Jest przesłodka, Brian. Skąd pomysł na takie imię?
Wielka Biała Droga.
Nigdy cię nie rozumiem,
- ale cieszy mnie twoje szczęście. - Jakie szczęście?
Nie patrzcie na niego.
Czeka, aż ktoś dopyta.
Charlie wyjeżdża na trzy miesiące, a ja zostanę samodzielnym ojcem.
- Nie musicie mnie podziwiać. - Nikt nie zamierzał.
Spójrz na tę buźkę.
Przepiękna.
Nie musisz się dobrze uczyć ani rozwijać osobowości. Nic.
Jest dużo mniejsza niż Jimmy.
Miał tak wielką głowę, że kiedy obrócił się za szybko,
przeważało go na bok.
Zmieńcie temat.
Ciesz się tym, Brian. Tak szybko dorastają.
Nie wierzę, że ta tutaj jutro kończy liceum.
On nadal udaje, że przyjdzie.
Dorastałam z takim ojcem.
Płytki, ale bardzo czarujący.
Nie był bezpośrednio wredny, ale sprawiał, że czułam się jak gówno.
Rozumiesz mnie.
I to jak.
- Miażdżysz mnie. - No.
Zostawimy coś dla Sofi?
Nie wyszło nam.
O nie.
Już dobrze?
- Jeszcze nie. - Dobrze.
Dobra, kto zacznie?
Ja. Sean to kutafon.
Szok, że się tu zjawił,
zamiast ubiegać się o miejsce w lepszej grupie.
Przyjąłem pracę w restauracji, więc zamykam szamochód.
I porzuca mnie jak jebanego śmiecia.
Cholera.
Wyluzuj. To nie Potyczki Jerry’ego Springera.
- A co to? - Zapomniałam, że jestem starsza.
To był w zasadzie taki cyrk z chorymi psychicznie ludźmi,
który oglądało się, leżąc z grypą.
Toksyczny i pełen przemocy. Strasznie mi go brakuje.
Jorge,
jesteś zły, bo z twojej perspektywy Sean zachował się po śmieciarsku.
Ale może to przegadamy i rozwiążemy?
Mam pomysł jak.
Dobra, chłopaki. Tak się nie rozwiązuje problemów.
No weź.
Pogadajmy.
- Jeb się. - Nie rób tego.
- Czemu to zawsze muszą być zęby? - Nie boli.
Chyba stucny.
Zrzekliście się praw do roszczeń?
Wszystkie nasze dorosłe dzieci pod jednym dachem.
Czuję taką wdzięczność.
Jesteśmy bogaci
w miłość i rodzinę.
Czemu tak się wzruszył?
Jest taki od operacji.
Co mogę powiedzieć?
Życie jest krótkie.
Delektujmy się każdą chwilą. Matthew, czym się delektujesz?
W zasadzie mój biznes nieźle się kręci.
Stać mnie na wynajem mieszkania
z moimi ziomkami, Finnem i Leo.
I Jackiem.
I czterema randomami.
Ile macie pokoi?
- Dwa. - Pożegnaj się z brandzlowaniem.
Opracowaliśmy cały system.
Brandzlowa rozpiska. Cudnie! Grunt to komunikacja.
Na niej zbudowano społeczeństwa.
- Alice. - No?
Zbliża się ważne wydarzenie. Koniec szkoły. Jak się czujesz?
Miejmy to za sobą.
Nie wiem, czy wiecie, ale to nie były najlepsze lata.
Żartujesz?
Jesteś ładna, mądra, wszyscy cię lubią…
Przez mamę.
- Biedactwo bez matki. - Przestań.
Ona nie ma matki.
Ja bym się cieszyła, ale Connor nie chce usiąść obok mamy.
Jest trochę… obłapialska.
Myślała, że ukradłeś jej e-fajkę.
Rozpięła mi rozporek.
To normalne, że chce cię lepiej poznać.
Weź się ogarnij.
Spójrz na Willa, a nawet Matthew.
Jesteś nowym Matthew.
Twoje akcje polecą.
Zamieszkaj z rodzicami.
Will będzie ojcem.
- Pogrzało cię? - Co?
No weź, mówił nam to z zaufaniem.
W zaufaniu.
To powiedziałem.
To ja pójdę.
Serio muszę, ale i tak bym poszła.
Ręka w górę, kto myślał, że to ja zaciążę pierwsza.
Nie wierzę, że Paul wyjeżdża.
Paul. Jak leci?
Idę po batonika proteinowego.
- Tak jest! - Dobrze wiedzieć.
Odpieprz się.
Nie wydaje się tak przybity jak ja.
Będzie mi brakować zapachu starego zrzędy.
Zróbmy muzeum z jego gabinetu.
Wpuścimy wycieczki szkolne. Disney może zrobić jego animację.
Będzie mówił: „Oto narzędzia”.
Albo: „Szturchaj pingwina”.
Hej. Paul ci nie powiedział?
- O czym? - Okej.
Paul tak jakby dał mi ten budynek, żebym otworzyła centrum leczenia traum.
Ściśle mówiąc, wynajmuję go za dolara miesięcznie.
Choć nie zapłacę, bo on nie ma Venmo, więc w zasadzie jest za darmo.
Chyba że ściągnie Venmo. A nie ściągnie, więc za friko.
- Dał ci cały budynek? - Tak.
- To zajebiście. - Naprawdę?
Obgadaliśmy to lata temu. Nie chcę prowadzić firmy.
Zależy mi tylko na pacjentach, a ich mogę umawiać gdziekolwiek.
W zasadzie już to robię.
To twoje marzenie.
To świetny nowy etap dla tego miejsca.
Dziękuję, Jimmy. To naprawdę wiele dla mnie znaczy.
Wiele, wiele.
- Ale zrobimy animację Paula? - Nie mamy wyjścia.
„Czemu jestem lalką, Jimmy?”
Tędy. Cześć, Paul.
Nie wierzę, że to się dzieje. Mam własny wieloświat.
- Wesoły dziadku, poznaj dziadka marudę. - Który to który?
- Wiesz. - Nie ma różnicy.
- Randy. - Paul.
- Dzięki. - Mówiłam mu, jak bardzo mnie wspierałeś,
więc chciałam, żebyście się poznali.
- Idę po tatę. - Okej.
- Super dzieciak. - Najlepszy.
Spotykałeś się z nią w parku w zamian za słodycze?
Brzmi obleśniej, niż było.
Muszę powiedzieć, że bardzo doceniam,
że wspierałeś ją po śmierci Tii.
Chciałbym móc bywać tu częściej.
Tobie też było ciężko.
Nie każdy wie, jak postępować z ludźmi pogrążonymi w żałobie.
Jest jak jest, prawda?
- Jeśli czujesz się nieswojo, zmień temat. - Dzięki za wskazówkę.
- Grasz na gitarze? - Nie.
Dobra. Zero do jednego.
Ładnie tu. Nie wiedziałem, że pogaduszki są takie dochodowe.
Jimmy musi być w to dobry.
Ma to po mamie.
Ona też była uczuciową ględą.
Twój syn jest świetnym terapeutą.
Miło słyszeć.
- Macie batoniki. - Chcesz jednego?
- Nie. - Parzcie.
A tak mi dawało lotniskową wodą kolońską.
- Dziadzio Randzio. - Gaby.
- Mój kubek gorącej czekolady. - A jak.
Ja oberwałem za czekoladę.
- Lubię, jak starsi nazywają mnie gorącą. - Pieprzenie.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Nie pamiętam ani jednego przypadku, kiedy nawiązałem z ojcem emocjonalną więź.
Mój ojciec raz się spił,
obudził mnie w środku nocy,
zamknął w piwnicy i powiedział, że puści dom z dymem.
- Wygrałeś w złych ojców. - Dziękuję.
- Alice bardzo go lubi. - Tak.
Nie zdaje sobie sprawy, że ją wystawi, tak jak wystawiał mnie.
Rozmawiałeś z nim o tym?
Nie możesz się wściekać, że ktoś się nie zmienił,
jeśli nie miałeś odwagi go skonfrontować.
- Ale po co, skoro on się nie zmieni? - Rzadko to robią.
Ale wtedy masz prawo być wściekły i mu nawrzucać.
Tyle razy cisnęło mi się to na usta.
- Jestem tchórzem? - Tak.
Słuchaj,
znasz moje zdanie.
Nie robisz tego, żeby się zmienił.
Robisz to, żeby ulżyć sobie.
To spory ciężar,
a takie toksyczne szambo prędzej czy później wybija.
Na moim zakończeniu też nie był.
Mój ojciec kazał mi oddać psu, który mnie ugryzł.
To wyjaśnia twoje „woof”.
Przegadaliśmy wszystko i planujemy zatrzymać dziecko.
Czy wy w ogóle jesteście ze sobą na poważnie?
Tak na zawsze?
Tak oficjalnie to nie, ale trzyma u mnie maść na egzemę.
Tak. Trzymam.
Nawet nie byłaś jeszcze u nas na kawie i kibelku.
Nie wiem, co to oznacza.
Tutaj to symbol pełnej akceptacji.
Ja ciągle wpadam na KK.
KK. Podoba mi się.
- Summer. - Tak?
Może zabierzesz Connora do domu, żeby przywykł do twojej mamy?
Dobry pomysł. Powinna już kontaktować.
Powinnaś mnie chronić.
Jak do tego doszło? Nie zabezpieczaliście się?
Zabezpieczaliśmy.
Ale nie zadziałało.
No wiesz co?
A ja odstawiłam tabletkę, bo wpływała na mój nastrój.
Robiłam się megawredna.
Dziecko to spotęguje.
Twoje sutki będą całe w strupach.
I twarde.
I ohydne przez rok.
Jak kamienie.
Moje też?
Tylko jej.
No wiesz…
Jak utrzymacie to dziecko?
Agenci sportowi dobrze zarabiają.
Ale ty rozsyłasz korespondencję, póki nie zastąpi cię SI.
Ja mogę kręcić MomToki. Spłyną współprace.
Wielu ludzi tak zarabia.
- Póki SI was nie zastąpi. - Przestań mówić SI.
To zagrożenie egzystencjalne.
Chcę, żebyście zrozumieli, jakie to będzie trudne.
- Już sam poród. - O to się nie martwię,
bo planuję poród domowy w wodzie i bez znieczulenia.
Licz.
Raz.
Dwa.
Do ilu będzie liczyć?
- Za poród wodny pewnie do stu. - Pięć.
Dzięki, że zachowaliście spokój. Wiem, że się porobiło.
No, idealnie nie jest.
Ale cię kochamy i przejdziemy przez to.
- Nie ma za co. - Dzięki.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Trzymajcie się. Kocham cię.
- Bezpiecznej drogi. - O Boże.
- Będziemy mieli dziecko. - Będziemy młodymi dziadkami.
Borze zielony, wszyscy będą myśleli, że jestem jego matką.
Zgódź się.
Tak, wszyscy.
Wszyściusieńcy.
- Trzeba podzwonić. - Kupię rękawicę bejsbolową.
Dresik!
Moja siłka stała się zbyt gejowska.
Mają nowe zajęcia Dupcia Garland: robisz przysiady do piosenek Judy Garland.
Durnota.
W trakcie można pić. Dobra, przekonali mnie.
Mój instruktor pilatesu świeci gołym tyłkiem na Instagramie.
- Mówimy o mnie, Kellie. - Przepraszam.
Przeprosiłam.
- Chcesz jego konto? - Kojarz szybciej.
- Hej. - Cześć.
Tatuś ma dobre wieści.
Klepnęli mój wniosek o rodzinne zakwaterowanie w Tennessee.
Możemy pojechać tam razem.
Nie muszę was zostawiać na trzy miesiące.
Przykro mi, nie mogę wyjechać na tak długo.
Ja też mam pracę, wiesz?
- Nie możesz pracować zdalnie? - Mogę.
Od miesięcy nie byłem w biurze. Mogli je przenieść, ale łyso teraz pytać.
Czemu nie chcesz jechać?
To fajna przygoda.
Elvis jest stamtąd. Mają grilla.
I inne zawłaszczenia kulturowe.
Zawłaszczyliśmy sobie grilla?
- Jasne. - Słabo.
Życie jest krótkie.
O Boże, skończ z tym krótkim życiem.
Nie chcę jechać do Tennessee.
Zbyt wilgotno. Daleko.
I wiecie, że Memphis
- to stolica morderstw? - Serio?
Nie wiem, ale nie chcę się przekonać. I gdzie kupię ciuchy? W Walmarcie?
Co ty mi tu machasz? To nie z Walmartu.
- Nie? - Jak dobrze.
Brian przegina w odstawianiu Briana.
Przybiegłem tu ze stypy wujka.
Mówiliście, że to coś pilnego.
- Nie. - Kurczę, przepraszam.
Jaja sobie robię, bo byliście jacyś dziwni.
- Co jest? - Już ci mówię.
Matthew ma pracę na pełen etat i…
się stąd wyprowadza.
Rany, nieźle. Nie sądziłem, że mu się uda.
Ja też nie.
Renowacja nie jest jeszcze skończona.
Ktoś musi poprawić parę rzeczy po Matthew.
Na przykład kran przykręcony do góry nogami.
- Ale woda leci. - Teraz to bidet.
Potrzebuję kogoś, kto będzie nadzorował naprawy.
Jeśli to zrobisz, możesz tu mieszkać za darmo.
I kto wie? Może jak będzie gotowe na sprzedaż,
ty będziesz gotowy je kupić.
- Dzięki swojej wypasionej pracy. - Stary.
Wcześniej nie byłeś gotowy i to…
w porządku, jeśli nadal nie jesteś.
Ale wiedz, że robiłbyś to też dla mnie.
Rozmyślałem sporo o życiu i tym, kim chcę być.
A chcę być kimś, kto wspiera i pomaga ludziom, których kocha.
Kurde mol, D-Tron.
Chciałem tylko zgarnąć zasługi, a teraz się wkręciłem.
- Dobra. - Tak jest!
Chodź do papy.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Nie, Brian. - Wystarczy.
Mówił do mnie.
Dwadzieścia trzy z 25.
- Walisz, jakby ci za skórę zalazła. - Wysyłam ją w zaświaty. Twoja kolej.
- To był świetny pomysł. - Nie spędziliśmy czasu tylko we dwóch.
Dobra, zadzwoń do NASA.
- Wyślę ją na orbitę. - Okej.
No weź, Jimbo.
W Małej Lidze odbijałeś szybsze. Pamiętaj, czego cię uczyłem.
Wyobraź sobie, że piłka to ktoś, kto gra ci na nerwach.
Aż się zakurzyło!
Jak w ’89, kiedy wygrałeś Badgersom mistrzostwo.
- Podobało ci się, co? - No pewnie.
Jedno z tych kluczowych wspomnień.
Zakończenie szkoły będzie takim wspomnieniem dla Alice.
Daj spokój. Znowu do tego wracamy?
Nie spędziliśmy fajnie tych kilku dni? Jest zachwycona autem.
To wspaniałe,
jak szczodry,
ciepły i wesoły potrafisz być, gdy do nas przyjeżdżasz.
Ale jednocześnie zawsze masz już jedną stopę za drzwiami.
Dla dziecka to bardzo mylące.
Myśli przez to, że nie jest dla ciebie tak ważne, jak ty dla niego.
Okazyjna zabawa to dla niej za mało.
To za mało dla mnie.
Jimmy, to twoja mama miała dryg do tej wydelikaconej strony rodzicielstwa.
- Robiłem, co mogłem. - Wiem.
Naprawdę to rozumiem.
Uważasz, że Alice nie przejmie się tym, że ją olejesz.
Ale wiesz, co mi powiedziała?
„Tak się cieszę, że będziemy wszyscy razem”.
Bo ona ma
tylko nas.
Czego ty ode mnie oczekujesz?
Odwołaj wyjazd na ryby.
Przyjdź na zakończenie.
Nie jestem taki, Jimmy.
I nie wyobrażasz sobie, jak nie chcę kontynuować tej rozmowy,
więc jeśli jest coś jeszcze, wyrzuć to z siebie.
To wszystko.
Dobrze.
Mają tu lody z automatu.
Chodź, postawię ci.
Będziemy mieli dziecko!
Cieszę się z wami,
waszym nieżonatym synem i jego aspirującą insta-mamą.
Dziękuję.
Jest tyle do zrobienia.
Pokój Willa przerobimy na pokój dziecka, bo przecież będzie tu cały czas.
Muszę znaleźć Payton nowego lekarza i plan porodu pozbawiony słowa „wanna”.
Wiem, że jesteś podekscytowana, ale czy nie jest na to za wcześnie?
Oni błądzą we mgle.
To dziecko będzie nasze przez pięć lat. Dziesięć, jak nam się poszczęści.
- Pewnie 20. - Oby.
Charlie męczy mnie o Tennessee.
Wysyła mi smutne emotki i siebie, jak robi smutne emotki.
- Cudne. - To nie jest śmieszne.
- To sztuka.
Mam prawo nie chcieć tam jechać.
Może przestanie, jeśli powiesz mu prawdę.
Co naprawdę czujesz.
Zgadzam się z Gaby, że warto mówić szczerze.
Tak jest.
- To geniuszka. - Nie chcę wychowywać dziecka Willa.
- Kretynka. - Popisałaś się.
Zluzuj. Nie boję się was.
Cieszyłeś się na bycie dziadkiem.
No tak, ale takim normalnym.
Widujesz je w weekendy i święta, karmisz słodyczami,
a potem wmawiasz rodzicom, że ADHD to wymysł.
- To nie wymysł. - Wymysł.
Co?
Wiem, że wszyscy mają dość tego mojego „życie jest krótkie”,
ale to prawda.
Nie chcę być 90-latkiem,
który siedzi w bujanym fotelu z bujną czupryną,
żałując, że nie poszalał.
Chcę polecieć do innej strefy czasowej, żeby jak tam dotrę, było wczoraj.
Chcę polecieć do Wietnamu. Spróbować owocu, który pachnie tyłkiem.
- A może spróbuj tyłka? - Przereklamowane.
Może źle trafiłeś.
Chodzi mi po prostu o to,
żeby reszta mojego życia była pełna przygód.
Moja przygoda nie przewiduje jedzenia dupnych owoców,
ale śmiało.
Nigdy nie stanę na drodze tego, co cię uszczęśliwia.
Nie chcę jechać sam.
Chcę jechać z tobą.
Ale to nie moja bajka.
Zapytaj Matthew, on z tobą poleci. Albo Connor.
- Mogę brzoskwinię? - Proszę, dziewuszko.
Summer z tobą poleci.
Nie wezmę jej do Wietnamu.
Nie wiedziałam, że jest taka opcja.
Jakby co, to z wielką chęcią.
Skarbie.
Dzięki wielkie.
Widzisz? I właśnie dlatego kłamiemy.
- Wszystko rozumiesz na opak. - Co?
Zrobiłeś nocną owsiankę.
- Jasne, uwielbiasz ją. - Te wspomnienia.
Wczoraj testowałem z wodą.
Wyszła obrzydliwa.
Tym razem użyłem mleczka kokosowego i to chyba klucz do sukcesu.
- Jak ci to mogło smakować? - To był mroczny czas.
Co to za torba?
Przykro mi, coś mi wypadło.
Kumpel zaprosił mnie na ryby.
Przykro mi, że przegapię ceremonię, ale jestem z ciebie taki dumny.
Spoko, to same nudy.
Wolałabym iść na ryby.
Nie, czekaj. Musiałabym jej dotknąć
- i czy ona by umarła? - Tak.
To nie.
Przynieś dumę ojcu.
Pójdę się przebrać i wezmę togę.
- Poczekasz w aucie? - Jasne.
- Pa, dziadku. - Cześć.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Powodzenia. - Dzięki.
Widzisz? Mówiłem, że zrozumie.
Nie wszyscy są tak wrażliwi jak ty.
Dzięki za gościnę. Na razie.
Po przeprowadzce za tobą będę tęsknił najbardziej.
Mówisz o mnie czy o kanapce?
Nie chcesz wiedzieć.
Uwazaj, co mu mówis, bo jesce zarobis piąchę.
Celowo nie wstawi sobie zęba, żeby mnie dobijać.
Jakbym pracował z Kaczorem Daffym.
Uwielbiam Daffy’ego.
Jest taki wściekły, ale nie mnie naprawiać jego życie.
- Co myślisz? - Jesteś dość mądry,
żeby rozwiązać to samemu.
Dobra, mistrzu Miyagi. Tak zrobię.
Wyjeżdżamy z samego rana.
Odzywaj się.
Zadzwoń i powiedz, kim jest ten Miyagi.
- Poczekaj. - Co?
Myślałeś, że puszczę cię bez przytulasa?
Przytuliłem cię po sesji.
Wtedy przytulał terapeuta, a teraz przyjaciel.
- Nie bądź przykutasem. - Dobra.
Dobra.
Mamy to.
Jezu. To niedorzeczne.
Cysta słodyc.
Wstaw se, kurwa, zęba.
WITAMY LICEUM CROWN VALLEY
- Gotowa? - Stresuję się.
Ja też.
A muszę tylko siedzieć.
Zanim tam pójdziemy…
twoja mama…
Wiem.
- Kocha… - Wiem.
Co poradzisz?
Och, córciu.
Wszyscy będą się na nas gapić z uwagi na mamę,
więc rozklejmy się teraz, dobrze?
Tam będziemy się uśmiechać i wskazywać na siebie
- wyluzowani. - Jasne.
Co to?
Kartonowa mała ty, ale nie wiem, skąd się tu wzięła.
- Nie ma mowy. - Proszę. Byłaś taka urocza.
Mówię poważnie. Jeśli to podniesiesz, nigdy ci nie wybaczę.
Dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie bardziej. Chodźmy.
Kyle Lacey.
Alice Laird.
Winnifred Lutke.
Kenneth Martin.
Nieźle, co nie?
Barek ze zlewem, klima
i w przeciwieństwie do domku, jest tu kilka oddzielnych pokoi.
Serio mnie tu sciągnąłes, zeby się pochwalić wypasioną chatą?
Tak.
Ale to nasza wypasiona chata.
Wprowadź się.
Za darmo, bez haczyków.
Póki nie staniesz na nogi.
Dobra, jest jeden haczyk, bo biorę większy pokój.
W życiu nie zaszedłbym tak daleko bez ciebie.
- Co ty na to? - Powaznie?
A wyglądam, jakbym żartował?
Dobra.
No i gitara.
- Sean… - Hej.
- Nie rycz mi tu. - Zawiezies mnie do dentysty?
Cały dzień czekałem na te słowa.
Chodźmy cię naprawić.
GRATULACJE, ALICE KOCHAMY CIĘ!
Mam współlokatora, więc żegnaj gabinecie, siłko lub ptaszarnio.
- Że co? - Chciałem kupić sobie ptaka.
Teraz jesteś bez ptaka, a Marisol nie może chodzić nago.
Było warto. Czasem trzeba iść na ustępstwa wobec bliskich.
Rany, Sean. Masz świętą rację.
Aż chciałoby się rzec z ironią: „A nie mówiłam, pindy?”.
Ale nie rzeknę.
Daje do myślenia.
- Leć po fotki, Sean. - Tak jest.
Mówiła głównie do ciebie.
Błagam. Nie powąchasz dupnego owocu dla gościa, który kocha cię na zabój.
Nie chcesz wyjechać z mężem, bo boisz się ciasta z pekanami.
Jest zbyt kleiste! A jak już nie otworzę buzi?
Gratulacje!
Przemowa!
- Dalej! - Okej.
Dziękuję, że tu jesteście. Bardzo was kocham.
To był szalony czas,
ale jestem wdzięczna, że wszyscy byliście przy mnie.
A Paul uważa to za imprezę pożegnalną, więc ściskajcie go, póki możecie.
A niech cię.
Udało się. Skończyłyśmy szkołę.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Ja też was kocham.
- Poszedł. - Prawie rozwaliłeś tę przyjaźń.
Chodź tu. Kocham cię.
Baw się dobrze w Connecticut. To moi ludzie.
Wisiałem ci niemartwego kwiatka. Jestem z ciebie dumny.
Ja z ciebie też.
Sous-chef.
Bajer.
W ramach prezentu możesz nie płacić faktury.
Ale musisz. Zgodnie z prawem musisz.
- Ładna sukienka. - Jest spoko.
Jesteście złe, bo sama ją kupiłam?
- Może. - To było niemiłe.
Wybierzecie mój strój na podróż do koledżu?
Niech będzie.
- Tak? - Kochamy cię.
- Kocham was.
Gratuluję Alice.
Dzięki.
Nie wiem, co jest trudniejsze.
Bycie tym, kto zostawia, czy tym, kto zostaje.
Tu jest.
- Jestem z ciebie dumna. - Dziękuję.
Jak się rozpłaczesz, to cię puszczę. Tata płacze, jak tylko mnie widzi.
Nie wszyscy są tak wrażliwi jak on.
Ja jestem twardzielem. Dam radę.
Że też muszę żegnać też ciebie. Możemy się chociaż raz pocałować?
Dobrze.
- Wyluzujcie? - Prawie mi serce stanęło.
Mnie też.
Jak stanie, będę na ciebie czekać.
Dobrze wiedzieć.
Tu jesteś.
Gdzie jutro zjemy nasze pożegnalne śniadanie?
W tej knajpie z akają?
Mówi się acai.
- Wszystko gra? - Chciałem się przewietrzyć.
To wzruszający dzień.
Kilka miesięcy temu,
gdy zacząłem ogarniać twoje sprawy…
Gaby ostrzegła, że nie usłyszę dziękuję, choćbym na rzęsach stanął.
Liczyłem, że się myli.
Chcesz podziękowania? Spoko.
Dzięki.
Robisz rzeczy dla podziękowań?
- Jesteś kurewsko arogancki, wiesz? - Wiem.
Oczekujesz, że wszyscy będą cię wielbić,
ale masz w dupie, czy czują się doceniani.
Naprawdę tak uważasz?
Nie wiem, co zrobiłem źle.
Mogłeś na mnie liczyć. Twoi pacjenci też.
Wspierałem cię na całego. Dwadzieścia cztery na dobę.
Całym sobą. Team Paul.
Robiłem wszystko, żeby cię zadowolić.
Tak, przespałem się z Meg…
O cholera.
Co zrobiłeś?
Jimmy!
Nie z córką.
- Derek! - Musiałem siku.
W drodze na balkon minąłeś trzy łazienki!
Lubimy powiew bryzy.
Wracaj do środka!
Przespałeś się z Meg.
- Kiedy? - Jakiś czas temu. To nic nie znaczyło.
- Nic? - Było świetnie.
- Świetnie? - To nieważne, Paul.
To było potknięcie, wróciła do Dave’a i nie musimy do tego wracać.
Przekazałeś przychodnię Gaby.
Rozmawialiśmy o tym lata temu.
Nie cierpisz papierologii i zależy ci tylko na pacjentach.
Ludzie się zmieniają. Nawet nie zapytałeś.
- A chciałbyś ją? - Nie.
Więc wściekasz się na mnie,
że nie zaoferowałem ci czegoś, czego nie chcesz?
Właśnie tak!
Miałem być twoim oparciem.
Jestem nim.
A ty mnie tak traktujesz?
Nie zasługuję na to!
- Uspokój się. - Jestem wściekły!
I zażenowany.
To Meg mi powiedziała, że wyjeżdżasz.
Nie stać cię nawet było na to, żeby mi powiedzieć, że mnie zostawiasz.
Ochłońmy.
Myślę, że te wszystkie uczucia
mogą być przeznaczone dla kogoś innego.
Są przeznaczone dla was obu.
Już rozumiem.
Cenię cię bardziej niż ty mnie.
Aż mi głupio, że tak późno to załapałem.
Pójdę już do domu.
Wyjeżdżamy jutro o 10:00 rano.
Przyjdź się pożegnać, gdy emocje opadną.
Nie chcę, żebyś czegoś żałował.
Nie jestem aż tak wrażliwy, Paul.
Przeżyję.
Szedłem po Memphis
Unosząc się ponad chodnikiem
Jak chcesz się dołączać, to w mojej tonacji.
Co się dzieje?
Jedziemy z tobą do Tennessee.
Kellie też, jeśli może.
Naprawdę?
Tak. Jesteś wspaniała.
To szczęście, że cię mamy.
Dziękuję.
Tak. Jakoś to zorganizuję.
Super. Przypomnij mi, żebym rzucał czasem komplementami,
bo może mnie zamordować.
Naprawdę to zrobisz?
Dla bliskich warto się poświęcać.
Żeby mieć co im wypominać przy każdej kłótni do końca życia, prawda?
Tak sobie myślałam.
Będę niesamowicie apodyktyczną babcią.
Nie mogę się tego doczekać, a ty nie możesz nic z tym zrobić.
Wiem.
Ale wiem też, że masz swoje potrzeby.
Serio?
Nie pochwalam tego.
Więc… kupiłam ci to.
Naprawdę?
Mamy z siedem miesięcy, zanim kompletnie mi odbije.
Czemu nie zwiedzić Europy?
Masz tam bilety do browaru Guinnessa.
Rezerwację w mojej ukochanej restauracji w Verbier.
A po narodzinach dziecka
też czekają nas przygody, czasami.
- Rany. - Zaczynamy w Barcelonie.
Dobrze, ale… wymów poprawnie.
Barfelona.
Muy sexy.
- Głuptas. - Gracias, mi amor.
Taksówka czeka.
Dobrze. Już idę.
TAKSÓWKA PRZYJECHAŁA.
Ręcznik plażowy łopocze na sznurze
Przypominam ci twojego tatę W jego Fordzie z ’88?
Labrador wystawia głowę za szybę
Piasek z twoich włosów wpada mi do oczu
To wina plaży Dorośli mężczyźni nie płaczą
Pamiętasz tę wysłużoną kanapę w piwnicy?
Śpiewałem ci piosenki miłosne A ty opowiadałaś
Jak twoja mama uciekła I zastawiła obrączkę
Pamiętam, pamiętam wszystko
Oziębłość już pod koniec
Błagałaś, żebym został, aż wstało słońce
Dziwne słowa padają
Z ust dorosłego mężczyzny Gdy umysł mu szwankuje
Obrazy i mijający czas
Uśmiechasz się tak tylko wtedy, gdy pijesz
Wolałbym nie, ale jednak
Pamiętam każdą chwilę wspólnych nocy
Napisy: Daria Okoniewska