Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA FAKTACH
FILIŻANKA KAWY I NOWE BUTY
Oto zamówione okna. Gotowe do montażu.
Podoba mi się projekt, ale potrzebuję go wcześniej.
Oczywiście.
Musimy nanieść kilka poprawek, ale będzie gotowy za kilka tygodni.
Ile razy ci mówiłem, żebyś nie pracował przy pile?
- To bardzo niebezpieczne. - Daj mi spokój!
- Dość tego. - Nie ma mowy.
Nie będziesz mi rozkazywał. Koniec rządów starszego brata.
Odbiło ci? Co ty robisz?
Spokojnie, nic mi nie jest.
To pewnie tylko zmęczenie.
Zdrowie!
Jeszcze kolejka!
Przegapiliście tegoroczny festyn. Był w zeszłym tygodniu.
W takim razie musicie przyjechać za rok.
Rozumiesz? I zabierzcie Anę.
To jeszcze kawał czasu.
Zobaczymy się wcześniej.
Wiem, że to dużo czasu,
ale w Tiranie rzucacie się w wir pracy i zapominacie o nas.
Musicie przyjechać.
Jesteście wnukami tej wioski. Wasze miejsce jest u szczytu stołu.
Na bank przyjedziemy z Aną.
Zdrowie.
Już idziesz?
Chodźmy dalej.
- Idziemy. - Zaczekaj. Mam za mało.
Idziemy, już.
Fajny dzień, co?
Jutro musimy iść do lekarza.
Dlaczego?
Dzisiaj o mały włos cię nie straciłem.
Co? Nie rozumiem.
Jakim sposobem?
Nie mogłem ci nic powiedzieć.
Wyrażaj się jaśniej. Nic nie rozumiem.
Starczy na dziś. Pogadamy jutro.
Proszę oprzeć podbródek.
Od kiedy ma pan problemy ze wzrokiem?
Kiedy wystąpiły problemy ze wzrokiem?
Zapraszam.
Od kiedy ma pan problemy ze wzrokiem?
- Od jakiegoś czasu. - Jakiego?
- Od roku. - Od roku czy dłużej?
Czemu nie przyszedł pan wcześniej? Wzrok znacznie się pogorszył.
Wcześniej mu to nie przeszkadzało.
Podejrzewam rzadką chorobę.
Nieczęsto spotyka się głuchych pacjentów,
u których występują problemy ze wzrokiem.
Trzeba przeprowadzić dokładne badania.
Sprawa jest pilna.
Musimy wykonać USG oka, elektroretinogram.
Zróbmy to dzisiaj.
Proszę bliżej.
Potrzebuję konsultacji.
Najpierw pomówię z pacjentem, potem wrócę do pana.
Dziękuję.
Proszę usiąść.
Miałem wczoraj potworny sen,
że straciłem Gezima na zawsze.
Nie przejmuj się, wszystko gra.
Nie wiem. Czekam.
Ale nie mogę stracić warsztatu.
Ciężko na niego pracowaliśmy.
Jesteśmy tu jak rodzina.
Muszę być gotowy na wszystko.
Jestem tu.
Nie martw się.
Gezim i tak przyjdzie do pracy.
Wiem, ale wszystko będzie dobrze. Jestem przekonana.
Jesteś zmęczony. Spędzasz wiele godzin przed komputerem.
Zrób przerwę i wszystko wróci do normy.
Jak wracamy do domu?
Ana nas odwiezie.
Bez oszustw, panowie. Znamy wasze numery.
Ale Besim rozumie wasz język. Co on mówi?
Gadają, jak wrócą do domu.
- Przegrałeś. Stawiasz piwo. - Piwo.
Piwo, piwo!
Zagrajmy kolejną rundkę, póki na niego czekamy.
To Any wina, że Gezim przegrywa.
Co?
Jak w pracy?
W porządku. Ale jeszcze wysyłam maile.
- Dzwoniłaś do lekarza? - Tak, ale nie odebrał.
Kocham tę piosenkę. Dziękuję.
Zamknij oczy.
Nie patrz.
Co ty wyprawiasz? Czemu chodzisz z zamkniętymi oczami?
Odbiło ci?
Ty masz Anę.
A ty mnie.
Chodźmy się napić.
GEZIM, SĄ WYNIKI.
PRZYJDŹ JUTRO Z AGIMEM. MUSIMY PILNIE POROZMAWIAĆ.
- Czemu na raz? - Dobra raki.
O co chodzi?
Sam sobie poradzę. Nie potrzebuję cię.
Gezim,
czemu Ana z Agimem nie przyszli?
Zgaduję, że będziesz czytał z ruchu warg.
Będę mówił wolno.
Przyszły wreszcie wyniki badań.
Mam je tutaj.
Wyniki Agima nie wypadły dobrze.
Nie ma nadziei.
Ma nieodwracalnie uszkodzoną siatkówkę.
Agim będzie stopniowo
i bezpowrotnie
tracił wzrok.
Mam też złe wieści dla ciebie.
To rzadka choroba.
Po teście genetycznym, który przeprowadziliśmy...
Jesteście bliźniakami jednojajowymi. Nie wiem, czy mnie rozumiesz.
Ty też niedługo stracisz wzrok.
Prawdopodobnie później niż Agim.
Od teraz musicie być bardzo ostrożni.
Musicie często przychodzić na kontrole.
Okulary nie pomogą.
Leczenie może spowolnić objawy,
ale ich nie zatrzyma.
Macie rodzinę, poza Aną?
Przynieś ręcznik!
Przestraszyłeś mnie. Co się stało?
To był wypadek?
Stoję po twojej stronie, zawsze.
Jesteś dla mnie najważniejszy.
Ale ty też musisz stać za mną.
Ma konsultację. Dziś już nie wróci.
Wyszedł. Dzisiaj już nie wróci.
Czekamy na lekarza z gabinetu obok.
Ana mnie po was wysłała.
Pewnie wiecie.
Lata lecą,
ale dla mnie zawsze będziesz moim maleństwem.
Naszym maleństwem.
Chcesz mnie uczyć, jak wygłaszać mowę?
Oczywiście żartuję.
Naszym maleństwem.
Ale maleństwo jest już dorosłe.
Dzisiaj świętujemy.
- Sto lat, kochanie! - Dziękuję.
Zdrowie.
Najlepszego.
Coś wam powiem.
Pamiętam że gdy byłam mała,
nie mogłam się doczekać, aż tata wróci do domu.
Pamiętacie? Tata uwielbiał popołudniowe drzemki.
Zabierał mnie z sobą i kładł się na sofę w salonie.
Nie znosiłam tych drzemek, więc co robiłam?
Czekałam, aż tata zaśnie,
ostrożnie przekładałam rękę, którą mnie obejmował
- i wymykałam się z pokoju. - A ja myślałem, że śpisz.
Nie chciałam go budzić. Byłam okropnym dzieckiem.
Zawsze brałam jego rower
i jeździłam po okolicy.
Dwie godziny snu ojca to niezła przejażdżka.
Ale nie krzyczałeś. Mówiłeś tylko: "Ty mała łobuzico".
Teraz jesteś dużą łobuzicą.
A mało kto miał chiński rower z dwudziestosześciocalowymi kołami.
Nie dwudziestoośmiocalowymi?
Wtedy się brało, co było.
- I akurat to ci się udało. - Daj już spokój.
Dwudziestoośmiocalowy był większy, bo był męski.
Tata wolał dwudziestosześciocalowy, bo nie jest zbyt wysoki.
Zdrowie.
Przepraszam, że ci zepsułem urodziny.
Nie. Dzięki tobie są weselsze.
Nic nie zrobię bez pomocy.
Posłuchaj, nie martw się.
Nie jesteś sam.
Wracajmy do środka.
Idź, zapalę jeszcze jednego.
Duszę się w mieszkaniu.
Byłem u lekarza.
Ale go nie znalazłem.
Ja też byłem u lekarza.
Rozmawiał ze mną, myśląc, że jestem tobą.
Myślał, że jesteś mną?
Nie rozumiem.
Czemu do niego poszedłeś?
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Żeby jak najdłużej oszczędzić ci bólu.
Wiesz, że jesteśmy tacy sami.
Proszę zostawić. To niebezpieczne w pana stanie.
- Kim jesteście? - Proszę wybaczyć.
Andi i Entela, pracownicy opieki społecznej.
Lekarz przedstawił nam wasz przypadek.
Bardzo nam przykro.
Musicie panowie być bardzo ostrożni.
Oszalał pan?
- To nie tak, jak wygląda. - Wiec jak?
- Poszedłem kupić butlę gazową. - Co z tego?
- Nie mogę zostawić go samego. - Dlaczego?
Nie pana sprawa.
Dziś pan odpowiada za Agima.
Później krewni lub my będziemy odpowiedzialni za was dwóch.
Co?
Każe nam wyjść.
Jestem skołowana.
Mówiłeś tylko o Agimie.
Nic nie rozumiem. Agim zostanie z nami.
Nikt go nie zabierze, tak?
To genetyczne.
Ja też niedługo stracę wzrok.
Co? Nie wierzę.
Wiedziałeś o tym?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Dlaczego?
Żebym nie stracił też ciebie.
Cały czas o tym rozmawialiście
i nic mi nie powiedzieliście?
Wykluczyliście mnie.
Widzę coś.
Nie wiem dlaczego.
Może to zapach, przestrzeń.
Dobrze mi tu.
Tu nie czuję strachu.
Jakiego strachu?
Że nie będę cię mógł już zobaczyć.
Prawie nic nie widzę.
Co to za walizka?
Postanowiłam, że się wprowadzę.
Po co?
Bo tak będzie łatwiej.
Będę mogłam wam pomagać.
Rozmawiałaś z Gezimem?
Jeszcze nie.
Nie potrzebujemy pomocy.
Dajemy sobie radę.
Wiem.
Nie martw się.
Rozmawialiście kiedyś o dzieciach?
Nie rozumiem.
Ty i Gezim, dzieci.
Co tu rozumieć?
Dlaczego chcesz mnie w taki sposób ranić?
Dlaczego?
Czy to nie jasne?
Spójrz na nas.
Nie słyszałam, kiedy weszliście.
Jak poszło?
Dobrze. Zyskaliśmy trochę czasu.
Skarbie!
Wciąż tu jesteś?
Takie życie to nie życie.
Zamknij się. Przeżyjemy je do końca.
A co będzie, gdy się staniesz jak ja?
Kto nas zaprowadzi do łazienki? Ana?
Kto nam skieruje fiuty do kibla?
Ana?
Gdzie byłeś? Spóźniłeś się.
Nie spóźniłem.
Jaka jest pogoda?
Wiśnie już zakwitły?
Jest pięknie i słonecznie.
Wiśnie są obsypane kwiatami.
W którym jesteś stadium?
Co?
Co widzisz?
Niedaleko. Wszystko jest zamazane.
Z bliska nadal odróżniam kształty.
Twoje oczy są moimi oczami.
Potem nikt nam już nie pomoże.
Wiem.
Mów.
Boję się.
Obiecaliśmy rodzicom,
że zawsze będziemy razem.
Nigdy nie zostawimy jeden drugiego.
Bardzo cię kocham.
Nie martw się.
Wrócę.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Kremplewska