2000 ANOS ANTES
Ata ti te volves contra min…
Sparda.
Xusto no momento en que me traslado á Terra,
a túa determinación esfúmase de súpeto.
Non teño máis opción que sumar outra tumba ós alicerces do meu Makai.
A única da que me arrepentirei.
Maxestade.
Fala.
Os nosos espías na Terra tráennos novas de Nelo Angelo.
Fixo declaracións en público ante os sapiens
mediante algo que denominan "televisión".
Faloulles dun Coello Branco.
Agora parece que se esvaeceu.
Entendo.
Algo máis?
Meu señor,
como é que confía con tamaño convencemento
na vil descendencia do traidor do noso reino?
Cavila ben, Beowulf,
se realmente queres poñer en dúbida en que soldados debo confiar.
Maxestade.
Que fas aí agochado, bufón?
As miñas máis sinceras desculpas, señor.
Escapóuseme o petisco.
Mundus está decidido
a deixar entrar na súa corte a todo canto malfeitor traizoeiro hai.
Es case tan noxento coma ese desprezable mestizo.
Por sorte, non sabes o gracioso que es. Se non, quedaría sen traballo.
Os sapiens chegaron coas súas cohortes
para loitar contra o magnánimo rei.
Sacaron a relucir todo o poder do seu reino
e o noso señor dixo:
"Vaia, nin o notei."
Mundus devastou as súas forzas.
O noso protector e defensor. A nosa panacea.
Que treman os sapiens! O seu mundo é o seguinte.
Xa que o único sapiens bo é o que servimos…
de cea.
Por que?
Só tiñamos que traelo a el.
En serio respirades esta merda de aire?
Centra a túa escuridade.
Respirarás mellor
e poderás sobrevivir.
Moito mellor.
Nunca me deixas en paz, irmanciño.
Un plan sen sentido.
Non puidestes deternos na Terra.
Que vos fai pensar que aquí si?
Este mundo perténcenos por dereito.
Envaíña. Non nos fará falla.
O usurpador.
Esperaba o teu renacemento.
Desta volta borrareite da faz do mundo.
Borrareite ata da memoria.
Fuches o meu servo moito máis tempo do que levas pretendendo ser rei.
Só fuches quen de derrotarme cunha emboscada
e agora non somos o mesmo ser que coñecías.
Non, agora es máis feble.
A espada de papá. Hai que pechar a fenda.
Agora só se pode separando o amuleto da espada,
antes de que desaparezan os últimos restos da barreira.
E se desaparecen?
Sen o poder do mesmo Sparda non se podería volver pechar.
Vinte e oito vidas
para vivir un intre como deus.
Un trato xusto.
Mundus. Imaxinábate máis grande aínda.
Non ves, Nelo Angelo?
De non ser pola miña man guiadora,
estarías a envorcallarte na mesma imprudente ignorancia ca el.
Abonda.
Sei a verdade.
Os soldados que asasinaron a nosa nai e me torturaron case ata a morte
eran dos teus.
Moldeáchesme para ser o teu can de presa.
Moldeei, e moldeeite ben.
Hoxe entregáchesme en bandexa a maior ameaza de Makai
e desfixeches a barreira de teu pai.
A Terra está lista para a nosa expansión.
Non chegarás a atravesala.
Viñeches aquí para vingarte de Mundus.
En tal caso, por fin coincidimos en algo.
O mestizo amosa a súa auténtica lealdade.
Quere que nos encarguemos dos erros de Sparda por vostede, maxestade?
Non. Argosax quixo desarmarnos por medio do caos.
Se Makai quere sobrevivir, precisa da unidade de tódolos seus fillos.
Este é o monstro que nos destruíu a vida e agora quere escravizar dous mundos.
Temos que detelo.
Todo o que fixen, Nelo, Vergil,
era necesario para purgar a túa debilidade sapiens.
Non me insultes con máis mentiras.
Terme ó teu carón foi o teu retorcido castigo
pola traizón de meu pai.
Non hai máis.
Se a miña vontade fose castigarte,
para que liberarte dos meus alxubes?
Para que esforzarme en adestrarte para liberares todo o teu poder?
- Que foi daquela, senón vinganza? - Preparación.
Todo ó que te sometín foi para prepararte
para seres a miña man dereita na Terra
e así unirmos ambos mundos.
Non lle fagas caso.
Só quere controlarte.
Nunca compartirías o poder.
Con calquera outro ser, non,
mais con Sparda…
Nunca che mentín sobre teu pai.
Chaqueteiro.
Maldito sexa para sempre o nome de Sparda.
Sempre me foi leal,
mesmo como adversario.
Fun eu quen traizoei o meu propósito.
Es un puto mentireiro!
O noso pai odiábate!
Selou a Terra para protexela do teu mal!
Non sabes nada do teu propio pai.
Queres coñecelo?
O auténtico Sparda?
Teu pai xa era un guerreiro lendario durante o reinado de Argosax.
Daquela eu era discípulo de Argosax.
Un sumo sacerdote da súa corte.
Fun testemuña directa da perversión,
da corrupción que subxacía no reinado do Caos.
O sangue makaián máis puro derramábase xunto ó dos mestizos máis miserables.
O destino elixiume para encamiñar a Makai cara ó seu auténtico potencial.
Dun reino de caos
a un faro ben estruturado.
Porén, non foi tan doado facerse co reino como coa propia serpe.
Abondosa era a chusma ignorante
que loitaba inxenuamente a favor de Argosax.
Sparda foi dos primeiros en unirse á miña causa.
Entendeu que Makai necesitaba orde.
O voso pai liderou os meus exércitos de vitoria en vitoria.
Era o meu cabaleiro máis certeiro,
o meu aliado máis inquebrantable.
Xuntos creamos un Makai digno das lendas que del se contaban.
Mais cando a túa mente non deixa de pensar
en derrotar os teus adversarios,
comeza a ver inimigos en cada sombra.
Sparda viu que non podía gobernar Makai como era debido,
non mentres só me impulsase a miña sede de conquista.
E aí foi cando che deu por ese cu xigante de mármore falso que tes?
Sparda esgotou tódalas vías para persuadirme.
Só nese momento recorreu o meu mellor guerreiro á espada.
Batallamos un co outro a través dos continentes de Makai.
Ningún era capaz de poñerse por diante.
Ó fin, Sparda deu coa única solución.
Conter a miña ambición pola forza.
Cóntalo como se crease a barreira polo teu ben,
non polos miles de millóns de humanos que salvou da morte.
Ou peor, das túas mans.
Sparda tiña unha certa fascinación coa Terra,
do mesmo xeito que os sapiens observan os patróns das formigas no chan.
Non creas que lle importaban as súas vidas.
Polo menos unha si que lle importaba.
De verdade?
- Non podes crer… - Non coñecín a vosa nai,
pero sei como debía ser.
Unha auténtica beleza, non si?
Un atractivo adorno.
En canto Sparda satisfixo a súa curiosidade,
deixou a Eva á súa sorte.
E abandonouvos.
Nin se che ocorra pronunciar o seu nome!
O noso pai quería a nosa nai. Queríanos a nós!
Iso é o que dicía ela.
El nunca estivo para dicir nada.
Un makaián do nivel de Sparda
é incapaz de sentir amor por algo tan inferior coma un sapien.
Canto tempo estivo con vosa nai?
Cinco anos?
Dez?
Comigo estivo séculos.
Quere volver lavarche o cerebro!
Asasinou a mamá!
Debía morrer.
Contempla o feble e corrompido polos sentimentos sapien
que está teu irmán por mor da súa influencia.
Quería traervos ós dous.
Polo menos fun quen de salvar un dos herdeiros de Sparda.
Convertinte no auténtico sucesor de Sparda.
Acompáñame á Terra.
Vergil!
O sangue que derramei por ti
non será nada en comparación co que está por vir!
Aniquilade eses mestizos!
Mira, Vergil.
Dálle unha volta.
Non temos por que loitar con el agora mesmo.
Podemos volver á Terra.
Ti e eu. Pechamos a fenda para que non nos siga.
Volvemos por Mundus cando esteamos listos.
Xa perdín demasiado ó perseguir cegamente a vinganza.
Non me podo arriscar a perderte.
Outra vez non. Non cando acabo de recuperarte.
Non o entendes, irmanciño.
A pesar de todo, Mundus di a verdade.
O noso pai abandonounos para protexernos.
A única auténtica protección é o poder.
Obterei tanto poder como para protexerme de calquera ameaza.
Para controlar o meu mundo en lugar de loitar contra el.
Elíxelo a el?
Non. Elixo o meu fogar.
Makai.
Se aquela noite estivésemos no lugar do outro,
serían diferentes os nosos destinos?
Tería eu a túa vida
e ti a miña?
Non!
Por que?
Todo o que dixeches sobre os humanos é certo.
Estouche agradecido por zafarme da súa podremia.
Lamentablemente para ti,
tamén asasinaches a miña nai.
Makai invadirá a Terra,
mais comigo como rei.
Non es consciente de canto te pareces a teu pai.
Adiante.
Veremos se es quen de triunfar onde el sufriu unha derrota.
Dante,
confío en que sigas vivo.
E en que acudises á nosa cita.
Eu non puiden, perdoa.
Xurdiume unha cousiña.
Hai algo que nunca che contei.
Tamén asasinaron a miña nai diante de min.
Eu non era máis ca unha neniña inocente e indefensa.
Igual ca ti.
Ó principio non entendía
que era o que nos atraía.
Agora entendo que non eramos nós.
Eran eses dous cativiños feridos
que por fin recoñecían a súa dor noutra persoa.
Que marabilla que te entendan, aínda só por un intre.
Un breve refuxio.
Dante,
oxalá puidese ignorar a miña dor como fas ti.
Eu debo perseguila.
Enfrontala.
É a miña única esperanza de destruíla.
Así que alá vou.
Dispóñome a matar a súa orixe.
Como resultado dun segundo ataque devastador contra Nova York,
o exército decretou a lei marcial en nome da seguridade dos estadounidenses.
Dada a potencial ameaza de novos ataques do inferno,
tamén se imporá un toque de queda indefinido.
Todo remata como comezou.
Comigo fuxindo coma unha covarde
e dándoche as costas.
Grazas a ti aprendín que non nos define o noso sangue,
senón as nosas decisións.
Es a luz da humanidade, Dante.
E eu pertenzo á peor das súas escuridades.
Vaia, vaia, Mary.
Vas vir visitar o teu vello e querido papaíño?
Que comece o espectáculo!
Tranquilo, Vergil.
Estaremos xuntos ti e mais eu.
Para sempre.
Subtítulos: Abraham Díaz López