Jak się czujesz, Miren?
To ostatnie zadanie.
Test wytrzymałości.
Musisz zawierzyć Bogu.
Wytrzymasz jeden dzień i kończymy grę.
Nacho, proszę cię.
Podskoczyłem do twojego mieszkania.
Po to.
To nie moja siostra, tylko koleżanka.
Ma się za artystkę.
Nacho, puść mnie.
Wypuść mnie, do cholery!
Masz obsesję na punkcie tych dziewczyn.
Nie myślisz logicznie.
Wypuść mnie!
- Miren. - Nacho!
Pomocy!
Uspokój się. Dobrze?
Złapią was.
Nie ujdzie wam to na sucho.
Złapią was.
Proszę, wypuśćcie mnie.
Puśćcie mnie!
Proszę. Błagam cię, Nacho.
Borja.
Borja, proszę.
Rozwiążcie mnie!
Z czasem oddychanie będzie przychodziło ci z trudem.
Na początku jeszcze dasz radę,
ale potem każdy wydech będzie coraz trudniejszy.
Dostaniesz hipoksemii.
To niedobór tlenu we krwi.
I hiperkapnii.
Wypuśćcie mnie!
Wypuść mnie stąd, kurwa!
Twoje narządy odmówią posłuszeństwa. Jeden po drugim.
Ból będzie okropny. Będziesz błagać o litość.
- Dlatego zabiłem Allison. - Ty chuju.
- Okazałem jej miłosierdzie. - Ty skurwysynu!
Rozwiążcie mnie, kurwa mać!
Ale ty wytrzymasz.
Nie poddasz się. Chodź, Borja.
Nacho.
Wypuść mnie.
- Świetnie ci idzie, Miren. - Rozwiąż mnie!
Wypuść mnie stąd!
Rozwiąż mnie!
Borja!
ŚNIEŻNA DZIEWCZYNA 2
GRA O DUSZĘ
Policja u mnie była, zwęszyli coś.
Teraz na tapecie mają dyrektora.
A jak zostawiłeś odciski na Biblii?
To już zaszło za daleko.
Nie ma miejsca na wątpliwości, jasne?
Jesteś moim apostołem, prawda?
Pierwszy zagrałeś w grę.
Borja.
- Tak. - Chodź.
Tak, ale…
- Co jest? - Musimy to zakończyć.
Borja, zdałeś egzamin.
Pokazałeś, jak głęboko sięga twoja wiara.
Dlatego powiedziałem ci prawdę, gdy leżałeś w szpitalu.
Wyznałem, kim jestem.
Tak? Kim jestem?
- Krukiem Boga. - Krukiem Boga.
Zgadza się.
Dobrze? To idę.
Pilnuj jej. Jutro będzie po wszystkim.
Cześć.
Nacho.
ZAPRASZAMY NA SPOTKANIE W OBRONIE CHRZEŚCIJAŃSKICH WARTOŚCI
Podejdź.
Usiądź.
Gdzie byłeś?
Na spacerze.
Nie byłeś na meczu.
Nie odbierałeś telefonu.
Martwiliśmy się.
Ciocia nie uśnie, gdy nie wie, gdzie jesteś.
Wiem.
Przepraszam.
Powiesz nam, gdzie byłeś?
Chciałem pobyć sam.
Nie miałem ochoty na mecz.
Przepraszam, ale…
ta cała sprawa z Allison,
przypomniała mi o Laurze.
Przebierz się do spania.
Co się stało?
Przepraszam, mnie też obudził telefon. Nie ma zmiłuj.
Kto to?
Śpij, to z pracy.
Co jest?
Mama Pinedy całą noc wydzwania na posterunek.
Nie może namierzyć syna.
- Kiedy go widziała? - Wczoraj.
Po naszym wyjściu zadzwonił do kogoś i wyszedł z domu.
Do kogo dzwonił?
Podobno do kolegi z klasy.
Co myślisz?
Chodzi o grę?
Musimy porozmawiać z jego klasą, może z kimś się kontaktował.
- Ubieram się i jadę. - Widzimy się na miejscu.
Niedługo będę. Pa.
Abonent jest czasowo niedostępny. Zostaw wiadomość.
Miren, zostawiłem ci ze sto wiadomości.
Mam informacje o Laurze, to coś wielkiego.
Musimy pogadać.
Wiem, że jesteśmy pokłóceni.
Dzwoniłem z tysiąc razy, w domu cię nie zastałem.
Chyba nie zrobiłaś nic głupiego?
Oddzwoń.
Jaime, przestań do mnie wydzwaniać.
Tomás, poczekaj. Proszę.
Muszę zapytać cię o coś ważnego. Spotkajmy się. Gdzie jesteś?
W drodze na lotnisko.
- Co? Wyjeżdżasz? - Tak.
Tata wysyła mnie na leczenie do Londynu.
Zajmę ci tylko pięć minut. Chodzi o Laurę.
- To ważne. - Nie, proszę.
Tylko pięć minut.
Posłuchaj. To wszystko moja wina.
Psychiatra i ojciec powiedzieli, że naopowiadałem ci głupot.
To tylko wyssane z palca bzdury.
- Tomás, słuchaj. - Nie mogłem zapomnieć o Laurze.
Muszę zaakceptować, że mnie zostawiła.
Rozłączam się. Nie dzwoń już do mnie.
Zielony Dom. Mówi ci to coś?
Porozmawiaj ze mną ten ostatni raz.
Potem zostawię cię w spokoju.
Czekam w ogrodzie botanicznym.
Pomocy.
Ratunku.
ZIELONA DUSZA
Pomocy.
Pomocy!
Ratunku!
Nacho!
Okej.
- Służby udostępniły zdjęcie Pinedy. - Trzeba zadzwonić do sędziny.
Potrzebujemy nakazu, żeby namierzyć jego telefon.
To nie może czekać.
Patrz, to on.
Nacho, prawda?
- Państwo do wujka? - Nie. Do ciebie.
Dzwoniliśmy, ale nie odbierasz.
Nie odbieram nieznanych numerów. Coś się stało?
Przesłuchujemy osoby, które chodziły do klasy z Allison.
Po co? Za wszystkim stoi Garrido.
Ludzie za dużo gadają.
Zaginął były uczeń Los Arcos.
Chodził z tobą do klasy. Borja Pineda. Znasz go?
Pineda? Tak.
Rozmawiałeś z nim? Dzwonił do ciebie?
Nie, nie kumplujemy się. To dziwny typ.
- Na pewno? - Tak.
Słyszałeś o Grze o duszę?
- Tak, od cioci. - Wcześniej o niej nie słyszałeś?
- Nie. - Ani razu?
Nie.
Ile miałeś lat, gdy zaginęła siostra?
- Osiem. - Sprawa Allison pewnie cię poruszyła.
Jak sobie radzisz?
Normalnie. Jak każdy.
Mogę jechać?
Uważaj, jest trochę mokro.
Mamy jego zeznania?
- Jego i całej klasy. - I?
Podobno był w kinie.
Cześć, Tomás.
Czemu pytałeś o Zielony Dom?
Ktoś mi o nim wspomniał, chciałem cię o niego zapytać.
To jeden z domów mojego ojca.
Jeździliśmy tam w dzieciństwie, ale od lat tam nie byliśmy.
Laura była tam kiedyś?
Raz pojechaliśmy tam na weekend. Z ojcem.
Gdzie jest ten dom?
Twoja kolej. Co wiesz o Laurze?
- Odpowiedz. - Nie, najpierw ty.
Laura mogła być w ciąży, gdy zaginęła.
Co?
Przykro mi.
- Mogłeś być ojcem? - Nie, my nigdy…
Skąd to wiesz?
Nie powiem.
- Od kogo? - Tomás, nie mogę.
Wiem z wiarygodnego źródła.
Wiedziałem.
Coś czułem.
Spotykała się z kimś, ale się tego wypierała.
Kłóciliśmy się, byłem zazdrosny, ale tak coś czułem.
Kto to był?
- Gdzie jest Zielony Dom? - Kto ją pieprzył?
- Nie chcesz wiedzieć. - Kto pieprzył moją dziewczynę?
Mam powiedzieć ci, gdzie jest dom? To mów, co wiesz. Już.
Laura spotykała się z twoim ojcem.
Co ty wygadujesz?
Kto ci to powiedział? To kłamstwo.
Nie mam pewności, ale…
Podobno była z twoim ojcem w Zielonym Domu w dniu jej zaginięcia.
Jeśli to prawda, twój ojciec skłamał.
To…
To po prostu niedorzeczne.
- Jebać to. - Tomás.
Jeśli będziesz rozpowiadał kłamstwa o moim ojcu,
to cię zniszczę.
Ciebie i twoją karierę.
- Tomás. - Zostaw mnie!
Głuchy jesteś? Ja pierdolę.
To ty chciałeś znaleźć Laurę.
Mój ojciec to dobry człowiek. Nigdy nie zrobiłby czegoś takiego.
Od lat szukasz prawdy.
Od bardzo dawna. Rozumiem cię.
Chcesz zostawić to za sobą, ale ja jestem dziennikarzem.
Na tym polega moja praca.
Kochałeś Laurę?
To mi pomóż.
Pozbędziesz się poczucia winy.
- Nie czuję się winny. - Jak to nie?
Myślisz, że cię zostawiła,
bo nie byłeś…
bo jej nie wystarczyłeś.
- Nie. - Tak.
Rozumiem cię.
Wiem, co czujesz, ale…
Tak nie można żyć.
Nie rozumiesz?
Spójrz na siebie.
Pomóż mi, Tomás.
- Nie rozmawiam z prasą. - Mam informacje o Laurze.
Sprawa jest zamknięta.
Román, obaj wiemy, że położyliście to śledztwo.
- Chryste. - Wysłuchaj mnie.
Proszę.
Dzień dobry.
Perla!
Dzień dobry panu.
Szukam Alberta Mendozy. Zastałem go?
Dzień dobry. Nie ma go.
- Słucham pana. - Mieszka pan tu?
- Tak. - Jestem Jaime Bernal.
Dziennikarz z Diario Sur.
Piszę artykuł, mam kilka pytań do pana Mendozy.
- Może pan mi pomoże? - O co chodzi?
Chodzi o…
tę dziewczynę.
- Laurę Valdivię. Kojarzy pan? - Tak.
- Wejdzie pan? - Pewnie.
Długo cię nie było.
Czemu policja cię szuka?
Matka musiała do nich zadzwonić.
Co?
- Nie wróciłem na noc. - Masz włączony telefon?
Tak.
Kurwa, miałeś go wyłączyć! Mogą cię namierzyć.
Mówiłem ci!
Tak, przepraszam.
Daj go.
Masz.
A telefon w środku? Też jest włączony.
Bez karty go nie namierzą.
- Mama miała być na dyżurze. - Pewnie zmienili grafik.
Zmienili grafik.
Za mało mam na głowie? Musisz rzucać mi kłody pod nogi?
Serio?
Nacho.
- Czekaj. - Co?
Czekaj.
Co jest?
Wiesz co…
Słuchaj.
Tak sobie myślałem.
Ta kobieta umrze, prawda?
Lepiej ją wypuśćmy.
Co ty gadasz? Borja…
- Jestem pełnoletni. Wsadzą mnie do pudła. - Grę trzeba skończyć.
- Idziemy. - Nie.
- „Nie”? - Nie. Dłużej tak nie mogę. Przepraszam.
Ty też mnie zostawisz? Uratowałem cię, gdy byłeś w kompletnej dupie.
Byłeś pośmiewiskiem.
Zbliżyłem cię do Boga.
- Wiem, doceniam to… - Gówno doceniasz.
Dzięki grze poczułeś, że żyjesz. Tak czy nie?
- Odpowiedz. - Odpadam.
Wypisuję się.
Nikomu nic nie powiem.
Obiecuję.
Opiekuję się tą posiadłością całe życie.
Odkąd pan Mendoza był dzieckiem.
Wszystko mu zawdzięczam.
- Ludzie już nie cenią lojalności. - Co pan pamięta o dziewczynie?
Spotykała się z panem Tomásem i zaginęła.
Jest pan tu cały czas?
Czasem wyskoczę do miasta do sklepu, kilka kilometrów stąd.
Pan Mendoza nie bywa tu za często?
Raz na ruski rok.
To kompletne pustkowie. Po co się tu fatygować?
Czemu okłamał pan policję?
Z lojalności?
Alberto Mendoza miał romans z Laurą Valdivią, prawda?
Spotykali się tutaj.
Byli tu w dniu jej zaginięcia.
We dwoje.
Nie powinien pan rozpowiadać takich rzeczy.
Myślałeś, że się nie dowie?
- Odłóż broń. - Rusz się.
- Proszę. - Na dwór.
Już.
Jazda.
- Dobrze. - Rusz się.
- Już. - Ruchy.
Alberto, możemy porozmawiać?
Miałeś zostawić tę sprawę w spokoju!
Na kolana!
To nie w twoim stylu. Tata mi o tobie mówił.
Porozmawiajmy.
O czym chcesz rozmawiać? No o czym?
O Laurze.
Co się wydarzyło? Była w ciąży? Chciała urodzić?
- Nie rozumiesz. - Proszę…
Cicho siedź!
Kurwa.
- Co mamy z tobą zrobić? - Czekaj.
Nie bądź głupi. Poczekaj.
Czekaj. Jesteś dobrym człowiekiem.
Gówno o mnie wiesz!
- Co ty możesz wiedzieć? - Co zrobiłeś Laurze? Co się stało?
Zabiłeś ją?
Nie!
Oczywiście.
Możesz to naprawić. Razem możemy to zrobić.
Naprawimy to.
Dobrze. Spokojnie.
Odłóż broń. Spójrz na mnie.
Opuść broń.
Odłóż broń.
Proszę.
Możesz to naprawić.
Dobrze.
Słuchaj.
Wezwałeś policję.
Ty skurwysynu.
- Jebany zadzwonił na policję. - Spokojnie.
Rzuć broń! Ostrzegam!
Opuść broń!
Odłóż broń.
Proszę. Opuść broń.
Nie!
Dlaczego pan to zrobił?
Nie.
Pomocy.
Pomóżcie mi.
Ratunku.
Pomocy.
Ratunku.
Jak się trzymasz?
Cud, że żyjesz.
Dziękuję.
Nie uwierzyłem w to, co mówiłeś.
To skąd ten radiowóz?
Martwiłem się, że wedrzesz się na teren prywatny.
Miałem cię dość.
- Gotowe. - Dziękuję.
Dzięki.
Musimy znaleźć ciało Laury.
Znajdziemy ją, jeśli tu jest.
Mogę już iść?
Niestety nie.
Musisz złożyć zeznania.
Zawiozę cię na komisariat.
Abonent czasowo niedostępny.
- Cofnij się trochę. - Po co?
Proszę, na chwilę.
- Co jest? - Jeszcze trochę.
Jeszcze. Już.
O co chodzi?
Dokąd ty idziesz?
Jai…
Jest tu kto?
Czekaj.
Spokojnie, jestem z policji.
Laura Valdivia?
Przyślijcie karetkę do domku gościnnego.
Nie, nie ma potrzeby.
Nic nam nie jest.
Proszę nas zostawić.
Nie chcę tam wracać.
Świetnie, dzięki.
- Pogadamy potem. Pa. - Chaparro.
- Co jest? - Chodź. Szybko.
O co chodzi?
Telefon Borjy Pinedy był włączony całą noc.
- Namierzyli go? - Tak.
Miren.
Obudź się.
No obudź się.
Allison nie dała rady bez prochów.
Świetnie ci idzie.
Już prawie koniec. Chcesz wody?
Czemu ją zabiłeś?
Jeszcze nie rozumiesz?
Słuchaj. Allison była…
rozjebana.
Widywałem ją codziennie.
Grę wymyśliłem rok wcześniej.
Ulepszyłem pomysł Garrida.
Podobało ci się?
Najpierw
zagrał Borja.
Nie sądziłem,
że wsiądzie na ten motocykl, ale…
Wiesz, co go dręczyło?
Samotność.
Potrzebował kogoś.
Dlatego poprosiłem, żeby mi pomógł.
Z tobą.
A Allison?
Allison?
Allison miała przerąbane.
Zaszła w ciążę z jakimś bandziorem. Potrzebowała…
znów w coś uwierzyć.
Wrócić do Boga.
Ale wiara, religia i ta cała reszta w ogóle mnie nie obchodzi.
Czemu ja?
Czemu mi to robisz?
Obiecałaś, że znajdziesz moją siostrę.
- To nie moja wina. - Nie?
To nie twoja wina?
Nie twoja?
A czemu jej nie szukałaś?
Czemu, kurwa?
Pieprzoną Amayę Martín znalazłaś, ale jej już nie.
Za mało chodliwy temat?
Czemu, kurwa?
- Powiedz. - Przepraszam.
Przepraszasz?
Przykro ci? Zostałem sam.
Jak palec.
Nie miałem nikogo.
Zupełnie nikogo.
Nie mogę o tobie zapomnieć, Miren.
W kółko o tobie myślę.
Marzyłem, żeby z tobą zagrać.
Zostawiłem ci liścik, a ty połknęłaś przynętę.
Czytałem twoją książkę nieraz.
Dzięki niej zrozumiałem twój ból.
I twoje lęki.
Sądziłaś, że nikt tego nie wykorzysta?
Zrobiłem to, żebyś poczuła, czym jest samotność.
Rozumiesz?
Ból po stracie.
Przejmująca pustka.
Nicość.
Coś ci pokażę.
Patrz.
Widzisz?
Zastrzyk insuliny dla twojego kochanego profesora.
To go wykończyło.
- Nie. - Tak.
- Nie! - Tak.
Nie.
Zróbcie coś!
Pomóżcie!
Nie. Eduardo!
Leć po lekarza.
Nacho, co ty narobiłeś? Nie!
Boli, prawda?
- Boli? - Nie!
Spójrz na mnie. Boli?
Czujesz ten ból?
Tak czy nie?
Boli?
Miren.
Co ty robisz?
Obudź się, no już.
Miren!
Kurwa mać.
Miren, proszę cię.
Miren, posłuchaj mnie.
Miren.
Posłuchaj mnie.
Miren!
Posłuchaj mnie. Miren!
Miren!
Ja pierdolę.
Miren!
Chcesz mnie zabić?
To mnie zabij!
Zabij mnie!
Zostaw mnie! Puszczaj!
Sprawdź rejestrację.
Carmen.
Sprawdź mi te blachy: 3123, Golf, Tango, Quebec.
Jeszcze motocykl.
Chaparro!
Idę.
- Co jest? - Nie żyje.
Chryste Panie. Mamy ciało! Młody chłopak.
To Borja Pineda.
Przyślijcie wsparcie i karetkę.
Spójrz na mnie.
Popatrz na mnie, proszę.
Posłuchaj mnie, Miren.
Czemu jej nie szukałaś?
Nie. Miren!
Jestem sam.
Całkiem sam.
Miren.
Halo?
Na pewno?
Belén. Auto należy do Miren.
WPROWADŹ PIN
Miren!
Nacho nie żyje.
- Wezwij karetkę! - Jesteśmy na plaży.
- Miren. - Przy zatoce.
Potrzebujemy karetki. Jazda!
Odezwij się.
Powiedz coś. Jesteś cała?
Miren.
Odezwij się.
Spójrz na mnie.
Miren.
Zostań ze mną. Nie odchodź.
Jestem tutaj. Już dobrze.
Spójrz na mnie. To ja, Millán. Jestem przy tobie.
Nic ci nie będzie.
Prawda?
ROK PÓŹNIEJ
Alberto zaproponował, żebym spędziła ciążę w Zielonym Domu.
Usunięcie dziecka, aborcja… Nawet nie przeszło nam to przez myśl.
To wbrew naszej wierze.
Czemu nie kontaktowałaś się z wujostwem i bratem?
Myślałam o tym.
Wiele razy.
Ale gdyby ktoś się dowiedział, życie Alberta ległoby w gruzach.
Nie tylko jego.
Złamałabym serce rodzinie.
Tak było najlepiej.
Kto wymyślił, żeby podrzucić telefon na dworcu?
Alberto.
On o wszystko zadbał.
Poznajesz?
Psychiatra sądowy stwierdził w raporcie,
że łatwo przywiązywałaś się do każdego, kto okazał ci serce.
Miałaś cechy osoby uległej, niską samoocenę.
Zdajesz sobie sprawę, że wiele osób widzi w tobie ofiarę?
Nie jestem ofiarą.
Zakochując się w Albercie, obraziłam Boga.
Dlatego poświęciłam swoje życie Panu.
Wypisałam się ze świata.
Czy to jasne?
Oczywiście.
Wszystko już mam.
Bardzo dziękuję, wiem, że do tej pory nie udzielałaś wywiadów.
Gdzie jest Miren Rojo?
Muszę z nią pomówić.
Chcę ją przeprosić.
Za co?
Za brata.
Za to, co zrobił.
Podobno rzuciła dziennikarstwo i przepadła bez śladu.
Przykro mi, ale nie mogę pomóc.
Powodzenia.
GDZIE JEST MIREN ROJO? CZY KTOŚ JĄ WIDZIAŁ?
MIREN ROJO ZAGINĘŁA?
PEWNIE PISZE KOLEJNĄ KSIĄŻKĘ…
OBY SIĘ ZNALAZŁA
MADRYT
- Wchodzimy! - Policja!
- Nie ruszać się! - Ręce do góry.
Nie ruszaj się!
Policja!
- Czysto. - Na lewo.
- Dół? - Czysto.
Tutaj.
Tu też czysto.
Czysto.
Jazda!
Tutaj!
Wyważyć drzwi.
Na pewno?
- Policja! - Nie ruszać się!
JEŚLI MASZ MYŚLI SAMOBÓJCZE, ODWIEDŹ: WANNATALKABOUTIT.COM
Napisy: Marta Makieła