Halo?
Widzicie mnie jeszcze?
Halo!
Do zoba, ślimaki!
Pamiętacie, jak Tia narzekała na tempo,
wyprzedzała nas, a potem machała jak obłąkana?
Ja nie pamiętam, bo nie byłam wtedy zapraszana,
bo mieliście mnie za drażliwą i trudną.
- Jakże się myliliśmy. - Jestem jaka jestem.
Nasze słońce znów wskoczyło w odjechane spodnie.
Moje ulubione.
Jest coraz lepiej.
Obejrzałam animowanego Hobbita, zrobiłam pazy, celowałam w małe miecze.
Ale wyszły mi takie hobbitowe fiutki. I wyciągnęłam go na pierwszą wędrówkę.
Nie łapię tej koncepcji. Po prostu łazisz w upale?
Czasem uda ci się obetrą.
- Możemy wrócić do Gaby? - Dziękuję.
Czy to oznacza, że przyjdziesz jutro do pracy?
- Nadal to przetrawiam. - Ona przetrawia.
Weź z niej zejdź.
Dobra, skąd ta nagła nagonka?
- Dla zabawy. - Już mi się podoba.
Potrzebuję jeszcze tygodnia, lekko.
Masz dość wożenia Paula?
Codziennie każe mi jechać po „akaja”.
Mówi się „acai”.
I kto mu puścił Smash Mouth?
Ja.
Pofarbować sobie włosy przed studiami?
Na błękit albo róż?
Albo poleć po całości i je zgol.
Popieram.
Wezmą cię za psycholkę albo śmiertelnie chorą.
Tak czy siak, pozwolą ci na wszystko, więc żyć, nie umierać.
- Hej, stary. - Hej.
Skończyłeś jeść godzinę temu.
Czemu wciąż tu jesteś?
Może cziluję sobie z paczką.
- Kto go oświeci? - Ja.
Kochamy cię, ale jesteś stary.
No aż prosisz się o liścia.
I wcale nie jestem stary.
Dokończ zdanie.
- No to... - Frugo.
Cholera!
Dobra. Muszę odsapnąć od Charliego.
Uczymy Sutton zasypiania i się żremy.
Wczoraj się czepiał, więc rzuciłem, że to nie on jest ojcem,
co jest obiektywną prawdą,
ale on odwrzeszczał: „Ty też nie”,
co naprawdę
zabolało.
O cholera. To Dre Thibodeaux.
- Fajnie się nazywa. - Co nie?
Tak spójnie. Trzeba wypowiedzieć całość.
Hej, Dre... Thibodeaux.
Mówiłam.
Okej. Brzmi świetnie.
Bardzo mi przykro.
Dzięki za telefon.
Szlag, nie dostałeś tej pracy?
Ciotka mu zmarła.
Ale robota jest moja. Mówcie mi sous-chef!
O rany!
- Co? - Szlag.
Jorge nic nie wie, więc mnie kryjcie.
Co świętujecie?
Pierwsze słowa mojej córki.
Nie gadaj! Co powiedziała?
Powiedziała:
„Dada taki młody”.
- Byłeś przy moich narodzinach. - Masz stacjonarny.
- Mówisz „Czechosłowacja”. - A co się zmieniło?
Fajnie, że byłaś w okolicy.
Może wcale nie byłam. Może chciałam cię zobaczyć.
Liczyłem, że to powiesz.
- Nie, byłam w okolicy. - Niech to szlag.
Naprzeciwko mam pilates. Chciałabym rzec, że będę tu regularnie,
ale bywam raczej z doskoku, jak nawpycham się pączków.
- Więcej śmietany. - Oczywiście.
Czyli zobaczę cię dopiero wtedy, gdy obrzydzisz się samą sobą?
Tak, ale potrafię to robić na zawołanie.
- Fajnie. Ja też. - Okej. Może dzisiaj?
Szlag.
Naprawdę rzadko mam jakiekolwiek plany,
ale niestety dziś przyjeżdża mój tata.
A na poznawanie rodziców jest za wcześnie.
Wiesz, poznałeś już mojego byłego męża, mojego syna
i wymacałeś mój domowy stanik, więc może to już ten etap.
Nie martwię się, że to za szybko. Jesteśmy łamaczami zasad.
Dzień dobry, Jimmy.
Cześć, przypadkowa kobieto.
Paul, to jest Sofi.
Sofi, to jest Paul,
mój alfons.
Hej. Zaliczyłem małą wywrotkę w weekend. Julie każe mi tego używać.
- Ale śmiało, poużywajcie sobie. - Futro zostawiłeś w samochodzie?
Ale palnęłam. Nawet się nie znamy.
Pasuje do ciebie.
To nie był komplement, prawda?
Nie.
Dobra, będę uciekać.
- Niedługo się odezwę. - Okej.
- Miło było poznać, Paul. - Wzajemnie.
Przestań.
- No co? - Pamiętam, jak ktoś na moim weselu
zachęcał cię do randkowania.
Może chciałbyś temu komuś podziękować za jego mądrość.
- Dziękuję, Paul. - Jestem z ciebie dumny.
Nie daj się strachowi.
Gaby już jest?
Potrzebuje jeszcze tygodnia.
Cholera, niedobrze.
Mogę z nią znów porozmawiać.
Nie. Ja zepsułem, ja naprawię.
Jeśli będę musiał, sam ją zaciągnę do roboty.
Brzmisz jak rasowy alfons.
Wyluzuj, złociutki.
Jakieś życzenia? Spełnię je za ćwierć dolca.
Rzućcie tytułem.
- Cześć. - Hej.
Rany, pełna chata.
Nudziło mi się w domu. Zobaczyłem twojego tatę,
a jak to zawsze powtarzasz: „Su casa es mi casa”.
Nigdy tak nie mówię.
- Powinieneś. - Okej.
Jimmy gra na fortepianie.
Jesteśmy boleśnie świadomi.
To trochę moja zasługa. Miałem kiedyś bilety na Billy’ego Joela.
Kumpel się wykruszył, więc wziąłem Jimmy’ego.
Był środek tygodnia, matka kręciła nosem, ale ja chciałem, żeby doświadczył
frajdy z muzyki na żywo.
Był wniebowzięty. Przez tydzień chodził jak w transie.
W żadnym transie.
To była trauma.
Sześćdziesięciolatka obok mnie
zerwała majtki i rzuciła je na scenę.
Widziałem rzeczy, których żaden 7-latek widzieć nie powinien.
Zapisałem go na lekcje, a resztę już wiecie.
Nazywała się Valerie Schoenberger.
Co za piękne wspomnienie.
Chciałbym takiego ojca.
To mi przypomniało.
Próbowałam wbić się za kulisy na koncercie Eda Sheerana,
udając jego sekretną córkę.
Okazuje się, że tak wiele rudych to robi,
że Ed ma w ekipie speca od testów na ojcostwo.
Komu kawy?
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Jakie macie plany na jutro?
Odbieram auto, które wymaga nieco miłości.
Moglibyśmy je razem odpicować, słuchając sobie muzyki.
Praca za friko brzmi świetnie, ale planowaliśmy zakupy do akademika.
Możemy to przełożyć. Chcę porobić przy aucie z dziadkiem.
Mój błąd. Zapomniałem o twojej pasji do robienia przy aucie.
Dobra, to wy sobie działajcie. Ja mam sporo zaległej roboty.
Super. Chyba się wcześniej położę.
Derek mnie wymęczył graniem Steely Dana za całą dychę.
- Fajny gość. - On też cię polubił.
Dobra, odpocznij sobie.
- Pa, dziadku. - Do później.
Wiesz, co jest dziwne?
Wkurza cię, że inni go lubią.
Co? Nie. Daj spokój.
Dobra, może trochę.
Posłuchaj.
Dziadek to czaruś. Ludzie widzą go tylko od tej strony.
Zbliża się zakończenie,
a mam tylko was, więc chcę, żebyśmy byli razem.
Porób z nami przy aucie i błagam, bądź dla niego miły, dla mnie.
- Dla ciebie wszystko. - Dziękuję.
Ale kupisz mi te rzeczy do akademika?
Kto potrzebuje światełek i worka sako, skoro ma miłość dziadka?
Szlag.
Doceniam wizytę domową, ale dobrze wiem, po co przyszedłeś.
Super. To widzimy się jutro.
Chciałbyś.
- Może po prostu ci się wywnętrznię? - Dajesz.
Serio rozmarzyłam się o tym centrum leczenia traum.
Więc powrót do starej roboty wydaje się krokiem wstecz
i mnie dołuje, mimo że w niej wymiatam.
- Naprawdę wymiatasz. - Dziękuję.
Jakbym utknęła na wyspie. Jak Tom Hanks w tym filmie, w którym dymał piłkę.
Chyba coś pokręciłaś.
Dwa lata tam tkwił. Co niby z nią robił?
Nie mówię, że nie dymał czegoś, ale z Wilsonem łączyła go raczej...
przyjaźń.
Nie cofasz się, zajmując się tym, w czym jesteś wybitna.
Za tydzień odchodzę z pracy.
Na zawsze.
Jeśli nie chcesz wrócić dla siebie...
zrób to dla mnie.
A jeśli nie zdzierżysz i za miesiąc ją rzucisz,
możesz odwiedzić mnie na łodzi w Connecticut i mi nawtykać.
Ale żadnego Connecticut. To sam biały przywilej i buty żeglarskie.
Nie drwij z mojej kultury.
Hej tam!
Słyszałem o pracy. Gratki.
No. Dzięki, D.
Możesz się ucieszyć. Serce mi wytrzyma.
Zakazali mi tylko innych uciech.
Seksualnych.
Zrozumiałem. Jak cała okolica.
Biję się z myślami.
Przegadajmy to.
Ty przyjdziesz czy ja mam zejść?
Żartujesz?
Macie obłędny widok.
- Chcesz siknąć z balkonu? - No jasne.
Ani mi się waż.
Przestań zapraszać ludzi na sikanie.
Okej. Następnym razem.
Nie, nie ma mowy.
Następnym razem.
To czym się tak zadręczasz?
Nie mogę przyjąć tej pracy.
Mogę się wtrącić?
Zależy. Znowu się na ciebie wkurzę?
Zdecydowanie jest na to szansa.
To podziękuję.
Marzyłeś o tym.
Pamiętasz, jak mówiłem, że wszechświat da ci znak?
Jesteś tak gotowy,
że wszechświat zanurza cię w masełku i doprawia do smaku.
Nie masz pojęcia, przez co przeszedłem z Jorgem.
- Syf, którego nie da się opisać. - No.
Bez szamochodu...
zostaje z niczym.
Jesteś dobrym kumplem,
ale choć raz w życiu
pomyśl najpierw o sobie.
- To nie takie proste. - Rozumiem.
Ja też nie potrafię być samolubny.
Musimy poradzić się eksperta.
Czemu zawdzięczacie tę przyjemność?
Mówiłem.
Zawieszenie trochę lata.
Alice, podaj mi klucz nasadowy.
Nie wiem, co to jest.
Wygląda jak latarka z garbem.
Ładna i zna się na narzędziach. Rozbiłeś bank.
- Ja też się znam. - Taki z ciebie mądrala?
Tak.
To co tu robi ta tancerka hula?
Ma na imię Luna i jest Hawajką.
Jej jedynym marzeniem było tańczyć hula,
ale się nie udało.
Bo jest za mała.
Dlaczego się wzruszyłam?
Zabawa dla wyrośniętych.
Jak ich zignorujesz, sami przestaną.
Elegancka. Z którego rocznika ta piękność?
Albo piękniś. Nazwałeś je?
Sally to ona, ’89 rocznik.
Co to był za rok.
Otworzyłem pierwszy komis. Padł cholerny Mur Berliński.
A Jimmy zdobył wszystkie bazy,
wygrywając mistrzostwo dla swojej drużyny,
Badgersów.
Okej, tato.
Zbiegłem na boisko. Tak świętowaliśmy,
że nawet nie zauważył, kiedy jeden z jego mleczaków
wyleciał prosto z jego buzi do kieszeni mojej koszuli.
Nie.
Jego mama prawie dostała zawału, robiąc wieczorem pranie.
Gdybym znalazła zakrwawiony ząb w koszuli męża,
pomyślałabym, że to seryjny zabójca.
I jeszcze zabawna. Świetna partia.
Pan też.
Znaczy, nie dla mnie. Dla kogoś innego.
Czasem wystarczy podziękować.
Dzięki.
Przyniosę nam wody.
Spoko.
Dobra, dzieciaku. Dokręćmy trochę nakrętki kół.
Serio przyszedłeś po wodę.
Myślałam, że to kod na: niech oni odwalą całą robotę.
Lubię go.
No, wszyscy lubią.
Sorki...
Lubi opowiadać te sielankowe historie z mojego dzieciństwa, które są...
prawie prawdziwe.
Czyli nie wygrałeś mistrzostwa?
Wygrałem, było zajebiście.
Tylko jego obecność na meczu była czystym przypadkiem.
Kiedy spędzał ze mną czas, było fajnie.
Ale zawsze zdawał się mieć
coś innego do roboty.
Kiedy zmarła Tia, przyszedł na pogrzeb i wygłosił mowę o tym,
jak to ja i Alice będziemy teraz dla niego najważniejsi
i będzie nas wspierał.
A potem chyba wypadło mu coś naprawdę superowego,
bo zniknął na dwa lata.
- O kurde. - Co nie?
Jesteś 42-letnim terapeutą z syndromem tatusia.
Szlag.
Rozumiem.
Tata wyrządził ci krzywdę.
Jeśli to pomoże, mama rano mi napisała, że moja fryzura pasuje młodszym.
O cholera.
Ale jesteś dorosłym, fajnym facetem.
Czyli coś jednak ojcu wyszło.
Alice kończy liceum, a ty chcesz się tym cieszyć,
więc spróbuj odpuścić to, co było.
Kto wie?
Może ojciec jeszcze cię zaskoczy.
Już mnie zaskoczył, że w ogóle przyjechał na to zakończenie.
No widzisz.
Prawie mi umknęło.
- Masz idealną fryzurę. - Dzięki Bogu. Już z tobą zrywałam.
Każdy żałuje jakiegoś esa wysłanego w złości.
Czy napisałam typowi, który mnie wystawił: „Wal się, łysy Slender Manie”?
Tak.
Czy to ja pomyliłam knajpy?
Również tak.
Najważniejsze to nauczyć się znosić swój dyskomfort,
a nie wybuchać w złości.
Jakby co, masz mój numer.
Jak będziesz musiała, ślij te wściekłe esy do mnie.
Ale zacznij od „Nie o Gaby”, żebym ci nie odpyskowała.
Dobra, dzięki.
Jak dobrze, że wróciłaś.
Ja też się cieszę.
Za późno. Widziałem to.
Dobra, niech będzie. Tak, wymiatam. Gdyby istniała Góra Rushmore terapeutów,
byłby na niej Freud, Jung, Lucy z Charliego Browna i ja.
Powiedz tylko słowo.
To może być twoje.
Ale konkretnie jak?
Dostanę twoje biurko? Twój gabinet?
Julie?
Bo jeśli tak, biorę się za oliwienie nóg, żeby mogła sobie na nich pojeździć, c’nie?
- Luz. - Siadaj.
Przesadziłam z tą wizją.
Całe życie poświęciłem tej pracy.
Uczyłem się, doskonaliłem.
Bo widziałem, jak to pomaga innym.
Myślałem o tym, co powiedziałaś,
że przez ostatnie lata stałem się dla ciebie mentorem.
Tak?
To by wiele dla mnie znaczyło, gdybym mógł przekazać ci swoją wiedzę,
abyś mogła ją dalej rozwijać.
Co będę z tego miała?
Co będziesz miała z tego, że przekażę ci swoją mądrość?
Zdradziłeś się. Za bardzo ci zależy.
Dobra. Jakie masz warunki?
Dostosowujesz się do mnie.
Przyznajesz czasem, że mam dobre pomysły
i musisz mnie zabrać na lancz do drogiej suszarni.
Żadnego nudnego tuńczyka.
Chcę zabójczej rozdymki.
Zgadzam się pod dwoma warunkami.
Pozwolisz mi na jeden kieliszek sake i mnie nie wydasz.
I dwa,
dorzucisz mnie do swojej Góry Rushmore w miejsce Freuda.
Zgoda.
Zabawne. Założyłem się ze znajomymi,
że mógłbym wygłosić TED Talk na żywca i byłby totalnie slay,
a mogę tak mówić, bo wcale nie jestem stary.
Zaczynam.
Samolubstwo.
Ja, Brian Lorenzo, jestem samolubnym człowiekiem.
Samolubni ludzie
to zwycięzcy.
Ile razy myśleliście sobie:
„Gdybym tylko robił to, czego tak naprawdę chcę.
Ale w przeciwieństwie do tego przystojnego, młodego geja,
ciążą mi myśli o byciu dobrym człowiekiem, stawianiu innych na pierwszym miejscu,
niezabieraniu kawy jakiejś Angeli,
która zamówiła coś podobnego, a ja chcę już wyjść”.
Oświecę was.
My już jesteśmy samolubni.
- Tak. - Nawet Matka Teresa była samolubna.
Pomagała innym tylko dlatego, że to sprawiało jej największą radość.
Chodzi o to, że Matka Teresa i ja jesteśmy tacy sami.
Cokolwiek mnie uszczęśliwia, robię to, tak jak ta walnięta zakonnica.
Chcę coś zjeść, jem. Chcę kupić, kupuję.
Chcę puknąć sexy nieznajomego...
W sumie już tego nie robię i Matka Teresa zapewne również.
I wiecie co?
Cała ta energia pozyskana z traktowania siebie jak księcia
daje mi siłę, by troszczyć się o Charliego i Sutton.
No bo jak przydałbym się innym, gdybym sam nie był szczęśliwy?
Bingo! W końcu powiedział coś ważnego.
- Wyłapałem. - Dobra! Szlag, mogłem to nagrać.
- Od początku. - Dzięki za scenkę.
Ja, Brian Lorenzo, jestem...
No tak. Dostali, czego chcieli, i już sobie idą, tak?
Moja szkoła.
I co sądzisz?
Myślę, że jest gotowa.
Wygląda zacnie.
Jak bum cyk cyk.
Ten hot rod
ruszy z kopyta,
mknąc przez te aleje.
Będziesz miał wzięcie w tym aucie.
Będę musiał polegać na swoim wyglądzie, dziecino,
bo nie jest moje.
- Jest twoje. - Co?
Poważnie? Znaczy...
To niesamowicie miłe, ale tata już dał mi samochód.
Na urodziny.
Żółtego Mini Coopera, jakim Tia jeździła za młodu.
- Tak poznałem Sofi. Sprzedała mi go. - Frajer.
No to się wygłupiłem.
Nie chciałem wchodzić nikomu w paradę.
Po prostu...
tak chciałem przeprosić za to, że życie nie dało mi częściej tu bywać.
Może będziesz miała auto na wschodnie i zachodnie wybrzeże.
Albo możesz je sprzedać.
Zatrzymam je.
Dziękuję, dziadku.
- Jest cudne. Dziękuję. - Nie ma za co.
- Tobie też, tato. - Żartujesz? Bajer.
Chłopcy będą cię o nie ciągle zagadywać.
Nie mogę się doczekać, aż zaczną mi je wyjaśniać.
Jak się nazywało to ostatnie narzędzie?
Astralna złość?
Kosmiczna furia. Kiedy czujesz się atakowana lub oceniana.
Te nazwy są odjechane.
Wir, Czarne słońce, Rozpad projekcji.
Powiedz szczerze, ile zioła wtedy jarałeś?
Może trochę.
- Daj mi zmienić jedną z nich. - Ale nie może zawierać słowa „szmata”.
Wrócimy do tego, mamy cały tydzień.
Co? Nie wyrobię się w tydzień.
Będziemy kontynuować nawet po mojej przeprowadzce.
Myślałem o paru godzinach z samego rana na Zoomie.
Jaki on był szczęśliwy.
Plusem jest to, że naciągnę go na drogie omakase.
Zapraszam.
Nie, brzydka Liz.
Czemu? Miałam japoński na studiach.
- Ściema. - Masz rację.
Myślałam, że oberwę za bycie boidupą i rezygnację z leczenia traum, ale nie.
Jakby też uważał, że się nie nadaję.
- Co? - Nic.
Co ty odpierdzielasz?
Czemu muszę tu ciągle przychodzić i opieprzać cię za Gaby?
Bo jesteś socjopatką i nie szanujesz granic.
Wypad z gabinetu.
Należysz do Kamiennego Przymierza.
Chcesz go zatrzymać?
To siadaj na dupie i słuchaj.
Fajnie się zachowałeś.
To moja jedyna wnuczka.
Nie mówię tylko o aucie.
Przyjechałeś na jej zakończenie. To dla niej wiele znaczy.
Dla mnie też, tato.
Cieszę się.
À propos zakończenia...
nie dam rady się zjawić.
Kolega zaprosił mnie na łowienie ryb u wybrzeży Cataliny.
To wyjątkowa okazja.
Tak jak zakończenie.
Daj spokój, to tylko liceum.
Poza tym tak się cieszy z auta, że na pewno zrozumie.
Powiedziałeś jej?
Poczekam z tym do wyjazdu. Powiem, że coś mi wypadło.
To spoko dzieciak. Nie przejmie się.
Tato...
Jedźmy do Summer. Pokażę jej nową furę.
Uwielbiam spędzać z tobą czas, ale albo ona, albo ja.
Dobra, to na lody.
Dalej, Sofi już czeka.
Wiesz,
z Tią się nie dogadywaliśmy, ale ta Sofi przypadła mi do gustu.
Naprawdę ją polubiłem.
Tak szczerze, to może nawet lepiej do ciebie pasuje.
Rozumiem tę całą sprawę spuścizny.
Wszystko oddałabym za córkę, która kontynuowałaby moją tradycję
bycia jednocześnie trudną i powszechnie uwielbianą.
Po prostu myślałam, że takie sprawy jak spuścizna
dyndają ci koło tyłka.
Nie myl swojego smutku z racji posiadania uroczych, ale głupich synów
z moją potrzebą przekazania życiowego dorobku.
Tylko dwóch jest głupich.
Słuchaj, Gaby tylko chciała, żebyś ją opieprzył
za uciekanie przed własnymi marzeniami,
a ty tego nie zrobiłeś, bo jesteś samolubny.
Dziękuję za twój wkład.
Nie mogę teraz z tobą gadać. Zaraz mam pacjenta.
Z chęcią sobie pójdę, bo zasiałam ziarno,
a kiedy do ciebie dotrze, że mam rację, będziesz wściekły jak diabli.
Normalnie mózg ci wybuchnie.
Pozamiatałam.
Czekaj, muszę podnieść.
- Miotłą przez łeb. - Hej.
Mogłaś mi zrobić krzywdę.
Wolę wywołać u ciebie wstrząs mózgu niż zabić czyjeś marzenie.
- Podwójnie pozamiatane. - Nie można podwójnie.
Co? A co to...
Wiesz, co mam w kieszeni?
Potrójnie.
Wiem, że wyszło nagle, ale zaczynam za tydzień.
- Mam kasę, żeby zapłacić ci... - Co ty pierdolisz?
Myślisz, że jak sypniesz kasą, to będzie mi lepiej?
A co ze wspieraniem się nawzajem?
Czuwałem nad tobą.
Na misji, jak Marisol złamała ci serce, robiłem na dwa etaty, żeby kryć ci dupę!
Czemu ty wszystkim to robisz?
Każdej bliskiej osobie odwalasz taki numer!
Wrzeszczał i zwykle wtedy robiło mi się biało przed oczami,
- puszczały mi nerwy... - Jeb się.
...ale nie tym razem.
Było okropnie.
Rzucił we mnie krewetką
i nazwał „kolegą”.
Kolegą? Jak ten z delikatesów, który nazywa mnie „wodzem”.
Właśnie, jak można?
Ale zachowałem spokój.
Dobrze.
Dzięki tobie, Paul.
Tej darmowej terapii.
Jak myślisz, ile by kosztowała, gdybyś mnie kasował?
Sto dwadzieścia tysięcy.
Nie żebym liczył.
Nie wierzę, że to ostatnia sesja.
- Jakieś narzędzia na koniec? - Tak.
To nazywa się
uściskiem.
Chodź tu do mnie.
- Taki jesteś ckliwy? - Nie, ale ty jesteś.
To był zaszczyt patrzeć, jak bardzo się zmieniasz
i rozwijasz.
Nie tylko ja, Paul.
Ty też się zmieniłeś. I to bardzo.
No weź, ledwo cię poznaję.
Pieprzona Liz.
Niech to szlag.
Hej, tu jesteś.
Wszystko dobrze?
Ojca nie będzie na zakończeniu.
- Ale jak to? Przecież tu jest. - Pojawiła się opcja wypadu na ryby.
Przynajmniej nagłego wypadu?
Za szybko.
Bardzo mi przykro.
Niepotrzebnie. On już taki jest. Mogłem to przewidzieć.
Powinnam była siedzieć cicho i się nie wtrącać.
Co to?
- Co? - Zamykasz się.
- Nie zamykam. - Jeśli jesteś na mnie zły, pogadajmy.
Nie chcę, nic mi nie jest.
No wiesz...
Długo byłeś żonaty. Tak rozwiązywaliście konflikty?
Z Tią zgadzaliśmy się w większości spraw,
zwłaszcza w kwestii ojca. Tego najbardziej mi brakuje.
Że twoja żona nie lubiła twojego ojca?
Między innymi.
Pierwsza piątka.
Bez wątpienia uderzasz w jedną z moich obaw,
więc powiem wprost...
Porównywanie mnie z twoją żoną jest nie fair.
To coś, z czym będę musiała się mierzyć?
Nie jestem gotowy.
Na ten związek.
Myślałem, że jestem. Wybacz.
Nie jestem.
Naprawdę szybko nam poszło, co?
Od pierwszego dnia w szpitalu Bellevue
czułem się nieswojo.
Byłem spięty.
Tu się pracuje! A ty zaczynasz opowiadać zupełnie z czapy?
Kiedy straciłem pierwszego pacjenta, tak to mną wstrząsnęło, że zwiałem.
Żałowałem tego
przez długi czas.
- Jak długi? - Parę tygodni.
Nie sądziłem, że dopytasz.
Tak czy owak, rozwinąłem własną odnogę terapii kognitywno-behawioralnej.
Pomagając ludziom z ich codziennymi problemami.
Ale to leczenie prawdziwej traumy...
Sprawy życia i śmierci...
To mnie przerastało.
- Witaj w klubie. - W żadnym klubie.
Ty jesteś silniejsza.
Wiem to,
ponieważ tak bardzo
mi pomogłaś.
Paul...
Od dzieciństwa dźwigam w sobie wiele mrocznych wspomnień związanych z ojcem.
Skurwielem.
Przemocowcem.
Dlatego stałem się taki skryty.
Przykro mi, to okropne.
Ale dzisiaj mi uświadomiono, jak bardzo się zmieniłem.
W dużej mierze to twoja zasługa.
Otworzyłaś mnie na nowe rzeczy.
Jestem w pytę nawodniony.
W końcu dobrze tego użyłeś, gratki.
Wpuściłem do życia innych.
Ożeniłem się z Julie.
Śpiewam w samochodach.
Wiem, kim są En Vogue.
„Free your mind”, bejbe.
Zmieniłaś moje życie.
Zapomnij o tej całej reszcie.
Gaby...
uosabiasz mój dorobek.
A niech cię, Paul.
Jeśli chcesz, przychodnia jest twoja.
Do diabła, możesz sobie wziąć cały ten pieprzony budynek.
Ale jeśli będziesz tu pracować po staremu,
będę cię kasował milion miliardów dolarów.
Albo możesz to mieć za dolca miesięcznie,
o ile będzie tu centrum leczenia traum.
Nie bądź trzęsidupą.
Chodź tu.
Ale nazwiesz je na moją cześć.
Ni ciula.
Jak deski parkietu wygniotły ci koszulę
Jak będę przyjeżdżał na twoje mecze,
to dedykuj mi swoje cieszynki, ale nie tak ostentacyjnie.
Jasne. Zrobię coś subtelnego.
- Jak to. - Super.
A ja wskażę na ciebie, wyluzowany.
A gdzie Sofi? Wyszła? Może zaproszę ją na zakończenie.
Nie, zostańmy przy rodzinie.
Gdzieś w ścianach Twojego mieszkania na piętrze
Ukryłam list miłosny Którego już nie odzyskam
Ze zdjęciem twojego taty I słowem na kluczu
Liczę, że mnie zapamiętasz
Jak pęknięcia ziemi I twoje oczy pełne bólu
Jak deski parkietu wygniotły ci koszulę
Takim właśnie cię pamiętam
Jak zamglona ulica Tak się wtedy czułam
Gdy pracowałeś, aż zasnąłeś Z rękami na kierownicy
Takim właśnie cię pamiętam
Wiem, że nie powinnam ciągnąć nitki Wystającej z mojego swetra
Ale nie potrafię się powstrzymać
Moje serce przejmuje kontrolę
Mówiłeś, że nigdy się nie zakochasz W samym środku zimy
Napisy: Daria Okoniewska