam noktowizory.
Jak to do nas przyjdzie,
będzie nasza riposta.
- Tak, Scott. Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Co to? Wykrywacz?
To do wyjątkowego życia międzygalaktycznego.
- Słucham? - Tak.
Jeśli tu wejdą i nie żyją, to ich znajdzie.
Międzygalaktyczne.
- I masz słuchawki. - Co to?
- Tak. - Co jest?
To tylko do słuchania zmarłych.
- Cześć. Co tam się dzieje? - O Boże.
Dobre, prawda?
Jak się masz?
To jest...
Scott przyniósł naprawdę świetny sprzęt.
Czuję się jak Pogromca Duchów.
Chodźmy, już czas.
Skoro mam noktowizor i międzygalaktyczne pułapki,
czas skopać kilku duchom tyłki.
Chodźcie ze mną. Sama nie dam rady.
Nigdy nie mogę tu przebywać sama.
Tutaj.
- Trochę tu strasznie. - Zawsze tak jest.
- Nie. - Przysięgam.
Tak działa moje światło.
Tak się ze mną komunikują.
Zawsze tak jest. Zobacz, jak wariują.
- Co to jest? - Patrz.
- Już idzie. - W porządku.
Cholera.
A to mruga szybciej.
Dowód, że jest w ścianach.
- Ten mruga szybciej. - Myślisz, że tu jest?
Myślisz, że tu jest?
Czy ten duch mnie śledzi? Cudownie.
Chwileczkę.
Czy to sprawa osobista?
To mruga szybciej. Nie żartuję.
- Myślisz, że tam jest? - Przestało.
Kontrolujecie to?
Nie, Khloé, zawsze tak jest. Zawsze tak się dzieje.
Bo coś mówi.
Pewnie, gdybyś umiała czytać.
Tak, alfabet Morse'a.
Masz rację.
Nie, wariuje.
- No wiem. - A potem zwolniło.
Światło im odpowiadało.
Gdybym tylko rozumiała język światła.
To jakiś język.
Kiedyś dowiem się, co to znaczy,
ale muszę nauczyć tego dzieci,
zanim stąd odejdę, żeby móc wrócić do nich
z tym świetlnym językiem.
Powiem im, że jeśli zamrugam trzy razy,
to znaczy, że was kocham i tęsknię.
A jeśli 12 razy, to znaczy...
Masz szlaban.
Kris na tamtym świecie: Masz szlaban, Kylie!
Z grobu będę...
Będę nimi zarządzać.
To komunikacja.
Co robimy?
Mamy problemy.
DOM KYLIE
Chcecie spać w moim łóżku?
Zgasić światła i zobaczyć, czy usłyszymy hałas?
Połóżmy się razem w łóżku i zbadajmy to.
Boże.
Teraz słucham, denerwuję się.
Chcę, żeby duch się stąd wyniósł,
bo to dość agresywny duch.
Mówi: „Ja też tu jestem, suko”.
Nie.
Musimy zgasić światła.
Trochę tu ciepło.
Jak w Blair Witch.
To jest nagrywanie.
Wyglądasz dziwnie.
Musimy ustalić, czy to coś poważnego.
Duch na pewno tu jest.
Zadzwonimy do MJ?
Tak.
- MJ to sowa. - Dzwoń.
- MJ opowiada najlepsze historie. - Zadzwońmy do niej.
Halo?
- Cześć. - Cześć, MJ.
MJ, widziałaś kiedyś ducha?
Czułam ducha.
Kylie jednego słyszała.
Kule krążyły wokół moich dzieci
i mam nagranie na telefonie.
- Istne szaleństwo. - Szaleństwo.
ELEKTRONICZNA NIANIA
A potem True widziała mamę Tristana.
A co z tym, że Tatum opowiedział ci o twoim ojcu?
- Tatum mówi: „Chcę zadzwonić do skarba”. - Czekaj.
Tatum nazywa cię skarbem?
Tatum mówi do niej „skarbie”, a nikt mu nigdy nie kazał tak mówić.
- Tak mówił na mnie Robert. - Urocze.
To było moje następne pytanie.
- Tak Robert cię nazywał? - Tak.
- Naprawdę? - Powiedział...
Rzucił: „Chcę zadzwonić do skarba”.
Chcę dzwonić do skarba.
Skarbie!
- Ja na to... - Powiedział „skarbie”.
Opowiedział mi całą historię.
Nie wiedziałam, że wie, że ma dziadka.
Więc stwierdziłam, okej.
Opisał go i powiedział, że jest bardzo zabawny
i że płakał.
A ja na to: „Twój dziadek płakał? Dlaczego płakał?”.
A Tatum mówi: „Bo cię kocha”.
- Tak powiedział. Byłam tam. - Prosto w twarz.
Trzylatek opowiadał ci o swoich rozmowach
z dziadkiem, którego nigdy nie poznał.
To niezwykłe.
Czasem mówi dziadkowi dobranoc.
Jakby był w pokoju, widział go,
ale nikt inny tego nie widzi.
To ciekawe, prawda?
Producentka: Rany.
- Czuję, że to... - To wszystko znaki.
- Znaki. - W życiu nie ma zbiegów okoliczności.
Smutek, który czujesz, gdy kogoś tracisz,
to wielka fala, czasami
jest jak plusk.
A czasem jak tsunami.
Ale jeśli szukasz znaków, nigdy nie wiesz, co znajdziesz.
Jak z Jesusem, moim przyjacielem, który właśnie zmarł...
Kim zadzwoniła do mnie, że Jesus przyszedł do niej we śnie
i powiedział: „Powiedz Kylie, że ją kocham”.
Tak.
Kylie straciła ostatnio jednego z najbliższych przyjaciół.
Zmarł nagle i w pewien sposób się jej objawił.
Myślę, że to coś wyjątkowego.
To piękne, gdy ludzie, którzy odeszli,
chcą cię zapewnić i powiedzieć, że nic im nie jest.
Czasem jestem zazdrosna o niektóre z moich sióstr,
bo mają sny o moim tacie.
A ja nie miałam od lat.
Jestem... otwarta.
Chcę odbierać te wiadomości, ale ich nie dostaję.
Każdy jest inny.
Ale uważam, że to piękne, gdy wszechświat ci je daje.
Kochamy cię, MJ.
- Kocham cię, MJ. - Kocham cię, MJ.
- Kocham cię. - Kocham cię.
- Na razie. - Pa.
To jasne.
- Co to było? - Co to było?
To żart, prawda?
To był żart.
Żartujecie sobie z nas?
Kto to zrobił?
Zamknij... Nie.
- To ty. - Co jest na dole?
Jak mogłem to zrobić?
Scott ma rację... przysięgam.
- Coś słyszę. - Coś takiego.
Nie zwariowaliśmy.
Nie. Zamknij się.
Nie jesteśmy szaleni.
Wszyscy leżymy w łóżku, nocujemy u kogoś w tygodniu,
czekając, aż pojawią się duchy...
- No nie. - ...i będą pukać w ściany.
- Powiem wam... - Co znaczy, że nie oszaleliśmy?
Mam ze sobą lornetkę szpiega.
Modlę się, by pojawił się duch.
To nasza normalność.
Oglądam za dużo Dateline.
Co robić?
- Szlag! - Boże, to zwierzęta.
Jestem zwycięzcą.
Po pijaku...
- Boże. - Te zdziry są pokręcone.
Pokręcone.
Jesteś moim duchem, co?
Duch nie przyszedł dziś do nas.
Ale zjednoczył nas wszystkich.
Żebym wiedziała, że odszedłeś.
Ale dziękuję za ten prezent pożegnalny.
- Mamusiu. - Kylie, nie będę cię biła.
Ta noc była jak za dawnych czasów.
Przypomniało mi się, że musimy to robić częściej.
Musimy spać ze sobą każdej nocy.
- Dobrze. - Scott, idź spać.
Scott, wyłącz to.
Przegląda Pornhub.
Pornhub.
Czekaj! Co to jest Pornhub?
- Nie wierzę... - Strona porno.
Masz transmisję na żywo.
Boże. Czekaj. To może przynosić zyski?
Boże. Żartujesz?
Co to było?
To Britney, zdziro.
W następnym odcinku Kardashianowie...
OGARNIJ SIĘ
Dobra, zaczynajmy. Ogarnijcie się.
To 20-minutowa rozmowa przy 200 gościach.
Na panelu.
- Niespodzianka! - Nikt mi nic nie mówił.
Czuję, że to nasz ślub!
Co się stanie?
To nie Squid Game.
Ostateczna rozgrywka. Ekscytujesz się moim egzaminem?
Dziś jest ten dzień. W ogóle nie spałam.
- Boże, jak poszło? - Zabrakło mi czasu.
O nie.
Czuję, że gniewasz się bardziej na mnie niż na innych.
Nie wiem, co zrobiłam Kourtney.
Muszę zablokować energię.
Zablokowałam ją. Chyba nigdy nikogo nie zablokowałam.
Wszyscy czujemy, że nas nienawidzisz
i nie chcesz być częścią naszego życia.
Przez te wszystkie lata było nam ciężko.
Kto chce Jezusa? Cieszcie się.
- Widzicie? - Tak.
Dobrze.
Entuzjazm Jezuska.
Niech Bóg was błogosławi, przyjaciele.
Chciałam małego Jezuska.
One są tu dla was.
Daj mi dzieciątko Jezus.
Rozdaj je, możecie je sobie wziąć.
- Ale słodkie. - Wezmę małego Jezuska.
Mam ich sporo.
Każdy potrzebuje dzieciątka... Włóżcie je do samochodu.
Opatentuję to.
Chce opatentować Jezusa.
Słuchajcie, Bóg patrzy.
Zaufajcie mi.
Po prostu mi zaufajcie.
Napisy: Marcin Łakomy