(เมื่อ 2000 ปีที่แล้ว)
งั้นแม้แต่เจ้าก็ยังต่อต้านข้าสินะ
สปาร์ด้า
เพียงตอนนี้ที่ข้าหมายตาโลกมนุษย์
เจ้าถึงเริ่มสั่นคลอน
งั้นข้าคงต้องเพิ่มอีกศพ ลงบนรากฐานดินแดนมาไคของข้า
ศพเดียวที่ข้าจะเสียใจ
ฝ่าบาท
ว่ามา
สายลับของเราบนโลกมนุษย์ ได้นำข่าวเรื่องนีโล แองเจโลมาบอก
เขาได้ประกาศตนอย่างเปิดเผยกับพวกเซเปียนส์
โดยใช้สิ่งที่พวกมันเรียกว่า "โทรทัศน์"
เขาเอ่ยถึงกระต่ายขาว
ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะหายตัวไป
งั้นรึ
แค่นั้นรึ
นายท่าน
ทำไมท่านถึงไว้เนื้อเชื่อใจ ไอ้ลูกชั่วช้าของคนที่ทรยศอาณาจักรเราล่ะ
จงคิดให้ดีๆ เบวูล์ฟ
ก่อนจะตั้งคำถามว่าข้าไว้ใจทหารคนไหนได้บ้าง
ฝ่าบาท
ทำไมมาทำด้อมๆ มองๆ บนนั้น เจ้าจำอวด
ขออภัยอย่างสูงครับท่าน
แต่ของว่างมันวิ่งหนีมาน่ะ
มุนดุสมุ่งมั่น
จะรับพวกหลอกลวง เกิดในถ้ำ ต่ำช้าทุกตัวในมาไคเข้ามาในตำหนักจริงๆ
แกมันก็ทุเรศพอๆ กับไอ้พันทางน่ารังเกียจ
ดีนะที่ท่านไม่รู้ตัวว่าท่านตลกแค่ไหน ไม่งั้นนี่คงตกงานเป็นแน่
เซเปียนส์มาพร้อมกับกองทัพ
เพื่อสู้กับราชาผู้ยิ่งใหญ่
ตอบโต้เต็มแรง สุดกำลังทั้งโลกหล้า
และนายท่านของเราบอกว่า
"เจ็บนะจ๊ะ"
มุนดุสจึงทำลายกองทัพมัน
ผู้พิทักษ์ของเรา ตัวแทนของเรา ผู้ชนะของเรา
และพวกเซเปียนส์เตรียมใจไว้ รอบต่อไปบุกถึงโลก
เพราะเซเปียนส์ที่ดีเป็นได้แค่
มื้อค่ำ
ทำไม
เราควรจะถีบมันเข้ามาตัวเดียวนะ
นี่นายหายใจอากาศนี่ตลอดเลยงั้นเหรอ
เพ่งความมืดของนายสิ
มันจะช่วยให้หายใจง่ายขึ้น
และอยู่รอดได้
ค่อยยังชั่ว
ตอแยฉันไม่เลิกตั้งแต่เด็กเลยนะ น้องเล็ก
แผนการสิ้นคิด
อยู่บนโลกเจ้ายังยับยั้งเราไม่ได้
คิดว่ามาที่นี่แล้วจะทำได้งั้นรึ
ในโลกที่เป็นของเราโดยชอบธรรม
ไม่จำเป็นหรอก
ผู้ชิงบัลลังก์
ข้าก็หวังให้เจ้าเกิดใหม่
ครั้งนี้ข้าจะได้ทำลายเจ้าให้สิ้นซาก
ไม่เหลือแม้เพียงความทรงจำ
เจ้าเป็นข้ารับใช้ของข้า มานานกว่าที่เจ้าแสร้งเป็นกษัตริย์
เจ้าเอาชนะข้าได้ก็เพราะเจ้าลอบโจมตี
และเราไม่ใช่ตัวตนเดิมที่เจ้าเคยรู้จัก
ใช่ เจ้าอ่อนแอลง
ดาบของพ่อ เราต้องปิดรอยแยก
ทางเดียวตอนนี้คือ ต้องแยกเครื่องรางกับดาบออกจากกัน
ก่อนกำแพงที่ยังเหลืออยู่จะหายไป
แล้วถ้ามันหายไปล่ะ
หากไร้พลังของสปาร์ด้า ก็ไม่อาจผนึกรอยแยกนั้นใหม่ได้
ต่อให้พลังข้าไม่เต็มเปี่ยม ข้าก็เอาชนะเจ้าได้!
ยี่สิบแปดชาติ
เพื่อแลกกับสถานะเทพเพียงชั่วขณะ
ช่างคุ้มค่า
มุนดุส นึกว่าจะตัวใหญ่กว่านี้ซะอีก
เห็นไหม นีโล แองเจโล
หากข้ามิได้นำทางเจ้า
เจ้าคงต้องจมปลักอยู่กับความโง่เขลาดังเช่นมัน
พอเถอะ
ฉันรู้ความจริงแล้ว
ทหารที่ฆ่าแม่เรา
และทรมานฉันจนเกือบตายเป็นของแก
แกปั้นฉันให้เป็นหมาจู่โจมรับใช้แก
ใช่ และข้าปั้นเจ้ามาอย่างดี
วันนี้เจ้าได้ส่งภัยคุกคาม ที่ร้ายแรงที่สุดของมาไคมาถึงมือข้า
และเจ้าได้ปลดอาคมกำแพงของบิดา
โลกมนุษย์ เหมาะสมยิ่งนัก ต่อการขยายอาณาจักรเรา
แกไม่ได้ไปถึงโลกมนุษย์หรอก
นายมาแก้แค้นมุนดุสสินะ
ถ้างั้นในที่สุดเราก็เห็นตรงกันสักที
เจ้าพันทางมันเผยความไม่จงรักภักดีออกมาแล้ว
ให้เรากำจัดความผิดพลาดของสปาร์ด้า แทนท่านไหม ฝ่าบาท
ไม่ อาร์โกแซ็กซ์คิดจะใช้ ความโกลาหลมาโค่นเรา
เพื่อความอยู่รอด มาไคจะต้องสมานฉันท์ ไม่ว่าใครจะเป็นบุตรของใคร
ไอ้ปีศาจตัวนี้มันทำลายชีวิตเรา และตอนนี้มันจะจับคนทั้งสองโลกไปเป็นทาสอีก
เราต้องยับยั้งมัน
ทุกอย่างที่ข้าทำลงไป นีโล เวอร์จิล
ข้าจำเป็นต้องทำเพื่อกำจัด ความอ่อนแอแบบเซเปียนส์ไปจากตัวเจ้า
อย่าดูถูกฉันด้วยการโกหกอีกเลย
แกเก็บฉันไว้ใกล้ตัว เพื่อเป็นการแก้แค้นบิดเบี้ยวที่พ่อฉันทรยศ
ไม่มากไปกว่านั้น
หากข้าปรารถนาการแก้แค้น
เหตุใดจึงต้องปล่อยเจ้าออกมาคุกใต้ดินเล่า
ทำไมข้าต้องเสียเวลาฝึกฝนเจ้า เพื่อช่วยปลดล็อกพลังที่แท้จริงด้วยเล่า
- ถ้าไม่ใช้เพื่อแก้แค้น งั้นเพื่ออะไรล่ะ - เตรียมพร้อม
ทุกอย่างที่ข้ากระทำกับเจ้า ก็เพื่อเตรียมตัวเจ้าให้พร้อม
ยาตราสู่โลกมนุษย์เคียงข้างข้า
เราจะได้รวมโลกทั้งสองเข้าด้วยกัน
อย่าไปฟังมันนะ
มันแค่อยากควบคุมนาย
แกไม่มีวันแบ่งอำนาจกับใครหรอก
กับตัวอื่นอาจจะไม่
แต่กับสปาร์ด้า…
ข้าไม่เคยโกหกเจ้าเรื่องบิดา
ไอ้ทรยศ
ขอสาปส่งชื่อสปาร์ด้าตลอดไป
เขาภักดีกับข้าเสมอมา
แม้แต่ในฐานะศัตรู
ข้าต่างหากที่ทรยศเป้าหมายของตัวเอง
แกมันไอ้ตอแหล!
พ่อเราเกลียดแก!
พ่อผนึกโลกเอาไว้ เพื่อปกป้องมันจากความชั่วร้ายของแก!
เจ้าไม่รู้อะไรเรื่องบิดาเอาเสียเลย
อยากรู้จักเขารึเปล่า
สปาร์ด้าตัวจริง
ในยุคที่อาร์โกแซ็กซ์ปกครอง บิดาเจ้าก็ขึ้นชื่อเป็นนักรบในตำนานไปแล้ว
ในยุคนั้น ข้าเป็นลูกศิษย์ของอาร์โกแซ็กซ์
บาทหลวงชั้นสูงในราชสำนัก
ข้าได้เห็นกับตาตัวเองถึงความหมกมุ่นในโลกีย์
ความเสื่อมทรามที่ฝังรากในระบอบความโกลาหล
ที่ซึ่งชาวมาไคบริสุทธิ์ก็หลั่งเลือดได้ง่าย พอๆ กับพวกสัตว์ชั้นต่ำ
โชคชะตามอบหมายให้ข้า ปั้นมาไคขึ้นมาใหม่อย่างที่ควรเป็น
จากอาณาจักรแห่งความโกลาหล
สู่แสงส่องนำแห่งโครงสร้าง
แต่ข้าไม่อาจปราบดินแดนนั้น ได้ง่ายเท่าที่ปราบอสรพิษร้าย
พวกหยาบช้าต่ำทรามที่หลับหูหลับตา ต่อสู้ในนามอาร์โกแซ็กซ์มีมากมายนับไม่ถ้วน
สปาร์ด้าอยู่ในกลุ่มแรก ที่รวมตัวกันต่อสู้เพื่อเป้าหมายข้า
เขาเข้าใจว่ามาไคต้องมีระเบียบ
บิดาเจ้านำทัพข้าไปสู่ ชัยชนะอันรุ่งโรจน์ครั้งแล้วครั้งเล่า
เขาเป็นนักรบผู้เด็ดเดี่ยวที่สุดของข้า
พันธมิตรผู้แน่วแน่ที่สุดของข้า
เราร่วมกันสร้างมาไคที่คู่ควรแก่ตำนานของมัน
แต่เมื่อใจเราหมกมุ่นครุ่นคิด
อยู่กับความพ่ายแพ้ของศัตรู
เราจึงเริ่มมองเห็นศัตรูอยู่ในเงามืดทุกหนแห่ง
สปาร์ด้าเห็นว่า ข้าไม่อาจปกครองมาไคได้อย่างที่ควรทำ
ตราบใดที่ข้ายังกระหายอยากพิชิต แต่เพียงอย่างเดียว
ตอนนั้นใช่มะที่พ่อเตะตูดหินอ่อนเก๊ของแกน่ะ
สปาร์ด้าพยายามโน้มน้าวข้าทุกวิถีทาง
เมื่อหมดหนทางแล้วเท่านั้น นักรบผู้ยิ่งใหญ่ของข้าจึงหันดาบมาหาข้า
เราสู้รบกันทั่วทุกทวีปของมาไค
ไม่มีใครสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้
จนในที่สุดสปาร์ด้าก็เห็นทางออกเดียว
ยับยั้งความทะยานอยากของข้าด้วยการบังคับ
พูดอย่างกับพ่อสร้างกำแพงเพื่อแกงั้นแหละ
ไม่ใช่เพื่อมนุษย์นับพันล้าน ที่พ่อช่วยไว้จากความตายเลยเนอะ
หรือแย่กว่านั้น จากน้ำมือแก
สปาร์ด้ามีความหลงใหลในโลกมนุษย์
เหมือนที่เซเปียนส์ชอบมองดู มดปลวกวาดลวดลายบนพื้นดิน
อย่าเข้าใจผิดว่านั่นแปลว่าเขาแยแสชีวิตพวกมัน
อย่างน้อยพ่อก็แยแสคนนึงละกัน
ใช่เหรอ
- อย่าบอกนะว่านายคิด… - ข้าไม่รู้จักมารดาเจ้า
แต่ข้ารู้ว่านางคงเป็นเช่นไร
นางงดงามใช่ไหมล่ะ
ตัวที่สวยสะดุดตา
เมื่อสปาร์ด้าสนองความใคร่รู้ของเขาได้แล้ว
จึงทอดทิ้งเอวาไปตามยถากรรม
และทอดทิ้งเจ้า
แกไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อแม่!
พ่อของเรารักแม่ พ่อรักเรา!
แม่พูดว่าพ่อรักเรา
แต่พ่อไม่เคยอยู่พูดอะไรเองเลย
ชาวมาไคที่ทรงพลังอย่างสปาร์ด้า
ไม่อาจมีความรักให้กับเซเปียนส์ที่ต่ำต้อยได้หรอก
เขาอยู่เคียงข้างแม่ของเจ้านานแค่ไหนเล่า
ห้าปีรึเปล่า
รึสิบปี
เขาอยู่ข้างข้ามาหลายศตวรรษ
มันพยายามปั่นหัวนายอีกรอบอยู่นะ
มันฆ่าแม่!
นางจำเป็นต้องตาย
ดูสิว่าน้องของเจ้าอ่อนแอ
และถูกปนเปื้อนไปด้วยอารมณ์เซเปียนส์แค่ไหน เพราะอิทธิพลจากนาง
ข้าตั้งใจจะจับเจ้ามาทั้งคู่
อย่างน้อยข้าก็ช่วย ทายาทของสปาร์ด้าไว้ได้หนึ่งคน
ข้าทำให้เจ้าเป็น ผู้สืบทอดที่แท้จริงของสปาร์ด้า
จงไปยังโลกมนุษย์กับข้าเถิด
เวอร์จิล
เลือดที่ฉันหลั่งให้แก
จะเทียบไม่ได้กับเลือดที่กำลังจะไหลทะลัก!
ฆ่าไอ้พวกพันทาง!
ฟังนะ เวอร์จิล
มาคิดใหม่ก่อนเถอะ
เราไม่จำเป็นต้องสู้กับมันตอนนี้
เรากลับไปโลกมนุษย์ได้
เราสองคน ปิดรอยแยกไม่ให้มันตามไป
เราจะกลับมาจัดการมุนดุสเมื่อเราพร้อม
แต่ฉันสูญเสียอะไรไปมาก เพราะหลับหูหลับตาล้างแค้น
ฉันเสี่ยงเสียนายไปไม่ได้
ไม่เอาอีกแล้ว ฉันเพิ่งได้นายกลับมาเองนะ
นายเข้าใจผิดแล้ว ไอ้น้องเล็ก
ถึงแม้จะเกิดเรื่องทั้งหมด แต่มุนดุสพูดความจริง
พ่อทิ้งให้เราต้องปกป้องตัวเอง
และสิ่งเดียวที่ปกป้องได้คืออำนาจ
ฉันสั่งสมอำนาจได้มากพอที่จะพ้นภัยได้
ที่จะควบคุมโลกของฉันแทนที่จะต่อสู้กับมัน
นายจะเลือกมันงั้นเหรอ
ไม่ ฉันจะเลือกบ้าน
มาไค
คืนนั้น ถ้าหากว่าเราแลกที่กัน
ชะตาของเราจะต่างจากนี้ไหมนะ
ฉันจะได้ไปใช้ชีวิตของนาย
และนาย ของฉันไหม
ไม่!
ทำไม
ทุกอย่างที่แกพูดไว้เกี่ยวกับมนุษย์ถูกต้องแล้ว
ฉันซาบซึ้งบุญคุณนะ ที่ชำระล้างความเน่าเฟะของมันออกไปจากตัวฉัน
เคราะห์ร้ายสำหรับแก
ที่แกก็ฆ่าแม่ฉันไปด้วย
มาไคจะบุกโลกมนุษย์
โดยมีฉันเป็นราชา
เจ้านั้นเหมือนบิดากว่าที่รู้ตัวเสียอีก
งั้นจงมา
มาดูกันว่าเจ้าจะทำสิ่งที่เขาล้มเหลว ให้สำเร็จได้รึเปล่า
ดันเต้
ฉันเชื่อนะว่านายยังมีชีวิตอยู่
แล้วไปถึงจุดนัดเดทของเรา
ขอโทษนะที่ฉันต้องเบี้ยวนัด
แต่มีธุระด่วนน่ะ
นี่คือสิ่งที่ฉันไม่เคยบอกนาย
แม่ฉันก็ถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตาฉันเหมือนกัน
ตอนเกิดเรื่อง ฉันเป็นแค่เด็กไร้เดียงสา ไร้ทางสู้
เหมือนกับนาย
ตอนแรกฉันไม่เข้าใจเลย
ว่ามีแรงอะไรคอยดึงเราเข้าหากัน
แต่ตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่ามันไม่ใช่ "เรา"
แต่เป็นเด็กสองคนที่เจ็บช้ำ
ที่ในที่สุดก็มองเห็น ความเจ็บปวดของตัวเองผ่านคนอื่น
รู้สึกดีมากเลยที่มีคนเข้าใจอยู่ชั่วขณะ
ได้มีที่พักใจชั่วคราว
ดันเต้
ฉันอยากเมินความเจ็บปวดตัวเอง ได้เหมือนนายนะ
แต่ฉันต้องพุ่งใส่มันต่อไป
ต้องเผชิญหน้ามัน
นั่นคือความหวังเดียวของฉันที่จะทำลายมันได้
ดังนั้นฉันจะไปที่นั่น
ไปฆ่าแหล่งความเจ็บปวด
(ร้านเฟรดี้)
หลังจากปีศาจโจมตีนิวยอร์กซิตี้ จนย่อยยับเป็นครั้งที่สอง
กองทัพสหรัฐฯ ได้ประกาศกฎอัยการศึก
เพื่อความปลอดภัย ของผองชาวอเมริกัน
ขณะที่ยังมีภัยร้ายจากปีศาจ ที่อาจบุกจากนรกได้อยู่
ได้มีการประกาศใช้เคอร์ฟิว แบบไม่มีกำหนดสิ้นสุด
งั้นคงต้องบอกลากันตรงนี้ เลือดนรก
จุดจบเหมือนจุดเริ่มต้น
ฉันทิ้งนายไปอีกแล้ว
อยากบอกว่า "เจอกันในนรก" นะ แต่ก็นั่นแหละ
แหมๆ แมรี่
มาหาพ่อสุดที่รักงั้นเหรอ
จัดโชว์อลังการให้คนดูกันเลย!
ไม่ต้องห่วงนะ เวอร์จิล
เราสองคนจะอยู่ข้างกัน
ตลอดไป
คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล