Tu Matthew. Zostaw wiadomość.
Cześć, to znowu ja.
Tak bardzo cię przepraszam. Oddzwoń, żebyśmy mogli to przegadać, okej?
Kocham cię. Zadzwonię znów za kilka godzin.
I jak?
Nie wydzwaniałam tyle do chłopaka, odkąd...
W zasadzie nigdy tyle nie wydzwaniałam.
Od zawsze jestem wyluzowana.
- To prawda. - No.
- Wiesz, co cię rozweseli? - Co?
Spójrz.
Wiem, że masz podjarkę, ale nie przegnij.
Się wie.
- Dzień dobry, gołąbeczki. - Cześć, D.
Co słychać?
Uświetnić ten poranek mógł jedynie widok rozpromienionej dwurasowej pary.
- Okej. - Przegiąłem, co?
- Jak zawsze. - Cholibka.
Jest tak ładnie. Chodźmy na plażę.
No dalej, zrób sobie wagary.
Nie mogę.
Będziesz mnie podziwiał na ręczniku, a potem posmarujesz mi tyłek kremem.
Mam pracę.
Przestaniesz?
- Za długo razem mieszkamy. - Kiedyś ciągle wagarowaliśmy.
Pamiętasz, jak ukradliśmy auto twojego kumpla,
poszliśmy do eleganckiej knajpy,
a potem wziął udział w paradzie.
To fabuła Wolnego dnia pana Ferrisa Buellera.
No ba. Obejrzeliśmy i wcieliliśmy w życie.
On już tak nie robi. Ten Sean to mega sztywniak.
I kto to mówi, babcinko? Ty też jakoś nie odstawiasz maniany.
Przynajmniej ja w twoim wieku miałem przeróżne dziwne zajawki.
- Co to jest? - Muszę lecieć do pracy.
- Kocham cię. - Pa, skarbie.
- Ja też lecę. - Pa.
Czekaj. Już się dostałaś na studia.
Może skoczymy na margarity?
Tata za tobą.
- Kawę. - Słyszę was obie.
Mam sprawdzian z renesansu. Jestem z niego dobra.
Kujonka!
Co z nimi jest?
Próbowałem świecić przykładem jako zjeb.
Też jestem rozczarowany.
Spotkałam się z psychofarmakologiem, którego mi poleciłaś,
- żeby rozważyć antydepresanty. - Świetnie.
Wspomniałam, że pracujemy nad tym, żebym odczuwała swoje uczucia.
Skoro o tym mowa, to wczoraj się spłakałam, oglądając,
jak lew po latach rozpoznaje swojego opiekuna.
Jestem dumna.
Chciałabym wrócić do czegoś,
o czym wspomniałaś podczas tego quizowego wieczoru.
Ci koledzy, z którymi się spotykasz, kiedy masz doła.
Xanax i Primitivo.
Dobre chłopaki.
Nie powinni się kumplować.
Tak jak ja i Vanessa ze szkoły.
Nie mogłyśmy razem siedzieć, bo od razu nam odwalało.
Gorsze oceny, kary po lekcjach, Jadzie Robinson spadały spodnie.
- Czemu? - Sama chciała.
Była dumna z tyłka.
Zmierzam do tego, że to kiepskie połączenie.
Samotność staje się samospełniającą się przepowiednią,
jeśli się izolujesz i znieczulasz lekami.
Jeśli to robisz, zadzwoń do mnie, dobrze?
- Okej. - Git.
- Wiesz, na czym ja ryczę? - No?
Na filmikach z tym sędzią z Ohio, który zwalnia z płacenia mandatu,
jeśli ktoś ma trudne życie.
No.
Marzę, że to mój ojciec.
Ma poważną depresję
i znieczula się lekami, bo czuje się porzucona.
I to cię cieszy, bo jesteś socjopatką?
To jest to, co powinnam robić.
Czuję się jak Beyoncé, która wie, że ma śpiewać solo.
Paul kończy pracę,
a mnie ciągle chodzi po głowie własne centrum leczenia traumy.
Taki ośrodek zamknięty
z odwykami i terapią grupową.
Wiem, że to bujanie w obłokach, ale tak szczerze,
sama myśl o tym mnie podnieca.
- Mówisz? - No.
Leczenie traumy sprawia, że aż cię mrowi tam na dole?
Jakby ścierpła mi stopa, tyle że wokół mojej broszki.
No cóż...
zmagam się z wieloma traumami.
Całym tym syfem czarnych.
Co ty robisz?
- Chcę cię podsadzić. - Może...
- Zróbmy tak. - Sam usiądę.
- Na pewno? - Jasne. Ale doceniam.
- No. - Mów dalej.
Długa historia, ale to ode mnie zaczął się AMBER Alert.
O kurwa, płonę.
Przejście na emeryturę wiąże się z masą roboty,
ale pomogę ci przez to przebrnąć.
Przekazanie pacjentów, administracja,
poetyckie zwieńczenie idealnej kariery.
A mnie wrobiono w pomoc z aspektami prawnymi.
Jesteś właścicielem budynku, więc trzeba wybrać ubezpieczenie,
jeśli Gaby i Jimmy przejmą przychodnię.
Można też przenieść podatek od nieruchomości.
- Nudzę cię? - Nieziemsko.
To się walcie.
Meg przylatuje na weekend, a już...
Ojcowie córek.
Możemy pogadać chwilę o tym,
jak wychowaliście silne kobiety, które ubóstwiają swoich ojców,
ale nie na tyle, żeby chodzić ze starcami?
Bo wiecie, to oblechy.
Bez urazy.
Czy któryś z was, tłumoki, pojedzie ze mną na lotnisko po Meg?
Jasne. Do usług.
Ale wybieram muzykę.
Dobra.
Valjean, wreszcie stajemy twarzą w twarz
Przywdziać łańcuchy inne nadszedł czas
Zanim cokolwiek powiesz, Javert
Zanim skujesz jak niewolnika mnie
Wysłuchajżesz, muszę zrobić jedną rzecz
Ta kobieta zostawia biedne dziecko
I nikt mu nie pomoże prócz mnie
Okaż litość, wystarczą mi trzy dni
I wrócę tu
Przysięgam, że tutaj wrócę
Chyba sobie kpisz Przez tyle lat ścigałem cię
Nigdy nie zmieniają się
Tacy jak ty
- Myśl o mnie, co chcesz - Nie zmieniają się
- Dałem słowo - Nie zmieniają się
- Nie znasz mnie za grosz - Nie, 24601
- Ukradłem tylko chleb - To powinność ma
- Ostrzegam - Nic nie wiesz o
Javert!
- Urodziłem się za kratami - Zrobię wszystko
- Znam takie ścierwa - Jeśli będę musiał
- Też żyłem w rynsztoku - Zakończę twój żywot
Sami to wymyśliliście?
- Tak, na poczekaniu. - Jasne.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Ile łzawych pożegnań Jimmy już zaliczył?
Zbyt, kurwa, wiele.
Niecelowo.
Po prostu każde pożegnanie wychodzi mi zbyt uczuciowo.
Ja zostawiam swoje na faktyczne pożegnanie.
Ale uprzedzam,
masz powiedzieć, że mnie kochasz, zmieniłam twoje życie i pielęgnację cery.
Masło kakaowe rządzi.
Masz dłonie 25-latka.
Młody, zrobisz mi arkusz kalkulacyjny, żebym mógł kontrolować skierowania?
Bez problemu. Dla ciebie wszystko.
- Na razie. - Do widzenia, Paul.
Jezu.
Cholera.
„Dla ciebie wszystko”?
Niemal rozumiem potrzebę bycia na każde skinienie ustępującego króla,
ale posłuchaj urodzonej opiekunki: nie pójdzie tak, jak sobie wyobrażasz.
Wcale nie obiecuję sobie wiele.
Chcę go tylko obserwować, aby w pełni przyswoić sobie jego geniusz.
I napisać o tym razem artykuł.
A ostatniego dnia chcę, żeby spojrzał mi w oczy i powiedział:
„Dziękuję, Jimmy, bo ty też mnie czegoś nauczyłeś”.
Taa.
Seniorzy potrafią w dwie rzeczy: wirusy komputerowe i branie za pewnik.
Moja mama się teraz do mnie przeniosła,
bo opłacana przeze mnie opiekunka wzięła urlop.
Nie zapytała.
Po prostu wróciłam do domu i zobaczyłam ją w kuchni,
jak smaży rybę w samych gaciach i koszulce.
A co jest najgorsze?
A pobije coś rybę w gaciach?
Nie usłyszysz wymarzonego dziękuję.
Mam poczekać w gabinecie?
Cześć, Dan. Zapraszam.
- Hej. - Cześć, Gaby.
Dajesz.
Hej, Gaby...
jak spędzasz święta?
Które?
Dowolne?
Popracujemy jeszcze nad tym, ale początek bardzo dobry.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Po co komu podziękowania od Paula, skoro dostałem je od Dana?
Miałam ci płacić w burrito,
ale cała byś się upaćkała w drodze, więc masz klamrę w kształcie taco.
O jeżuniu, jaka słodka. Dopuszczam.
Masz dobry humor.
I to jak!
Dorzuć jakiś mroczny problem, a odlecę ze szczęścia.
Nie jestem zabawowa.
Wiadomka, czemu stałam się minidorosłą, ale to już się tyle ciągnie.
A może już taka zostanę? Nudna.
Mam dobre wieści.
Ładni mogą być trochę nudni.
I jeszcze lepsze wieści: nie jesteś nudna.
Poza tym możesz zaszaleć na studiach. Na pierwszym roku byłam wiedźmą.
I jak poszło?
Mega. Wyglądałam nieziemsko w pelerynie.
Nie przywłaszczę kultury czarownic. Widzisz, co za lamuska?
Nie. Nie chcę tego słuchać, jasne?
Jesteś silna. Możesz zostać, kimkolwiek chcesz.
Powiedz tylko „walić to” i próbuj, ile wlezie.
Nie rządź się, pindo.
- Sorry, nie leży mi to. - Eksperymentuj.
Mniej despotki, więcej trzpiotki. Umiesz jakiś akcent?
Cześć. Jestem Alice, miło cię poznać.
Nie pociągniesz tak cztery lata.
Powinieneś zrobić sobie wolny wieczór.
Ta impreza zapowiada się zajebiście. Jest w magazynie w centrum.
A ona na bank wypindrzy się na zdzirę.
Ale zmarzniemy.
- Nie popieram tej przyjaźni. - No weź.
Poszalejmy jak za dawnych czasów.
Wchodzę w to. O cokolwiek chodzi.
I taką cię kocham.
Nie daj się prosić.
Wszyscy wiemy, że chodzi ci o wolne.
No pewnie, że tak.
Dzięki tobie Jorge nie ma życia ani związku.
Potrzebuje jakiejś W. Albo D. Nie wiem, co cię kręci.
- Na tym etapie biorę jak leci. - No dalej, Sean. Ten jeden raz. Walić to.
Walić to.
Nagrałam się Matthew, licząc, że zwabię go grillem.
Sprytnie. Lubi burgery i żeberka?
Lubi mieszać alkohol z ogniem.
- Fajne kombo. - Imprezy wymagają napięcia.
Odpisał mi tak.
„Sorki, jestem zajęty byciem zawstydzającym dupkiem”.
Brakuje ci go jeszcze bardziej, bo użył twoich słów przeciwko tobie?
Ja go tego nauczyłam.
- Co? - Grill potrzebuje 20 minut.
Powinniście mieć dziecko.
A łagodnie zagaić nie łaska?
Dobrze, że to padło.
Bez dziecka nasza przyjaźń padnie za maks trzy lata.
Zrobisz to?
Pogrzało was? Liz, weź ich ogarnij.
Odpowiedz.
Musicie poczekać.
Ustaliliśmy, że nie będziemy rozmawiać o ślubie ani dzieciach
do 1 stycznia 2027 roku.
- Nazywamy to Operacją Zluzuj Rajty. - Szanuję wasze granice.
- Wazelina. - Pytał kto?
Musimy iść po lody?
Znowu. Naucz się zagajać. Masz dzienny limit słów czy co?
Idziesz z nami?
Byle dalej od tych natrętów.
To była podejrzana ewakuacja.
Zrobią sobie trójkącik?
Czemu beze mnie? Dużo wnoszę. Ciągle gadam, więc nie jest niezręcznie.
Tutaj jest nas troje.
- Nie. - Zmęczony jestem.
Przecież żartowałem.
- Odpuść, skarbie. - Zbastuj.
Dobra, będę szczera. Tej lodziarni przyda się remont.
Czy nie jest idealny na twoje centrum?
Do generalki, ale mój dobry znajomy, agent nieruchomości, da ci dobrą cenę.
Jest cichy, przestronny, prawie nienawiedzony.
Głupol.
Jest supcio, ale to odległe marzenie.
Nie musi być takie odległe.
Mogę załatwić inwestorów.
Damy radę.
Spotkam się z tymi terapeutami. Ale wątpię, czy którykolwiek ci dorówna.
Nie dorówna, ale poradzisz sobie.
Obiecuję.
Patrz, kto przyszedł.
Cześć, kochanie. Zaskoczyłaś mnie.
Wybieram kubek i robię jej herbatę.
A ja odkładam telefon i przytulam córkę,
ale obejdę się bez relacjonowania reszty mojego życia.
Mam prośbę, tato.
Tak?
Dave zapomniał o zdjęciach do drzewa genealogicznego Masona,
- o którym wiedział od dawna. - Rozwiedź się.
Jak kukułka.
Poszukamy starych zdjęć rodzinnych w twoim schowku?
Mam kolejnego pacjenta.
- Pani herbata. - Dzięki.
- Jimmy, skończyłeś na dziś? - Tak. Przygotowałem ci ten arkusz
i właśnie miałem jechać na grilla do Liz. Optujecie?
W życiu. Zrób mi przysługę, co?
Pojedź z Meg do magazynu i znajdź dokumenty Reggiego.
Stresuje się moim odejściem, bo jestem wybitnym fachowcem.
Chcę mu pokazać jego postępy.
Tato, mogę ci przywieźć te notatki.
Nie. Jimmy się tym zajmie.
Jedźcie razem.
- Wycelował prosto w twarz. - Widziałam.
Bo mnie lubi.
Tak jak przewidziałem.
Ona chce kogoś, kim już nie jestem.
Muszę iść na jakąś imprezę.
W co ja mam się ubrać do magazynu?
Krótkie spodenki, espadryle na bose stopy.
Po co ja się zgadzałem?
Ona tak dobrze pachnie.
Dlatego.
Julie pachnie jak nowy samochód.
Uwielbiam ten zapach.
Milusio. Jestem w piekle.
- Co zacieszasz banana? - Bo właśnie na to liczyłem.
Masz swoje przyzwyczajenia. Jesteś upartym cholernikiem.
Swój swego pozna.
Pasuje mi to, co ta dziewczyna robi. Ułatwia moją pracę.
Każdego trzeba czasem wyrwać z rutyny.
A pieprzyć wyrywanie. Ja lubię swoją rutynę.
Otwieram w porze lanczu i kolacji od poniedziałku do soboty.
W niedziele tylko na brunch.
To kiedy srasz?
W niedziele wieczorem.
Pracujesz teraz dla mnie. Idziesz na imprezę.
To będzie taki papierek lakmusowy tego, do czego jesteś zdolny.
Wszystko da się zdzierżyć przez jedną noc.
Julie wymusiła na mnie kolację u znajomych.
Trzeba u nich ściągać buty.
Oszołomy.
Słaba ta fucha.
Dałeś ciała. Wpuściłeś do życia katalizator.
Nic tak nie przeraża jak to, kiedy ktoś, na kim ci zależy,
wyrywa cię ze strefy komfortu.
„Zmymił mnie” bez pozwolenia.
- Kurwiszon. - Nie.
- Tak, à propos mojego centrum. - Masz centrum?
Nie, Liz, to wymyślone centrum. Nadążaj.
Nie mogę zrobić kolejnej dramy po tej akcji z Dniem Dziękczynienia.
Zabierz mój telefon, na wypadek gdybym chciała go rzucić.
Czasem myślę, że ty powinnaś mieć terapeutkę.
Mam i co tydzień nad tym pracujemy. A ty masz terapeutę?
Miałem, ale mówi, że nie potrzebuję terapii.
A tu mi czołg jedzie.
Zbiorę kółko wsparcia i wejdę z tym do morza.
Ale nie tak jak Derrick. To powinno pozostać metaforą.
O tak. Zwołam wszystkich oprócz Aliyah.
Nie zaczynaj. Ma być całe kółko.
- Kółko? Ja też chcę. - Nie uwierzysz, mamo.
Wiecznie krytykujący moją postawę nie mają wstępu.
Twoja strata. I się nie garb.
Dobra.
Założę się, że ta podstępna szuja „zmymiła mnie” celowo.
- Zaczyna się. - Znalazł lukę w Operacji Zluzuj Rajty.
To diaboliczne.
Piękny geniusz zła.
Wiesz co? Oddaj mój telefon.
- Ten? - Tak, ten.
Nie.
- Oddawaj. - Nie.
Oddaj.
Nie oddawaj go!
To nie jest zabawne. Dawaj.
- Nie daj się! - Oddaj mój telefon!
- Nie. - Oddawaj.
Nie biegaj mi po domu.
Ktokolwiek znajdzie swoją rzecz pierwszy, może sobie stąd iść.
Jasne.
- Ja już mam. - Ty gnido.
Chcę już iść, ale mi ciebie żal.
Leć, poradzę sobie.
Chyba że nalegasz.
- To dla mnie bardzo ważne. - Okej, spoko.
Szukaj czegokolwiek, co wygląda na dokumenty pacjentów.
Jezu, tato. Czy to jest... harpun?
Tak, z dawnych dziejów.
Twój tata spróbował w knajpie uchowców i tak mu zasmakowały,
że postanowił sam je łowić.
A harpun był dla obrony, bo ponoć lew morski ostrzył na niego kły.
Nie zabił go. Zaprzyjaźnili się.
Nie no, po prostu znasz go dużo lepiej niż ja.
Jesteś takim moim przybranym bratem.
Jeśli to cię pocieszy,
swojego ojca też za bardzo nie znam.
Można go określić emocjonalnie nieuchwytnym.
Jak ładnie powiedziałeś, że był do kitu.
Wiesz, to zabawne. Ja jestem na drugim końcu skali.
Ale ostatnio żałuję, że jestem tak blisko związany z Alice.
Idzie na studia. Niełatwo mi maskować swój ból.
Twoja córka, a teraz mój tata.
Jak sobie z tym radzisz?
Jest dobrze.
On wciąż będzie blisko.
Będę wpadał po porady.
Może przedstawi mnie lwu morskiemu.
Wabi się Julian.
Przyleciałam przekonać tatę do przeprowadzki do Connecticut.
Tak? Życzę powodzenia.
Zgodził się.
Nie było innego auta? Walimy krewetkami.
No i?
Zatańcz z kimś głodnym.
Kumpela napisała.
Jesteśmy na liście, ale wejście po 40 na łebka.
Gotówką.
Kto nosi przy sobie gotówkę?
Masz jakąś, smutasie?
Nie leży mi ta ksywa, ale groszem nie śmierdzę, więc pasuje.
No to dupa.
Tu jest mnóstwo ludzi.
A kto by nie chciał dobrej szamy, zanim ruszy w tany, tany?
Otwieramy szamochód.
Do dzieła.
Mój miś rymuje. Lecimy.
Zaróbmy coś.
Powinniśmy coś zjeść, zanim zaczniemy pić tequilę, co nie?
Dziękuję, Paul, że dołączyłeś do mojego kółka.
I muszę przyznać, że ubóstwiam twoją piżamę.
Liz powiedziała, że muszę przyjść z powodu jakiegoś Kamiennego Przymierza.
Czyli rozdaje je na prawo i lewo?
Jesteś zły, bo ty nie dostałeś.
- Wściekły. - Co to za przymierze?
Ty nie dostaniesz kamienia.
Nie chcę.
Zachcesz.
Ja też chcę do kółka.
- Oddam swoje miejsce. - Żadnych podmianek.
Możesz zostać, mamo.
Ale nie zmuszaj nas do słuchania tych twoich
- rozwlekłych historii. - Co?
- Durne zasady. - Nie musisz mi mówić.
Dobra. Derrick mnie „zmymił”.
Zatem trzeba mu zrobić ewaluację.
Zacznę od plusów.
W zeszłym tygodniu kupił mi frytki, bo miałam okres.
I nie ja mu o tym powiedziałam. Sam sobie policzył.
Co? To wszystkie kobiety nie dostają go tego samego dnia?
On tak poważnie?
Kolejny plus. Ten młody człowiek
przypomina mi faceta, którego poznałam w 1969
w rodzinnym Illinois. Jak on się nazywał?
To jedna z tych rozwlekłych historii?
Szlag, doigrałeś się.
Przepraszam. Mów dalej.
Kto był w Illinois?
- Gary, tak. Tak miał na imię. - Gary?
Pracował w banku.
Podeszłam do jego okienka z czekiem
i poprosiłam o jednodolarówki, żeby maszynka...
Jak ten wieczór wypada w porównaniu do innych piątków?
Moich? Zaczepiście.
Próbuję trochę randkować.
Twój tata bardzo mi pomógł.
Związkowe porady od mojego taty?
Nie było mordercy albo pięciolatka, którego mógłbyś zapytać?
Coś z tego wyszło?
- Doprowadziłem kobietę do płaczu. - To kiepsko.
Może to i dobrze.
Tia była tak idealna, jak się tylko da.
A i tak bywało wyboiście.
Nie musisz mi mówić o małżeńskich trudach. Dobrze je znam.
Tak? Problemy z Dave’em. Twój tata będzie wniebowzięty.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie próbuj.
Jako córka terapeuty dobrze wiem, co kombinujesz, ale...
zostajemy przy tobie.
Skrzyżowałaś nogi i się gapisz?
Tak. Uczyłam się od najlepszych.
Dobrze. Jest taka kobieta.
Naprawdę dziwna. Rozśmiesza mnie.
Pasuje do mnie.
Tylko że... nie wiem.
Przestaniesz sabotować sam siebie?
Mówisz jak twój tata.
Nasz tata.
Marzy mi się jedna, prosta romantyczna chwila.
Nieskomplikowany pocałunek, który wypchnie mnie z koleiny.
I da mi nadzieję.
A w tle będzie leciało Nightswimming R.E.M.
A ja będę to śpiewał.
Przemyślałeś to.
Myślałem o tej chwili. Ale muzykę wybrałem teraz.
Posłuchaj mnie, Jimmy. Wszystko...
O cholera. Znalazłam.
Reginald Chen.
- Znalazłem te cholerne notatki. - Spadamy stąd.
Dokończysz pocieszanie?
Jasne.
Wszystko się ułoży, Jimmy.
Sorry, więcej nie wymyślę. Padam z głodu.
Średniawka to pocieszenie.
Mamy na wejściówki dla naszej piątki.
- Pięknie. - Jest!
Czyli nie muszę przelecieć bramkarza?
Przykro mi. Wiem, że ci zależało.
I tak to zrobię.
Chodźcie.
- Zamykamy. Vámanos. - Idziemy.
Jest jeszcze trochę ludzi.
- Idźcie. - Ty tu zostaniesz?
- Nie bądź taki. - Ty też możesz iść.
Gicior. Narka.
Ty tak na poważnie?
Spójrz na tę kieckę.
A teraz wyobraź sobie, jak tańczę, błyszcząc od potu.
Naprawdę nie idziesz?
Po prostu... w piątki pracuję.
To mi odpowiada.
Jak chcesz.
- Chodźmy do środka. - Szlag.
Dobra, mamy plusy.
Przejdźmy do minusów.
Segreguje wszystkie apki w folderach.
Ja też.
- Co to znaczy? - Pieprzenie.
Derrick ma plusy i Derrick ma minusy. Derrick ma zgrabny tyłek.
- Kuperek. - Bułeczki.
- Jędrniutki. - Wiemy, czego się boisz.
To nic nowego.
Chamówa. Moje lęki nie są stare.
I nikt z was nie wie, co mną kieruje.
- Ja wiem! - Ja!
- Jestem twoją matką. - Ja chcę.
Ja byłem pierwszy. Dobra.
Przeżyłaś bardzo bolesny rozwód, więc boisz się jakichkolwiek zobowiązań.
Mimo że istniały okoliczności łagodzące.
- Był uzależniony. - Wiem, chodziłam z nim.
Wiem. Chciałam tylko, żebyś to powiedziała na głos.
Jesteś do bólu niezależną kobietą, która ma alergię na zaradnych mężczyzn.
Więc podejmujesz tragiczne decyzje, jak seks z Jimmym
i rujnowanie przyjaźni poprzez zatajenie tego przede mną.
Odpuść.
Jimmy to była porażka.
Wykłócałam się o ciebie.
Przepraszam.
Nie chciałam cię tu.
Dobra, wystarczy tego bałaganu.
Jakbyś czekała na pozwolenie, żeby być szczęśliwą.
Rzuć ze mną mikrofon.
Nie zaprosiłam was, żebyście po mnie jechali.
Nie, to bonus.
Jesteśmy tu, bo wpuściłaś do swojego życia katalizator,
który zmusza cię do podejmowania decyzji.
A my mamy zrobić to za ciebie.
Nie możemy.
Liczyłem, że nauczyłaś się czegoś ode mnie przez te lata.
Co zawsze powtarzam à propos trudnych decyzji?
Czy była dobra, okaże się po fakcie.
- Złoto. - Mocne.
Dobra, cicho bądźcie. Muszę pomyśleć.
- Daj kamienia. - Zamkniesz się?
Słyszę cię, Brian.
- Szlag. - Nie wiedziałem.
Jednak nie ma ruchu?
Nie.
- Jak impreza? - Nie chciałam iść bez ciebie.
Co ty wyprawiasz?
Nie wiem.
Zawalam papierek lakmusowy i schrzaniam sprawy
z dziewczyną, która pachnie jak moje ulubione ciastka.
Marisol tego nie kmini.
To nie jest tylko moja praca.
Chodzi o dyscyplinę i poczucie kontroli.
I stabilizację.
Czyli to dyscy-kontro-stabilizujący wóz?
Ty też tego nie łapiesz.
Czuję się bezpiecznie. W końcu.
Pamiętasz, jak się wprowadziłeś i próbowałam cię pocałować?
To byłaś ty?
Nie dlatego, że mi się podobałeś. W ogóle nie jesteś w moim typie.
Dziękówa.
Jesteśmy dwojgiem ludzi, którym przytrafiły się okropne rzeczy.
Chowamy się przed światem.
I cieszę się, że na siebie trafiliśmy.
Ale kończę z tym ukrywaniem.
Może też powinieneś.
Miałaś mnie za ciacho.
Serio nie.
Ale Marisol już tak.
- Hej, tato. - Hej.
Wróciliśmy.
Znów mnie porwano.
- Liz. - Co?
To się zdarza.
To cię pocieszy.
Dokumentacja Reginalda, sir.
Już jej nie potrzebuję. Reggie dzwonił.
Uspokoił się dzięki mojemu narzędziu.
Mistrz. Pamiętasz?
Tak. Jasne, że pamiętam. Spoko.
No to gratki. Dobrze dla Reggiego.
Następnym razem przynieś wszystkie notatki.
Musisz zrobić kopie cyfrowe.
Muszę? Jasne, Paul.
Pomóc ci z puzzlami? Mam dryg do nieba.
Sorki, kolego.
Dasz mi posiedzieć z moim prawdziwym dzieckiem?
Dobrze.
Oczywiście. Mówisz i masz.
- Pa. - Narka, Jimmy.
Do widzenia, Paul. Szlag.
Nie smakuje na 45 dolców.
Z drugiej strony...
to smakuje jak fasola za 40 centów i nie mogę się oderwać.
Prawie dziś zerwaliśmy.
Serio?
To centrum wytrąciło mnie z równowagi.
Nie jestem jeszcze gotowa na tę decyzję.
Ale jednego jestem w życiu pewna...
ciebie.
Wino i topiony ser cię zmiękczyły.
Serio.
Walić zasady. Możesz swobodnie mówić o przyszłości.
- Cieszę się. - Ja też.
Zabłysnąłem geniuszem, omijając Operację Zluzuj Rajty.
- Wiedziałam. Ty podstępna żmijo. - Ale cię zrobiłem.
Na cacy.
- Cześć, wejdź. - Hej.
Pukałam w drzwi frontowe, bo widziałam twój samochód.
No tak, miałem słuchawki.
Czekam na Alice. Poszła na imprezę, więc...
Chciałam ci powiedzieć...
że zasługiwałeś na dziękuję.
No wiesz... Paul ma swoje...
To nie był buziak między rodzeństwem.
Nie jesteśmy rodziną.
No tak.
Napisy: Daria Okoniewska