Hej, sexy. Pozwolisz, że wezmę prysznic?
Zaparujesz mi całe lustro.
A jeśli wytrę kółko na drzwiach kabiny, żebyś mógł podglądać?
Dwa kółka. Jedno strategiczne, a drugie na twoją twarz.
Umowa stoi.
To świetna nieruchomość, ale trochę przeszarżowałem.
Możliwe, że sprzedam ze stratą, a to wzmaga poczucie porażki.
Wszystko w porządku?
Tak. Wziąłem leki, ale nie zawsze działają tak, jak kiedyś.
Jeśli to panu przeszkadza, położę ją na kolanie.
I zakryję kocem.
Ale to wygląda, jakbym się masturbował do pańskich problemów finansowych.
Przykro mi, jeśli to pana rozprasza.
Dziękuję.
PORADNIA NEUROLOGICZNA
Z czym pan przyszedłeś?
Parkinson. A pan?
Ja na strzyżenie.
- Zasłużyłem na więcej niż kwaśny uśmiech. - Przepraszam, ciężki dzień.
Dobrze pan wyglądasz. Masz silny głos. Brzmisz mądrze.
Jestem całkiem mądry.
A równowaga?
Nienajgorzej. Durne ćwiczenia pomagają.
Trzy wywrotki dziennie. Myślę o karierze kaskadera.
- Paul. - Gerry.
Umiarkowane drżenie. Oddałbym wszystko za takie drżenie.
No. Bywam mocno zdrętwiały.
I wiecznie boli mnie lewa strona.
Powiedziałem dziewczynie, że seks pomaga,
ale to lekarka, więc wie, że ściemniam.
Niefart.
Głupio mi przy tobie narzekać.
Błagam. Wszyscy jedziemy dupnym pociągiem do Dupiewa.
A jak głowa? Miewasz halucynacje?
Całe szczęście nie.
Są najgorsze.
Ciało to jedno, ale haluny przerażają. Nie wiedziałem, że należą do objawów.
Ale nie powiem, raz kąpałem się z Halle Berry.
A potem z mamą.
Czyli są plusy i minusy? Chyba że masz seksowną mamę.
Tata mówił, że jest dobra w te klocki.
Koniec marudzenia. Wciąż tu jestem, więc srać parkinsona.
Tak. Okej.
Powtórz z przekonaniem.
Gerry, jesteś następny.
Gotowy, Paul?
Srać parkinsona.
Noż kurde, byłem tu pierwszy.
Taka prawda.
Końcówka mojego życia będzie trudna.
I albo będę się nad sobą użalać jak ostatni ciućmok,
albo wycisnę ile się da ze wspaniałego życia, które mi zostało.
Skończyłem z wałkowaniem Dlaczego ja.
Ja tam lubię Dlaczego ja.
Wałkowałem je dwa lata.
Jest spoko.
Tak czy siak, to moja nowa filozofia: srać parkinsona.
Chwytliwe. Srać parkinsona.
- Srać parkinsona. - Srać w twarz.
Nie sraj mojej chorobie w twarz, Jimmy.
Zobaczy się.
Ale zrób coś dla mnie.
Trzymaj mnie w ryzach. Gdybym zaczął tonąć,
wyciągnij mnie.
Wiem, że proszę o wiele.
Paul.
Byłeś dla mnie wielką podporą.
Cieszę się, że choć odrobinę mogę się odwdzięczyć.
Ale nie kminię, czemu to oznacza
jeżdżenie z tobą jak wariat w sportowym aucie.
Idziesz czy nie? Po ulicy jeździć nie mogę,
ale tor to nie ulica.
- Podoba ci się? - Tak.
To dobrze.
Zwolnij, Paul.
To mi się źle kojarzy.
Moja żona zginęła w wypadku.
Weź zluzuj majty.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Skończyła się śmietanka, bo nie chciało mi się po nią iść.
Poza tym kiedy spałeś...
Jak by to ująć?
Darłeś się jak miękka faja.
O co kaman?
- No wiesz... - Serio, co się dzieje?
Kiedy miałem dziesięć lat, rzuciłem szyszką we wronę.
Wkurzyła się, co oczywiste.
I pikowała we mnie każdorazowo, gdy szedłem na autobus.
Zawsze. Wiesz, że są pamiętliwe?
Nie, ale to genialna historia.
Mam powracający koszmar, że mnie znajdzie i spuści mi wpierdol.
Boisz się, że wydziobie ci oczy?
Pewnie tylko jedno. Żebyś widział, z jakim uśmiechem je zjada.
- Jak dobrze ci się zwierzyć. - Wiem. Przykro mi. Kocham cię.
Kocham cię.
- No co? - Jak to co?
Słyszałeś swój głos?
Normalny.
Brzmisz jak Morfeusz. Powtórz.
Kocham cię. O rany!
Bez spiny. Kocham cię.
Kocham cię.
Daj buziaka.
Widzę rasistkę Pam. Muszę jej pokazać, że jej nie znoszę.
Uwierz, że kogokolwiek nie znosisz, doskonale o tym wie.
To ty jej pokaż, że też jej nie znosisz.
Ale co?
Ile tych pał mam jej kazać ssać? To już jest nudne.
Zbliżamy się. Wymyśl coś.
Dzień dobry.
To był czysty seks. Chcesz iść do domu na szybki numerek?
- Jasne. - Dobra.
Chodźmy.
Gotowe. Ale ze mnie złota rączka. To takie męskie. Kręci cię to?
Kręciłoby, gdybyś robił to dobrze.
Nie ma nic bardziej męskiego niż robienie czegoś źle na pewniaka.
Chyba że stałbym przy grillu
i jednocześnie przesmażał i niedosmażał kiełbasy.
Dzięki, stary.
- Tato. - Tak?
Spakowałem dla Grahama dodatkowe papryczki.
Widzimy się w niedzielę.
A ty dokąd?
Idzie na dupcing.
- Czyli... - On wie, co to znaczy.
Jestem po czterdziestce.
Ona też.
Im dojrzalsze jagody, tym słodszy sok.
Ach te czasy, gdy nie gadaliśmy.
Przestań. Dobra.
Nie uwierzysz!
Mam jeszcze czyste gacie?
Co? Nie. Trenerka z Wesleyan przyjeżdża na mecz, żeby mnie obserwować.
To też super!
Hej! Bingo. Dobrym wieściom nie ma końca.
Fuj. Jesteś bez gaci?
- Nie. - Drugie fuj. Mniejsza z tym.
Będę grała w nogę w Connecticut!
Dziwne. Ostatnio wszyscy wręcz tryskają radością.
A mnie rozwalają najdrobniejsze rzeczy.
Mój kumpel Paul dał mi do myślenia. Wszyscy mamy sprawczość.
I może szczęście nie jest czymś nieosiągalnym.
Tylko trzeba je wybrać.
I czemu mi to mówisz?
Mój błąd.
Jesteś chodzącą radością.
Nie musisz za każdy razem próbować mnie inspirować.
Nie możemy cieszyć się kawą?
Nie, bo ta kawa to niemal zbrodnia nienawiści.
A myślisz, że czemu „kojote” jest taki smutny?
Bo mówisz „kojote”? To żaden akcent, tylko...
- A ty jak mówisz? - Kojot.
Kojote.
- Nie. - Okej.
Muszę zapytać.
Pasuje ci spędzanie dni na rozdawaniu hasła do Wi-Fi
i grzaniu mleka?
Mam też pełną swobodę w aranżowaniu muffinek.
Okej. Nie byłeś czasem grafikiem?
No. Kojarzysz logo targu rolnego?
- No. - Moje dzieło.
Nie pierdol.
- Widzę je za każdym razem, gdy tam idę. - Tak to działa.
Kiedyś będziesz musiał się zrestartować.
Wiem.
Ale w końcu czuję się okej z tym, gdzie jestem.
I chyba nie chcę ryzykować, że to zepsuję.
No, rozumiem.
Świetnie nam się układa z Alice.
Niedługo wyjedzie na studia.
Ja tylko chcę, żeby mieszkała ze mną do mojej śmierci.
A potem niech sobie popełnia błędy młodości każdej 70-latki.
To bardzo zdrowe.
Jak sobie radzisz?
Standardowo: symuluję, aż się zakoduje.
Będę ją wspierał. Pomogę jak tylko będę mógł.
Udam, że nie umieram w środku.
- Ćwiczę, bo wiem, że dziś go zdobędziesz. - Serio nakładasz na mnie taką presję?
Co? Nie. Nie musisz nic zdobywać.
Wtedy będzie kaplica.
Niech stanie się to, czego chcesz, ale bez presji, że musi się stać.
Nadal nie wiem, jak mam spiąć włosy na mecz.
Mam założyć opaskę? Spiąć połowę? Czy...
Wygląda super.
Mama tak się czesała, gdy ją poznałem.
- Serio? - Nie. Nie wiem, czemu tak plotę.
Zestresowałaś mnie tym golem i brakiem gola.
Ale mam małą prośbę.
Możemy pomalować twarze na mecz?
Zabroniła nam, Derek.
No weź!
Ale klata przejdzie?
Nigdzie żadnej farby.
Co my, kwakrzy jacyś? Od kiedy należę do klubu sztywniaków?
Pomalował się zawczasu?
Żeby farba zdążyła się utrwalić.
Jadę.
- Okej. - Już idę.
Słuchaj, wizualizowałam to sobie.
Trenerka z Wesleyan jest zachwycona
i dostajesz się na wymarzony uniwerek w Nowej Anglii.
Mój meczowy golf robi furorę.
Jestem na wszystkich ważnych meczach: otwarcia, zamknięcia, dni sąsiadów.
- Rodziców. - Się okaże.
Wszystko dobrze?
Nie spałam dobrze. Trochę mi odwala.
Jak zaczniesz się stresować, spójrz na trybuny, gdzie wszyscy będziemy,
- i pożycz pozytywną energię. - Tak.
Będziemy ci ją wysyłać.
Tak wiesz...
- Tato, opanuj się. - Jakbyś na nią rzygał.
Skapnąłem się.
Hej, Alice. Jesteśmy z ciebie dumni.
Jeszcze nie zagrałam.
To bez znaczenia.
Dzień dobry. Ten uśmiech to moja zasługa?
Tak.
Powinniśmy to zakończyć.
Przez „to” rozumiesz rozmowę przed seksem, prawda?
Gdy cię poznałam, byłam tuż po rozwodzie i potrzebowałam seksownej odskoczni.
Pojawił się gorący, młodszy facet, który nazywa mnie w łóżku doktorką Sykes.
Już nie opyla mi się uczyć imienia.
Nie chcę dłużej unikać przyszłości.
Okej, to kiepsko.
Serio będziesz udawał, że się zaangażowałeś?
Nie, ale...
będę tęsknił.
Nie mówiłam, że musimy tak od razu.
Czyli przed nami wielki finał?
- Chór gospel z fajerwerkami? - Za kwadrans zaczynam pracę.
Bez bajerów zdążę w dziesięć. Chodź tu, doktorko Sykes.
Bez jaj. Serio z tobą zerwała?
Tak.
Jesteś zaskoczony?
Bo jeszcze do mnie nie zadzwoniła.
Powiedziała, że bycie ze mną nie pozwalało jej ruszyć naprzód.
Niby rozumiem, ale i tak mnie to wkurza.
Może w głębi duszy zdajesz sobie sprawę, że też powinieneś ruszyć naprzód.
Chcesz więcej od życia.
Prawdziwego związku, własnego mieszkania,
żaglówki w Connecticut.
Dobra, to ostatnie to moje.
Rzecz w tym, że jeśli się nie rozwijasz, to nie żyjesz.
Żyłem dziś rano.
Dwa razy.
Zanotuję to sobie.
Pacjent nadal się przechwala, mimo że został porzucony.
- Brakuje mi notatnika. - Mnie też, młody.
Ale ręka za bardzo mi się trzęsie.
Mówiłem ci o Polu?
Znowu jakieś duchowe sranie w banie?
Życie jest konwersacją z wszechświatem.
Zaczęło się.
Pole jest inteligentną siłą, która wie, kim powinieneś być.
I będzie ci wskazywać obszary, nad którymi musisz najbardziej popracować.
W kółko od nowa, aż weźmiesz się do roboty.
Cholera.
To byłoby całkiem pomocne,
gdyby istniało.
Co cię tak bawi?
Myślę o tym, jaką będę miał frajdę, gdy odkryjesz, że Pole istnieje.
A kiedy tak się stanie,
nie musisz nawet przyznawać mi racji.
Po prostu, nie wiem,
złóż ręce jak do modlitwy,
jakbym był bogiem.
A może puszczę ci zalotne oczko?
To ma być zalotne?
Dobra, to sam się wykaż.
Okej, leciałbym.
Nie podołałbyś.
Remont gościnnej łazienki na piętrze to spore wyzwanie.
I doceniam, że mój mąż dał mi nieograniczony budżet,
ale za każdym razem, gdy próbuję przedstawić mu moje pomysły,
nie chce tego słuchać.
Odważne kobiety są uciszane.
Ty, Rosa Parks, Pussy Riot...
Wiem, że nie powinnam była.
Ale to było tak trywialne, że nie mogłam się skupić.
Ja też czasem odpływam.
Mam takiego pacjenta, Gregory’ego.
Ksywa Pająk.
Ma świetne przezwisko, jest cały w dziarach.
Zawsze ma bajeranckie buty.
Ale koleś jest tak kurewsko nudny...
Cześć. Jestem za wcześnie?
Gregory.
Cześć, jak leci?
- To my idziemy. - Leć.
Zawsze, gdy w siebie zwątpię,
on odwala coś tak durnego, że od razu mi lepiej.
Po to go tu trzymam.
No. Ostatnio wszyscy moi pacjenci męczą się z takimi błahymi sprawami.
Wiem, że ból to nie wyścigi. I jestem wdzięczna, że mogę tak zarabiać.
Ale...
sprawy z siostrą, dwubiegunowość ojca.
Chciałam pomagać ludziom z poważnymi problemami.
Czasem mam wrażenie, że nie robię tego, co powinnam.
To ma sens?
Zaczynałem w szpitalu psychiatrycznym.
Myśli samobójcze, zaburzenia osobowości, schizofrenia i cała reszta.
I jak było?
Najgorsza robota, jaką miałem.
- Serio? - I zarazem najlepsza.
Odnalazłabyś się tam.
Dzięki, Paul.
Jako lekarka
- albo pacjentka. - Gadaj zdrów.
Myślałam o palecie kolorystycznej pokoiku.
Jeśli chodzi o zasłony, możesz wybrać z dwóch próbek.
- Powiedz mu prawdę. - Z jednej próbki.
- Ale z chęcią poznam twoje zdanie. - Prawda.
Mam je gdzieś i wybrałam też tapetę.
Okej. W sumie Ava jutro do nas wpadnie. Może podpowie coś w kwestii wystroju.
Brat Dereka jadł kiedyś świeczki.
Co?
Myślałam, że gadamy o nieistotnych bzdetach.
Dobra, pokaż tę tapetę.
Jeszcze nie ma kluczowej osoby.
Chamówa. Mówiłem, że Charlie nie da rady.
- A kij z Charliem. - Co tam, pindy?
- Hej! - Cześć.
Teraz możemy zacząć.
I co sądzisz?
Jest taka kojąca...
Nie przerywaj Gaby.
W myśleniu?
- Brian, no! Cholera. - Przepraszam.
Jest genialna.
Taka kojąca.
A jak nie chce ci się iść na spacer,
możesz powiedzieć dziecku: „Patrz, niebo. Jesteś na dworze”.
Dzieci łykną wszystko.
Czaisz, że jej się wydaje, że może się rządzić?
Widziały gały, co brały, werbując Nianię McLiz.
Wyraźnie zaznaczyłem, że to prawdziwa dyktatorka.
Najgorsza.
To ja odbiorę na zewnątrz.
Cześć.
- Co jest? - Nie wiem.
Od paru dni odbiera sekretne telefony.
To takie dziwne.
Zazwyczaj odbiera na głośniku,
zmuszając wszystkich do przywitania się.
To mi ryje banię.
Zdradza cię w odwecie.
- Co? - Zasada jednego roku.
Ma rok na odpłacenie ci się bez konsekwencji.
Liz?
Cholera, zepsułeś ją.
- Żartowałem. To tylko żart. - Wróć do nas, słońce.
Dalej! Mecz na nas czeka!
- Tak jest. Dalej! - Dalej!
Co jej jest?
Zdjął ją strach, że Derek ją zdradza.
Zasada jednego roku?
Bywa.
Mówiłeś poważnie?
Tak.
- Kto jest nakręcony? - Tak! Ja jestem! A ty?
Co to piłka nożna?
- Nakręcony! - Czekajcie!
Jesteśmy przed czasem czy nie tylko ja nienawidzę piłki nożnej?
Znam fajny sposób na zabicie czasu.
Brian przejrzał twój nowy testament.
Zostanie wzajemnymi spadkobiercami jest bardziej skomplikowane, niż sądzimy.
Musimy też uporządkować pełnomocnictwo.
Kiedy przyjdzie pora wyciągnąć wtyczkę,
jestem całkiem pewien, że Meg stchórzy, więc...
- liczę na ciebie. - Nie mogę się doczekać.
- Czego? - Uśmiercenia Paula.
- Fajnie. A potem wspólny lancz. - Ja pikolę.
Ileż tu piękności.
Dziękuję, że przyszliście. Chciałbym...
- Nie każda chwila jest warta przemowy. - Ta jest.
Ale przydałaby ci się lekcja.
Wasza obecność wiele dla mnie znaczy.
Nie wiem, czy Alice byłaby tak silną kobietą, gdyby nie wy.
Nie ma szans.
- To nasza zasługa. - Guzik zrobiłeś.
Noż kurde, próbuję wam podziękować.
Świetna przemowa, Jimbo. Siadaj.
Ponoć Alice ścięła włosy, więc musisz mi ją wskazać.
Luz.
- Kocham cię. - Sean.
Powiedziałaś im?
Tylko Seanowi.
Ja też cię kocham.
I całej reszcie. Przepraszam.
Dajesz, Alice!
Nie kibicujesz?
Dopiero się rozciąga.
- Rozciąga się jak bestia! - Nie mów tak.
Nie nazywaj kobiet bestiami.
W sporcie bestia to komplement.
Nasz błąd.
Dajesz, Alice!
A ty czemu nie grasz?
Trener zasugerował, że będę lepszą kibicką.
Nie gadaj! Mnie też zawsze to powtarzali.
Dajesz, Alice!
Okej. Dobrze. Leć.
Tak, świetne podanie.
To był świetny pomysł, Alice.
- Lubi pochwały. - Ja nie jestem tobą.
Ty z kucykiem! Jak Alice ci podaje, to wykończ akcję! Tak, ty!
- Jezu. - Paul, wyluzuj.
Dajesz, Alice!
- Dajesz! - Dobrze, Alice!
- To twój mecz! - Tak!
Boże! Faul!
- Gramy! - Sędzia, gdzie ty masz oczy?
Wyciągnij głowę z dupy!
O rany, jesteśmy przeurocze.
Dalej, skarbie. Leć.
Nie szkodzi.
Pan jest lekarzem, nie? Mam straszne problemy ze skupieniem.
Nie wysępisz adderallu.
Hej! Wara od mojej córeczki!
- Dobra decyzja. - W końcu!
Ze spokojem, skarbie.
Zaraz. Słuchajcie.
Róbcie to, co ja, dobrze?
Właśnie tak.
Gol!
Brawo!
- Świetny mecz. - Też byłaś świetna.
Dzięki.
Robi się dziwnie.
Alice, masz chwilę?
- Jasne. - Trenerka z Wesleyan?
- Nie gap się. - Ja mam wywalone.
Dojadę ją.
Może pójdziemy...
Mam wrażenie, że to nieodpowiednie podejście.
Jeśli już zmieniacie pełnomocnictwa, radziłbym aktualizację planów emerytalnych
i wpisanie Julie do księgi wieczystej, co jest zawiłe.
Potrzeba notariusza, świadka i wibrysów pantery śnieżnej.
A co mam podpisać, żebyś przestał gadać?
Sam pytałeś, zrzędo.
Zignoruj go. To wszystko jest... Nie wiem, takie skomplikowane.
To może weźmiecie ślub?
To by załatwiło większość.
W zasadzie ma rację.
Która dziewczynka nie marzy o ślubie, żeby oszczędzić sobie papierologii?
Byłoby po krzyku.
Czy ty się właśnie oświadczyłeś w moim imieniu?
- Paul... - Nie.
Spokojnie, delektujmy się tym.
Mój błąd?
- Będzie dobrze. - Szczerze wątpię.
- Hej, skarbie. - Hej.
Muszę ci coś wyznać.
- Ten wczorajszy telefon... - Wiedziałam.
To ta babka z ligi kakaowej?
Pukasz tę kakalicę?
Sharon jest aseksualna.
Skoro to wiesz, to jesteście zdecydowanie zbyt blisko.
Te wszystkie telefony
były od Matthew. Znowu go zwolnili.
Miałem cię na to przygotować.
Czemu po prostu mi nie powie?
Może czuje, że czasami bywasz dla niego nieco zbyt surowa.
Jako pięciolatek zarysował ci auto, więc ty zepsułaś mu dzwonek w rowerku.
- Oko za oko. - Właśnie.
Uważa, że pójdzie lepiej, jeśli wcześniej cię urobię.
Masz tyłeczek jak marzenie w tych portkach.
Mów dalej.
Musi się wprowadzić.
- Znowu? - Tak!
Kiedy on w końcu stanie na nogi?
No wiem, ale nie ma na życie. Jakie mamy wyjście?
Kiedy się wprowadzi?
Sześć godzin temu.
Cześć, mamo.
- Masz tyłeczek jak marzenie... - Tobie nie wolno.
Chodź tu do mnie. Przytul się.
Ale ty możesz kontynuować.
Co za ponętne bułeczki.
Dzień dobry.
Nawarzyłeś, to pij. Chcę to widzieć.
Wybacz, że się za ciebie oświadczyłem.
Przyjmę taką karę, jaką uznasz za stosowną.
Obowiązki biurowe, focha,
a nawet klapsy, jeśli twoje pokolenie tak to rozwiązuje.
Nie jestem zły.
Sprzedaj mu klapsa.
Ślub serio rozwiązuje większość naszych problemów.
Pójdziemy w ten weekend do urzędu.
Kiedy zapytają, czy bierzemy się za męża i żonę,
Julie mruknie: „Na to wychodzi”.
A ja rzucę: „Co mi szkodzi?”. Łatwizna.
Przykro mi, kategorycznie nie zgadzam się na taki ślub bez ślubu.
Dobra, to się może źle skończyć,
więc biorę śniadanie i spadam, zanim znów podpadnę.
Wiesz, że was uwielbiam. Pozwól mi wyprawić małe przyjęcie.
Ni chuja.
Paul, wesele nie jest dla pary młodej.
Jest dla rodziców, dziadków i tak dalej.
Twoi są super martwi, więc to wesele byłoby w gruncie rzeczy tylko dla mnie.
- Julie też tego nie chce. - Już do niej dzwonię.
- Przestań. - Nie.
Nigdy nie ma mnie dość.
Hej, Gaby. Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Przyjemność.
Aż zapomniałam, po co dzwonię.
Nie podniecaj się.
- Wiesz, jak na mnie działasz. - Ja tu jestem!
Co byś powiedziała,
gdybym wyprawiła wam takie mini, tycie nieweselne wesele?
Bez księdza, bo przypał. Każdy sam sobie polewa.
Stroje wieczorowe zabronione.
I pójdziemy wybrać śliczną kiecę,
która wyeksponuje te obłędne skrzydła, które nazywasz ramionami.
Daj Paula do telefonu.
Naprawdę masz obłędne ramiona.
Dziękuję. Jak mamy się wymigać?
Trzeba będzie ją uśmiercić.
No ej, przecież wiesz, że ostatnio jestem zagubiona.
Potrzebuję tego.
Jestem dziewczyną, która prosi chłopaka, żeby ożenił się z inną dziewczyną.
Powtarzam: ni chuja.
- Niech będzie. - Jest! O jeżu, tak!
- Cholera! - Nie pożałujesz.
- No, pa. - Pa.
Nie zgadzam się na to.
Trenerka zaraz tu będzie, ale luz. A wiecie czemu?
Bo jesteśmy gotowi. Chata wysprzątana.
Porozrzucałem piłki do nogi dla klimatu.
Na jednej się wyglebałem. Stąd kulenie. Schowałem je,
bo to była przeginka. A przekąski gotowe?
Jeśli nie hors d'oeuvres, to sery załatwią jej stypendium.
Wiem, że to nic pewnego, ale już widzę siebie w Connecticut.
Kim jest Alice ze wschodniego wybrzeża?
Jak się ubiera?
Spytałam Liz, a ona na to, że do twarzy jej w golfach.
Stresuję się. A jeśli odstawię tatę?
Zaczniesz paplać jak pajac?
- Właśnie. - No tak.
Jak coś pójdzie nie tak, zagraj kartą zmarłej matki.
- Ten trik, po którym nikt ci nie odmawia. - Już tego nie robię.
Słucham?
Dopiero co wykręciłaś się z budowania scenografii,
bo zapach drewna przypominał ci trumny.
Przyznaję, że to świeża zmiana.
Ktoś zauważył, że używam tego jako wymówki.
Więc przestałam.
Jej, jestem z ciebie dumny, bo...
Czy ja jestem okradany?
Matthew znów wylali i wrócił do domu.
- Ale to nie jego dom. - Mama mi pozwoliła.
Liz!
Sean, Matthew. Matthew, Sean.
Lubisz ser, co?
No.
Nie ma mowy!
No weź, wystukaliśmy się z jedzenia.
On nic tylko je. Jest jak Pac-Man.
Nie mój problem.
Po śmierci Tii przez rok karmiłam twoje dziecko.
Liz zagrała naszą kartą zmarłej mamy?
I to zawodowo.
No tak, pana żona zmarła.
Słabo.
No, czas na ciebie.
Nie.
Jasna cholera, to ona.
- To ona. - Duszę się.
- Pachy mi zalewa.
Mnie też.
Otworzę. Jimmy, pożegnaj się.
Co? Muszę wyjść?
A wykułem tyle piłkarskich ciekawostek.
Wiedziałaś, że Pelé był pierwszym ambasadorem Viagry?
Wiedziałeś, że to obleśne?
Jeśli chcesz mi coś doradzić, to teraz albo nigdy.
- Gotowa? - Okej.
Podając jej rękę, ściśnij, ale nie za mocno.
Nieważne, co wybierze z cholernej deski serów,
powiedz: „Dobry wybór”.
A przede wszystkim
bądź sobą.
Wymiatasz.
Witam.
- Dzień dobry. - James Laird.
Ojciec z pasją.
Ściśnij, ale nie za mocno. Dobry wybór.
Maggie Bohan. Ma pan bardzo zdolną córkę.
Dzięki.
I nie ja ją spłodziłem. Matka miała romans z Beckhamem.
Wychodzimy.
Wiem, byłem przy tym.
To prawda, co mówią. Dosłownie promieniejesz.
Dzięki. Mam takie gazy, że aż się pocę.
Cokolwiek robisz, działa.
I jak ci się podoba pokoik dziecka?
Oddychaj. Chwyć mnie za rękę.
Światło jest takie przyjemne.
Łóżeczko jest idealne.
Zastanawia mnie tylko ta tapeta.
Jako dziecko marzyłam o tapecie z Kubusiem Puchatkiem,
ale mama pozwalała tylko na postaci z Biblii.
Piękne anioły?
Kaina zabijającego Abla.
- To przerażające. - Byłam samotnym dzieckiem.
Moją pierwszą książką był Kubuś Puchatek, który miał tylu przyjaciół...
Przepraszam, nie narzucam się?
- Ani trochę. Gdzie tam. - Nie.
No pewnie. Kubuś Puchatek to świetny pomysł.
Puchatek może mi possać.
Liz! Puchatek tak nie robi.
Chyba że wysmarujesz się miodem.
Uwielbia miodek.
Przyznaj. Jesteś cięta, bo Ava odrzuciła twój pomysł,
czym podpadła ci na wieki.
Jak z wronami.
Nie leży mi to porównanie.
Dobra. Tak, jestem cięta, i tak, jak ktoś mi podpadnie,
- to tak, na wieki. - Prawda.
Ale tu chodzi o stawianie granic. Niedługo adoptujecie dziecko.
Przegadaliście z Avą kwestię jej zaangażowania?
Poważnie pytasz, czy zajęliśmy się tak istotną sprawą
tuż przed datą porodu?
Oczywiście, że nie!
Wszyscy już są. Siadajcie. Brian, twój czas minął.
Dziękuję, że przyszliście.
Po co tu jesteśmy?
Żebym mogła wam opowiedzieć o takim filmie z 2001 roku,
w którym pani Jennifer Lopez natchnęła nasze pokolenie,
udowadniając, że hotówa o złotym sercu może zorganizować
cudne wesele, nawet jeśli ma mało czasu i chętkę na jedno z narzeczonych, Julie.
Przez kolejnych kilka dni będę waszą organizatorką ślubną.
- Jest! - Jesteś G.Lo.
- Tak jest. - Nie łapię.
Uwielbiam ten film, ale po co nam organizatorka?
Zaraz, uwielbiasz ten film?
Skupcie się!
Ponieważ nie mamy czasu, ślub odbędzie się przed tym domem,
bo piękna i cudna Liz zgodziła się być gospodynią.
Wszystko dla mojego terapeuty.
Gadaliśmy raz na ławce.
Nie jestem za to odpowiedzialny.
Poufność. Mój błąd.
Uzgodniliśmy, że ceremonia ma być skromna,
ale chuj bombki strzelił. Jak jest rozmach, to jest zabawa.
- Będzie żarło... - Żarło.
- ...parkiet... - Parkiet.
- ...światełka z dupy. - Z dupy.
Czułam, że ci dogodzę.
- To jakiś obłęd. - Żaden obłęd.
Było mi nie pozwalać, frajerze!
Przejdźmy do rozbudowanej listy gości.
Gadałam wczoraj z Meg i przylatują razem z Dave’em.
- Dave. - No wiem.
Nie była zbyt szczęśliwa,
że dowiedziała się o ślubie ode mnie, więc zadzwoń do niej.
A ponieważ mamy niewiele czasu,
a także dlatego, że inaczej by się poryczał,
Jimmy udzieli wam ślubu.
Łyso ci, kurwa? Łyso ci?
- Marzyłem o tym. - Siadaj.
Świetnie.
Sorki, już się uspokajam.
Mam genialny żart na początek.
Ale opowiem go dopiero na ślubie.
Jezu.
Przestaniesz? Ty musisz się tylko pojawić. Nie mogłoby być prościej!
- Okej. - Poza tym, Jimmy,
gdy piękna i ja wybierzemy paletę,
pójdziesz z Paulem do sklepu po krawat i poszetkę pod kolor.
- To dwa pojawienia się. - Trzy. Musisz pojawić się w sklepie,
pojawić się na własnym ślubie
i pojawić się z lepszym nastawieniem.
Królowo, trzeba obgadać sprawy.
Wolę przebywać z tobą przy świadkach.
- Czyli ktoś ma podglądać? Bajka! - Ja tylko...
Zagrałaś świetny mecz.
Kibice nieźle się wczuli, zwłaszcza ten starszy pan.
Tak. To mój gderliwy dziadek terapeuta.
A ta wysoka, pstrokata heroska to moja matka chrzestna.
Był też Brian, mój wujek gej i ojciec chrzestny, no i Sean.
Sporo ich.
A bramkarka ryczała przez moją sąsiadko-matkę.
- Tak. - To wspaniale...
Ale nie odpowiadam za ich zachowanie, jeśli nie przyjmie mnie pani do drużyny.
Masz szczęście, mając tak dużą i przerażająco lojalną grupę wsparcia.
Tak.
To prawda.
No dobrze, posłuchaj.
Mamy reputację drużyny defensywnej.
Dlatego szukamy więcej napastniczek takich jak ty.
Miło było poznać.
Wzajemnie. Szkoda, że się nie udało.
Hej! Popełnia pani wielki błąd.
Ona jest świetna.
Wiem, ale to ona zrezygnowała.
Sean, to idzie do środka.
Dzięki, że przyszedłeś.
Pomagamy w improwizowaniu ślubu naszych przyjaciół.
Jakie to miłe. O rany, nawet Brian?
Tak, Stuart, ty wredna pindo.
Jestem miły, ale nie dla byle kogo.
Cześć, jestem Gaby.
Hej. Chyba już...
Nie teraz. Ponoć świetnie owijasz serwetką i obwiązujesz wstążką sztućce. Dajesz.
Chyba po raz pierwszy pociąga mnie kobieta.
Dobrze, że jesteś.
Nie, Liz. To cię nie dotyczy. Światła cię dotyczą, jasne?
A w zasadzie będzie lepiej, jak przygotujesz w domu bar.
- Chcę zostać tu i rozwiesić światła. - Nie! Chcesz zostać tu i się wtrącać.
- Mam podzielną uwagę. - Nie. Idziemy.
Musicie bezzwłocznie rozwiązać tę sprawę z Avą.
Wasza natręta znajoma ma rację.
Mogłeś nam o tym powiedzieć.
Dwa tygodnie temu otrzymałeś ode mnie wiadomość:
„Rozwiążcie sprawę z Avą”.
A przypomnienie? Wysiliłbyś się trochę, co?
Właśnie owijam sztućce dla obcych ludzi.
Ale nie dla nas, Stuart.
To wy musicie wyznaczyć granice.
Na przykład możecie wprowadzić system corocznych wizyt.
Ma być Mikołajem? Odpadniemy w przedbiegach.
No to comiesięcznych, jak raty leasingu.
Mniejsze zagrożenie dla twojego kruchego ego.
Tak czy inaczej, dziecko zyskuje kolejną kochającą je osobę.
Tak byłoby miło.
O ile lubisz rozpierduchy.
O rany.
Wróciłam. Spuściła mnie z oczu.
Kiedy urodziłam Matthew, mój instynkt macierzyński tak się odpalił,
że kiedy przyszła położna, żeby go wykąpać,
rzuciłam się na nią jak dzika. Pogryzłam ją aż do krwi.
Boże.
Chodzi o to, że Avie będzie szalenie trudno oddać to dziecko.
A jeśli uchylicie drzwi choć odrobinę,
już na zawsze zostanie w waszym życiu.
Nie ma dobrego czy złego wyjścia.
Stuart, jesteś rodzicem?
- Nie. - Więc się nie wymądrzaj.
Ponoć będziesz nianią. To dziecko jest w czepku urodzone.
Unikałem tego, bo się boję, że jeśli powiem, czego chcę,
wyjdę na samoluba. A przecież ja taki nie jestem.
- Wiem. - Ale tak szczerze,
to z chęcią raz w roku wyślę jej fotkę i relację z postępów.
Ale nie chcę, żeby się angażowała.
To nasza rodzina.
Naprawdę ci na tym zależy.
Tak.
Chcemy być tylko we dwóch.
We troje.
- Musimy jej powiedzieć. - Dajcie znać, jak poszło.
Dumnyś z siebie?
Nie.
Pomóc panom?
- Ma pan spluwę? - Spokojnie, Paul.
Szukamy krawata i poszetki w tym kolorze.
Uwielbiam poszetki.
Jakby twój garniak puszczał ludziom oczko.
Co wy tu robicie?
Mamy wyczucie stylu.
Jimmy ubiera się jak Fred Rogers.
Sorki, zacytowałem Gaby.
Fred Rogers?
- Rumienię się. - Miał branie.
Nawiasem mówiąc, moja praciotka poszła w tango z Fredem Rogersem.
Mówiła, że przewalcował jej parkiet.
Parkiet to jej wagina?
- Tak. - Mógł być tyłek.
- Ja pieprzę. - To raczej kulisy.
Może rozejrzyjcie się po sklepie.
- Jasne, to my... - Ja zacznę tam.
Cholera.
Pomogę ci.
Srać parkinsona.
Tak. Srać parkinsona.
Chcesz, żebym podczas ceremonii powiedział coś konkretnego?
Mogę nawijać godzinami, ale byłbyś zły. Dlatego streszczę się do 20 minut.
Masz jedno zdanie.
I żeby nie było zbyt ckliwe.
Trzeba było nie mieć tak pięknej historii miłosnej.
Jimmy, kiedy ty się chajtniesz, torturom nie będzie końca.
Nigdy się nie ożenię.
Nigdy to bardzo długo, młody.
Odnalazłem już bratnią duszę. Mamy piękną córkę. Czego chcieć więcej?
Alice zaczyna studia, więc sporo myślę o samotności.
Mam wspaniałych przyjaciół, pracę, którą uwielbiam.
To dobre życie.
Znam kogoś, kto większość życia był sam i sobie to chwalił.
- Kogo? - Ciebie, patafianie.
No tak.
Hej! Nie żeby ktoś pytał...
ale nie mają tu pasków.
To wielkie niedopatrzenie. Pieniądze im niemiłe czy co?
I sprzedawca mówi, że nie mają poszetek
- w tym kolorze. - Trudno.
Ale mają je w drugim butiku.
Nigdy nie chodzę do drugiego butiku.
Nie wierzę, że mnie odrzuciła.
Pożałuje tego.
Mój kuzyn Seamus może jej spuścić wpierdol.
Odnalazłam go przez 23 and Me. To kompletny psychol.
Na razie spasujmy.
Padaka, ale zawsze mogę studiować w okolicy.
Co ty robisz? Gadałem z trenerką. To ty jej odmówiłaś.
Okłamałaś mnie?
Nie kłamałam. Ćwiczyłam, zanim okłamię tatę.
No to ci wybaczam. Jestem dumna z ciebie i twoich kłamstw.
Nie łapię. Chciałaś tego.
Ta rozmowa przypomniała mi, jak bardzo mnie wspieracie.
Zawsze. Może nie jestem gotowa, żeby zostawić to poczucie bezpieczeństwa.
Łapiesz. Sam mieszkasz w ogrodzie.
Nie mieszkam w ogrodzie.
Tylko w domku.
- Nie wydasz mnie tacie? - No nie wiem.
No weź, Sean. Moja mama nie żyje.
Sorry, już z tym skończyłam.
Proszę.
No dobra, nie powiem mu.
Obyś mówił szczerze, bo Seamus najbardziej nienawidzi donosicieli.
Poza rodziną królewską. Polityka to jego konik.
Sorki, że twój panieński to było przymierzanie kiecy
i wyliczanie byłych kochanków.
- Imponująca liczba. - Dzięki. Lata 70. były rozrywkowe.
Nawet wam nie opowiedziałam,
jak poszłam na panieński, a striptizerem był syn mojej znajomej.
Niby powinno być niezręcznie, ale tak szczerze, to się wkręciłam.
Cały czas patrzył mi w oczy.
Czyli jednak opowiedziałaś.
Nadal myślę o tym młodym mężczyźnie. Wykorzystuję to, jeśli czaisz bazę.
Możemy już kończyć tę imprezę.
Jimmy poszedł do domu.
A wasi partnerzy, których imion nie pamiętam, poszli do sklepu z paskami.
Znasz ich imiona.
Naprawdę nie.
Powiedz je.
Gdzie masz krawat i poszetkę?
No wiesz co?
Kogo to obchodzi?
Jesteśmy u Liz, a nie w Copacabanie.
To niepotrzebne.
- Paul... - Nie, ma rację.
Możemy pójść do urzędu, a potem po prostu wrócić tu na pizzę. Będzie mniej kłopotu.
Właśnie. Dziękuję.
Czekam w aucie.
Powiedziała to, co chciałem,
ale mam wrażenie, że kryło się pod tym coś niedobrego.
Co jest z tobą nie tak? Kupno krawata cię wkurzyło?
Nie było cię tam. Jimmy erotyzował Freda Rogersa.
A Derekom jadaczki się nie zamykały.
Wiedziałam, że znasz ich imiona.
Wiem, że zaangażowałam się po same uszy.
I jakkolwiek uwielbiam tańczyć kaczuszki z białymi,
tak serio myślisz, że chodzi o mnie?
- Jesteś tak głupi? - Jesteś?
Robiłabym to, gdyby nie Julie?
- Robiłaby? - Laska, nie zawsze musisz powtarzać.
Sorki, podjarałam się.
Pieprzenie.
Julie ma to w nosie.
Odjechała.
Nie gadaj.
Dobra, pozwalam.
No kurwa, nie gadaj!
Powiedziała, że nie pasuję do drużyny.
Przychodzi do naszego domu i mnie odrzuca.
Nieważne. Wiesz co? Już mi nie zależy.
Chrzanić Wesleyan.
Chodź tu.
Ona kłamie. To Alice odmówiła trenerce.
Obiecałeś, że mnie nie wydasz!
Bo nie sądziłem, że tak naiwnie to łyknie.
Jaki trener leci przez pół kraju, żeby kogoś odrzucić?
Życzliwy i pełen szacunku.
- Co jest grane? - Nie chcę o tym gadać.
Wystraszyła się tego, jak bardzo będzie tęsknić.
Mógłbyś wrócić do swojego domku?
Zaraz! Sean może zostać. Jest częścią rodziny.
Bosko.
Po prostu nie jestem jeszcze gotowa wyjechać.
A na pewno zostawić ciebie.
Rozumiem to.
To nic złego. Jeśli potrzebujesz czasu,
możesz zostać w domu i studiować w okolicy.
Dzięki, tato.
Ściemniasz jak ta lala. Nawet bardziej niż ona.
Wiesz, że ogarnie, ale wolisz, żeby została.
Cholera! A włączyłem cię do rodziny. Zostajesz wyłączony. Wypad do domku.
Nie wierzę, że Paul miał rację i to Pole naprawdę istnieje.
Teraz muszę mu zmysłowo mrugnąć.
O czym ty gadasz?
Boicie się ruszyć naprzód, choć wiecie, że powinniście.
Szlag. Wszyscy musimy to zrobić.
Napadniemy na niego? Powinniśmy.
Aż mnie świerzbi, ale ma rację.
To wkurzające.
Poradzisz sobie sama.
Po tym, co przeszliśmy, to będzie pikuś.
W pewnym sensie żyłaś już sama.
Przygotowałem cię do tego.
Może to był mój plan.
Nie. Ale nieźle kombinujesz.
Ci, których boisz się zostawić, będą...
Spieprzaj stąd, Matthew!
Tu jesteś.
Sorki. Chodź. Mamy jedzenie w domu.
Dostałem ochrzan za to, że je jem.
No tak, bo to był tort weselny.
Zapraszam, rozgośćcie się.
- Usiądźcie, proszę. - Spoko.
Jacy przystojniacy. Świetnie wyglądacie.
Dzięki.
Co to za okazja?
Możliwe, że za 45 minut idziemy na ślub.
Trzymajmy kciuki, żeby do niego doszło bądź nie doszło w wyniku wielkiej dramy.
Fajnie.
Moi rodzice nigdzie razem nie wychodzili.
Po niektórych parach widać, że nie powinny być razem,
ale tkwią ze sobą, bo rozwód to grzech.
Fajnie, wróciliśmy do Boga.
Sorki. Nie przyszliście słuchać o moim dzieciństwie.
Nie.
To o czym chcecie pogadać?
Czasami wprowadzam dziwny nastrój.
- Ja też. - Tak.
Po prostu wasza rodzina jest taka wyjątkowa.
Mam szczęście, że jestem jej małą częścią.
Jestem za was wdzięczna.
Przepraszam. Już wam nie przerywam. Mówcie.
I jak poszło?
No wiesz...
Wymiękłem. Poprosiłem, żeby spędziła z nami resztę życia.
Nie!
Nazwała mnie przystojniakiem!
Jej rodzina to porażka i pochwaliła mój strój.
A wiesz, że mam problem z tą marynarką.
Dziewczyna ma kiepski gust, co wiemy po fiasku z Puchatkiem.
Wiem, co powiesz. Jestem miękki i nie zasługuję na dziecko.
Tylko że Ava jest taka...
samotna, wiesz?
Jesteś...
miękiszonem.
Wiem. Spieprzyłem sprawę.
I postąpiłabym tak samo.
Serio?
Do dupy być dobrym człowiekiem.
- No wiem! - Jeszcze nie, topiący problemy.
Skąd się wzięłaś?
Co? Na głowę upadłeś? Żadnych miękkich serów.
Skąd masz krótkofalówkę?
Z kim gadasz?
Jest 50% szans na to, że para młoda się zjawi.
Ale wesele i tak się odbędzie.
Liz, z tobą się chajtnę, jeśli będzie trzeba.
Teraz nie chcę, żeby Paul i Julie przyszli.
Wiem. Wszyscy to wiemy.
Zostaw, ten jest mój. Ty wypij maluszka.
W tym idziesz?
Jakbyś nie miała ochoty.
Myślałem, że nam na tym nie zależy.
Bo nie zależy. Nie zależało...
Ale potem przymierzyłam tę sukienkę i była taka ładna.
A mój 15-minutowy panieński
nie kręcił się tylko wokół facetów, z którymi spałam.
Słucham?
Opowiedziałam im, jak się poznaliśmy i o pierwszej randce we włoskiej knajpie.
I że nie wiedzieliśmy, że mają tam karaoke,
a ty wyrecytowałeś „Total Eclipse of the Heart”.
Ochały i achały, a ja po prostu...
A ja się wciągnęłam. No i... O Boże. Po prostu...
Czuję się jak idiotka.
Nie. To nie ty jesteś idiotką.
Obiecałem sobie, że będę czerpał z życia pełnymi garściami...
Ale niestety...
najbardziej w życiu lubię...
bycie dupkiem.
Jesteś w tym świetny.
Nie przestanę. Nie potrafię.
Ale powinienem był dostrzec,
o co w tym chodzi.
Ciebie. Mnie.
Warto to celebrować.
Możemy spędzić ze sobą kolejne 50 lat.
I tyle?
Potem umrzesz, a ja poznam kogoś innego.
Zapomniałem o czymś.
Czy wyjdziesz za mnie...
za 15 minut?
Tak.
- Tak? - Tak.
Ślub na chybcika, co? Julie zaciążyła?
Wiedziałem, żeby cię nie zapraszać.
Ja w ramach prezentu nie zabrałam mojego męża.
Bezcenny dar.
Cieszę się, że tu jesteś.
No pewnie.
Żeń się co weekend. Chcę z tobą spędzić jak najwięcej czasu.
Streszczaj się.
Też możemy się przytulić i pocałować.
Od lat nie byłam sama na weselu.
- No. - Fajnie tak.
Nie muszę być mężatą mamą.
Mogę za dużo wypić. Zaprosić obcą osobę do tańca.
Mogę nawet niewinnie poflirtować.
Chcesz poćwiczyć?
Okej.
Hej, mój tatuś jest panem młodym.
A twój tatuś?
Wiesz co? Było spoko.
Rozkręcisz się.
Ale ogranicz tego „tatusia”.
Zacznę pić.
- Przyjemności. - Tak, rozumiem.
Wiem, że to wyglądało, jakbym nie była przekonana.
To trenerka. Spieprzyłam to.
Karta zmarłej mamy. Ostatni raz.
Z rozmachem.
Chodzi o to,
że wyjazd mnie przerażał, bo niedawno zmarła moja mama.
Podkręć to.
Tak. Nie umiem się pozbierać, odkąd straciliśmy mamcię.
Mamcię?
To bardzo miłe.
Nie pożałuje pani. Bardzo dziękuję. Nie mogę się doczekać.
Idę na Wesleyan!
Dobra! Pora zaczynać.
Zajmijcie swoje miejsca.
Gotowy paść z podziwu?
No to dzieła. Nie idziesz usiąść?
Oddaję twoją rękę. Twój ojciec się nie zjawił.
Zawsze się cieszyłem, że nie żyje, ale teraz cieszę się jeszcze bardziej.
- Co ty robisz? - Nic. Jakiś robak lata.
No pięknie.
Wracaj do domu.
Kocham cię.
Usiądźcie wszyscy.
Niedbalstwem z mojej strony byłoby nie wspomnieć, że obecnie
w całym naszym wspaniałym kraju
- arbuzy są zmuszone... - Arbuzy?
...urządzać wielkie wesela z udziałem rodziny i przyjaciół.
Bo to dla nich pestka.
- Rany. - O Boże.
- Pozwoliłaś mu w siebie wejść. - Nie jestem z tego dumna.
Ja tu jestem.
Oczywiście dziękuję wam za przybycie, a teraz...
Nie. Opowiedziałeś już swój dowcip, przez który poczuliśmy się zbrukani.
Tak.
To było twoje jedno zdanie.
Nie, Paul. To było powitanie.
Dajcie mu to zdanie!
Potrzebuje tego.
Nie bądź wredny, tato.
Pozwól mu.
- Niech mówi! - Nie boję się was.
Okej. Wiesz co? Posłuchaj.
Zrób to dla mnie, dobrze?
Dobra.
Dajesz.
Jesteśmy tu dzisiaj, aby uczcić związek Paula i Julie,
którzy są żywym przykładem na to, że miłość można odnaleźć niespodziewanie
i w niecodziennych okolicznościach,
przecinek,
co w ich przypadku
oznaczało zimny i sterylny gabinet lekarski,
gdzie po raz pierwszy spojrzeli sobie w oczy ponad stetoskopem Julie,
przecinek, i mimo wielu przeciwności,
włączając etykę lekarską,
nawiązali więź tak głęboką i silną,
że raz na zawsze zdołała zburzyć mury
pewnej Fortecy samotności,
średnik;
zatem Paulu i Julie,
dziękuję, że dzielicie tę chwilę
i waszą miłość z nami wszystkimi,
bo każdy z nas jest szczęściarzem, że może tę miłość odwzajemniać,
kropka.
Takiego wała. Wykrzyknik!
A teraz...
No tak. Zapomniałem, sorki.
A teraz na mocy uprawnień nadanych mi przez stan Kalifornia
ogłaszam was...
Od razu do rzeczy? Dobra, jesteście małżeństwem.
Możesz śmiało pocałować ją z języczkiem.
Hej, ziomek. Jestem ci coś winien.
Mówiłem.
Czyli mówisz, że mam rok, żeby pocałować kogo tylko chcę?
Kategorycznie ci tego nie mówię.
Ja ci to mówię.
Wiem, kogo wybiorę.
Walić to. Gdybym mógł zdradzić, to z Pedrem Pasca...
Też z moim mężem.
- Jest wspaniale. - Naprawdę?
Świetnie się spisałaś.
Kocham cię.
O Boże. Wyszło normalnie.
- Fajnie. - Teraz brakuje mi tego basu.
Nie ma sprawy. Mogę kogoś udawać. Umiem naśladować Golluma.
Dajesz.
Kocham cię, mój skarbie.
Też mógłbyś to mieć.
Już miałem, Paul.
Miałem szczęście mieć to przez niemal 20 lat, więc...
wątpię, że to kiedyś przebiję.
Karta zmarłej żony.
Ty zakazałeś Alice jej używać?
Przerażająca, nie? Myśl o tym, żeby znów się odsłonić.
Zrób mi przysługę.
Nie bądź jak ja.
Nie czekaj tak długo.
Hej, tatuśku.
- Rany. - Zatańczymy?
Nadal przeginasz z „tatuśkiem”.
Dobrze, tatuśku. Chodźmy, tatuśku.
A co mi tam.
Co ty tu robisz, Gerry?
Nie ciesz się tak. Po prostu lubię torty.
- Hej, ogierze. - Hej.
Z kim rozmawiasz?
- Z Gerrym. - Z kim?
Z Gerrym.
Nie widzisz go, co?
No.
Napisy: Daria Okoniewska