Tak.
Tatuaż miał być większy, ale skończył im się tusz.
To naprawdę piękny hołd.
Dzięki.
Spoko sposób na zagajenie, że jestem wdowcem.
Dobrze, że mamy to już za sobą. Zawsze pijesz chardonnay?
Tak. Mój stały wybór na pierwszej randce, bo chcę dać facetowi znać,
że lubię poimprezować, ale jestem też dorosła.
Dlatego ja zamawiam dynamitowe krewetki, jeśli są w menu, bo krewetki są szykowne.
Natomiast dynamit…
„Koleś jest wystrzałowy”.
Może zaskoczyć.
Tak, może.
Mogę jeszcze raz?
Może go zakryjemy.
Jak zdołałeś tu przyjść?
Wiem o tym dłużej niż ty.
Ale nie czujesz się trochę tak, jakbyś ją zdradzał?
Teraz trochę tak.
Wiele z córką przeszliśmy,
ale wychodzimy na prostą.
- Masz córkę? - Tak.
Dziecko straciło mamę?
Ma 18 lat, ale tak.
Było jej smutno.
- Przepraszam. - Może zmienimy temat na lżejszy?
Skąd jesteś?
Dasz radę. Po prostu wymień miasto.
Z Chicago.
Da Bears.
Da Bulls.
Ciągle myślę o twojej żonie.
O nie.
Jesteś dobrym człowiekiem,
a Bóg zsyła najcięższe krzyże tym najsilniejszym. Słyszałeś o tym?
Bardzo przepraszam.
Jak randka?
Porzygała się od płaczu.
Samo wyjście było już postępem.
Jestem z ciebie dumny.
To wiele znaczy.
Nie wgapiaj się we mnie jak ostatni pies w schronisku.
- Gotowi? - Ja tak, ale Azor potrzebuje minutki.
Czemu tak się boisz czułego spojrzenia?
Przepadłam.
Podpuszczę tatę, że też takie chcę.
Daj się zapylić jednemu z moich synów, a dam ci 50 koła.
Proponujesz nastolatce pieniądze za seks.
No i?
Czemu chcecie pobyć sami?
Żeby zbliżyć się jako rodzina.
Pieprzenie.
Liz tyle tu przesiaduje, że jeszcze Sutton weźmie ją matkę,
Charliego za ojca, a mnie za sexy jebadełko.
Nikt tak nie pomyśli. Masz 40 lat.
Dobra. Sprawdźmy, czy jesteście gotowi.
- Dajesz. - Kiedy pielucha jest mokra?
- Pasek robi się niebieski. - Prościzna. Pluska.
W co ją ubierzecie na brunch?
Nie pójdziemy na brunch. Nie jest jeszcze zaszczepiona.
A jak już będzie, idziemy na drag brunch, a ona wystąpi jako Lady Gugu Gaga.
Bosko.
Spałam ze starym pluszakiem Matthew, żeby zostawić jej mój zapach.
Czekaj, nie.
Żadnych pluszaków w łóżku, może się udusić.
To był ostateczny test.
- Zdałeś. - O tak.
Wyciągnąłem odpowiedzi z mojej młodej dupci.
No dobrze. Posłuchaj, Sutton.
Nie zapomnij mnie.
Mówię poważnie.
- Obcy na ulicy pytają mnie o nawilżenie. - Wierzę.
I co odpowiadam?
Nic. Mój blask, moja sprawa.
I przestań mnie rozpraszać.
Już trzy razy zapytałam o ciebie,
a ty zmieniłaś temat. Pobiłaś rekord, gratki.
Dziękuję.
Zostały nam dwie minuty. Dlaczego wisi nad tobą burzowa chmura?
Nie wiem.
Rzadko widuję się w pracy z Donną.
Nie spotykamy się już nawet w weekendy, bo jest zbyt zajęta dziećmi.
Musi ci jej brakować.
To znajoma z pracy. Poza tym o dziesięć lat starsza.
Mój przyjaciel ma chyba z 90 lat.
To nic takiego. Mam wielu innych znajomych.
Zjadłam zęby na tej robocie.
Ukrywasz swój ból.
Wiem, że taką masz pracę, żeby szturchać tu i tam, ale jest git.
To co robisz dla zabawy?
Mnóstwo rzeczy.
Cydrownia na Starym Mieście organizuje quizy barowe.
Faceci w najlepszym wypadku w typie uroczego kujona, ale…
- To cię smuci? - To nie.
Nasz czas minął, kiedy ty w końcu powiedziałaś coś, co mogę zapisać.
Patrz: „quizy barowe”.
- Gdybyś chciała, to mam jeszcze chwilę. - Narka.
Do chuja wafla.
Hej, Gab. Co tam?
Dr Patel właśnie mnie wystawiła. Poprowadzisz jutro te jebane zajęcia?
Tak wściekłej prośby o przysługę jeszcze nie słyszałem.
Sorry, ale Maya nie spuszcza gardy.
Załatw to na zewnątrz.
Muszę kończyć.
Nie żebym się chwalił, ale jestem z Paulem u lekarza.
Hip, hip hurra, w końcu cię poprosił.
Byłam z nim milion razy. Miłego.
Pa.
Czemu dopiero teraz zostałem twoim kompanem?
Bo nazywasz się „kompanem”.
Rozumiem.
Dobrze zareagowałeś na antybiotyki. Zapalenie zniknęło.
Tak! Wiedziałem.
Paul, czasami moi pacjenci nie radzą sobie z emocjonalnym ciężarem parkinsona.
Mogę ich do ciebie odsyłać?
Pomogłaby im rozmowa z kimś, kto przechodzi przez to samo.
Jasne. Zaraz, czy to oznacza, że mogę wrócić do pracy?
Nie widzę przeszkód.
Chcesz razem?
Z chęcią.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
I nie zapomnij leków.
Co to za westchnięcie?
Po prostu te ostatnie kilka tygodni, nasze poranne spacery, śniadania w łóżku…
Zwykle nie lubię, gdy pijesz, bo sam nie mogę,
ale nadałaś nowe znaczenie
mimozom bez ograniczeń.
Było całkiem miło.
Chcesz takich leniwych poranków do końca naszego życia?
Jestem za.
Ale starszych panów z parkinsonem mam akurat pod dostatkiem.
Więc to…
cię kręci?
O tak, skarbie.
Tobie wychodzi dużo lepiej.
Tak jak radziłeś, poprosiłam o to, czego chciałam.
I byłam przerażona, ale dostałam awans.
To wspaniale, Wally.
- Dzięki. - Pękam z dumy.
Wspaniałe zakończenie sesji.
Ale hej,
dzisiaj spróbuj wyjść bez klasycznego „na odchodne ci powiem”.
Żadnej nawijki w drzwiach,
żadnych problemów do następnej sesji.
Bardzo normalne tempo.
W co się ubiorę pierwszego dnia?
A jeśli jako przełożona chwycę kogoś za tyłek? No co?
Poczekałam, aż przekroczę próg.
A najbardziej martwią mnie publiczne wystąpienia.
Mówią, żeby wyobrażać sobie widownię nago, ale jak włączy mi się chcica? Bo wtedy…
- Wally, hej. - …mega się pocę i…
Porozmawiamy za tydzień.
Tak, jasne.
Napiszę później.
PĄCZKI RANDY’EGO
Sio, pączkowy skrytożerco. To na powitanie Paula.
Myślałem o Mai.
Może trochę zamieszaj? Spotkaj się z nią poza gabinetem.
Nie mój styl. Cenię sobie granice.
Nie każę ci łamać zasad, tylko je nagiąć.
Pięć kilosów ponad limit.
Pożarcie pączka i ułożenie reszty tak, żeby Paul nie zauważył braku.
Nie ma mowy. Tym bardziej z Mayą.
Mistrzunio wrócił.
- Dzięki Bogu. - Oto i on.
Kupiliśmy ci pączki.
Witaj z powrotem.
- Dziękuję. - To takie miłe. Dobra.
Miłego dnia. Jimmy jest dziś gościem na moich zajęciach, więc spadamy.
- Na razie. - Zaraz.
- Idziecie oboje? - Tak.
Wszystko gra?
No bo wiecie, to mój pierwszy dzień po przerwie.
Wyszedłem z wprawy.
- O cholera. - Nie muszę iść.
Mogę wpaść na zajęcia za tydzień albo…
Mam was! Nara, frajerzy. Nic mi nie jest.
„Mogę wpaść na zajęcia za tydzień”.
Czemu nadal krzyczy?
- Co jest, dziewuszko? - Czego ci trzeba?
- Chcesz stówę? - Poproś o więcej.
Dam ci tysiaka.
Zabawne.
Porąbane i mnie martwisz, ale zabawne.
Patrz teraz.
Zróbcie rowerek.
- Co jest? - Tia?
Że, kurwa, co?
Ma kolkę. Zróbcie rowerek.
- Zróbmy rowerek. - Rowerek.
Tak jest.
Jedziemy.
Piękny pierdzioch.
Dzięki wielkie.
Cholera, Liz. Pluszak Matthew, co?
Wyluzuj, uwielbiasz obiektywy.
Fakt. Wyślij mi to.
Pa, Liz.
- Fajnie było, ale się skończyło. - Hej! Mamy gości.
- Nie świrujcie. - Nie świrujemy.
Marisol, to są Derek, Liz i Alice.
Co za miła niespodzianka.
Weź, napisałeś mi z 50 razy, że ją tu widzisz i chcesz poznać.
Co? Nie.
Styki mu się przegrzały ze szczęścia, że Sean przyprowadził dziewczynę.
Uprzedzam, że będzie stał na balkonie i rejestrował twoje przyjścia i wyjścia.
- Że co? - Spokojnie.
Nie dojrzy tego, co dzieje się w domku.
Sean mówi, że robisz genialną kawę
i ciągle nawija o jakimś boskim kibelku.
- Ale chyba przesadza. - Nie da się.
Ty i twój tyłek nie będziecie zawiedzeni.
- Nie mów o jej tyłku. - Nie opisuję go.
Ja tylko mówię, że będzie szczęśliwy.
To Will.
- Hej, co tam? - To jest jakaś masakra.
Wypisuję się, jasne?
Okej, powoli. Dobrze.
Matthew nie może tu waletować. Wszędzie syfi. Peyton już tu nie sypia.
- Peyton? - Jaka Peyton?
Bez uników.
- Niech przyjdzie na kawę i kibelek. - I właśnie przestałaś być nowinką.
Wiem, że przypał, ale muszę obczaić kibelek.
Tam i w lewo.
Znajdziemy rozwiązanie, dobrze?
- Kocham cię. - Kocham cię.
Ja was też.
Co my z nim zrobimy?
- Ja cię sunę! Ogrzewa tyłek? - Tak!
I teraz ciągle będzie chciała nocować.
Zadbałem już o to w nocy.
Dumny jesteś z takich odzywek?
- Już nie. - Poważnie?
To on jest dumny. Ja tu tylko stoję.
Hej. Keisha, ulubienica Gaby.
Napisałby mi pan list polecający?
Prosisz o to każdego. Masz już 23 takie listy.
- Lubię cię. - Dwadzieścia cztery.
- Macie ten sam sweter? - No tak.
Zmarzłam, kiedy byłam u niej, więc go ukradłam.
Laska odstawia Sublokatorkę i nawet mi to schlebia.
No tak.
Zdziwiłem się, że miłośniczka granic wpuściła Keishę do swojego domu.
Niegrzeczna miłośniczka.
Wiem, zaleciało zbokiem.
- Przepraszam. - To studentka, a nie pacjentka.
Coś się tak uwziął?
Zawsze odrobinę ze sobą rywalizowaliśmy.
Może stąd twój opór.
Boisz się, że jimmizm działa.
Bo wiesz, że gabizm nie wystarcza.
Dobra, doigrałeś się.
Drodzy państwo, zmiana planów.
Pierwotnie zamierzałam poprosić mojego kolegę, dr. Lairda,
aby opowiedział wam o restrukturyzacji poznawczej.
Ale zamiast tego posłucham, jak będzie bronił „nowatorskiej techniki”,
którą egocentrycznie nazwał na swoją cześć.
Doktor Laird.
No dobrze.
Jimmizm.
Niczym grawitacja, iPody, galaretka.
To były radykalne pomysły, póki nie pojawił się…
odważny marzyciel.
Tak, marzycielu?
- Kojarzy się z dżinami. - I o to chodzi.
Bo działa jak magia.
Po co zapisujesz? Plecie głupoty.
Dobrze dziś poszło.
Ale proszę nigdy więcej nie mówić: „Dla mnie liczą się tylko pieniądze”.
Bo mnie od pana odrzuca.
- Dobrze, że pan wrócił. - Dzięki.
Nie.
Tak.
Matthew nie będzie łatwo się odnaleźć,
kiedy przestaniecie go niańczyć i zaczniecie wymagać niezależności.
Ale głównie chodzi o to, że nie jestem twoim terapeutą.
Dobra, twoja strata.
Ale i tak mi pomożesz. Wiesz czemu?
Bo inaczej mnie zastrzelisz?
Nie.
Bo daję ci to.
- Co to ma być? - Dobrze wiesz.
Jesteś jedną z niewielu osób, które nienawidzą czułości bardziej niż ja.
Ale życie chłoszcze.
Jesteś mądry i inspirujący.
I chcę, żebyś wiedział, że jestem naprawdę wdzięczna
i cię kocham.
Nie musisz odpowiadać tym samym,
ale wtedy to sobie zapamiętam.
Przeżyję.
Ładnie się błyszczy.
Wiem, jeden z lepszych.
Kocham cię.
Wszystkim rozpowiem.
Nikt ci nie uwierzy.
Doradź, co mam zrobić z synem.
Liczyliśmy, że jak cię wykopiemy, to spadniesz na cztery łapy.
- Ale nie spadłeś. - Oj, nie.
Pomocne.
Na szczęście mój nowy kamienny kumpel powiedział, że możemy ci pomóc,
- ale nie możemy cię wyręczać. - Właśnie.
Ze ścian usunięto już pleśń.
Możesz mieszkać tu za darmo.
Będziemy cię dokarmiać, póki ty będziesz pracował.
I mam na myśli cały ten majdan.
Płytki, malowanie, regipsy.
Nie znam się na tym.
Od tego jest profesor YouTube.
Nie. Nie wyżeraj spłukanemu synowi słodyczy.
Wiesz, że bycie stanowczym obniża mi cukier.
Przeżyjesz.
Dobra. Odbiorę marynarkę od krawca. I nie dowiesz się, co zjem po drodze.
- Dowiem. - Kaszana jakaś.
Skończy się, jak znajdziesz pracę.
Pokażę ci twoją sypialnię.
Nie będziesz miał problemu ze wstawaniem,
bo ściągnęłam wszystkie zasłony.
Lubię zasłony.
Życie chłoszcze.
Czemu odrzucił pan uznane metody na rzecz lekkomyślnej ingerencji w życie klientów?
Z początku…
dla siebie. Zmagałem się z czymś.
Ale teraz, gdy zgłasza się do mnie pacjent,
to często brakuje mu nadziei.
A kiedy przełamuję granice,
to dostrzega, jak daleko się posunę, żeby mu pomóc.
I naprawdę czasem widzę, jak nadzieja powoli im wraca.
- Wal się. - Sam się wal.
Sorry, ale gada pan jak coach z netu.
Tak jest, pstryki dla Keishy.
Co to ma być?
Pstryki. W znaczeniu „dobrze prawisz, królowo”.
Skoro nie trzyma się pan ram etyki, co zapobiegnie przekroczeniu granicy?
Mój kompas moralny.
Opowiedz, jak kazałeś pacjentowi pływać z nami w samych gaciach.
Przeinaczasz i dobrze o tym wiesz.
Czy pana klientka nie zepchnęła męża z góry?
Z pagórka.
Wysokiego, stromego pagórka. To nie wyszło najlepiej.
Ale dogłębnie to przemyślałem
i doszedłem do wniosku, że koleś był strasznym kutasem.
- O Boże. - O-o.
Przecież to jakaś patologia. Szkoda mi pańskich klientów.
- Mogę odpowiedzieć? - Nie, przypadkowa studentko.
Jestem pacjentką Jimmy’ego.
- Wymarzyłam to sobie. - Mam nerwicę natręctw.
Zanim poznałam Jimmy’ego,
wstrzymywałam oddech, aby zapobiec złym wydarzeniom.
Dzieliłam ciuchy na domowe i wyjściowe.
A teraz mam psa w systemie dorywczym.
I już nie wstrzymuję oddechu. Nie zemdlałam od pół roku.
Wciąż sporo przede mną, np. boję się publicznych wystąpień.
Myślałam, że Jimmy’ego pogrzało, że mnie tu ściągnął, ale spójrzcie.
- Przemawiam publicznie. - No pewka!
Jak miło.
Moim zdaniem to warte ryzyka.
Jaki inny terapeuta przyszedłby do mnie, usiadł na moim łóżku i mnie wychwalał?
- Co? - Na żadnym łóżku.
Nie, to rozkładana kanapa.
Ale była wtedy kanapą.
Dobra, koniec tego.
Gdybym mogła, wymazałabym waszą pamięć tym wihajstrem z Facetów w czerni.
Udajmy, że to się nie wydarzyło.
Koniec zajęć.
Całkiem tu fajnie… i meliniarsko.
Connor przysłał nas po swoją bluzę.
Powiedzcie Connorowi,
że nia mam już jego durnej bluzy z mistrzostwa LA Kingsów.
Masz ją właśnie na sobie.
Szlag.
Chcecie żelki z marychą?
Dają niezłego kopa.
Dobra, ja chcę odpłynąć na całego, więc wezmę sześć.
Gdzie one są? Miałem tu całą wielką pakę.
O cholera.
Stary, nie wiem, jak ci to powiedzieć.
Urwali ci frędzla.
Dobrze się pan czuje?
Tak, ale proszę wezwać karetkę.
Zostałem otruty.
Tak sobie ździebko umieram.
Ździebko umieram.
Liz, jeszcze na koniec.
Przepraszam, że nigdy nie znajdowałem nożyczek.
Nie znajdowałem noży…
W każdym razie… No i umieram.
Ale nie czekaj zbyt długo ze znalezieniem nowej miłości.
Może tak z osiem lat.
Żegnaj na zawsze.
Twój mąż, Derek.
- Derek? - Nieźle rozegrane, gnoju.
Przeżyłeś mnie.
Ale nigdy nie będzie twoja.
Wszystko dobrze?
Tak, w porządku. Dwa Cincinnati, szmato.
Oczywiście, że się upewnię, że nie dorwą Sutton.
Ale kto twoim zdaniem dybie na ciebie i moje dziecko?
Chcą zabić słodziaki?
Po mnie już przyszli.
To prawie pewne.
Właśnie jestem atakowany. Właśnie teraz.
Brian, zrób coś.
- Nie dotykaj! - Dobra.
- Siadaj. - Poczekaj.
Daj mi chwilę.
Odstraszyłem go. Usiadł.
Wiem, że podsłuchujesz, Liz.
Idź po telefon. Wiozą Dereka do szpitala.
O cholera.
Z tą Marisol to tak sobie statkujecie czy będziecie powoli zajawiać związek?
Widzisz? Słucham cię.
Dobrze się bawimy. Marisol jest świetna.
Dobrze jej szło w Miami,
ale jej tata zachorował, więc wróciła, żeby z nim być.
Szanuję to.
Co jest ważniejszego od rodziny?
W pełni się zgadzam.
Czas nam się kończy.
Będziesz tak piać z zachwytu czy masz problem?
W ogóle się nie zmieniła.
Zwariowana, wesoła, pisząca się na wszystko.
Też kiedyś taki byłem.
A co, gdy zrozumie, że już taki nie jestem?
Więc masz przyszły wyimaginowany problem, który właśnie wymyśliłeś?
Sorry, ale lata mi to koło dzwonków.
Lepiej skupmy się na tym, że jesteś w tak dobrej formie,
że gadamy o dziewczynach.
Całkiem zacnie, co nie?
No weź, nie było tak źle. I wiesz, że nie trawię tego smutania.
Wyświadczałem ci przysługę. Wrobiłaś mnie.
To było wredne.
Ty też bez pytania zakumplowałeś się z Louisem.
- Serio teraz to wyciągasz? - Taką mam potrzebę.
Jak masz ochotę na pizzę, to ją zamów.
I tak, zrobię to.
Zadzwonię do FBI.
Muszę kończyć.
Nie odbierajcie od Dereka. Ma odlot życia.
Wiem, Gab.
Bywam natrętny, przepraszam. Ale naprawdę chciałem ci pomóc.
Cholera!
Po prostu nie radzę się w sprawie moich pacjentów.
Ostatni esemes od ciebie to: „Poradziłbyś mi coś w sprawie pacjentki?”.
Cholera, ucinałam temat.
- Czemu kłamiesz? - Nie kłamię.
- Masz coś do mnie? - Musisz się tak użalać?
- Ludzie. - Hej, Paul. Sykes mnie przysłała.
Wybaczcie przerwanie grupowej terapii dla osób wściekłych na swój wzrost.
To terapeuci.
Od razu czuję się pewniej.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
Straciłaś we mnie wiarę.
Też bym stracił.
Ale staram się ruszyć naprzód. Chciałbym, żebyś znów zdołała mi zaufać.
Bo nie ufasz mi od śmierci Tii.
Nie od śmierci Tii.
Trzy miesiące później mój pacjent się nie zjawił
i znalazłam was ćpających na parkingu.
- Pamiętasz? - Oczywiście.
Nie pamiętam.
Wybacz mój brak huraoptymizmu, że „Jimmy znów jest sobą”.
Tia była mi jak siostra.
A ty wpuściłeś do jej domu pracownice seksualne.
- Spałeś z jej przyjaciółką. - Z tobą.
To nie może być przykład.
To dobry przykład.
Rozumiem.
Naprawdę, rozumiem.
Cokolwiek robisz z Mayą, nie działa. Coś trzeba zmienić.
Nie każ jej cierpieć przez moje zachowanie.
Czyli byłem halucynacją,
ale jadłem tort i nic fajnego poza tym?
To był dobry tort.
Co się dzieje?
Jestem optymistą.
Ale tak raz w roku zaliczam doła.
I to cholerstwo nie jest łatwe.
I jest niesprawiedliwe.
I nudne.
Ile można robić tych ćwiczeń głosowych?
No, też ich nienawidzę.
Ale w pewnym momencie szukam kogoś, kto pomoże mi dalej walczyć.
W tym roku to ty.
Co za fart.
- Ale nie zrobię tego. - Spoko.
Masz otwarte okno?
Twój los jest w twoich rękach, ale mogę pomóc ci go rozpracować
dzięki czemuś, co nazywam „Polem”.
Zamknij oczy.
Wyobraź je sobie
jako tajemniczą, inteligentną chmurę energii.
Brzmi durnowato.
Nie jest durne.
- Trochę jest. - Dobra, trochę tak.
Zamknij oczy.
Wejdź w tę ciepłą energię.
Niech cię otuli.
I powiedz: „Wiem, że masz odpowiedź, której szukam”.
A potem stój w bezruchu i czekaj.
Robię to. Ty też?
Dobrze, ja też.
No pewnie. Chcę z tobą spędzić jak najwięcej czasu.
Chcesz takich leniwych poranków do końca naszego życia?
Jestem za.
Może lepiej skupić się na wdzięczności za to, że mogłeś tak długo ją wykonywać.
Co jest ważniejszego od rodziny?
Skończyłem.
Widziałem ostatnią niedzielę.
Źle się czułem i nie mogłem wstać.
Razem z żoną i córką
jedliśmy lody wiśniowe w łóżku.
Karmiła mnie łyżeczką.
Są gorsze rzeczy w życiu niż bycie karmionym lodami przez ładną dziewczynę.
Może jak będę wracał, kupię kilka kubełków.
Dobra odpowiedź.
Dzięki.
Widzimy się za rok.
Zobaczy się.
Dobra odpowiedź.
Niebo capi dupą.
Powtarzam. Nie umarłeś.
Jesteśmy w szpitalu.
Powiedzcie mu, że nie umarł.
- Nie umarłeś, tato. - Żyjesz.
- Skończ. - Sorki.
Pełna chata.
Dobry serial.
Wujek Jesse wyglądał jak Elvis, nie?
Pamiętamy, tak.
Proszę mówić wprost.
- Czy kiedykolwiek nie będzie na haju? - Wyjdzie z tego.
Badania krwi wykazały niewielką wadę serca.
Zrób coś.
To działa.
Ale może to wynikać z faktu, że spożył 650 miligramów THC.
Zjadłeś całą torbę?
Brawo, stary.
Dostanie skierowanie do kardiologa.
Tymczasem może wracać do domu, jak tylko zdoła wstać.
- Dziękuję. - Proszę.
Złapali tego, co urwał tamtemu frędzla?
- Czyjego frędzla? - Żyjesz.
Kochamy cię.
Gaby dzwoniła. Connor dzwonił.
Nawet Paul.
Szlag. Muszę zadzwonić do Matthew.
- Nieważne. - Co?
On wie.
Powiedziałam mu. Sorki.
Fajnie, dzięki.
- Dzięki, że dałaś mu znać. - No.
QUIZ BAROWY
Cześć, Maya. Ale numer!
- Gaby? - No, ale przypadek.
A w sumie to nie.
Mówiłaś, że będziesz w cydrowni na Starym Mieście, a jest tylko jedna.
Poleciałam trochę w stalkerkę.
Chciałam sprawdzić co i jak.
To musisz do mnie dołączyć. Jestem dziś sama w drużynie.
Jasne. Jaki temat?
- Władca pierścieni. - O cholera.
Laska, normalnie wióry polecą.
- Serio? - Tak.
- Samwise wyhobbici wszystkim tyłki. - Okej, znasz się.
- I to, kurwa, jak. - Poproszę jeden dla niej.
Nie wierzę, że znałaś nazwę miecza,
który wykuto z odłamków Narsila,
- i którym władał Aragorn. - Żartujesz?
Mój kot miał na imię Andúril.
Ale jestem nakręcona!
- Uwielbiam rozwalać nerdów na łopatki. - O Boże, widać.
Wiesz, cieszę się, że przyszłaś.
Ja też.
Nie zawsze przychodziłam tu sama.
- Okej. - Kiedyś przychodziłam z przyjaciółmi.
Ale Becca dostała świetną pracę w Atlancie,
Kate po ślubie się przeprowadziła,
a Eli dołączył do sekty, która zakazuje używania telefonów.
O nie, Eli.
Czasem mam wrażenie, że cały wszechświat knuje, abym była sama.
Jestem kurewsko samotna.
Może zamiast za tydzień, pogadamy o tym jutro?
Dobrze.
Ale dzisiaj świętujemy, bo jesteśmy Jeźdźczyniami Rohanu,
mistrzyniami barowych quizów!
Wypchajcie się, kujony.
- Na razie. - Cześć.
Derek wciąż zamartwia się o manekina,
ale powoli wraca na ziemię.
- Fajne, co? - No, takie wścibskie.
Wiem. Chcę podrzucić taką Gaby.
No, na wizyty Derricka Dwa.
No.
Charlie myśli, że gdzie teraz jesteś?
W sypialni, śpię.
- Wymknąłem się przez okno. - Znam to.
Jak wam idzie nawiązywanie więzi?
W sumie dobrze.
Nie sądziłem, że zdołam spędzić tyle czasu z kimkolwiek poza mną,
ale kocham ją na zabój.
Jest słodka, samolubna. Wrzeszczy, żeby dostać, czego chce.
Moja bratnia dusza.
I nie przychodzi mi to łatwo, ale dziękuję.
Wiele nas nauczyłaś.
Nie masz za co dziękować, przyjacielu.
Zgrywam ekspertkę od macierzyństwa,
a wychowałam trupę cyrkową maminsynków.
Próbujesz być idealnym rodzicem, ale koniec końców i tak coś spierdolisz.
Paradoksalnie to wyzwalające.
Moje błędy nie mają znaczenia,
więc super, bo chyba zjadła mojego AirPoda.
Wkrótce się dowiesz.
Słuchaj, poznałem wszystkich twoich synów.
- Nie rozróżniam ich. - No.
Ale wszyscy mają wielkie serca.
Nie Matthew.
Jego ojciec wylądował w szpitalu przez jego narkotyki,
on o tym wiedział i nawet nie raczył się zjawić.
Jakimś cudem wychowałam dupka. Jest mi za niego wstyd.
Ulubione frytki taty.
Nie o to mi chodziło.
Nie wychodź, proszę. Porozmawiajmy o tym, Matth…
- Kurwa mać. - Matthew?
Paul.
- Paul! - No?
Wcale się nie bałem, że nie żyjesz.
To normalne, że ktoś siedzi po ciemku.
I się nie rusza.
Jak pierwszy dzień po powrocie?
Naprawdę dobrze.
Pora, żebym przestał być terapeutą.
Czyżby, Paul?
- Nie dam się znowu nabrać. - Poważnie.
Potrzebowałem przerwy i powrotu, żeby to zrozumieć, ale…
już czas, Jimmy.
Ja miałem to powiedzieć.
Nadal możesz, jeśli chcesz.
- Pora przejść na emeryturę, Paul. - Dobrze.
Nie tak to sobie wyobrażałem.
No.
Chodź tu.
No dalej, potrzebuję tego.
Jasna cholera.
Będę tęsknić.
Tak wiele dla mnie znaczysz. Zawsze chciałem ci coś powiedzieć.
- Teraz to zrobię. - Jezu, Jimmy, błagam.
Jeszcze nie odchodzę.
Muszę powiadomić pacjentów. Polecić im terapeutów.
Miną miesiące, zanim zamknę praktykę.
Możesz się pożegnać tylko raz i nie będzie to dzisiaj.
Mam ochotę na pizzę. Idziemy.
Idziemy!
Napisy: Daria Okoniewska