Trenerka właśnie napisała.
Remontują salę gimnastyczną,
więc zaczynam treningi tuż po zakończeniu szkoły.
Tak szybko?
Wiedziałem, że ta menda chce mi dokopać.
Tak, cały harmonogram ustaliła tobie na złość.
Nie no, miałem plany na czerwiec.
Wspólne wycieczki, wypady na plażę.
Pomyślałem też, że byłoby super, gdybym ciągle się na ciebie gapił.
Alfonsiaku…
Będzie pan tak zamulał sam w tym wielkim domu?
Będziemy tu rządzić razem.
Rządy ziomeczków, co nie?
Para ziomeczków robiących ziomeczkowe rzeczy.
Ziomeczki!
Musisz się wynieść z tego domku.
Marisol to pewnie wkurza.
No, nie jest szczęśliwa.
Może wstrzymajmy się z przekonywaniem innych ludzi,
żeby też zostawili tatę?
Nic mi nie będzie, obiecuję.
Wiecie, że mam w chacie straszny hałas, odkąd mama trenuje ptaki?
- Nie. - Niby skąd?
- Ja wiedziałam. - Może skoro Alice pana porzuca,
to ja się wprowadzę?
Czy to smutne, że to rozważałem?
- No, trochę. - Jak coś, to dzwoń.
- Nie wyniesiesz się, co? - Nigdy.
Bo jesteśmy ziomeczki.
Nie rób mi tego.
- Dobra. - Mamy to.
To będzie nasz każdy wieczór.
Hej, Maya.
Dostałam eska, że odwołujesz spotkanie. Spoko luz.
Ale jeśli to się powtórzy, to cię znajdę
i zrobię terapię na siłce, kolejce górskiej albo w czyimś łóżku.
Nie robi mi to różnicy. Dobra, na razie.
Gdzie się znowu pali?
Żyję z teściową od dwóch dni. Zaraz mnie szlag jasny trafi.
- Co takiego robi? - Nic.
Jest uosobieniem życzliwości.
Bo to geniuszka zła.
Wiesz, co ta franca mi dziś powiedziała?
„Taka żona to skarb”.
Poleciała po bandzie.
- Pogrzało cię? - Nie rozumiesz.
Mówi odpowiednie słowa odpowiednim tonem,
a potem utrzymuje kontakt wzrokowy o kilka sekund dłużej,
żebym wyłapała pogardę, której inni nie zauważą.
- Liz! - Nie rozłączaj się.
Tak?
Zostały ci jeszcze te lody, za którymi Derek tak przepada?
Jasne.
- Co? - Wybacz…
Nie wiem, co takiego robisz, ale wyglądasz zjawiskowo.
Dziękuję.
Czułaś to?
Muszę kończyć, Liz.
Zanim zachorowałem, miałem ładny, donośny głos.
Brakuje mi go.
Nie cierpię tych ćwiczeń wokalnych.
Ja też.
To z krzyczeniem łatwiej znieść, kiedy wrzeszczę o tym, co mnie wkurza.
„Restauracje to nie miejsce dla dzieci”.
„Dick nie powinno być zdrobnieniem od Richarda”.
„Bliźniaki mnie dezorientują i przerażają”.
Dobre.
Ulżyło mi.
Próbuję zamknąć praktykę,
a Sykes ciągle podsyła mi tych pacjentów z parkinsonem.
Nie są tak radośni jak ja.
Jak ty siebie dobrze znasz.
Jesteś wzorem pozytywnego myślenia.
Jestem z ciebie dumna.
Możesz mówić dalej.
Użalasz się nad sobą, odkąd drżenie stało się obustronne?
Teraz mam dwie trzęsące się dłonie.
Całodobowe jazzowe rąsie.
Fosse.
To standardowy objaw na tym etapie.
Jeśli potrzebujesz, spuść trochę pary.
Możesz ponarzekać mnie.
Wiem i dlatego tego nie robię.
No tak, bo cierpienie w ciszy czyni cię bohaterem,
a chcesz być najlepszy w parkinsona.
Tak o mnie mówią? Że jestem najlepszy?
W pierwszej dziesiątce.
Umierałem codziennie, czekając na ciebie
Kochanie, nie bój się
Kocham cię od tysiąca lat I będę kochał przez tysiąc kolejnych
Gotowa?
Czas ani drgnie Ona piękna jest na wskroś
Nie pęknę się, nie…
No co?
„Nie zlęknę”, skarbie.
- Ja słyszę „nie pęknę się”. - Jak można się pęknąć?
Ja się dziś wypękniłam.
- Ty jesteś pękny. - Jesteśmy pękni razem.
Moje urodziny, moje słowa. Graj.
- Od refrenu? - Tak.
Umierałem codziennie, czekając na ciebie
Kochanie, nie bój się
Kocham cię od tysiąca lat
I będę kochał przez tysiąc kolejnych
Umierałem codziennie, czekając na ciebie
Kochanie, nie bój się
Kocham cię od tysiąca lat
I będę kochał przez tysiąc kolejnych
Jutro ma urodziny, więc ciągle o niej myślę.
Pamiętam ten pękny wieczór. Śpiewane imprezy mamy były super.
Może dla ciebie. Nie dla mnie. Na utalentowanych ciąży presja.
Nie zrozumiecie.
Jak mamy cię pocieszyć?
Nie musicie.
Okazjonalna melancholia to nic złego.
Okazjonalna?
Wiecie co? Ja się cieszę, że chociaż ktoś w tej rodzinie pamięta o jej urodzinach.
Dżizas! Raz mi się zdarzyło.
Bo miała dotąd jedne urodziny.
Zapomniałaś o urodzinach zmarłej matki w 100% przypadków.
- Mama uwielbiała urodziny. - Przez ciebie mi smutno.
Mnie też. Wiecie, co mnie rozwesela?
Jechanie po obcych, którzy nie słyszą, bo mają słuchawki.
Patrzcie na to.
Hej.
Kapelusz, okulary i długi rękaw.
Następnym razem zostań w domu!
Jimmy, twoja kolej.
Dobra.
Niezła laska, dziadku.
Dziękuję.
Teleskopowa.
Wystarczy odblokować te niebieskie zaciski i się wydłuża.
Chce pan wypróbować?
- Podziękuję. - Tak?
No, ale miło się z panem rozmawiało. Dobrego dnia.
Wzajemnie. Cześć.
- Niech cię, Brian. - Miał aparaty słuchowe.
- Wiem. - I świetnie działają.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
URODZINY MAMY
SUMMER HEJ, PICZO. TWOJA MAMA MA URO
Hej, sama pamiętałam.
Hej, tak tylko dzwonię.
W urodziny mamy się nie samobiczujemy. Od tego są sylwki.
Wszystko dobrze?
Tak, ale martwię się o tatę.
Złapał doła w spożywczaku,
bo niby babka z etykiety Skinnygirl wygląda jak mama.
To tylko sylwetka bez twarzy.
Przedstawiłam dziś twojej mamie Derricka.
Wiem, że się ucieszyła, bo obok przeleciały kopulujące motyle.
Cała mama.
- No. - Dobra, lecę po kawę.
Muszę go dziś wspierać.
- Kocham cię. - Pa.
Jimmy, bardziej…
Tak robię…
- Robimy to samo. - Nie sądzę.
Co się dzieje?
- Co? - Co się dzieje?
Zdałem sobie sprawę,
że to ostatnie urodziny mamy, które spędzimy razem
przed twoimi studiami, więc nie będą smutne.
Będziemy świętować.
O ja cię, czy to jest omlet z resztek?
A jak! Ulubione śniadanie mamy, pamiętasz?
Cokolwiek miało się zepsuć, mieszała to z jajkami i serem.
Dziś mamy makaron lo mein z połową słoika oliwek.
Czyli raczej pawiomlet.
Powtórz znajomym, zrobi furorę.
- Dorośnij. - Małpa.
Brian chciał się dołączyć. Może zaprosisz też Summer?
Tak zrobię.
To naprawdę super pomysł.
Co nie? To będzie świetny dzień.
- Tak. - Taki…
Naprawdę świetny.
- Nie. - Tylko nie to.
Nie zwieszamy głowy.
Nie zwieszam.
Wiem.
To jak? Chodźmy się zabawić.
Co mamy w planach? Zrobimy jakieś drineczki?
- Powłóczymy się po kawiarniach? - Albo…
Ojej.
Proszę, tato.
Nogi ci się zsuwają. Poprawię.
O kurczę. Zostawiłem książkę na górze.
All Fours naprawdę wciąga.
Kobiety z menopauzą jeszcze zaskoczą.
- Pójdę. - Nie, ja pójdę.
Ty masz odpoczywać, jeść zieleninę
i nie ruszać się nigdzie bez swojej poduszki.
Dzięki, że tak o mnie dbasz.
Przychodzi ci to naturalnie. Może zostaniesz fizjoterapeutą?
Może. Znajomi by ześwirowali, gdybym został lekarzem.
To nie do końca lekarz, ale prawie.
- Pójdę po tę książkę. - Dzięki, doktorku.
To taki kochany chłopak.
Wdał się w was oboje.
Dziękuję.
Na jeżunia.
Dajcie miętusa, bo zeżarłam w aucie tonę bułek czosnkowych jak jakieś prosię.
- Jesteś, moja śmierdziuszko. - O rany. Śmierdziuszko? Udusisz mnie.
Pani to pewnie mama Bishop.
Jestem fanką pani syna, cudne włosy.
Od zawsze takie miał.
Praktycznie urodził się z bobem.
Mamo.
- Cześć. Jestem Connie. - Gaby.
Constance, mnie nie prosiłaś, żebym mówiła ci Connie.
Możesz mi mówić Connie.
Chodźmy poszukać miętusów.
A po twojej lewej, jak wskazuje szybkie guglanie,
leży Arlene, która zmarła jako wdowa, bo zamordowała swojego męża.
- Niezły twist. - Mordercza Arlene to moja guru.
Mama uwielbiała sąsiedzkie plotki.
Mamo, wszyscy włożyliśmy najbardziej przypałowe koszulki od ciebie
i jak zawsze świętujemy twoje urodziny.
I żadne z nas nigdy o nich nie zapomniało.
Okłamujesz zmarłą? Żenua.
Z mojej strony szacun.
Odwoziła mnie pani ze szkoły, gdy mama zapominała.
I nauczyła mnie używać tamponów.
Nie w trakcie jazdy.
Ale w aucie.
A co to za seksbomba?
Wygląda jak sexy Louis.
O kurde.
To jest Louis.
Szok.
Po co on się golił?
Wspominałam, że tu będziemy, ale nie sądziłam, że dołączy.
- Hej. - Cześć.
CAPI JAK LISZEK
Nie przeszkadzam?
Jakie liszek?
A ja szklanka, miło mi.
Jest! Nigdy dotąd nie działało. O kurde.
Ale się podjarałem.
Udało nam się.
Skoro mamy to już za sobą, pora na ulubioną grę mamy.
Grałeś kiedyś w Pyzate Pysie?
Nie, ale mój wujek często o to pytał i teraz siedzi w więzieniu.
Nie psuj grobowej atmosfery.
- Sorki. - No dobra.
Wkładamy do buzi jak najwięcej pianek,
a potem mówimy: kocham cię, mamo.
Ty możesz „Tia”.
Dziękuję.
Gotowi, do… O, już.
Start.
- Kocham cię, mamo! - Kochamy cię, Tia!
Szalenie cię kocham!
O cholera!
Już dobrze.
Pomogę ci.
Przepraszam.
Dziękuję.
Prawie ci oddała.
Brian!
Myślałam, że zmyślasz.
Ale gdyby nas tu nie było, wessałaby i pożarła twoją duszę.
Mówiłam ci. Dziękuję.
Chciałam, żeby ktoś to dostrzegł.
O co z tym biega? Z uśmiechem, żeby nie wyglądało na obgadywanie.
Wiecznie skakałyśmy sobie do oczu.
Krytykowała moje metody wychowawcze, że niby za bardzo się wtrącam.
W końcu kazała mi spauzować.
Kazała mi spauzować.
A ty co, gra wideo?
To przelało czarę goryczy, więc wzięłam głęboki oddech
i wyznaczyłam zdrowe granice.
I ja mam w to uwierzyć?
Możliwe, że nazwałam ją „Pizdancją”.
Jak ja przeżyję resztę tygodnia?
Szlag. Nie wiem. Lecę, bo Sean wzywa.
- Nie możesz. - Muszę.
- Nie idziesz. - Muszę.
- Już jest. Kochany. - Sean wzywa.
- Wcale nie. - Serio.
Pisał, że masz nie przychodzić.
- Wcale nie. - Tak.
Lecę, ale cieszę się, że to zobaczyłam.
Może napiszę o tym artykuł. Ona wkrótce wyjedzie.
A Derek nie potrzebuje stresu, bo mu pikawa wybuchnie i będzie bajzel.
- Jasne? - Dobra.
Kochana, poradzę ci odwrotnie niż moim pacjentom.
Zduś to wszystko w sobie, przyklej do twarzy wielki, głupi uśmiech
i się od tego odłącz.
- Wymiatam w to. - Zgadza się.
- Ale mniej psychopatki. - Dobra.
Kocham cię. Pa, Tron. Pa, mamo Bishop.
- Miło było poznać. - Pa.
- Na razie, G.
- Hej, mysza. - Hej.
Czy to dziwne, że mama masuje mi stopy?
No, ale lepiej ona niż ja.
Zabawne.
Skonam przez ciebie.
Wzajemnie, Connie.
Dziękuję, że się tu pofatygowałaś,
żeby nam pomóc z dobroci swojego serca.
Darmowe żarcie przez tydzień i jeśli każę wam coś usmażyć,
zrobicie to bez gadania i osądzania.
- Zgoda. - Dobra, to o co chodzi?
Grupka weteranów przychodzi na salę, żeby z nami potrenować MMA.
Pomyśleliśmy, że fajnie byłoby stworzyć jakąś grupę wsparcia.
Niektórym jest ciężko.
Pomogłabyś nam coś takiego poprowadzić?
Żartujecie?
Właśnie tym chcę się zajmować.
Nic tak nie pomaga jak wygadanie się komuś,
kto przechodzi przez dokładnie to samo.
Dziękuję, że przyszliście. Srać parkinsona.
Srać prosto w twarz.
Srać w twarz jego starej.
Przesadziłeś.
Tak czułem.
Jak wyluzuje, może go polubisz.
Albo nie.
Fifty-fifty.
Coś ci w ogóle dolega?
Pierwsze stadium raka prostaty.
Bajer.
Możesz zostać.
Dzięki.
To kto zacznie? Ty nie.
Odkąd drżenie objęło obie ręce, ciągle myślę o tym,
czego nie będę już mógł robić.
Podpisać się albo puścić płyty.
Utrzymać kubka kawy.
Rany, przerąbane.
Ja mam problemy z sikaniem.
Nic specjalnego.
Ja też je mam.
To nie są zawody.
Paul, pomogłeś tylu ludziom.
Pomyśl o tym, co po sobie zostawisz.
To ty zabroniłeś mi myśleć o tym, czego nie mogę już robić.
Mam się skupiać na małych rzeczach.
Bęcwał też mi tak kazał.
Zatem proszę.
Mam fart, że mogę tu z wami siedzieć.
Jesteśmy fajniejsi niż ty.
Fart to niedomówienie.
Jego życie było tak przygnębiające. Requiem dla snu przygnębiające.
I nie mówię o środku, kiedy sobie miło ćpają,
ale o końcu, kiedy jadą tyłek w tyłek i wiesz, że hera to zło.
- Brian. - Kellie zapytała, skąd się znamy.
- Nie. - Nie pytała.
Nie pytała.
Wezmę ją. Nie powinna tego słuchać.
Już to słyszała.
Tylko przy tym usypia.
Miło było poznać, Sutton.
Widzimy się kiedyś na terapii.
Powinno mnie martwić, że Alice i Summer bez problemu kupiły alko na wieczór?
- Nie, są zaradne. - Upodmiotowione.
- To dobrze. - Okej.
Louis, jak tam życie, odkąd jesteś ciachem?
W sumie całkiem nieźle.
Będziesz ze mnie dumny. Umiem zaparzyć pijalną kawę,
dostałem awans w pracy i zacząłem się z kimś spotykać.
Byłby ubaw, gdybym ją zabił.
Nie wiem, co mnie podkusiło. To te resztki.
To wspaniale.
Poznaliśmy się w pubie. Mieliśmy chętkę na kiełbę w piure.
- To coś z seksem? - Czasami.
Tuppence to jedyna Brytyjka,
którą poznałem w San Diego, więc może dlatego…
Sorki. Tuppence?
Tak ma na imię.
- Zmyślasz. - On nazwał dziecko Sutton.
Wybacz, ale czy Tuppence jest dwukrotną laureatką Tony?
To księgowa.
Jest fajniejsza, niż imię sugeruje.
Mądra, zabawna,
atrakcyjna i, nie wiem, czuję, że to…
coś poważnego.
Świetnie sobie radzisz, Louis.
Czyli karma nie jest suką.
Ale Brian jest.
Ma rację.
A ty, Jimmy?
Umówiłeś się z tą Sofi?
Powiedziałem ci, że się umówię, więc się nie umówiłem.
Ale poszedłem na randkę z uroczą pielęgniarką.
- Nieźle. Powtórzycie to? - Oby nie. To by ją zabiło.
Kiedy Alice poprosiła dziś, żebym przyjechał,
najpierw odmówiłem, ale nalegała. I cieszę się, że nie odpuściła.
Ja też. Tak…
Dobrze było cię zobaczyć.
Ciebie również.
Zabiorę ją do parku. Mogę zmienić jej śpioszki?
Nie. To na cześć przyjaciółki.
- „Poka cyce”. - To żart z karmienia piersią.
- Nie bądź obleśna. - Okej.
Na bank odejdzie.
Bardzo dziękuję. To takie kochane. Podoba mi się ten skoczek na języku.
Nowe?
Nie. Miałem nienoszone Jordany 4 Retro OG Breds w ideolo stanie
i sprzedałem je za osiem stów.
Kupiłem za nie twoje buty i dwie inne pary, które opchnę z marżą.
Osiemset dolarów?
Rany, zajmij się tym zawodowo.
To raczej hobby.
Hobby można przekuć w karierę, Liz, choć z twoim się nie udało.
Co to było?
Dmuchanie gruzu?
Szlifowanie kamieni, o czym wiesz.
Niby skąd? Żadnego nie dostałam.
Dziwnie, mamo.
Wszyscy je mamy.
Babcia nie dostała?
Nie każdy go dostaje. To nie zależy ode mnie.
To zależy wyłącznie od ciebie.
Weź jej dmuchnij kamień.
Matthew, te buty chyba są twoją pasją.
Uwielbiam je.
Uwielbiam wyszukiwać nowości, koczować pod sklepami…
Może spróbuj tego na poważnie? Niech to będzie twoją pracą.
Jesteś epicka, babciu.
Babcia jest epicka.
No.
Jestem epicka.
Czyż nie było miło? Prawda, że warto słuchać dziecka?
Mam jedną zasadę, pamiętasz?
Nie wtrącaj się w moje metody wychowawcze.
Wiem, że wrypiasz się we mnie i w duchu wieszasz na mnie psy,
odkąd tylko tu przyjechałaś.
Niczego mi nie udowodnisz.
Mówiłam wyłącznie fałszywe miłe rzeczy.
Noż kurwa, wiedziałam!
Robiłaś ze mnie wariatkę.
Wiesz co, Constance? Ciesz się tą wizytą,
bo nie wyobrażam sobie sytuacji, w której miałabym cię tu znów wpuścić.
Elizapicz.
Słyszałam.
Bo miałaś.
O rajuszku.
Hej, masz chwilę?
Ostatni raz byłeś taki poważny, jak nie podeszła ci polecajka z bobą.
Napojów się nie żuje.
Leniwa buła.
Słuchaj, myślałem o swoim dorobku
i wiem, że postrzegasz mnie raczej jako mentora Jimmy’ego niż swojego.
Bo łączy was to „Kocham cię, tato. Nienawidzę cię, tato”.
Bardzo cię cenię.
I dlatego chcę ci to dać.
Mój gabinet?
Nie. Przychodnię.
Chcę, żebyś przejęła po mnie Centrum terapii kognitywno-behawioralnej.
Jeżu słodki. A co z twoim synusiem Jimmym?
Zrozumie.
On już nawet nie korzysta z tej metody.
Idzie własną ścieżką, ale my jesteśmy ulepieni z tej samej terapeutycznej gliny.
Znasz wszystkie moje narzędzia.
Moglibyśmy się spotykać, a ja zapoznałbym cię z tym,
jak ja to wszystko widzę.
Paul, jestem zaszczycona i cię kocham, o czym wiesz.
Tak.
Więc nie chcę odpowiadać inaczej,
jak tylko całkowicie szczerze i bez ogródek.
Nie tym chcę się w życiu zajmować.
Kiszka.
Pamiętasz, że chciałam pracować z ludźmi z poważnymi problemami?
Już zaczęłam.
I to uwielbiam.
Świetnie mi idzie z Mayą.
Zakładam grupę wsparcia dla weteranów.
Pozwalam sobie marzyć o własnym centrum leczenia traum.
Co o tym myślisz?
Za cokolwiek się zabierzesz, będzie to świetny pomysł.
Dobra, chodź tu. Szybko cię nie puszczę.
Fajna stylówka?
Zapytaj, jak jakąś włożysz.
Brutalnie szczera.
Mam do ciebie takie pytanko.
Dlaczego nie powiedziałaś, że zaprosiłaś Louisa?
Musiał kłapać tym brytyjskim jęzorem?
Co się dzieje?
Chciałam, żebyś zobaczył, jak świetnie sobie radzi dzięki tobie.
Pomogłeś tej jednej osobie, która najmniej na to zasługiwała,
i chciałabym, żebyś pomógł też sobie.
To nie ma sensu, że on ruszył dalej, a ty nadal nie.
Dlaczego nie zadzwonisz do Sofi?
Jimmizujesz mnie?
Już rozumiem poirytowanie pacjentów.
Ciągle mam przed oczami, jak siedzisz w tym domu sam.
Nie pojadę na studia,
póki się nie upewnię, że nie będziesz tu mulił po ciemku jak jakiś nolife.
Poradzę sobie.
Będę za tobą tęsknił, ale wiem też, że jesteś na to gotowa.
A najfajniejsze w tym jest to, że to ja i twoja mama
tego dokonaliśmy.
Nie ma większej radości niż świadomość, że ruszysz w świat i będziesz wymiatać.
Jestem z ciebie taki dumny.
Jasne?
Jasne.
Jeszcze jedno.
Z tego, co mi wiadomo, normalne dzieciaki szaleją ze szczęścia,
że mogą wyrwać się od rodziców.
Zrób mi przysługę i udawaj normalną.
Razem albo w ogóle.
- Zgoda. - Zgoda.
Normalny.
Wiedziałam.
- Normalny. - Była umowa.
Tutaj.
Liz?
Chciałaby.
Jestem Connie, mama Dereka.
Paul. Niechętny przyjaciel.
Słyszałam to „przyjaciel”.
- Srać parkinsona. - Srać parkinsona.
Jak miło.
Dołącz, jeśli chcesz.
Srać parkinsona.
Przyszedłem zajrzeć do Dereka.
Moja żona jest lekarką, więc dała mi ten chwytak,
bo nie powinien się schylać.
Uprzedzam, że cztery razy chwyciła mnie tym za tyłek.
Szybko się przywitam i nie będę zawracał gitary.
Drzemał. Sprawdzę, czy się obudził.
Dobrze.
Wiesz, córka Paula zajmuje się ochroną środowiska.
Może nakłonisz ją do pracy w sklepie z jogurtami.
Nie próbuj.
Dałam jej rodzicielską radę.
Dobrze ją przyjęła.
Masz kamień?
Mam.
Uwielbiam go.
Przeżyłam długie, pełne życie. Pomyślałbyś, że doceni moje doświadczenie.
Niestety młodsi ludzie z naszego otoczenia
nie chcą tego, co mamy im do zaoferowania.
Kiedy staliśmy się przeżytkami?
Mów za siebie.
Ja jestem ikoną.
Dobre.
- Ukradnę. - Znajdź sobie swój zwierzęcy odgłos.
Derek zniknął.
Derek?
O rany. Co znowu?
Nie zaskakujmy faceta ze słabym sercem.
- Jak mnie znaleźliście? - Listonosz cię widział.
Cholerny donosiciel.
- Co ty sobie myślałeś? - To niebezpieczne, żebyś wychodził.
To niebezpieczne, żebym został w domu.
Nie powinienem się stresować.
Albo się dogadacie, albo obie się wyniesiecie.
Jedna musi zostać, żeby się mną opiekować i…
- zapewne powinna to być żona. - Zapewne?
- Tak, moja żona. - Dobra!
Powiedziałem „na pewno żona”.
Zabiorę go do domu.
- A wy się dogadajcie. - Nie ma na to szans.
No nie wiem.
Czasami, kiedy dorosły mężczyzna ucieka z domu,
do innych dociera, że pora zawrzeć pokój.
Wiesz, że zakazali mi seksu na miesiąc?
Nie musimy rozmawiać.
Wybacz, że złamałam zasadę.
Może Matthew powinien iść własną drogą.
Nikt nie lubi, jak teściowa się rządzi.
Jesteśmy takie banalne.
Przynajmniej nie żremy się o to, kto upiecze szynkę.
Bo żadna z nas za cholerę nie umie gotować.
Ja też przepraszam. Dałaś Matthew dobrą radę.
Od dawna nie widziałam, żeby tak się do czegoś zapalił.
No wiesz, już to przerabiałam.
Matthew zawsze czuł się przyćmiony przez rodzinę,
a brat Dereka był taki sam.
Męczył się jako dziecko.
Chyba powinnam była bardziej go wspierać.
Czyli moje metody są właściwe?
Nie. Mówię, że każde dziecko wymaga innego podejścia.
Ja usłyszałam swoje.
Dobrze wychowałaś synów.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Nie przesadzajmy.
Dzięki Bogu.
Umierałem codziennie, czekając na ciebie
Kochanie, nie bój się
Kocham cię od tysiąca lat
I będę kochał przez tysiąc kolejnych
Czas ani drgnie Ona piękna jest na wskroś
Nie pęknę się Nic nie odbierze mi ciebie
O krok bliżej…
- Boże. - O rany.
- Ale się wyrwałaś. - No, wiem.
Trochę się krępuję.
Normalnie nie poznaję całej rodziny i całej córki na pierwszej randce,
która wypada w urodziny ich zmarłej żony / matki.
Więc nie wiem.
Megadziwna. Lubię ją.
Fajne bufki.
I falowane włosy.
- Jesteś śliczna. - I hot.
- Ile masz dzieci? - Może…
wrócimy do śpiewania?
Od refrenu.
Umierałem codziennie, czekając na ciebie
Kochanie, nie bój się Kocham cię…
DONNA NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
…od tysiąca lat
I będę kochał przez tysiąc kolejnych
Hej, Donna. Co tam?
Mów wolniej.
Jak to straciliśmy Mayę?
Napisy: Daria Okoniewska