‪(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪ตระกูลสัตว์ของเราเอง
‪ฉลาด
‪อ่อนไหว
‪ยิ่งเรารู้จักลูกพี่ลูกน้องของเรามากขึ้นเท่าไหร่
‪เราก็ยิ่งได้รู้
‪ถึงความมหัศจรรย์ของพวกเขามากขึ้นเท่านั้น
‪ลิงไม่มีหางไม่ได้แค่เชี่ยวชาญ ‪ในเกมของการเอาตัวรอดเท่านั้น
‪แต่ถึงขั้นให้นิยามการเล่นขึ้นมาใหม่เลยทีเดียว
‪ผืนป่า
‪บ้านเกิดของเผ่าพันธุ์ลิงไม่มีหาง…
‪และถิ่นฐานของลิงไม่มีหางป่าทั้งหมด
‪ที่ยังมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้
‪(คิบาเล ‪ยูกันดา)
‪และที่ซึ่งทารกน้อยตัวนี้
‪อายุยังไม่ถึงสองขวบด้วยซ้ำ
‪กำลังเรียนรู้วิธีการเอาตัวรอด
‪เขาเป็นชิมแปนซี
‪สัตว์ที่เป็นญาติใกล้ชิดสนิทที่สุดของเรา
‪สิ่งที่เขาจะได้ค้นพบในไม่กี่เดือนข้างหน้า
‪จะเป็นตัวกำหนดชีวิตเขาทั้งชีวิต
‪อาศัยอยู่ในชุมชน ‪ที่มีชิมแปนซีมากกว่า 150 ตัว
‪เขาแทบจะไม่ต้องกลัวสัตว์ชนิดอื่นเลย
‪ความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา ‪กลับมาจากพวกเดียวกัน
‪ไม่ต่างจากเรา
‪ชิมแปนซีมีบุคลิกที่แตกต่างกันไป
‪เขาจำเป็นต้องรู้ว่าจะไว้ใจใครได้บ้าง
‪เพื่อนๆ ของแม่ทั้งใจดี ‪ทั้งคอยช่วยเหลืออยู่ตลอด
‪และเด็กๆ รุ่นพี่บางคน ‪ก็ทำให้เขาสนุกมากเวลาเล่นด้วยกัน
‪พวกผู้ใหญ่ตัวผู้ต่างหาก ‪ที่เขาจะต้องระวังให้มากที่สุด
‪ตัวผู้รุ่นพี่สองตัวนี้ตัวติดกันอยู่ตลอด
‪และก็ดีกับเขาเสมอ
‪แต่เจ้านี่สิ
‪อันธพาลชัดๆ
‪เขาพยายามจะตั้งตัวเป็นใหญ่…
‪โดยการข่มขู่คุกคามคนอื่น
‪สำหรับชิมแปนซีแล้ว
‪ความรุนแรงคือส่วนหนึ่งของชีวิต
‪แต่การต่อสู้ทางอำนาจพวกนี้ มันมีอะไรๆ
‪ที่มากกว่าแค่ความป่าเถื่อน
‪และเจ้าทารกน้อย
‪ก็กำลังจะได้เห็นสิ่งที่น่าทึ่ง
‪รุ่นพี่ทั้งสอง
‪ตัวเล็กกว่าเจ้าจอมอันธพาลกันทั้งคู่
‪ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
‪พวกเขาก็ไม่ยอมก้มหัวให้มัน
‪แต่เจ้าจอมอันธพาลแรงเยอะมาก ‪พี่คนแรกก็เลยต้องถอย
‪แต่พี่อีกคนพุ่งเข้ามาแบบโมโหสุดๆ
‪ทีนี้พี่คนแรกก็เลยกลับมาใหม่
‪จอมอันธพาลสู้พี่ๆ ทั้งคู่ไม่ไหว
‪ก็เลยเผ่นหางจุกตูดไป
‪พี่คนนึงบาดเจ็บ
‪แต่เขาจะไม่ทรมานอยู่คนเดียว
‪ในสังคมสัตว์แห่งนี้‪…
‪เราไม่จำเป็นที่จะต้องตัวใหญ่ที่สุด ‪หรือก้าวร้าวที่สุด
‪สิ่งที่เราจำเป็นต้องมี
‪ก็คือเพื่อน
‪ยิ่งมีเพื่อนเยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น
‪แต่จะหาเพื่อนด้วยวิธีไหน
‪อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับบุคลิกของแต่ละบุคคล
‪ก่อนอื่น เจ้าทารกน้อยต้องหาทาง
‪ที่จะได้เป็นสมาชิกของครอบครัวลิงไม่มีหาง
‪ที่ประสบความสำเร็จให้ได้
‪ครอบครัวที่มีสมาชิก ‪เป็นสัตว์ที่มีสติปัญญาซับซ้อนมากที่สุด
‪ในโลก
‪อันดับแรกก็คือพวกลิงใหญ่
‪ชิมแปนซี
‪โบโนโบ
‪อุรังอุตันทั้งสามสายพันธุ์…
‪กอริลลาทั้งสองชนิด
‪และหนึ่งสายพันธุ์มนุษย์
‪พวกเราทั้งหมด ‪มีบุคลิกเฉพาะบางอย่างที่เหมือนกัน
‪นั่นก็คือข้อต่อหัวไหล่สุดพิเศษ
‪เราสามารถใช้แขนโหนตัว
‪และขึ้นไปเก็บผลไม้ที่ปลายกิ่งได้
‪แถมยังเหวี่ยงตัวได้ด้วย
‪ไม่ว่าลิงในแอฟริกาหรือเอเชียก็ทำแบบนี้ไม่ได้
‪หางไม่ได้ช่วยในการทรงตัวเวลาเหวี่ยง
‪ลิงใหญ่พวกนี้ก็เลยไม่ต้องมี
‪แต่เจ้าแห่งการเหวี่ยงที่แท้จริง
‪คือชะนี
‪หรือเป็นที่รู้จักว่า "ลิงไม่มีหางขนาดเล็ก"
‪ซึ่งมีกันอย่างน้อยถึง 18 สายพันธุ์
‪อาศัยอยู่ในป่าของเอเชีย
‪พวกมันมีขนาดตัวพอๆ กับพวกลิงมีหาง
‪และว่องไวมาก
‪สมองและร่างกายของลิงไม่มีหาง ‪มีขนาดใหญ่กว่าของลิงมีหางส่วนมาก
‪และขนาดตัวของลิงใหญ่
‪ก็ยิ่งมหึมาขึ้นไปอีก
‪ซึ่งก็เป็นปัญหาเหมือนกัน
‪(เซปิล็อก ‪มาเลเซีย)
‪อุรังอุตัง
‪เป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่บนต้นไม้ ‪ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด
‪ตัวผู้ที่โตเต็มที่แล้วจะหนักประมาณ 77 กิโลกรัม
‪พอๆ กับมนุษย์ผู้ใหญ่เลย
‪ลองนึกภาพพ่อเราทำอะไรแบบนี้สิ
‪เจ้าอุรังอุตังไว้เยาว์ตัวนี้
‪ยังคงต้องฝึกฝนเทคนิคการปีนป่ายอยู่
‪การวิวัฒนาการของอุรังอุตังเกิดขึ้นพร้อมๆ กับ ‪การวิวัฒนาการของพวกเสือ
‪พวกมันจึงได้พัฒนาวิธีอันเป็นเอกลักษณ์
‪ในการหลีกเลี่ยงพื้นดิน
‪การกระโดดค้ำถ่อนั้นง่ายมาก
‪แถมยังเป็นการใช้น้ำหนักตัวให้เป็นประโยชน์
‪แต่เวลาต้องปีนต้นไม้ใหญ่ยักษ์พวกนี้
‪ต้องใช้ความพยายามอย่างสูง
‪แถมยังเสี่ยงกว่า
‪ต้นไม้พวกนี้สูงกว่า
‪ตึก 20 ชั้น
‪และบ่อยครั้งที่ผลไม้ดีๆ
‪ก็อยู่ซะสูงบนยอดโน่น
‪แม้แต่อุรังอุตังก็ยังรู้พลาด
‪หลายๆ ตัวก็เคยแขนขาหักกันมาก่อน
‪มรดกตกทอดจากการตกต้นไม้
‪แต่อุรังอุตัง
‪เป็นนักเรียนหัวดี
‪พวกมันจำได้แม่น
‪ว่าจะหาของกินดีๆ ได้ที่ไหน…
‪ในสมองของพวกมันมีแผนที่แบบสามมิติ
‪ของเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด
‪(คิบาเล ‪ยูกันดา)
‪พลังสมองคือตัวพลิกเกม
‪และเมื่อมันถูกโฟกัสไปที่การทำงานเป็นทีม
‪ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่ธรรมดา
‪แม่กับเจ้าทารกน้อย ‪กำลังตามพวกชิมแปนซีตัวผู้กลุ่มนึง
‪ออกหาอาหาร
‪แต่นี่ไม่ใช่การเก็บผักเก็บหญ้ากินธรรมดา
‪ชิมแปนซีชอบกินเนื้อสัตว์มาก
‪มันให้สารอาหารหลายอย่าง
‪ที่หาไม่ได้จากการกินมังสวิรัติ
‪แม่กับเจ้าทารกน้อยก็หวังว่าจะได้ส่วนแบ่งบ้าง
‪จะจับลิงโคโลบัสแดงให้ได้นั้นไม่ง่ายเลย
‪แต่ด้วยการทำงานเป็นทีม
‪ชิมแปนซีก็มีโอกาสมากขึ้น
‪สองตัวนี้ทำหน้าที่บล็อก
‪พวกเขาเคลื่อนไหวเพื่อสกัดเส้นทางหลบหนี
‪อีกตัวนึงไปรอข้างหน้าเพื่อซุ่มโจมตี
‪ตอนนี้ก็ถึงเวลาของนักล่าที่จะลงมือแล้ว
‪การทำงานเป็นทีมที่ไม่ธรรมดานี้
‪ช่วยให้การโจมตีสำเร็จถึง 80%
‪สูงกว่าแมวใหญ่ทุกชนิดหลายเท่า
‪แต่ชิมแปนซีพวกนี้
‪เป็นนักล่าที่เก่งเกิน
‪พวกมันทำลายประชากรลิงมีหางท้องถิ่น ‪จนแทบไม่เหลือ
‪มนุษย์ไม่ใช่ลิงไม่มีหางชนิดเดียว
‪ที่สามารถทำอะไรเกินตัวได้
‪ทีนี้พอเนื้อสัตว์หายากขึ้น
‪มันก็ยิ่งมีค่าขึ้นไปอีก
‪ถ้าไม่มีก็ต้องอ้อนวอน
‪และต้องทำอย่างสุภาพด้วย
‪เนื้อสัตว์เป็นมากกว่าอาหาร
‪มันคือสกุลเงินทางสังคม
‪การเป็นนักล่าที่เก่งกาจ
‪ก็เป็นอีกวิธีนึงในการไต่เต้าทางสังคม
‪บ่อยครั้งที่ความสำเร็จของลิงไม่มีหางตัวผู้
‪ขึ้นอยู่กับความสามารถ ‪ในการหาเลี้ยงครอบครัวของมัน
‪(เขาใหญ่ ‪ประเทศไทย)
‪ชะนีมือขาว
‪ก็เหมือนพวกเราหลายๆ คน พวกมันอยู่กันเป็นคู่
‪ทุกๆ วัน เขาและเธอจะร้องเพลงรักจีบกัน
‪แต่ก็อย่างที่รู้
‪บางทีความสัมพันธ์ก็
‪ยุ่งยากซับซ้อน
‪เจ้าตัวเล็กขนสีเข้มวัยสี่ขวบ
‪กับพี่ชายขนสีบลอนด์ของเขา
‪เพิ่งจะเสียพ่อไป
‪เพราะหมอนี่
‪ในครอบครัวสัตว์หลายๆ ครอบครัว
‪พ่อเลี้ยงคนใหม่บ้างก็ละเลย บ้างก็รังแก
‪หรือแม้กระทั่งฆ่าลูกเลี้ยง
‪เพื่อที่จะเลี้ยงลูกของมันเองได้เต็มที่
‪แต่ตอนนี้
‪พี่น้องคู่นี้ต้องการความช่วยเหลือ
‪และพ่อเลี้ยงของพวกมันก็เป็นทางเลือกเดียวที่มี
‪ในช่วงนี้ของปี
‪มีต้นไม้ไม่มากนักที่ออกผล
‪เหลือแค่ต้นเดียว
‪ที่ชายขอบถิ่นของพวกมัน
‪ติดกับถิ่นของศัตรู
‪ครอบครัวพยายามเข้าใกล้ด้วยความระมัดระวัง
‪ตัวผู้จากฝูงที่มีถิ่นติดกัน
‪ขวางเส้นทางของพวกมัน
‪พ่อเลี้ยงพยายามทำให้ศัตรูกลัว
‪ด้วยเสียงร้อง
‪แต่เพื่อนบ้านตัวนี้ก็ไม่ยอมขยับ
‪พ่อเลี้ยงโจมตี
‪ศัตรูของเขาตื่นตระหนก
‪พ่อเลี้ยงเข้าประชิด
‪ด้วยความจำเป็น ‪เขายอมเสี่ยงเข้าโจมตีอีกครั้งหนึ่ง
‪พ่อเลี้ยงก็หาอาหารมื้อสำคัญ
‪มาให้ครอบครัวใหม่ของเขาได้
‪บางทีเขาอาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้
‪บ่อยครั้งที่เราต้องประหลาดใจเมื่อได้เห็น ‪ว่าจริงๆ แล้วชะนีก็ใจดีกับลูกเลี้ยง
‪ใครจะไปรู้
‪วันหนึ่งเขาอาจจะต้องขอความช่วยเหลือ ‪จากลูกเลี้ยงก็ได้
‪ถ้าจะหวังผลระยะยาวมันก็ต้องลงทุน
‪ลิงไม่มีหางส่วนใหญ่มีชีวิตอยู่ ‪จนอายุเข้าเลขสี่
‪และบางครั้งชีวิตครอบครัว ‪ก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
‪โดยเฉพาะกับลิงไม่มีหางขนาดใหญ่ที่สุด
‪(บวินดิ ‪ยูกันดา)
‪กอริลลาภูเขา
‪เขาเป็นหลังเงิน
‪และเป็นหัวหน้าครอบครัว
‪ช่างเป็นครอบครัวที่ไม่ธรรมดา
‪เมียสี่…
‪ลูกวัยรุ่นอีกสาม …
‪ลูกน้อยอีกสอง…
‪และคุณตาขี้หงุดหงิดอีกหนึ่ง
‪คุณพ่อล่ำบึกหนักถึง 200 กิโล
‪แถมมีเขี้ยวคู่ยักษ์เป็นอาวุธ
‪แต่ถึงจะเป็นยักษ์ เขาก็เป็นยักษ์ที่อ่อนโยน
‪กินมังสวิรัติเกือบจะ 100 เปอร์เซ็นต์
‪มันเป็นตัวเลือกที่หาได้ง่ายในป่านี้
‪หิวขึ้นมาเมื่อไหร่
‪อาหารก็อยู่แค่มือเอื้อม
‪ไม่ต่างจากใช้ชีวิตอยู่ในชามสลัด
‪แต่ถ้าคุณกินผักเยอะขนาดนี้
‪กว่าจะย่อยหมดก็ใช้เวลานานอยู่
‪กอริลลาภูเขาใช้เวลาหนึ่งในสามของวัน ‪เป็นอย่างน้อยในการพักผ่อน
‪หรือพยายามที่จะ
‪พวกแมลงวันนี่น่ารำคาญชะมัด
‪แต่ก็สู้พวกเด็กๆ ไม่ได้
‪ถึงจะมีภาพลักษณ์ที่แข็งกร้าว
‪แต่พ่อน่ะใจอ่อนจะตาย
‪แต่ก็มีบ้างบางครั้ง
‪ที่เขาต้องต่อสู้
‪เพื่อสิ่งที่เขารัก
‪ขนาดตัวจะมีผล
‪ก็ตอนนี้แหละ
‪คู่แข่ง
‪มาพร้อมกองกำลัง
‪พ่อมีอะไรต้องเสียเยอะ
‪มันอาจจะขโมยบรรดาเมียๆ ของพ่อไป
‪ลูกๆ ของเขาอาจจะโดนฆ่า
‪การต่อสู้อาจทำให้เขาตายได้
‪บางครั้งการแสดงให้เห็นถึงพละกำลัง
‪ก็เพียงพอที่จะยับยั้งศัตรูได้
‪พ่อพยายามขับไล่พวกเขา
‪แต่เจ้าคู่แข่งตัวนี้มีกำลังเสริม
‪มากันทั้งครอบครัวเลย
‪คู่แข่งพุ่งเข้าปะทะ
‪พ่อจะแสดงความอ่อนแอออกมาไม่ได้
‪คู่แข่งยอมถอย
‪ที่นี้พ่อก็กลับไป
‪หาครอบครัวที่พ่อรักได้สักที
‪การแสดงออกถึงความรักที่ดีที่สุด
‪คือการสัมผัส
‪การทำความสะอาดให้กันก็เหมือนกับกาว
‪ที่ช่วยตรึงสังคมของลิงไม่มีหางเข้าไว้ด้วยกัน
‪มันอาจถูกใช้เพื่อแลกกับมิตรภาพ
‪หรือความช่วยเหลือก็ได้
‪และถ้าตั้งใจทำให้ดีๆ ละเอียดๆ ได้…
‪มันก็จะกระตุ้นการหลั่งของฮอร์โมนที่ทำให้รู้สึกดี
‪ลิงไม่มีหางโหยหามัน
‪รวมไปถึงมิตรภาพที่ถูกสร้างขึ้น
‪มันก็เลยน่าแปลกใจนะที่ลิงไม่มีหางชนิดนึง
‪กลับใช้ชีวิตส่วนใหญ่ตามลำพัง
‪(กูนุงปาลุง ‪อินโดนีเซีย)
‪อุรังอุตังบอร์เนียวตัวหนึ่ง
‪ตัวผู้ที่โตเต็มที่แล้วเท่านั้น
‪ที่จะมีแก้มเป็นแผงแบบนี้
‪เชื่อกันว่ามันมีไว้เพื่อกำหนดทิศทาง
‪เสียงร้องระยะไกล
‪เขากำลังติดต่ออุรังอุตังตัวอื่นๆ
‪ที่อยู่กันกระจัดกระจายในป่า
‪นักวิทยาศาสตร์บางคนเชื่อว่า ‪พวกอุรังอุตังเคยอยู่ใกล้ๆ กัน
‪เหมือนพวกกอริลลา
‪โดยเจ้าตัวผู้หน้าแป้นเหล่านี้
‪จะทำหน้าที่ปกป้องตัวเมียกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนึง
‪เหมือนอย่างที่พวกหลังเงินทำ
‪แต่แล้วประมาณสี่ล้านปีก่อน
‪สภาพอากาศเปลี่ยนไป
‪ต้นไม้ไม่ได้ออกผลทุกปี
‪สัตว์หลายชนิดต้องเผชิญกับความอดอยาก
‪และเพื่อที่จะหาอาหารได้พอกิน
‪ครอบครัวอุรังอุตังก็เลยต้องแยกกัน
‪และกระจายออกไป
‪ตอนนี้พวกมันก็เลยอยู่กันตามลำพัง
‪แต่ก็ไม่ทั้งหมด
‪ทารกน้อยตัวนี้เพิ่งจะอายุได้หนึ่งเดือน
‪เธอจะอยู่กับแม่ไปอีกแปดปี ‪…
‪ถือว่าเป็นวัยเด็กที่ยาวนานที่สุด ‪ในบรรดาลิงไม่มีหาง
‪ยกเว้นเรา
‪มันต้องใช้เวลานาน
‪กว่าจะถ่ายทอดเคล็ดลับการเอาตัวรอดได้หมด
‪ดอกไม้อะไรบ้างที่กินได้
‪จะกำจัดปลวกออกจากไม้ที่ผุได้ยังไง
‪และจะหาต้นไม้ที่ออกผลได้ที่ไหนบ้าง
‪ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก
‪ไม่มีสัญญาณตอบรับเสียงร้องที่ตัวผู้ตัวนี้ส่งออกไป
‪มันอาจจะเป็นเวลาหลายวัน ‪หรือแม้กระทั่งหลายอาทิตย์
‪กว่าเขาจะได้เจออุรังอุตังตัวอื่น
‪ไม่มีใครรู้ว่าเขารู้สึกยังไง
‪แต่อาจจะมีบ้างบางครั้ง
‪ลึกลงไปในดีเอ็นเอลิงไม่มีหางของเขา
‪ที่เขาปรารถนาสัมผัสของคู่
‪แต่ก็มีบางครั้ง
‪ที่แม้แต่ลิงไม่มีหางที่ชอบเข้าสังคมที่สุด
‪ก็เลือกที่จะอยู่คนเดียว
‪(คิบาเล ‪ยูกันดา)
‪วันนี้แม่และเจ้าทารกน้อย
‪ได้พบกับความเงียบสงบ
‪ใกล้ๆ กับชายขอบถิ่นของเธอ
‪ห่างไกลจากความเครียด
‪ของสังคมลิงชิมแปนซี
‪พลลาดตระเวน
‪ตัวผู้จากฝูงที่มีถิ่นติดกัน
‪ตื่นตัว
‪ไร้เสียง
‪พวกมันกำลังทำภารกิจ
‪ในการเข้ายึดครองต้นไม้ที่ออกผลเพิ่ม
‪และเพื่อให้ภารกิจสำเร็จ พวกมันจะไม่ไว้ชีวิต
‪แม้แต่เด็กทารก
‪แม่รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
‪เงียบๆ ไว้จะดีที่สุด
‪ใกล้เข้ามาแล้ว
‪สงครามเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตชิมแปนซี
‪เช่นเดียวกับชีวิตพวกเรา
‪แต่ไม่ใช่ว่าญาติสนิทของเราทุกชนิด ‪จะรุนแรงไปซะหมด
‪เหนือแม่น้ำคองโก มีลิงไม่มีหางอีกชนิดนึง
‪ที่มีดีเอ็นเอเหมือนกับเราถึงเกือบ 99%
‪(แวมบา ‪สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก)
‪เช่นเดียวกับชิมแปนซี
‪โบโนโบอาศัยอยู่ในชุมชนใหญ่
‪โบโนโบตัวผู้ก็ใช้การแสดงออกถึงพละกำลัง
‪เพื่อข่มขวัญตัวอื่นเหมือนกันด้วย
‪หมอนี่ทำตัวกร่างไม่ไว้หน้าใคร
‪และพวกตัวเมียก็สุดจะทนแล้ว
‪ในบรรดาโบโนโบทั้งหลาย
‪เจ้าพวกนี้เป็นกลุ่มพันธมิตรที่เหนียวแน่นที่สุด
‪และนั่นก็ทำให้กลุ่มนี้มีอำนาจ
‪ต่างจากชิมแปนซีตัวเมีย
‪โบโนโบตัวเมียไม่ได้ถูกครอบงำโดยตัวผู้
‪ทารกโบโนโบตัวนี้
‪มีแม่คอยปกป้องเขาจากพวกอันธพาล
‪เขาก็เลยไม่น่าที่จะต้องเจอกับสงคราม
‪การพบปะกันของชุมชนโบโนโบหลายชุมชน
‪เป็นไปด้วยความสงบเกือบทุกครั้ง
‪ต่างจากชิมแปนซีมาก
‪และก็ไม่มีใครรู้ว่าทำไม
‪เมื่อทารกชิมแปนซีตัวนี้โตขึ้น
‪เขาจะต้องเผชิญกับหลากหลายความเสี่ยง ‪ที่โบโนโบวัยเยาว์ไม่ต้องกังวลว่าจะเจอ
‪แต่สำหรับบรรดาพวกลิงไม่มีหาง
‪เขาก็ทำได้ดีที่สุดแล้ว
‪ใครจะไปรู้
‪นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพอันสวยงาม
‪ที่จะคงต่อไปหลายสิบปีก็ได้
‪แต่อนาคตของพวกมัน
‪รวมไปถึงของทั้งครอบครัว
‪อยู่ในมือ
‪ของลิงไม่มีหางที่ทรงพลังที่สุด
‪เราฆ่าลูกพี่ลูกน้องในป่าของเรา
‪เราขังพวกเขาไว้ในกรง
‪เราทำลายบ้านของพวกเขา
‪แต่แม้จะต้องเผชิญกับความยากลำบาก
‪ลิงไม่มีหางก็ยังสามารถ
‪ทำให้เราทึ่งได้
‪(บอสซู ‪กินี)
‪ล้อมรอบไปด้วยชุมชนมนุษย์
‪ผืนป่าที่โดดเดี่ยว
‪ใหญ่แค่สนามฟุตบอล 12 สนามรวมกันได้
‪เป็นบ้านของ
‪ชิมแปนซีกลุ่มนึงที่ไม่ธรรมดา
‪เกือบทุกวัน
‪พวกมันจะเข้ามาในโลกของเรา
‪เราก็คงได้แค่จินตนาการ
‪ว่าพวกชิมแปนซีมองเรายังไง
‪พวกมันมีเหตุผลร้อยแปดที่ต้องระวังตัว
‪แต่มีรางวัลชิ้นใหญ่รออยู่
‪ผลไม้ที่ได้รับการเพาะปลูก
‪หวานเจี๊ยบ
‪ต้องอร่อยเหมือนได้ขึ้นสวรรค์แน่ๆ
‪ชิมแปนซีพวกนี้เรียนรู้ที่จะซ่อนตัว ‪เวลาอยู่ใกล้มนุษย์…
‪และใช้ประโยชน์
‪จากโลกใหม่อันท้าทายนี้ให้มากที่สุด
‪ผลปาล์มน้ำมัน
‪ส่วนที่ดีที่สุดคือเมล็ด
‪เต็มไปด้วยโปรตีนและแคลอรี่
‪ปัญหาเดียวก็คือ
‪มันมีเปลือกแข็งๆ หุ้มอยู่
‪จะแกะได้ก็ต้องใช้ความฉลาด
‪การแกะเปลือกถั่วอาจจะง่ายสำหรับเรา
‪แต่ในแง่ของพฤติกรรมสัตว์
‪มันคือการปฏิวัติโดยแท้
‪ทำให้ลิงไม่มีหางครองแชมป์อันดับหนึ่ง
‪ของบรรดาผู้ใช้เครื่องมือทั้งหมดซึ่งมีไม่มากนัก
‪ลิงไม่มีหางสร้างรัง
‪ทำร่ม
‪เครื่องมือไว้แหย่
‪แม้แต่หอก
‪กลุ่มนี้ในบอสซู
‪ก็สุดยอดมาก
‪พวกมันได้พัฒนาเครื่องมือขึ้นมากกว่าหนึ่งอย่าง
‪เพื่อหาประโยชน์จากพืชผลของเรา
‪นอกจากค้อนและทั่งแล้ว
‪พวกมันก็ยังได้คิดค้นสิ่งนี้ขึ้นอีก
‪สาก
‪ใช้ในการบดใจปาล์ม
‪เพื่อให้กินง่ายขึ้น
‪พฤติกรรมที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของชุมชนนี้
‪พวกมันยังได้เรียนรู้ที่จะทำลายกับดัก ‪ของพวกนักล่าสัตว์ป่า
‪ที่สร้างความเสียหายรุนแรง ‪ให้กับประชากรชิมแปนซี
‪แต่ถึงแม้พวกมันจะประสบความสำเร็จมากมาย
‪พวกมันก็ยังคงลดจำนวนลงเรื่อยๆ
‪ตอนนี้เหลือชิมแปนซีอยู่ในบอสซูแค่เจ็ดตัว
‪เด็กน้อย
‪ตัวเดียวที่เหลืออยู่ในกลุ่ม
‪ไฝ่หาเพื่อนเล่น
‪ปาสกาล กูมีเป็นชาวบ้านในท้องถิ่น
‪แต่เขาไม่ได้เป็นภัย
‪ในฐานะนักวิจัยภาคสนาม
‪เขารู้จักชิมแปนซีตัวนี้มาตั้งแต่เกิด
‪ถ้าจะพูดว่า
‪พวกเขาเป็นเพื่อนกันก็คงได้
‪มิตรภาพนั้นสำคัญมาก ‪ต่อความเจริญของลิงไม่มีหาง
‪ช่วยแม้กระทั่งให้เราสามารถก้าวข้าม ‪เส้นแบ่งของเผ่าพันธุ์ได้
‪แต่ตอนนี้ที่มนุษย์
‪เป็นผู้ครองโลก
‪เรากลับเหลือพื้นที่อันน้อยนิด
‪ให้เพื่อนลิงไม่มีหางของเรา
‪แถมยังลืมไปว่าเรามีหน้าที่ที่ต้องดูแล
‪เพราะยังไงซะ
‪นี่ก็ตระกูลของเราเหมือนกัน
‪คำบรรยายโดย จิตรวดี ตรีมาศ