‪(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪เจ้าผู้ครองน่านฟ้า
‪สัญลักษณ์แห่งอิสรภาพ
‪นักล่าไร้เทียมทาน
‪เรามองว่านกล่าเหยื่อ
‪เป็นนักฆ่าที่โหดเหี้ยม
‪แต่เรื่องราวของพวกมันยังมีอีกด้านนึง
‪ฉลาดเกินคาด
‪ปรับตัวได้ไวอย่างไม่น่าเชื่อ
‪และห่วงหาอาทร
‪มากกว่าที่เราคิด
‪(แม่น้ำมิสซิสซิปปีตอนบน ‪สหรัฐอเมริกา)
‪ใจกลางของฤดูหนาว
‪อินทรีหัวขาวตัวเมียตัวนี้
‪กำลังเจ็บท้องคลอด
‪ไข่ของเธอใช้เวลา 35 วันกว่าจะฟักเป็นตัว
‪เพื่อจะให้ทันฤดูใบไม้ผลิ
‪เธอจึงต้องวางไข่ตอนนี้
‪แต่ในช่วงนี้ของปี
‪อากาศเอาแน่เอานอนไม่ได้
‪อยู่กลางแจ้งแบบนี้
‪แค่ไม่กี่นาทีไข่ของเธอก็อาจจะถูกแช่แข็ง
‪แต่นกอินทรีหัวขาวนั้นแกร่งนัก
‪เธอจะทำทุกวิถีทาง
‪เพื่อปกป้องลูกๆ
‪และไม่ใช่แค่แม่
‪คู่ชีวิตของเธอ
‪คู่ที่อุทิศตนให้กับการฟูมฟัก
‪นักล่าห้วงเวหารุ่นต่อไป
‪มีนกล่าเหยื่อกว่า 300 ชนิด
‪กระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก
‪ตั้งแต่ชนิดที่ใหญ่ที่สุด ‪ด้วยแผงปีกที่แผ่ออกไปถึงเก้าฟุต
‪จนถึงเจ้าตัวเล็กที่สุด
‪ที่เล็กพอๆ กับผีเสื้อ
‪ไม่ว่าพวกมันจะอยู่ที่ไหน ‪ท้องฟ้าเป็นของพวกมัน
‪ตั้งแต่ป่าทึบ
‪ไปจนถึงขั้วโลกเหนือ
‪ทะเลทรายแห้งแล้ง
‪ไปจนถึงเทือกเขาสูงตระหง่าน
‪พวกมันทุกตัวเป็นนักกินเนื้อ
‪ที่เกิดมาพร้อมอาวุธยุทโธปกรณ์แบบเดียวกัน
‪ซึ่งก็คือการเลือกเหยื่อและวิธีการล่า
‪ที่ได้ให้กำเนิดกลุ่มนักล่าห้วงเวหา
‪ที่สุดมหัศจรรย์เช่นนี้
‪(ป่าดีน ‪สหราชอาณาจักร)
‪ไร้ซึ่งเส้นทางบิน
‪แถมยังมีที่ให้ซ่อนเต็มไปหมด
‪ทำให้การล่าเหยื่อแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ‪สำหรับนกผู้ล่า
‪เว้นแต่จะเป็นเจ้าแห่งผืนป่า
‪เหยี่ยวนกเขา
‪มีอาวุธแห่งศาสตร์ครบมือ
‪ด้วยสายตาอันเฉียบคมประดุจกล้องส่องทางไกล
‪จะงอยปากที่แหลมคม ‪สำหรับฉีกเนื้อให้เป็นชิ้นๆ
‪และกรงเล็บโค้งขนาดใหญ่
‪ไว้ตะปบเหยื่อ
‪นี่คือเครื่องมือพื้นฐาน
‪แต่สิ่งที่ทำให้เธอเหนือกว่าใคร
‪ก็คือวิธีไล่ล่าเหยื่อของเธอ
‪แค่กระพือปีกไม่กี่ครั้ง
‪เธอก็จะพุ่งทะยานถึง 32 ไมล์ต่อชั่วโมง…
‪อัตราการเร่งที่เร็วที่สุด ‪ในบรรดานกผู้ล่าเกือบทุกชนิด
‪เธอใช้หางช่วยในการเบรก
‪ตีโค้งได้แคบ
‪แผงปีกที่สั้นลง
‪ที่บิดให้ผ่านช่องแคบๆ ได้
‪เธอจะต้องโจมตีเป้าหมายให้ได้ ‪ก่อนที่มันจะถึงที่ซ่อน
‪การบินต่ำช่วยในการพรางตัวของเธอ
‪และถ้าครั้งแรกยังไม่ได้‪…
‪เหยี่ยวนกเขาไม่ได้แค่เร็ว…
‪แต่ยังอดทนอีกด้วย
‪พบได้ในป่าของซีกโลกเหนือ
‪ความสำเร็จของเหยี่ยวนกเขา ‪มาจากความว่องไวที่น่าทึ่ง
‪แต่ถ้าจะพูดถึงความเร็วล้วนๆ…
‪ก็ไม่มีใครสู้
‪นกผู้ล่าชนิดนี้ได้
‪สัตว์ที่เร็วที่สุดในโลก
‪เหยี่ยวเพเรกริน
‪ความเร็วสูงสุดอยู่ที่กว่า 240 ไมล์ต่อชั่วโมง
‪เวลาที่ดิ่งตัว
‪เหยี่ยวเพเรกรินประสบความสำเร็จมาก
‪มันถูกพบได้ทั่วโลก
‪(หุบเขาไวย์ ‪สหราชอาณาจักร)
‪หน้าผาเป็นจุดพักอาศัยจุดโปรดของพวกมัน
‪เพราะเป็นจุดที่ได้เปรียบ ‪สำหรับการกวาดสายตาหาอาหาร
‪แถมยังได้กระแสลมหนุน
‪ที่เหยี่ยวเพเรกรินใช้ในการเพิ่มระดับความสูง
‪ก่อนที่จะพุ่งโจมตีจากด้านบน
‪ความสำเร็จของนกล่าเหยื่อส่วนใหญ่
‪ขึ้นอยู่กับความเชี่ยวชาญในการบิน
‪(เขตไฮเวลด์ ‪แอฟริกาใต้)
‪แต่มันจะต้องมีสักคนเสมอที่ไม่เหมือนชาวบ้าน
‪ขอเชิญพบกับนกเลขานุการ
‪ไม่ใช่นกล่าเหยื่อบ้านๆ ทั่วไป
‪เธอเป็นนกผู้ล่า
‪ที่ยืนอยู่บนไม้ต่อขา
‪ความสูงของเธอพอๆ กับเด็กเจ็ดขวบ
‪และถึงแม้เธอจะบินได้
‪เธอก็ชอบเดินมากกว่า
‪มากถึงวันละ 18 ไมล์
‪ขายาวๆ คู่นั้นไม่ได้มีไว้แค่เดิน
‪แต่ยังช่วยให้มองเห็นทะลุหญ้าสูงๆ
‪ถึงจะดูไม่ค่อยทะมัดทะแมงเท่าไหร่…
‪แต่อย่าตายใจไปเชียว
‪เตะเมื่อไหร่ตายเมื่อนั้น…
‪ด้วยแรงปะทะถึง 44 ปอนด์
‪เร็วกว่าการกระพริบตา
‪และเธอก็ต้องเร่งมือแล้ว
‪นกผู้ล่าดึกดำบรรพ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ตัวนี้
‪ยังเป็นแม่ด้วย
‪ลูกนกสองตัว เกือบจะโตเต็มที่แล้ว
‪หิวตลอดเวลา
‪การทำหน้าที่พ่อแม่นั้นยิ่งยากขึ้นไปอีก
‪ที่รังของนกอินทรีหัวขาว
‪ทันทีที่หิมะละลาย
‪ช่วงเวลามหัศจรรย์ก็มาถึง
‪ลูกนกสองตัวเพิ่งจะฟักออกมา
‪ไม่ว่าอากาศจะเป็นยังไง…
‪ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน…
‪แม่จะคอยปกป้องพวกมันอย่างสุดความสามารถ
‪แต่ด้วยกรงเล็บเหล่านี้
‪เธอต้องเดินอย่างระมัดระวัง
‪ผู้ใหญ่สองตัวผลัดกันกกไข่
‪และหาอาหาร
‪การเลี้ยงลูกแบบแท็กทีมนั้นช่วยให้เด็กๆ
‪เริ่มต้นชีวิตได้ดีที่สุด
‪สี่วันต่อมา
‪ไข่ใบสุดท้ายก็ฟัก
‪พี่คนโตน้ำหนักขึ้นเป็นสองเท่าแล้ว
‪ยกเว้นว่าพ่อแม่จะสามารถหาอาหารได้ล้นเหลือ
‪น้องคนเล็กก็อาจจะรอดได้อยู่ไม่นาน
‪นกล่าเหยื่อนั้นอ่อนแอที่สุดเวลาอยู่ในรัง
‪(ทะเลทรายคาลาฮารี ‪แอฟริกาใต้)
‪อีกไม่นานลูกนกก็จะต้องตาย ‪ในทะเลทรายร้อนระอุแห่งนี้…
‪ยกเว้นว่าจะหาที่หลบแดดได้ทัน
‪เหล่านกกระจาบผู้รักการเข้าสังคม
‪สร้างรังชุมชนขนาดใหญ่
‪อุณหภูมิข้างในนั้น ‪เย็นกว่าข้างนอกถึงเก้าองศา
‪และนกกระจาบก็ไม่ใช่พวกเดียวที่ได้ประโยชน์
‪รังของพวกมันได้ดึงดูดเหยี่ยวแคระคู่นึง
‪ในบรรดาเหล่านกผู้ล่าที่เล็กที่สุดในโลก
‪ผู้บุกรุกที่ไม่น่าจะเป็นไปได้พวกนี้
‪กลับเอาเปรียบหยาดเหงื่อแรงงาน ‪ของพวกนกกระจาบ
‪แถมบางที
‪ก็กินพวกมันอีกต่างหาก
‪แต่ถ้าจะพูดถึงเพื่อนบ้านจากนรกแล้ว
‪นกกระจาบมีปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น
‪รังแห่งชีวิตนี้
‪ดึงดูดนักล่าทุกประเภท
‪พวกนกกระจาบดูเหมือนป้องกันตัวเองไม่ได้
‪แต่พวกมันมีกองกำลังรักษาความปลอดภัย
‪พร้อมขับไล่การโจมตีใดๆ ก็ตาม
‪ถึงตัวจะเท่ากำปั้น
‪แต่พวกเหยี่ยวนั้นแรงเยอะ
‪และถือว่าโชคดี
‪ที่นักสู้เล็กพริกขี้หนูเหล่านี้ ‪ยังพอยับยั้งชั่งใจได้
‪พวกมันกินนกกระจาบแค่ไม่กี่ตัวต่อฤดู
‪ส่วนใหญ่แล้ว
‪มีเหยื่ออื่นๆ ให้เลือกเยอะแยะเต็มไปหมด
‪แต่สำหรับพวกนกกระจาบ ‪หากต้องรบ ก็ขอรบกับศัตรูที่คุ้นเคย
‪และสำหรับเจ้าพวกเหยี่ยวน้อย
‪นี่เป็นการแก้ปัญหา
‪ในการหาอาหารและที่พัก ‪ในทะเลทรายอันแห้งแล้ง
‪ในขั้นตอนเดียว
‪(ป่าดิบชื้นแอมะซอน ‪เฟรนช์เกียนา)
‪ในมุมเล็กๆ ที่ห่างไกลในทวีปอเมริกาใต้
‪นั้นเต็มไปด้วยชีวิตมากมาย
‪และทุกสรรพสิ่งต่างก็ต้องการถิ่นของตัวเอง
‪ที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร
‪คือนกอินทรีฮาร์ปีขนาด 15 ปอนด์
‪แต่มีนกล่าเหยื่ออีกชนิดหนึ่งที่นี่
‪ที่ใช้วิธีที่ต่างออกไป
‪คาราคาร่าคอแดง
‪เมื่อคาราคาร่าสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม
‪พวกมันจะประกาศให้ทุกตัวรู้
‪พอที่จะทำให้นักล่าอันดับหนึ่งเป๋ไปได้เหมือนกัน
‪คาราคาร่าถือว่าเป็นนกผู้ล่าที่รักการเข้าสังคม ‪และฉลาดที่สุดในโลก
‪สองข้อดีนี้ทำให้พวกมันสามารถจัดการเหยื่อ
‪ที่แม้แต่นกอินทรีฮาร์ปียังไม่กล้าแตะได้
‪ตัวต่อ
‪ปกติแล้วไม่ยุ่งจะดีที่สุด
‪แต่ด้วยการทำงานเป็นทีม
‪พวกคาราคาร่ากำลังคิดแผน
‪อย่างแรกคือการเข้าหาโดยตรง
‪แต่ทันทีที่รังถูกรบกวน
‪เจ้านักต่อยพวกนั้นก็จะออกมากันเต็มไปหมด
‪ต่อไปเป็นการทุบแล้วคว้า
‪ถ้าไม่เจ๋งพอทำไม่ได้
‪แต่ด้วยความกล้าหาญเพียงเล็กน้อย
‪งานก็สำเร็จ
‪ถ้าคาราคาร่าคอแดงซักตัวนึงทนเจ็บได้
‪ในที่สุดพวกต่อก็จะทิ้งรังไป
‪สิ่งก่อสร้างที่เหมือนกระดาษเหล่านี้
‪มีคุณค่าทางอาหารพอๆ กับกระดาษแข็ง…
‪แต่ลึกเข้าไปในรัง
‪คืออาหารตัวอ้วนๆ ฉ่ำๆ
‪ความกล้าหาญของคาราคาร่าหนึ่งตัว ‪ทำประโยชน์ให้กับทั้งทีม
‪เพราะเธอกินอิ่มปุ๊บ พวกที่เหลือก็แบ่งกันกิน
‪เสิร์ฟทันเวลาพอดี
‪ชีวิตในป่าฝนนั้นยาก
‪แต่ที่คาราคาร่าขึ้นมายืนแถวหน้าได้
‪ก็เพราะความที่พวกมันไม่ย่อท้อ ‪และทำงานกันเป็นทีม
‪นกล่าเหยื่อส่วนใหญ่ไม่ค่อยสามัคคีกันเท่าไหร่
‪การแข่งขันนั้นดุเดือดแม้แต่ในรังเดียวกันเอง
‪ลูกนกอินทรีหัวขาวที่เกิดใหม่ ‪จะโตขึ้น 20% ในแต่ละวัน
‪แต่น้องสุดท้องกำลังดิ้นรนเพื่อจะตามให้ทัน
‪พอถึงเวลาให้อาหารทีไร
‪เขาจะรั้งท้ายอยู่ตลอด
‪อีกสองเดือนกว่า ๆ
‪ลูกนกเหล่านี้จะต้องตัวใหญ่ขึ้น 10 เท่า
‪และพร้อมบิน
‪แต่ถ้ามีอาหารไม่พอ
‪ลูกนกที่แก่กว่าจะหันมาทำร้ายน้องที่ตัวเล็กกว่า
‪น้อยครั้งที่นกทั้งสามตัวจะรอดหมด
‪พ่อแม่กำลังพยายามอย่างหนัก
‪เพื่อให้เด็กๆ ทุกคนมีชีวิตอยู่
‪(ดราเคนส์เบิร์ก ‪แอฟริกาใต้)
‪การหาอาหารให้เพียงพอเป็นปัญหาเรื้อรัง
‪ของนกล่าเหยื่อทุกชนิด
‪ถึงแม้บางตัวจะทำให้มันดูง่าย
‪แร้งใช้ความร้อน
‪กระแสลมอุ่นที่พัดสูงขึ้น
‪เพื่อเพิ่มระดับความสูง
‪เมื่ออยู่ในระดับที่สูงพอ ‪บางตัวก็ทะยานไปได้ไกลกว่า 100 ไมล์
‪โดยไม่ต้องกระพือปีกแม้แต่ครั้งเดียว
‪ระหว่างทาง
‪พวกมันจะใช้สายตาระดับกล้องส่องทางไกล ‪ในการสแกนหาอาหาร
‪แร้งเป็นสัตว์ที่กินซากสัตว์เป็นอาหาร
‪การหากินกับซาก ‪ทำให้พวกมันเสียภาพลักษณ์ก็จริง
‪แต่พวกมันเป็นนกล่าเหยื่อเพียงชนิดเดียว
‪ที่ไม่เคยฆ่าใคร
‪และพวกมันก็ทำหน้าที่สำคัญ ‪ในฐานะทีมทำความสะอาดของธรรมชาติ
‪มันอาจจะดูวุ่นวาย
‪แต่ก็เป็นไปตามลำดับผู้ใหญ่ผู้น้อย
‪นกแร้งถึงเก้าชนิด
‪อาศัยอยู่ในแอฟริกาตอนใต้
‪และแต่ละชนิดก็มีบทบาทของตัวเอง
‪เริ่มที่รุ่นมิดเดิลเวท
‪แร้งหลังขาว
‪พวกมันจำนวนมากจะมากัดกินซาก
‪เครื่องในและเนื้อพร้อมๆ กัน
‪ถัดไปคือรุ่นเฮฟวี่เวท
‪ที่น้ำหนักเกิน 15 ปอนด์
‪แร้งแลปเพ็ตเฟซ ‪เป็นหนึ่งในแร้งที่ใหญ่ที่สุดในแอฟริกา
‪พวกมันเข้ามาเมื่อไหร่
‪ทุกคนก็ต้องหลบให้
‪จะงอยปากอันทรงพลังของพวกมัน ‪สามารถฉีกเส้นเอ็นและหนัง
‪ไปยังส่วนที่ยังไม่ถูกกินได้
‪สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด
‪รุ่นไลท์เวท
‪แร้งฮู๊ดจะหลบอยู่ข้างเวที
‪คอยขโมยเศษเนื้อเมื่อโอกาสอำนวย
‪รอคอยอย่างอดทนให้ถึงตาตัวเอง
‪พอทุกคนเสร็จแล้ว
‪จะงอยปากเล็กๆ ของพวกมัน ‪ก็จะแทะกระดูกจนเกลี้ยง
‪แร้งทำงานสกปรก ‪เพื่อรักษาโลกของเราให้สะอาด
‪กระเพาะอาหารที่มีค่าเป็นกรด ‪พอๆ กับแบตเตอรี่รถยนต์
‪ทำลายแบคทีเรียและไวรัสที่พวกมันกินเข้าไป ‪แบบไม่เหลือซาก
‪และพวกมันก็ทำลายแหล่งเพาะพันธุ์
‪ของพวกแมลงที่เป็นพาหะของโรค
‪เราจำเป็นต้องมีแร้ง
‪แต่จำนวนของพวกมันลดลงอย่างรวดเร็ว
‪ในเวลาแค่ 15 ปี
‪ร้อยละ 97 ของแร้งในอินเดียต้องตาย
‪เพราะโดนพิษจากการกินซากวัว
‪ที่ได้รับการรักษาด้วยยาแก้อักเสบไดโคลฟีแนค
‪เมื่อสุนัขเร่ร่อนเข้ามาแทนที่พวกมัน ‪ด้วยการหากินเศษอาหาร
‪ก็ก่อให้เกิดการระบาดของโรคพิษสุนัขบ้า
‪วัณโรคและโรคแอนแทรกซ์
‪นกผู้ล่าอื่นๆ ก็เจอชะตากรรมแบบเดียวกัน
‪ในช่วงปี 1950
‪ดีดีทีเป็นยาฆ่าแมลงที่ใช้กันอย่างอิสระ
‪แต่มันส่งผลกระทบอันร้ายแรง ‪ต่อไข่ของนกอินทรีหัวขาว
‪และเกือบจะทำให้สายพันธุ์อันเป็นสัญลักษณ์นี้ ‪สูญพันธุ์ไปจากโลก
‪ทันทีที่ผู้คนตระหนักถึงผลกระทบ
‪ดีดีทีก็ถูกแบน
‪ภายใน 50 ปี
‪จำนวนประชากรอินทรีหัวขาวเพิ่มขึ้นเจ็ดเท่า
‪นกล่าเหยื่อหลายชนิดยังเดือดร้อนอยู่
‪เพราะถูกมองว่าเป็นภัยคุกคามต่อปศุสัตว์ ‪และสัตว์ป่า
‪พวกมันจึงถูกข่มเหง
‪และเมื่อที่อยู่อาศัยถูกทำลาย
‪พวกมันก็สูญเสียอาหารและบ้าน
‪แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ‪ที่ต้องล้มลุกคลุกคลานในโลกสมัยใหม่
‪(ลอนดอน ‪สหราชอาณาจักร)
‪ที่นี่อาจดูไม่เหมือนที่ที่นกผู้ล่าจะอยู่ได้
‪แต่สำหรับพวกที่ปรับตัวเก่ง
‪มันคือโลกแห่งโอกาส
‪ในใจกลางเมือง
‪ปล่องไฟที่เป็นสัญลักษณ์ ‪ของสถานีพลังงานแบทเทอร์ซี
‪สูงกว่า 300 ฟุต
‪คือบ้านของเหยี่ยวเพเรกรินคู่นึง
‪พวกมันใช้กำแพงคอนกรีตเหมือนเป็นหน้าผา
‪ชีวิตในเมืองก็มีข้อดี
‪ที่นี่เต็มไปด้วยแสงสว่าง
‪เหยี่ยวเพเรกรินจึงออกล่าตอนกลางคืนได้
‪ทั้งคู่แยกกันเพื่อให้ครอบคลุมพื้นที่มากขึ้น
‪เหยี่ยวตัวเมียเป็นนักล่าแห่งรัตติกาล
‪ที่ตัวใหญ่กว่าและมีประสบการณ์มากกว่า
‪สายตาของเธอคมชัดกว่าของพวกเรา ‪กว่าสองเท่า
‪ทั้งนี้ก็เพราะดวงตากลมโต
‪ที่ลึกเข้าไปถึงกระโหลกของเธอ
‪การกระดกหัวหมายถึง ‪เธอกำลังตั้งค่าพิกัดเป้าหมายของเธอ
‪แต่การไล่ตามนกพิราบในเมือง
‪มีความเสี่ยง
‪ตึกรามบ้านช่องทำให้อันตรายที่จะบินต่ำ
‪เหยี่ยวเพเรกรินป่าคอนกรีตเลยต้องจำใจ ‪ใช้วิธีล่าที่ยากขึ้น
‪การไล่ล่าแบบสูสี…
‪ที่ผู้ล่าและผู้ถูกล่ามีฝีมือใกล้เคียงกัน
‪แต่ถึงจะบินต่ำไม่ได้
‪แม้แต่ตอนกลางคืน…
‪ก็แทบจะไม่มีใครเอาชนะเจ้าแห่งธรรมชาติได้
‪เหยี่ยวเพเรกรินได้กระจายถิ่นฐาน ‪ไปยังเมืองต่างๆ ทั่วโลก
‪ตั้งแต่นิวยอร์กไปจนถึงซิดนีย์
‪และในทุกฤดูผสมพันธุ์ ‪จำนวนประชากรของพวกมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‪ที่รังนกอินทรีหัวขาว
‪ลูกนกมาไกลมากแล้ว
‪ทั้งสามตัวเลย
‪ทุกตัวเติบโตอย่างแข็งแกร่ง
‪และขนที่ต้องใช้ในการบินก็กำลังขึ้นแล้ว
‪ความอยู่รอดของลูกๆ ‪เป็นเหมือนข้อพิสูจน์สำหรับพ่อแม่
‪พวกเขาทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ‪มาหกเดือน
‪แต่ตอนนี้เขาและเธอเริ่มหาอาหารมาน้อยลง
‪เป็นการบอกใบ้ให้กับลูกนกอินทรี
‪ถึงเวลาออกจากรังแล้ว
‪ศิลปะของการบินต้องใช้การฝึกฝน
‪และสภาพแวดล้อมก็ต้องเป็นใจด้วย
‪เมื่ออากาศปลอดโปร่ง ‪พวกลูกนกก็มุ่งมั่นกว่าที่เคย
‪แต่โลกภายนอกยังใหม่และวุ่นวายสับสน
‪นกชนิดอื่นๆ จะทำตัวดุร้ายเวลาเจอกับนักล่า
‪มันน่ากลัวนะที่ต้องไปไกลจากครอบครัว
‪และมันก็ต้องใช้เวลา
‪กว่าจะยืนบนลำแข้งตัวเองได้
‪นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น
‪ของเส้นทางอันยาวไกลไปสู่วัยผู้ใหญ่
‪โชคดี
‪พี่พ่อกับแม่จะคอยดูแลพวกเขาอยู่อีกสักพัก
‪นกล่าเหยื่อไม่ใช่นักฆ่าโดยกำเนิด
‪พวกมันต้องการเวลาเพื่อพัฒนาทักษะ
‪เป็นเวลาสามเดือนแล้วที่ลูกนกเลขานุการ
‪ได้รับทุกอย่างจากพ่อแม่
‪ตอนนี้พวกมันต้องเริ่มดูแลตัวเองแล้ว
‪ลูกนกตัวนึงจะเป็นผู้นำในการจู่โจม
‪เมื่อพี่น้องตามมาสมทบ
‪การล่าก็เริ่มขึ้น
‪การหาเหยื่อต้องใช้สายตาอันแหลมคม
‪และการเดินเยอะๆ
‪จะจับได้สักตัวไม่ใช่ง่ายๆ
‪ในที่สุดก็สำเร็จ
‪แต่กิ้งก่าตัวเล็กๆ ตัวเดียวจะไปพอกินอะไร
‪โชคดีที่แม่ยังคอยคุมอยู่
‪เธอจะยังหาอาหารให้พวกลูกนก ‪ไปอีกสองเดือน…
‪ในขณะที่พวกเด็กๆ จอมงุ่มง่าม
‪กำลังเรียนรู้ที่จะเป็นนักฆ่าตัวฉกาจ
‪เหมือนที่แม่เป็น
‪มีนกชนิดอื่นๆ ไม่กี่ชนิด ‪ที่เป็นพ่อแม่ที่อุทิศตนเช่นนี้
‪นกผู้ล่าใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิต ‪ในการเลี้ยงลูก
‪ให้ทั้งความคุ้มครอง
‪ทั้งอาหารที่หามาได้อย่างยากเย็น
‪เพื่อให้แน่ใจว่าสักวัน
‪ลูกๆ ของพวกมันจะสามารถ
‪มีชีวิตรอดได้ด้วยตัวเอง
‪(แม่น้ำมิสซิสซิปปีตอนบน ‪สหรัฐอเมริกา)
‪ปลายฤดูใบไม้ร่วง
‪อินทรีหัวขาวนับร้อย ‪เดินทางไกลมาจากที่ต่างๆ‪…
‪เพื่อล่านกน้ำที่กำลังอพยพ
‪ลูกอินทรีหนุ่มจะต้องสร้างความแข็งแกร่งขึ้น
‪พวกมันจะไม่มีพ่อแม่คอยป้อนอีกแล้ว‪…
‪พวกมันจึงต้องดูและเรียนรู้
‪ขณะกำลังถลาไปตามลม
‪นกผู้ใหญ่จะเลือกจังหวะที่จะโจมตี
‪นกคู้ตว่องไวมากในการหลบ‪…
‪แต่พวกมันอยู่ใต้น้ำได้ไม่นาน
‪กว่าจะจับเหยื่อได้ก็ยากแล้ว
‪การจะรักษามันไว้ได้นั้นยิ่งยากขึ้นไปอีก
‪ยอมแพ้ดีกว่าที่จะต้องไปเสี่ยงสู้กัน
‪ได้เวลานำสิ่งที่เขาเห็นมาปฏิบัติจริงแล้ว
‪เคล็ดลับคือจับตัวที่ไม่ระวัง
‪พูดง่ายแต่ทำยาก
‪ทุกครั้งที่ตะปบพลาด…
‪ทุกตัวที่หนีไปได้…
‪เขาเริ่มปรับจังหวะ
‪และมุมในการโจมตี
‪ได้ซะที
‪แต่เขาจดจ่ออยู่กับการบินหนี
‪จนลูกบอลหลุดมือ
‪และตอนนี้
‪เขาก็มีคู่แข่งแล้ว
‪เจ้านกหนุ่มตั้งใจที่จะเอารางวัลคืนมาให้ได้
‪แต่วันนี้ไม่ใช่วันของเขา
‪และเวลาก็เหลือน้อยเต็มที
‪เมื่ออุณหภูมิลดลง
‪นกอินทรีจะต้องการพลังงานมากขึ้น ‪เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น
‪แต่ก็ยังหาเหยื่อไม่ได้สักที
‪นกอินทรีวัยรุ่นจำนวนไม่ถึงครึ่ง ‪ที่จะมีชีวิตรอดพ้นฤดูหนาวแรก
‪ไม่ทำตอนนี้ก็หมดโอกาสแล้ว
‪และครั้งนี้…
‪เขาไม่ยอมปล่อย
‪แค่ไม่กี่เดือนที่แล้ว
‪นกอินทรีย์รุ่นใหม่เหล่านี้ลืมตาดูโลก ‪ในฐานะลูกนกที่ช่วยตัวเองไม่ได้
‪ต้องขอบคุณสัญชาตญาณนักฆ่า ‪และความทุ่มเทอันน่าทึ่งของพ่อแม่ของพวกมัน
‪พวกมันจึงได้กลายมาเป็นนกล่าเหยื่อแบบเต็มตัว
‪พวกมันจะยังไม่มีขนสีขาวบนหัว ‪จนกว่าจะอายุห้าขวบ
‪และเมื่อนั้นพวกมันก็จะพร้อม ‪ที่จะมีครอบครัวของตัวเอง‪…
‪และส่งต่อทักษะต่างๆ ของพวกมัน‪…
‪ให้กับนกรุ่นต่อไป
‪คำบรรยายโดย จิตรวดี ตรีมาศ