Choć smucimy się jej odejściem,
znajdźmy pociechę w tym, że jej dusza zaznała spokoju.
Przeczytam teraz fragment pisma.
„Nasza pomoc jest w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię”.
- Hej, Liz. - Hej.
Jak się czujesz?
Szlag. Nie wiem, dobrze.
Jestem na pogrzebie Mai, ale…
nie chcę się narzucać, więc zachowuję dyskrecję.
To niewykonalne.
Jesteś zjawiskową gigantką, która wygląda jak chodzące confetii.
Dziś jestem cała na czarno, ale bieliznę mam oczojebnie zieloną,
a na tyłku wąż zjada tygrysa, bo ja to ja.
Oczywiście. I jesteś idealna.
Jakieś wieści?
Toksykologia wykazała alkohol i Xanax, z oksykodonem na dokładkę.
Nadal nie wiemy, czy to był wypadek. Możliwe, że nigdy…
O cholera, zauważyli mnie. Ktoś mnie przywołuje.
Udawaj, że przyszłaś do kogoś innego.
Co? Dobra.
Ale zamilkłaś.
Robisz coś dziwnego?
- No a jak. - No dobra.
Kocham cię.
- Co z nią? - Znasz Gaby.
Jest silniejsza niż my wszyscy.
Ja jestem dość silny.
Błagam. Pikawa ledwo ci zipie.
Pomagałam ci dziś wstać z kibelka.
Zmachałem się przy podcieraniu.
- Brian. - Tak?
Czemu przyszedłeś tu z Sutton? Miałam być dzisiaj u was.
Bez powodu. Ułatwiam ci życie.
Jak na dobrego człowieka przystało.
- To się nie klei. - To szuja.
Ale nieważne. Mogłabym cię schrupać.
- Tak. - Mnie mogłaby schrupać.
Nasze kangurowanie poszło w odstawkę, jeśli łapiesz aluzję.
Tak. Niestety łapię.
Lekarz zakazał ci seksu na osiem tygodni.
Sześć do ośmiu, okej? I wszystko sobie obliczyłem.
Wisisz mi albo 16 ty-na-dole, albo cztery ty-na-górze.
Nigdy nie wyjdę za mąż.
Spójrz na te maleńkie Jordany. Są cudowne.
Wszyscy bardzo wspierają handel butami Matthew.
- Bardzo wam dziękujemy. - Nie ma za co.
Żartujesz? Kocham moje butki.
Mam niezłe branie.
Babka w kawiarni oczu oderwać nie mogła.
Bo ukradłeś jej kawę.
Nie. Angela to moje kawiarniane imię.
- Nieprawda. - Prawda.
Ileż można słuchać „Breja”.
Angela bardziej ci pasuje.
Mówmy tak na niego.
Zadowolony, Breja?
Kiedy za młodu pracowałem w Bellevue,
po każdej stracie pacjenta
mój przełożony zbierał nas wszystkich, żebyśmy to przepracowali emocjonalnie.
Na koniec każdy musiał powiedzieć, jakie to szczęście mieć siebie nawzajem.
I mówiłeś to?
Nie. Ściemniałem, że muszę na siku,
ale pamiętam, że to poczucie wspólnoty pomagało mi przez to przejść.
Przejrzałem twoje notatki.
Nie ma niczego, co powinnaś była zrobić inaczej.
Wiem.
Przykro mi. Wiem, że ci na niej zależało.
No, dziękówa. Do zbliżenia się mnie zachęcałeś,
a zapomniałeś ostrzec przed konsekwencjami.
No bo to jakby logiczne.
Jesteśmy świadomi, jakie to dla ciebie trudne
i możesz na nas liczyć.
Na mnie możesz liczyć.
Paul szykuje się na kosza.
Wielki syn Liz mi je załatwił. Po prostu mi zazdrościsz.
Tak, do teraz żałuję, że wyrzuciłem te wściekle zielone.
Dobra, panowie. Chyba skończyliśmy.
Jeśli potrzebujesz czasu, mogę zastąpić cię w pracy.
Dzięki, ale poradzę sobie.
Dobrze. Wracamy do gry.
Tak oddajemy cześć tym, których straciliśmy.
Jesteście wspaniali. Kocham was.
Co?
Wpadłem na żart, ale nie na teraz.
- Mów. - Nie.
- Chcę się pośmiać. - Mów.
Okej. Masz minę, jakby zmarła ci pacjentka.
Jezu.
Pogrzało cię?
To miał być żart. Chciałem rozluźnić atmosferę.
- Jeżu drogi. - No bo mina wdowca.
Pójdę do piekła, co?
No.
Do zobaczenia.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Nie ogarniam tego.
Dopiero co odwoziłem cię do przedszkola,
a ty już kończysz szkołę.
Nie chwaliłaś się nagrodą za hart ducha.
Bo to porażka. Byłam ja i dzieciak, któremu petarda urwała palec.
Mnie wybrali „Białym Michaelem Jordanem”.
Byłem świetny w kosza.
I to były inne czasy.
- Hej, wróciłaś. - No, cześć.
- Hej. - Dziękuję.
Zostawiłam tu kurtkę, portfel i klucze
w urodziny twojej zmarłej mamy.
Wystarczy samo „mama”.
Serio? Nie za wcześnie na taką zażyłość?
Okej. Mama. Super.
Brawo.
- Przywiózłbym ci te rzeczy. - Nie chciałam wyjść na desperatkę.
Fajnie się ostatnio bawiłam.
- Dziwna pierwsza randka, co? - Szalenie dziwna.
- Tak. - Jaka randka?
Było za dużo ludzi.
Na prawdziwej randce jest się we dwoje.
Tylko. Może w jakiejś restauracji.
Tam też byliby inni ludzie.
- Klienci. - Tak.
Kelnerzy.
I może krytyk kulinarny?
Incognito.
Notujący jak szalony.
- Ale my go przejrzeliśmy. - Z miejsca.
Skończycie?
Jasne. Na teraz.
Ale ona ma rację. Nie byliśmy na oficjalnej randce.
Może kolacja u mnie jutro wieczorem?
Jesteśmy umówieni.
W końcu.
Dziękuję, że znalazłeś moje klamoty.
Ciągle coś gubię.
- Fajnie było zobaczyć. - Wzajemnie.
- Do jutra. - Tak.
- Do jutra. - Pa.
- Fajna, nie? - Tak, naprawdę ją lubię.
To chyba mama chowa jej rzeczy.
Szlag.
Chciałem poprawić ci humor,
więc obkupiłem nas w twojej starej dzielnicy w Long Beach.
Mam serowe frytki z chili z tej zasyfionej knajpy
- naprzeciwko liceum. - Słodko.
I kiszone ogórki wbite na miętówki ze stacji benzynowej koło twojej mamy…
- O tak. - …które,
aż nie wierzę, ale są całkiem dobre.
I przypominają się przez kilka dni.
Jesteś kochany, ale nie mam za bardzo apetytu,
więc chyba przez kilka dni pobędę na diecie depresyjnej.
A co powiesz na to? Umościmy się na kanapie
- i włączymy Władcę Pierścieni. - Popraw się.
Mój błąd. Władcę Pirścieni.
Wiesz… nie dzisiaj, skarbie.
Odpuściła Władcę Pirścieni? To jej kraina szczęścia.
Wiem. Jest jej naprawdę ciężko, więc możecie mieć na nią oko?
- Jasne. - Zajmę się tym.
Przeżywałem śmierć pacjenta, a ty, co zaskakujące, nie.
Aż trudno uwierzyć, co?
Nie zapeszaj.
- Dzięki, że wpadłeś. - No jasne.
Miło, że tak się o nią troszczysz.
Zanim to wszystko się wydarzyło, planowałem się oświadczyć.
Super.
A kiedy planowałeś zapytać mnie o zgodę?
O twoją zgodę?
On tak na poważnie?
Tak.
Okej. Paulu, jeśli nie masz nic przeciwko,
chciałbym poprosić o zgodę na ślub z twoją współpracownicą.
To mi sprawi wielką radość.
No i pięknie.
Sorki, jestem wyjątkowo wrażliwy.
Mam dziś pierwszą randkę.
Szybko przeszedł do siebie.
Zawsze tak robi.
Jak miło, że posprzątałaś, Ava.
I zrobiłaś też pranie? Rany.
Cudnie, że moje idealnie dopasowane koszulki z tkaniny mieszanej
mogły się prać z twoją bawełną.
To w podziękowaniu za to, że mogłam tu mieszkać
- przez te kilka tygodni. - Z chęcią pomagamy.
Wiem, że trochę mi zajmuje znalezienie pracy i mieszkania,
dlatego będę was wyręczać w obowiązkach domowych.
- Zostań, ile chcesz. - Jesteś u siebie.
Halo?
- Wiej. - Musisz wyjść.
Jesteś ubrana, Angela?
Nie! Właśnie się bzykaliśmy.
- Zatrzymaj ją. - Co?
Dalej, musimy iść.
Czemu muszę iść? Liz mnie lubi.
Lubi, tak, ale wolę uniknąć kazania à propos tego, że tu mieszkasz.
W stylu: na jak długo? I co to oznacza?
I to niezdrowe, że biologiczna matka mieszka z rodzicami adopcyjnymi.
Takie tam bzdety. Cholerne drzwi.
Padnij.
Kogo obchodzi historia twojego życia?
Przyszłam do mojego dziecka.
Heja, Liz. Jak leci, kochana?
Zauważyłam, że nie trzymacie się rutyny nawilżającej Sutton,
więc przyniosłam europejski krem, który u nas jest zakazany,
- ale zapewni wieczną gładkość. - Mogę trochę?
Dla ciebie już za późno.
I jak?
Ktoś tu się wylaszczył.
Zrób piruecik.
Nieźle!
Dobrze wyglądam?
Jak księżniczka.
Trochę się tak czuję.
- Promieniejesz. - Pocę się ze stresu.
Masz stresiarkę.
Stresa i podjarkę.
Zostało mi z przedszkola.
Po prostu trochę się nagromadziło.
Sporo niewykorzystanych okazji. Chcę, żeby dobrze poszło.
Wiem, że trochę wody upłynęło, więc musisz pamiętać,
że jej pociąg musi trafić…
na stację centralną.
Napalony Derek to dramat.
Wyłączyłam się.
- Nie myli się. - Nie myli.
Dobra…
- Trzymajcie kciuki. - Powtórzę radę, którą sam mi dałeś.
Bądź sobą, baw się dobrze, a wyciśnięta pasta nie wróci do tubki.
Pasta to była moja cnota.
- Załapaliśmy. - Pojęcia nie miałem.
Raz kozie wio.
Będzie dobrze.
Dzięki, młoda.
Ja swoją pastę oddałem korepetytorce z matmy.
Poszło całkiem dobrze.
Choć nikt w knajpie mnie nie uprzedził, że rozmowę poprowadzi sam Dre Thibodeaux.
Ten Dre Thibodeaux?
- Skończ z tym. - Nigdy.
Tak czy siak.
Konkurencja jest spora, ale doceniam samo doświadczenie.
Walić doświadczenie. Możesz wszystko, tylko w to uwierz.
O cholera.
- Zaraz zaczynamy grupę. Muszę lecieć. - Gaby pomaga w prowadzaniu tej grupy?
- Tak. - Zrób coś dla mnie.
Zaproś mnie tam.
Przecież nie jesteś weteranem.
Z wielką przyjemnością.
Dobra! Siadamy w kręgu, dalej.
Paul?
Co ty tu robisz?
To przeze mnie. Ja go tu zaprosiłem.
Czemu?
Bo mi kazał.
Klasa.
Uważam, że to świetna inicjatywa i postanowiłem sprawdzić, jak wam idzie.
- Serio? - Tak.
To czemu nigdy nic nie mówiłeś?
Jestem nieśmiały.
Dobra, posadź dupsko i zostań nieśmiały.
Cześć. Jak się macie?
Jest pan weteranem? Chyba rewolucji amerykańskiej.
Znał pan Paula Revere’a?
Nie, ale znałem twoją starą.
Już mi się podoba.
Chłopaki?
Zwariowałam czy to torebka Avy?
- Musiała ją tu zostawić. - Przecież tu nie mieszka.
- Czemu to powiedziałeś? - Czyli tu mieszka?
Nie.
To czyje to stringi?
Moje.
Twoje?
Kocham stringi.
- Bo są takie wygodne? - Zgadza się.
Dobra. Włóż je.
Czemuż by nie?
Ja tu posiedzę i nacieszę się spektaklem.
- Czekam. - Nie rób tego.
Robię.
Wiesz, że nie zakryją wszystkiego?
Jest szansa, że zakryją.
No to… zaczynamy.
Ava tu mieszka.
- Jaki miałeś plan? - Włożyć stringi
i, bądźmy szczerzy, czuć się bosko.
Ava z wami mieszka?
Straciła posadę kelnerki i nie miała na czynsz.
Rodzice w zasadzie się jej wyrzekli, więc nie mogła wrócić do domu.
Uprzedzałam, że utrzymywanie z nią kontaktu to równia pochyła.
Uchyliliście drzwi i już wtarabaniła się ze stringami.
A gdyby stało się coś złego?
Gdyby wylądowała na ulicy
i musiała znaleźć sponsora
albo wyjść za bogatego starca, którego wcale nie kocha?
Rany, co ja plotę? Opisuję swoje wymarzone życie.
Rozumiem. Zaproszenie jej pod swój dach było bardzo szlachetne.
Tak.
Dziękuję. Wiedziałem, że zrozumiesz.
To tylko chwilowe.
Robi wszystko, żeby znaleźć pracę.
Zaraz.
Myślicie, że ktoś tak śliczny jak Ava nie może znaleźć pracy?
Że nie mogłaby zdjąć stanika i sprzedawać gdzieś szotów tequili?
Rany. Ze względu na Sutton liczę,
że społeczeństwo nie jest tak płytkie, za jakie je uważasz.
To twoje?
Nie widzę jej.
I…
Nie cierpię, kiedy masz rację.
Samej już mi się to nudzi.
Cześć.
Ładnie wyglądasz.
Dzięki.
Jak miło. Ale uprzedzam, nie dotrzesz do drugiej bazy.
Mam na sobie domowy stanik.
Znam to, byłem żonaty.
Bez fiszbin.
Tak. Taki worek, do którego wrzucasz biust.
- Właśnie tak. - Małe ostrzeżenie.
Mój były mąż wpadł po mojego syna, ale jeszcze nie wyszli.
Liczyłem, że poznam dziś twojego byłego.
- Serio? - Nie, wcale.
No tak, to byłoby dziwne.
Jimmy, to mój syn, Tate. A to jest Nick.
- To mój znajomy, Jimmy. - Hej.
- Miło poznać. - Ponoć jesteś terapeutą.
- Tak. - Myślałem kiedyś o tym.
Wszystko przed tobą. Wystarczy osiem lat studiów.
A widzisz. Projektowania basenów nauczyłem się w rok.
Specjalizuję się w zjeżdżalniach.
Super. Ja nie przepadam za atrakcjami wodnymi.
Prawie utonąłem w leniwej rzece.
- Jako dziecko? - Nie.
Tate, przywitaj się z Jimmym.
- Siema. - Brawo.
Okej, zbierajcie się. Dlaczego zaczęliście grać?
Moja wina.
Obiecałem, że za piątkę z dyktanda pozwolę mu na rundkę Diablo Dungeons.
- U mnie unikamy ekranów. - Są do kitu.
Bez powodu stanąłem przeciwko tobie.
Możemy zjeść na mieście, jeśli wolisz.
Ale zrobiłam coq au vin. Głównie dla fajnej nazwy.
Nie musicie wychodzić. Zwijamy się, jak tylko zginie.
Nigdy nie pokonał Dreksa.
Super, to zostańmy przy coq au vin.
- Drex pokonany. - O Boże!
Nie wierzę! Pokonał go!
Wbity poziom
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
To naprawdę fajne.
Dobra, jesteś tu nowy, więc przedstaw się, podając imię,
wiek i ulubiony zespół jednego przeboju z lat 90.
Paul, 74 lata, Marky Mark and the Funky Bunch.
Jakie, kurwa, Funky Bunch?
- Później ci powiem. - Dobrze.
Zacznę od tego, o czym wszyscy myślą, ale nikt nie mówi, czyli odejścia Mai.
Wielu z was ją poznało, kiedy zaczęła trenować MMA.
Z pewnością to was poruszyło.
Ja zacznę.
Do dupy.
To jasne, że przeżywała jakiś syf.
Ale tutaj zawsze się uśmiechała.
Miała super uśmiech.
Obłęd, że kiedy ostatni raz ją widziałem, okładałem ją po twarzy.
- Stary. - Nadal to przeżywam.
Czasem utrata nawet dalszego znajomego może obudzić ból po innych stratach.
Prawda, Paul?
Tak, to się nazywa „żałobą skumulowaną”.
Tak jak w MMA, musicie trzymać gardę.
Nawet jeśli uważacie, że sobie radzicie,
smutek może was dorwać znienacka i skopać wam tyłek.
I właśnie dlatego trzeba pozwalać przyjaciołom na wsparcie.
Nawet tym nieśmiałym, którzy łżą jak z nut.
Co jest grane?
Niby mówią o nas, ale o sobie.
Rozwaliłem tej lasce wargę.
Wiem.
Nie łam się.
- Poza tym ona skopała ci dupsko. - I to jak.
Wiem.
Dzień dobry, jestem Ava…
Szlag.
Usiądziesz z nami na chwilę?
Powiem tylko kierowniczce. Jest spoko.
To super, że jest spoko.
- Co ty robisz? - Nie wiem.
Zasadziłem się na nią, jakbym jej nie ufał.
Bo nie ufasz.
Przez ciebie.
- Nieprawda. - Prawda. Najprawdziwsza.
Muszę mieć dobre relacje z Avą do końca mojego życia.
- Wychodzę. - Poczekaj.
Musimy ją skonfrontować.
Rób, co chcesz.
Ja będę ją kochał i dzielnie stąd zwieję.
- Brian. - Pa, Ava.
- Widzimy się w domu. - Pa.
Nie.
Planowałam zatrzymać się u nich tylko na jakiś czas.
Więc co się zmieniło?
Mieszkanie z nimi jest cudowne. W ogóle nie układa mi się z rodzicami.
Dostałam tę pracę w zeszłym tygodniu, ale nie byłam gotowa się wyprowadzić.
Zasługujesz na wspaniałe życie,
ale musisz dać im przestrzeń.
Angażując się tak bardzo w ich rodzinę,
nie pozwalasz im jej zbudować.
Dobra. Ale czemu to nie dotyczy ciebie?
Wchodzisz do nich jak do siebie i nazywasz ich dziecko swoim.
Sutton to lubi.
Namierzyłaś mnie, żeby porozmawiać o tym, co powinno się dziać
w domu Briana, bez Briana, za to w Olive Garden.
Restauracji, w której na stówę nigdy nie byłaś.
Ciągle tu przychodzę.
Kocham te ich różdżki węglowe.
Nazywamy je paluchami chlebowymi i wiem, że chcesz ich spróbować.
Co teraz?
Nie wiem. Ale zdecydowanie mam ich za mało.
Robi się.
I może jakieś smażone ravioli?
To jest zaskakująco pyszne.
- Żałuję tego „zaskakująco”. - Luz.
Miałam powiedzieć, że to przepis z wycieczki do Paryża,
ale tak naprawdę to od Guya Fieriego.
Byłem w Paryżu tylko raz,
kiedy chodziłem z taką kobietą,
- i zawiesiliśmy kłódkę na moście. - Kojarzę.
Nawet nie pamiętam jej imienia.
Pamiętasz.
Tak, ale siara, bo nie jest ładne.
Bernice.
- Chodziłeś z Bernie. - Chodziłem z Bernie.
Ostatnia dziewczyna przed…
Tią.
Tak. Sorki, ciągle do niej wracam.
Nie szkodzi.
To naprawdę wyjątkowe, jak bardzo za nią tęsknisz.
To wygląda na taką miłość, której doświadczasz tylko raz w życiu.
Może.
Ale oby nie.
Ja po narzędzia.
Tate wbił kolejny poziom. Idzie jak burza.
- Super. - Cholerny Drex.
Naprawię moskitierę. Ktoś może się włamać.
Moskitiera nie zatrzyma włamywacza.
Ożenił się. Ma swój dom, ale wiecznie się tu szarogęsi.
To ty ciągle prosisz o naprawy.
Bo ciągle przychodzisz niezapowiedziany.
Upiera się, że musi mieć klucz.
Bo ona upiera się przy wyłącznej opiece.
Okej. Przepraszam.
Nie doszliśmy jeszcze etapu rodzicielskiej współpracy.
To nic, czego terapia nie zdusiłaby w zarodku.
Ciągle to powtarzam, ale jedno z nas strzela z dupy.
- Daj spokój. - Nie powiedziałam które.
On.
Gdybym tylko znała dobrego terapeutę.
- Nie ma mowy. - Jesteś złym terapeutą?
Nie, jestem genialny.
Ale to byłoby bardzo niestosowne.
No weź. Ja tu jestem, on też.
Nie możesz po prostu zrobić tego, o czym mówiłeś, że łamiesz zasady?
„Jimmizm”. Pomyślałbym, że zapamiętasz. To moje imię.
- No to jimmizmu? - Tak.
Nie, przykro mi. Skupię się na swoim coq au vin.
Widzisz, ona tak zawsze. Stawia ludzi w niezręcznej sytuacji.
- Tobie jest niezręcznie? - Tak.
Bo próbuję porozmawiać o faktach?
Chcę wrócić do naszej randki, więc przejdę od razu do rzeczy.
Nick, wyczuwam u ciebie zdezorganizowany styl przywiązania.
Szalenie zdezorganizowany.
Nie pomagasz.
Częste przebywanie w domu Sofi
zapewne nie wiąże się z naprawami ani wspólnym rodzicielstwem.
Próbujesz złagodzić poczucie winy za zniszczenie związku.
Mówisz tak, bo chcesz ją bzyknąć.
Sofi. Ty również masz problem z przywiązaniem.
Może jednak nie chce.
- Chce. - Cmoknij się.
Tolerujesz tę dysfunkcję, bo łatwiej ci wrócić do starej dynamiki,
która zawiera opcję złotej rączki, niż nauczyć się stawiania granic.
Nie możesz wciąż winić Nicka, póki jasno nie określisz swoich granic.
Oddaj mi klucz.
Dzięki, że nas przyjęłaś.
W nagłych przypadkach – zawsze.
Choć tym razem to zupełnie co innego, niż kiedy Mark wysłał kasę insta-modelce.
Nie miała na przybory.
Uczyła tai chi w parku.
Dobra.
Wiem, ile Maya dla was znaczyła.
Próbujemy to jakoś zrozumieć.
Ponoć miała we krwi narkotyki,
a nie wiedziałam, że ma z tym problem. Ty wiedziałaś?
Szczegóły naszych rozmów nadal chroni tajemnica lekarska,
ale mam doświadczenie z uzależnieniami
i niestety przyjmowanie leków na własną rękę może się tak skończyć.
Rozmawialiśmy z jej ciotką na pogrzebie.
Powiedziała nam, że matka Mai również miała problem z narkotykami
i porzuciła ją, gdy Maya miała dziesięć lat.
Nie wiedziałaś?
Dobra, dopiero zaczynałyśmy terapię
i z pewnością, gdybym miała więcej czasu…
- Więcej? - …powiedziałaby mi o tym.
Maya sobie nie radziła. Powinnaś chyba to zauważyć?
O czym wy tu rozmawiałyście?
Rozumiem, że czujecie złość i zagubienie. Możecie je na mnie wyładować.
To po prostu trochę dziwne,
że my wiemy o niej więcej niż ty.
Biorąc pod uwagę te wydarzenia, powinnam zauważyć,
że mogło dojść do utraty zaufania między nami.
Choć bardzo was cenię i mi na was zależy,
jestem zobligowana zapytać, czy nie czulibyście się lepiej,
spotykając się odtąd z kimś innym.
- Tak. - Tak.
Widzicie? W końcu się udało. Zgadzacie się w czymś.
Moja zasługa.
Coś ty narobiła, Liz?
Ava wprowadza się do koleżanki.
Przegięłaś.
Tak. I to w pełni wasza wina.
Nasza? Jakim cudem to my mamy właśnie kłopoty?
Bo pozwoliliście mi przejąć kontrolę i rozjeżdżać was na każdym zakręcie.
- Liz… - Teraz ja mówię, Charlie.
- Sorki. - Widzisz? Znowu to zrobiłeś.
Musicie mnie zwolnić.
Nie zwolnimy cię.
Wychowujecie dziecko.
Musicie mieć kontrolę nad własnym domem.
Zrób to.
Nie czekaj na pozwolenie, tchórzu. Zrób to.
- Jesteś zwolniona. - Wcale nie.
Znacie takie słowo jak „asertywność”?
Jeśli to pomoże,
za waszymi plecami zabrałam Sutton na jej pierwszy brunch.
I zrobiłam jej fotki, jak trzyma mój kieliszek.
Chcieliśmy to zrobić jako rodzina, ty larwo.
- Dowal jej. - Mamy po dziurki w nosie tego,
że ciągle się tu rządzisz.
Kiedy Sutton ma spać i gdzie,
jak mamy ją karmić, kąpać, odbekiwać!
My jesteśmy jej rodzicami.
- My. - Chcesz dziecka? Peszek.
Czekaj, aż któryś z tych przygłupów zrobi z ciebie babcię!
Proszę, zrobiłeś to.
Wyleciałam. To nam wyjdzie na dobre.
Oczywiście Sutton będzie mnie brakować.
Naszych nosków-nosków i kąpielowych rytuałów
z kaczuszkami i…
- Ale to nic. - Nie. Liz.
Doceniamy wszystko, co dla nas zrobiłaś.
Bez ciebie nigdy nie zeszlibyśmy do tylko jednej niani na cały etat.
- Dzięki za wszystko, czego nas nauczyłaś. - Nie ma za co.
Zostań w jej życiu.
Nadal będę przychodzić, kiedy mi się spodoba.
Tylko nie będę już niańczyć za friko.
Co myśmy zrobili?
Na razie. Dobra robota z Dreksem.
Nie była to najlepsza pierwsza randka.
Ale było pyszne jedzenie.
Ciekawa rozmowa.
Więcej krzyków, niż się spodziewałeś.
Odrobinkę.
Chociaż Bernice była Włoszką, więc nasz związek był głośny.
To rasistowskie?
Tylko trochę.
Mogę cię o coś poprosić?
Wiem, że zepsułam ten wieczór,
ale możemy raz jeszcze spróbować z tą pierwszą randką?
Powiedz tylko kiedy.
Teraz.
- Hej. - Jeżuś ma ryjka.
- Czemu wciąż tu jesteś? - Bo ty tu jesteś.
Mark i Donna mnie wylali.
Do dupy.
Co się stało?
Wcześniej powiedzieli, że Maya miała poważny syndrom porzucenia.
Nie wyciągnęłam z niej tego.
Nie mamy wpływu na to,
z czego nasi pacjenci postanowią nam się zwierzyć.
Dlatego tak przeżywała brak przyjaciół.
Gdybym wiedziała, mogłabym coś zrobić.
Może. A może nie.
Samotność to kurewstwo.
A ten świat jej sprzyja.
Najgorsze jest to, że nie wiem, czy to było celowe, czy przypadkowe.
Śmierć to śmierć.
Spróbuj się nie zadręczać rozkładaniem tego na części pierwsze.
- Czyli to bez znaczenia, czy się dowiem? - Myślę, że ty już wiesz.
Tyle czasu poświęciłam na przejście do pracy z traumą.
Nie pomyślałam nawet, czy powinnam.
I to był kurewsko wielki błąd, bo jestem w tym beznadziejna.
Nie, nie jesteś.
To ryzyko zawodowe.
Maya jest pierwsza
i obiecuję, że jeśli pójdziesz tą drogą,
nie będzie ostatnia.
Co robisz?
Odwołuję sesje w przyszłym tygodniu.
Zmieniłam zdanie.
Potrzebuję wolnego.
Pamiętasz mojego mentora z Bellevue?
Kiedy wybijało szambo,
powtarzał jedną rzecz, która utkwiła mi w pamięci.
„Im dłużej zajmuje ci powrót do gry,
tym mniejsza szansa, że do niej wrócisz”.
No. Cóż, jebać grę.
Dobranoc, Paul.
Napisy: Daria Okoniewska