W głowie mi się nie mieści,
że pomagam Alice Laird pakować się na studia!
Bo nie pomagasz?
Symulujesz życiową zadumę, żeby wykpić się z pakowania.
Jak ten czas leci.
Wczoraj byłaś w wieku Sutton, a dzisiaj masz już…
- Osiemnaście. - Osiemnaście lat. Jesteś kobietą.
- Fuj. - Ale czekaj.
Tylko dwie walizki na cały rok?
My wyjeżdżamy na kilka miesięcy,
a jedną walizkę zajęły moje Labubu.
Sutton Labubu.
Tata przywiezie mi resztę za miesiąc do akademika.
To tylko rzeczy na czas treningów.
Rany, wyjeżdżam za trzy dni. Mam za mało czasu.
Hej, córcia. Jesteś gotowa.
Ja tak, ale ty nie.
Zostaniesz sam.
Liz i Derek lecą do Hiszpanii, ten jedzie do Tennessee,
a ty zawaliłeś sprawy z Sofi.
Nie zawaliłem.
Spanikowałem i pozwoliłem, aby odstraszyły ją moje kwasy z ojcem.
- Jak debeściak. - Jak debeściak,
który pożarł się z szefem tuż przed jego wyprowadzką,
a teraz mają na siebie focha jak dwie gimbaziarskie flądry.
Co mnie tu ściągnęło.
Nie musicie się martwić. Nic mi nie będzie. Nawet się na to cieszę.
Będę pił napoje prosto z butelki.
Sok, mleko, sos sojowy.
I chodził po domu w gaciach.
Super. Normalnie kamień z serca.
- Sos sojowy? - No, lubię po sushi walnąć szota sosu.
To niepokojące.
- Oboje bardzo doceniamy waszą gościnę. - Żaden problem.
Póki nie dojadą nasze rzeczy.
Serio zostaniesz tu na zawsze?
Aż do mojej śmierci.
Może nawet na tej kanapie.
- Tato. - Przestań.
Może kipniesz na kibelku jak Elvis.
Spakuj się na trening.
- Jaki Elvis? - Nieważne.
Czemu on tu ciągle jest?
Ratujemy nasze małżeństwo.
Wybacz nadzieję, że Jimmy wydupczył ci Dave’a z głowy.
- Jezus, Paul. - Powiedział ci?
Zawsze ceniłam sobie prywatność, gdy opowiadałam ojcu o kochankach,
więc zostawię was samych.
Dziękuję.
No co? Wymsknęło mu się, jak na mnie wrzeszczał.
Byłam pogubiona.
Byliśmy z Dave’em w separacji, a Jimmy jest taki troskliwy.
To nic takiego.
Czyli był bezpiecznym wackiem.
- Słucham? - Bezpieczny wacek.
Czyli seks bez zobowiązań.
Julie była bezpiecznym wackiem,
póki nie przestała być bezpiecznym wackiem.
Przestań mówić bezpieczny wacek.
Co to bezpieczny wacek?
Mama powinna się przy tobie pilnować.
Później ci wyjaśnię.
Ani się waż.
Co się dzieje? Czemu to się dzieje?
Co to jest?
Będziemy wstawać wcześniej,
żeby łatwiej przestawić się na czas Barfelony.
To po hiszpańsku „pobudka”.
A jak jest: „Kurwa, zamorduję cię”?
Dobra, jak chcesz.
Hola, amigo! Wcześnie wstałeś, Sean.
- Jeszcze tu mieszkasz? - Już nie.
To co tu robisz?
No wiesz, Alice wyjeżdża.
Kiepski czas na porzucenie Jimmy’ego po tym, co dla mnie zrobił.
Czyli będziesz udawał, że nadal tu mieszkasz?
- Póki nie będzie okazji mu powiedzieć. - Zwariowałeś. Ucieszy się.
- Cześć. - Hola.
Czemu wstałeś tak wcześnie?
Nie wiem. Usłyszałem krzyki.
- To my. - Coś ty taki zadowolony?
Mamy piękny dzień.
Sorki, stary. Gadałem z Derekiem
w drodze z domku, w którym spędziłem noc.
Fascynujące.
Wiecie, która godzina?
Natychmiast wracajcie do łóżek albo…
No proszę.
Tego się nauczyła.
Co tak łypiesz?
Normalnie, kiedy chłopak zaskakuje nowinką jak ty tej nocy,
węszysz zdradę, ale ty chyba zbłądziłeś i poszedłeś za ciosem.
Co mnie wydało? Niewiedza, gdzie wsadzić kciuk?
O cholera, jestem spóźniony. Muszę się zbierać.
Kojarzysz to moje drogie mydełko?
Proszę, nie myj nim tyłka.
Nie umyję. Ale dla pewności nie myj nim twarzy.
Masz coś przeciwbólowego?
Nie słyszę cię.
O nie, nie śmiałby.
Mój skarb.
- Kochanie. - No?
Mam pomysł.
- Jaki? - Naprawdę dobry.
Może rozbierzemy się do golasa i weźmiemy razem prysznic?
Co tak wzdychasz?
Bo tak wzdycham. Czemu tak stoisz?
Nie wiem.
- Wspólny prysznic? - Nie mogę.
Mam wcześnie pacjenta.
- Pa. - Przytul mnie.
- Tak. Na pożegnanie… - Dziękuję.
…mojego chłopaka. Cudnie.
- Jak ziomki? - No.
Bajo, spadam.
Pokłóciliśmy się?
Nie wiem, wszystko możliwe. Nawet nie…
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Hej, Paul.
- Tak? - Hej.
Jak się masz?
Dobrze.
Jak Connecticut?
Nie narzekam.
Mam osobistego kucharza.
Nie przehulaj całej emerytury naraz.
Mówię o wnuku.
Co mogę dla ciebie zrobić, Jimmy?
Słuchaj, przepraszam, że…
tak to się potoczyło przed twoim wyjazdem.
Miałeś całkowitą rację.
Kiedy konkretnie?
Że to było przeznaczone dla kogoś innego.
Nie ma sprawy, młody. Podręcznikowe przeniesienie.
Większość moich pacjentów na mnie wrzeszczy,
a nazajutrz zdaje sobie sprawę, że nie jestem ich ojcem.
Wiem, że nim nie jesteś.
Czyżby?
W każdym razie nie tak chciałem się rozstać.
W sumie bardzo się cieszyłem na nasze pożegnalne śniadanie.
Chciałem ci jeszcze wiele powiedzieć.
Cały ty.
Wiecznie masz w głowie te swoje wyidealizowane wizje.
Ale życie tak nie działa, i to w porządku.
Alice nadal ma zamiar tu wpaść
- w drodze na Wesleyan? - Tak.
Nie chce mnie zostawiać samego w pustym domu,
więc muszę ją uspokoić.
A potem wyprawić najlepsze pożegnanie świata.
Odwiedzimy jej ulubione miejsca,
a potem odwiozę ją na lotnisko i wygłoszę idealną mowę.
Właśnie to robię, co?
Tak.
Ale chodzi o Alice, więc tym razem ci odpuszczę.
Póki mam cię na linii, to chciałem powiedzieć…
Tato, sam sobie możesz robić kanapki.
Cholera, muszę kończyć. Odzywaj się.
Zrobiłam wszystko, co miałam zrobić jako przyszła babcia przed naszą podróżą.
Zapisałam Peyton i Willa do położniczki.
Wysłałam im zapas witamin prenatalnych wraz z bardzo ciekawym artykułem o tym,
jak to porody w wodzie uniemożliwiają regenerację pochwy.
Ty go napisałaś?
- Tak. - Tak myślałem.
- Hej. - Cześć!
Gotowa na brwi i bobę? Wiem, gdzie robią i to, i to.
Nie mogę.
Connor zabiera mnie na drogi obiad. Mamy rocznicę.
- Zabieram? Rocznicę? - Wesołych dziesięciu miesięcy i 13 dni.
Już trzeci raz olewasz mnie dla Connora.
Miałyśmy się spotykać jak najczęściej przed moimi studiami.
No tak, wyjeżdżasz na studia.
Zapomniałam, bo nie mówiłaś o tym od pięciu minut.
- Serio? - Serio.
- Serio? - Nie, nie mieszaj się.
Dobra, wyczuwam delikatne napięcie.
Zamknij się, Connor!
- Przelecę twojego brata. - Nikt cię nie pytał o zdanie!
Dlaczego tak zawsze jest?
Takie życie. Przyzwyczaj się.
Nie ucz naszego syna, że kobiety to wariatki.
Niech sam się przekona.
- Liz? - Co? Jestem…
- Jaja se robisz? - Tu jestem. Co jest?
- Co jest? - Ja pikolę, Liz.
Patrz.
Borze sosnowy, w końcu cię poprosił.
A gdzie! Ja znalazłem pierścionek i ja go przymierzyłam.
A on utknął.
I jak to w końcu zapytał? Wiedziałaś o tym?
Oczywiście. Derecy mówią sobie wszystko.
Derek mnie mówi wszystko, więc zgodnie z relacją przechodnią…
Ja też jestem Derekiem?
Czemu mnie nie uprzedziłaś?
Bo nie chciałam zepsuć niespodzianki.
Wolałam, żebyś sama to zrobiła.
Nie jestem gotowa.
Nie doszłam do siebie po Mai i zmieniam ścieżkę kariery.
Dlatego jeszcze cię nie poprosił.
Czekał na dobre okno pogodowe.
Ale to nie on ma o nim decydować.
Mieliśmy omawiać poważne decyzje, a wydanie 13 koła nie jest omawianiem.
- Sprawdziłaś? - No jasne.
Jestem dumna.
Okej, nie.
O nie. Usiądziemy.
Wydech.
Dobrze.
Teraz nasmarujemy ci rękę czymś tłustym.
Potem odłożysz go na miejsce
i kiedy ci się oświadczy, będziemy zaprzyjaźnionymi małżeństwami,
które jeżdżą razem na wakacje i odstawiają numery jak z Białego Lotosu.
Pasuje ci?
A potem odwiozę ją na lotnisko i powiem:
„Pamiętaj, co mówiłem, gdy byłaś mała i stresowałaś się wyjazdem na obóz.
Pociągnij za niewidzialną nić łączącą nasze serca.
Poczuję to.
Gdziekolwiek będę, cokolwiek będę robił, przestanę.
I też pociągnę”.
- Cholera. - Wzruszyłeś mnie.
Siebie samego też.
Szlag.
Muszę dalej ćwiczyć, żebym się przy niej nie rozkleił.
Bo jak ona zacznie ryczeć, a ja nie, to ją uspokoi, że sobie poradzę.
No.
Pierwsza noc w pustym gnieździe będzie ciężka. Dobrze, że mam ciebie.
Może wpadnę jutro wieczorem i obejrzymy razem mecz Dodgersów?
Albo chodźmy do baru. Albo wiesz co?
- Obejrzyjmy go na żywo na stadionie. - To mecz wyjazdowy.
- Wycieczka! Dokąd? - Atlanta.
Za daleko.
Hej, jesteś już.
Gotowa na idealny wieczór przed twoim wyjazdem?
Najpierw minigolf w Castle Park,
potem kolacja na Starym Mieście i lody w Fudgy Mondays.
Jak chcesz.
- Świetnie się zapowiada. - Nie chodzi o ciebie.
Jest zła na Summer, że za dużo czasu spędza z Connorem.
Tym razem nikt nie oberwał w bimbałki.
To dziwne, że się cieszę, że wciąż mogę poojcować?
Dobra. Jutro wieczorem, mecz. Widzimy się?
Bankowo.
Musisz mu powiedzieć!
Dobra, kółeczko.
Doradźcie, co mam odpowiedzieć, gdy Derrick mi to zaoferuje.
Ojej, jaki ładny.
Skoro nie możesz go ściągnąć, to może twoje ciało daje ci znak?
Albo Jezus.
Nie mieszaj we wszystko Jezusa. Spuchłam od okresu.
Okres to Jezus.
- Co powiedziała? - Że okres Gaby to Jezus.
Jej okres to co?
Nie tetrycz.
Ile osób pomagało ci to ustawić?
Sam to zrobiłem.
Z pomocą czterech osób.
Noż kurwa, skupcie się.
- Język! - Dziękuję, skarbie.
Plusy i minusy wyjścia za Derricka. Słucham!
- Weekendy z Białego Lotosu. - Nie.
Pamiętajcie, że miał to ze mną omówić.
- A nie mnie zaskakiwać. - A dziwisz się mu?
Musiał cię zawlec na każdy etap waszego związku.
- Gadałyśmy o tym ostatnio z Liz. - Spotykacie się beze mnie?
- Tak. - Czasami.
Dała ci kamień?
Nie.
Nie sądzę.
Zdrada. Rozprawię się z wami później.
- Dałaś jej? - Nie chodzi o ciebie.
Nigdy go nie dostanę!
Ja też chcę.
I to nieprawda, że mnie wlekł.
Zaciągnął twoją du… pupcię na pierwszą randkę.
I co jej się w nim nie podobało?
Że nie jest narkomanem potrzebującym ratunku.
O to, to. Właśnie.
Musiał cię zawlec na wspólne Święto Dziękczynienia.
Może nie należy pytać: czemu ty miałabyś wyjść za niego,
ale: po cholerę on chce się żenić z tobą?
Poważnie, Paul? Odcinam ci zasilanie.
Dzięki Bogu.
- Tęsknię. Srać parkinsona. - Srać parkinsona.
- Sorki, mamo. - Zezwalam. Kupkać parkinsona.
Więc co zamierzasz?
Szczerze, to nadal nie wiem.
Jeśli nie rozmawiamy o wnuczętach, to ja stąd idę.
Jestem za duży na minigolfa.
Ciągle mnie kusiło, żeby staranować wszystkie młyny w wiosce.
Pamiętasz, jak wywalili mamę, bo odłupała nos klaunowi?
Nie była nawet zła, tylko świętowała trafienie.
I trochę popijała.
No tak.
Co ona tu robi?
Co to ma być?
Mieliśmy gadać o randce z moją mamą.
Zbyt łatwo cię nabrać. Jakim cudem nie porwali cię za dziecka?
Porwali. Byłam chwilę w Maroku.
To wiele wyjaśnia.
Usiądź, proszę. Zamówiłem ci lody.
Normalnie bym się nie wtrącał.
- Wtrąciłbyś się. - Masz rację.
Ale sam też ostatnio zawaliłem sprawę z przyjacielem.
Wierzcie, nie chcecie się tak rozstawać.
- Dlatego was tu ściągnąłem. - Propsy.
Zmiany budzą strach. Wesleyan jest daleko.
Reagujecie złością, bo boicie się, że wasza przyjaźń nie przetrwa.
Umrę z tęsknoty. Będziemy się zdzwaniać codziennie?
- Jasne. I masz bana na rude przyjaciółki. - Nie pokochałabym innej rudej.
Tak cię kocham.
No i proszę.
Nowych dragów próbujemy razem, a lesbijskie akcje robisz najpierw ze mną.
Dogadacie się.
Kakao!
To powinna być dyscyplina sportowa.
Marzy ci się sport, w którym biali mieliby szanse.
- No wiesz, bez Tigera odzyskaliśmy golf. - Dzięki Bogu za prostytutki.
- Kakao! - Chłopaki.
Jak dobrze, że zdążyłam przed Gaby. Znalazła pierścionek.
Co? Jak?
Nieważne.
- Nie jest szczęśliwa. - Cholera.
- Idzie. Wiej! - Uspokój się.
Pierścionek? Cholera, czemu mi to robisz?
Bo cię kocham?
Mieliśmy omawiać ważne kroki przed ich podjęciem.
Wybacz, że pomyślałem, że bycie ze mną cię uszczęśliwia.
Zachowujesz się niedorzecznie i muszę przyznać…
Chyba znam większość ludzi tutaj.
To mój kuzyn?
I ta twoja napalona studentka?
Zwalasz z nóg.
- Twoja siostra. - Hej.
- I mama. - Hej.
Co tu się dzieje?
Skapnął się! Światła!
Już się robi.
Nie chcę umrzeć…
- Spokojnie. - …w kakao barze.
Chciałeś mi zrobić niespodziankę, ale nie ze mną te numery, jasne?
I nie uklęknę,
bo mam sporo do powiedzenia,
a kieca jest za ładna, żeby ją ubabrać w ziemi.
- Gotowy? - Nie do końca.
Peszek. Zapnij pasy.
Derrick.
Przez całe życie czułam się tak, jakbym była z innej planety.
Jakbym była jakąś wysoką alienką Kal-El,
podrzuconą na Ziemię, próbującą się wpasować w normalsów.
Byłam tu samotna.
Ale wtedy pojawił się taki głupol,
superciacho, w dodatku kochany.
Przy tobie nigdy się nie krępuję.
Naprawdę.
Przeleciałabym cię tu i teraz.
Pozwalasz mi być sobą. Widzisz moje odchyły i je akceptujesz.
Ja też tak robię.
Wiem, mysza.
Kocham to, że jesteś dżentelmenem.
I nie potrzebujesz, żebym się tobą opiekowała,
ale gdybym chciała, to mi pozwolisz.
Ale najbardziej kocham to, że pchasz mnie do przodu.
Zostawiając w tyle moje odpały.
Świat stał się dużo bardziej przerażający.
Tak.
Ale myślę, że jeśli będę miała zaszczyt
i przywilej mieć cię u swojego boku…
nic mi niestraszne.
Nawet to.
Wyjdziesz za mnie, Derrick?
POWIEDZ TAK!
- Tak. - Tak!
Wnuczęta!
- Czemu mój podolog tu jest? - Wysłałam mejla do twoich kontaktów.
Wiwat dla podologa!
Podolog!
Jesteśmy.
Mam.
Prawie zgubiłam prawdziwy dowód.
- Nie poleciałabym. - Nie.
Nie wierzę, że odstawię moją dziecinę na studia.
Miło, że wcisnęłyście jeszcze ostatnią przygodę razem.
Gdzie mój…
- Hej. - Hej.
Zanim pójdziesz, pamiętaj, co ci mówiłem, gdy byłaś mała
i denerwowałaś się wyjazdem na obóz.
Pociągnij za niewidzialną nić łączącą nasze serca,
- a ja to poczuję, gdziekol… - Tak na szybko.
- Ta klasa ekonomiczna to błąd, nie? - Dasz nam chwilę, Summer?
Jasne. Mam pana kartę w Apple Pay, więc wykupię sobie upgrade.
Gdziekolwiek będę, cokol…
Jak ostatnio byłam sama na lotnisku, wylądowałam w Maroku.
Hej. Zmykajcie już.
Dzięki za wszystko.
- Kocham cię. - Ja ciebie bardziej.
- Pa. - Pa.
Lecimy!
Karta pokładowa?
Okej. Tędy.
Kij wam w oko za to, że wszystkie nasze oświadczyny to przy waszych lipa.
Moje byłyby wspaniałe,
ale Jimmy rzygnął na fortepian i przeleciał Gaby.
- Byłem świadkiem. - Może nie przy moim narzeczonym.
Może ja też rzygnę i cię przelecę?
Jak zamierzacie świętować?
Liz i Derek zaprosili nas do Barfelony.
Doceniam wymowę.
- Jestem obcykany. - Sprezentowali nam bilety.
- Noż kurde, możemy z wami? - Musimy jechać do Tennessee.
Dobra. Mogę z wami?
Alice wylądowała w Connecticut.
A ja się trzymam.
Możemy to przyznać?
- Możemy. - Trzymasz się!
- Świetnie ci idzie. - To normalne pytanie.
Zaraz mecz, idę po żarcie. Widzimy się w domku?
- Tak jest. - Na razie.
- Pa. - Miłego.
Nas nie zaprosił?
Sean nie powiedział mu o wyprowadzce.
To wymaga grupowej WR.
- O tak. - Lecimy.
No dobra.
To wielka rozklapiocha, Sean.
Sorki, Sean. Nie wiedziałem, co to znaczy.
Spoko.
Pora pokazać jaja.
- Tak. - Pokaż jaja!
- Dajesz. - Dasz radę.
Trzeba wymyślić gest na jaja.
- Tak. - O, wiem.
Żonglujesz.
Hej. Mam szynkę i ananasa, o których pisałeś.
Teraz do mnie dotarło, że chodziło ci o pizzę.
Spoko. Możemy urządzić sobie luau.
Co ty na to?
Muszę ci to powiedzieć.
Znalazłem mieszkanie i się wyprowadzam.
To wspaniale! Super. Kiedy się wyprowadzasz?
Trzy dni temu.
Wszystko potoczyło się tak szybko.
Derek ma tę odjechaną chatę i ktoś musi mu ją wyremontować.
A wiesz, jak kocham pomagać dzianym, białym typom.
Jesteśmy pomijaną grupą.
Powinienem był powiedzieć ci wcześniej, ale Alice i teraz cała reszta wyjeżdża…
Hej, Sean.
Nie przepraszaj.
Kiedy się wprowadziłeś, obaj wiedzieliśmy, że to tymczasowe.
Bardzo się cieszę.
Chodź.
No cóż,
będę tęsknił.
To cztery ulice stąd.
Ty to umiesz zepsuć chwilę.
Pewnie Marisol tam na ciebie czeka?
Możliwe.
Chrzanić mecz. Uciekaj stąd.
- Klucze do domku. - Dzięki.
Dziękuję, Jimmy.
Za wszystko.
Tak się cieszymy, że postanowiłyście do nas wpaść.
Debatowałyśmy i wybrałyśmy to zamiast psychodelików na meczu.
Nadal mają kontakt z moim ojcem.
O wilku mowa.
Pewnie długo nie zjem nic domowego, więc jak mogłabym to przegapić?
Nie lekceważ barów mlecznych.
Ja żywiłam się płatkami z lodami waniliowymi zamiast mleka.
Może wcześniej zjedz żelka z maryśką.
Ja właśnie zjadłam.
Tata pytał, czy dotarłam?
Tak. Napisał też:
„Sean się wyprowadza, cieszę się, ale jednocześnie mi smutno, wiesz?”.
- I co odpisałeś? - Wysłałem kciuk w górę.
- Ziomek. - Czemu jest czarny?
Gaby to ustawiła i nie umiem zmienić.
Powiedział, że jest smutny, a ty tak zareagowałeś?
Wiesz, jaki on jest teraz samotny?
Ma tę za ładną dla siebie dziewczynę, która traci, jak się odezwie.
- Już jej nie ma. - Co?
Kiedy zerwali?
Kilka tygodni temu. Mówiłam ci.
Nie słuchasz mnie?
Zależy kiedy. Ciągle ględzicie.
Muszę filtrować.
- Tato. - Co cię ugryzło?
Boże, jesteś niemożliwy.
Czego ode mnie oczekujecie?
Może po prostu udziel mu ojcowskiej rady.
Chryste Panie.
Nie jestem jego ojcem.
Jako mój honorowy dziadek chyba z automatu jesteś…
Papą alfonsiakiem.
Jestem po drugiej stronie kraju.
Nawet gdybym miał jakieś remedium, Jimmy musi nauczyć się radzić sobie sam.
Pieprzyć domowy posiłek. Chodźmy na pizzę.
Świetny pomysł.
Weź żelki.
No, dobrze.
Nie jesteś zaproszony.
Dzięki Bogu.
Jestem Batman.
Hej, Dan. Jak leci?
Trochę…
tu cicho, co?
No, wszyscy wyjechali.
Co oznacza, że albo pójdziemy do mojego gabinetu,
albo zbierzemy wszystkie poduszki
i zbudujemy sobie fort.
Poproszę gabinet.
Twoja strata.
Stan z żoną przenoszą się do Paryża.
Uwierzysz?
Kto chce mieszkać w Paryżu?
Większość ludzi.
Mówiłeś, że wrócisz do apek randkowych.
Założyłeś już profil?
Nie, ale ustawiłem Siri australijski akcent.
Spoko bajer.
- Dan. - No wiem.
Po trzech latach terapii jestem w punkcie wyjścia.
To nieprawda.
Tak wiele osiągnąłeś przez te lata.
Nie zapominaj o tym.
Każdy czasem się potknie.
Jeśli mam być szczery, to znów czuję się samotny.
Wszyscy idą naprzód, tylko nie ja.
No.
Może obaj nad tym popracujemy.
A tymczasem
spróbujmy znaleźć pozytywy w byciu samemu.
Kiedy jutro się obudzisz, przypomnij sobie,
że sam niekoniecznie oznacza samotny.
Co ty tu, kurwa, robisz?
Podlewam kwiatki, a mama mówiła, że mogę wpadać po żarcie.
Nie możesz.
Bierz pizzę i spadaj.
Uwielbiam pepperoni.
Hej. Napiłbyś się kawy?
Zjemy razem pizzę.
No wiesz, posiedzimy i pogadamy.
Nie trzeba. Dzięki.
No, mnie też nie trzeba.
Hej, Paul.
Hej. Co słychać?
Znasz mnie. Właśnie skończyłem trening.
Szykuję się na podbój dnia.
Siedzisz sam w gaciach i zamulasz?
Jak najbardziej, tak.
Okej, zadzwoniłem,
bo trzeba odrobić to pożegnalne śniadanie.
Z chęcią. Kiedy?
Teraz ci pasuje?
- Dzień dobry… - Hej.
Paul.
Co ty tu robisz? Na długo przyleciałeś?
- Kilka godzin. - To wariactwo. A gdybym miał plany?
Nie miałeś.
- Paul… - Ja będę mówił, okej?
Życie rzuciło ci podkręconą piłkę,
więc próbując utrzymać kontrolę,
wyobrażasz sobie, jak chciałbyś, żeby się potoczyło…
Ale to tak nie działa.
Jeśli sam nie potrafisz wyzbyć się tego cholerstwa,
to ja muszę próbować cię z tego wyrwać.
Rozumiesz mnie?
No tak, ale możemy kontynuować przy gofrach?
Nie, bo nie jesz ze mną.
Jesz z nią.
Dzień dobry. Poproszę cappuccino.
- Dobrze. - Dziękuję.
Nie tak to sobie wyobrażałeś, co?
Zjimmizowałeś mnie!
Zgadza się. Zjimmizowałem cię!
Jeśli chcesz ruszyć naprzód, musisz zostawić przeszłość za sobą.
Wiem, że to przeraża.
Ale… nigdy nie zapomnisz Tii.
Do diabła, mnie nie zapomnisz.
To niemożliwe.
Zostawienie przeszłości za sobą oznacza,
że nie pozwalasz…
swoim bliznom się hamować.
Cały w nich jestem.
Dobrze.
Byłaby szkoda, gdybyś po 42 latach życia nie był pokryty bliznami.
Są dowodem na to, że żyłeś w pełni.
Nie chcę tego.
Nie chcę, żebyś musiał latać przez pół kraju,
bo się o mnie martwisz.
- Nie chcę być ciężarem. - Nie jesteś.
Jesteś mi jak syn.
Nie wiem, czemu ci tego nie mówiłem.
Jesteś silny.
Nie potrzebujesz mnie.
Ale póki żyję, jeśli stwierdzisz, że mnie potrzebujesz, zawsze ci pomogę.
Bo cię kocham.
Musisz wybrać.
Tkwij dalej w miejscu
albo zdobądź nowe blizny.
Ja muszę złapać samolot.
Wybierz mądrze.
- Hej. - Hej.
Napisy: Daria Okoniewska