SERIAL NETFLIX
ZAPUKAJ
Martwi są martwi,
nie wierzę, że obserwują nas z góry,
więc nie rozumiem pogrzebów.
Są upierdliwe.
Trochę szacunku.
Nie chcę się sprzeczać.
Takie właśnie są. Ksiądz odprawia cały cere…
Pan jest moim pasterzem. Prowadzi mnie nad wody.
A potem nudzę się jak bąk.
Ma pomóc ci ukoić smutek tą pieśnią,
aż uszy będą ci krwawić.
Cztery godziny później
nudzi ci się płakanie.
Już czuję ucisk w gardle.
- O rany. - Serio!
Gula w gardle nie ma sensu!
Musisz dać z siebie wszystko.
Musisz napełnić dwa dzbany łez i smarków.
Mieszasz przez pół godziny,
aż się spienią,
inaczej śluz osiądzie na dnie.
Czy naprawdę musimy rozprawiać o naszych płynach ustrojowych?
Tak, musimy!
Musisz to wszystko wydobyć.
Tak przeżywa się żałobę.
Zauważyłeś, jak podobne są słowa „katharsis” i „katolik”?
- Słowo „katolicyzm” pochodzi z greki. - Kogo to obchodzi?
Dwie wielkie starożytne cywilizacje
zjednoczyły się wokół jednego.
Kim jesteś, żeby to kwestionować?
Zastanawiam się nad ideą księży, łez i katharsis,
ale to nie ma nic wspólnego z tym, po co tu jesteśmy.
To centrum sportowe, nie kościół.
Zamiast ołtarza jest ring bokserski.
Wiem, że tu jesteśmy,
bo Alice miała obsesję na punkcie boksu,
ale to nie jest wystarczająco uroczyste miejsce
na pieśni żałobne, które mają mnie rozmiękczyć.
Myślisz, że to dobre miejsce na łzy?
Czuję, że muszę płakać, skoro wydałem krocie na pociąg.
Pogrzeby nie są tylko od płakania.
Sarah miała rację.
Jest jeszcze jeden powód. Przynajmniej na niektórych pogrzebach.
Chcesz znaleźć odpowiedź.
Szukamy jej od wtorku,
odkąd zaczęły się telefony.
Nie wiesz, jakich słów użyć,
jak odpowiedzieć na pytanie…
Dostaniemy lody?
Daj spokój! To pogrzeb!
Zaproponowałem lody, a nie masturbację.
To brak szacunku? Alice nie toleruje laktozy?
Nie o to chodziło. Pytanie było głębsze.
Dlaczego to zrobiła?
Musiał być jakiś powód. Jesz, bo jesteś głodny.
Jesteś głodny, bo nie jadłeś lunchu.
Są powody, wyjaśnienia…
To musi być czyjaś wina.
Ludzie muszą mieć powód, by się zabić.
Musiała mieć jakiś powód.
Szkoda, że to ja muszę to powiedzieć, ale nie ma prostej odpowiedzi.
Nie ma jednego jasnego powodu, który prowadzi do samobójstwa.
To gówno prawda.
Albo wygodne kłamstwo.
W prawdziwym życiu ukrywasz się w szopie,
skończyły ci się kule, a Państwo Islamskie idzie po ciebie.
Wtedy musisz się wysadzić, nie ma innego wyjścia.
W innej sytuacji nie znam nikogo,
kto zabił się z jednego prostego powodu.
To nie takie proste, że „A prowadzi do B”.
To wielka plątanina powodów,
których człowiek nie potrafi zrozumieć,
nie mówiąc już o innych.
Nie rozumiem.
Jak to możliwe, że nie ma odpowiedzi, dzięki której nie zwariujemy?
To jakaś masakra,
przecież była jedną z nas.
Byłaś z nią blisko. Ja zresztą też.
Oboje byliśmy walnięci,
bez sensu łaziliśmy za sobą.
Ale byliśmy blisko.
Ona chciała być blisko, ty uciekałeś.
Po pierwsze, skąd możesz wiedzieć?
Po drugie, może i zwlekałem,
ale ją też było trudno rozgryźć.
Nie krytykuję. Szanuję to.
Pierwszy krok jest bardzo ryzykowny.
Dlatego żadne z nas tego nie zrobiło.
Mówisz poważnie?
Próbowała setki razy!
- Co? - Ja pierdolę!
Prosiła cię, żebyś poszedł zapalić,
a ty mówiłeś, że nie palisz.
Poprosiła, żebyś napisał dla niej opowiadanie,
bo chciała, żebyś się otworzył,
a ty wysłałeś jej przygnębiającą bajkę.
Zanim wyjechała z Rzymu, próbowała się do ciebie dodzwonić,
chciała ci to wszystko powiedzieć,
ale zniknąłeś na dwa tygodnie!
Jest jakiś limit wmawiania sobie bzdur!
Jestem przybity. Nie mam słów.
Próbuję coś z tego zrozumieć,
ale to jak bomba atomowa w mojej głowie.
To straszne
patrzeć na własne życie i się nie rozpoznawać.
Dla ciebie to była durna komedia romantyczna
z Hugh Grantem
o dwóch niezdecydowanych ludziach, którzy przez lata ze sobą flirtują.
Ale teraz…
widzisz idiotę, który przez 20 lat
nie wziął na siebie ani krzty odpowiedzialności.
Nie czuję nóg. Lęk mnie paraliżuje.
Bawiłem się w detektywa, szukałem motywu. Ale to ja jestem mordercą,
który jedzie na pogrzeb swojej ofiary.
Wiem, że jej nie zabiłem,
ale teraz myślę, że mogłem sprawić, by została,
mogłem jej coś dać…
Jej tata przemawia.
Alice była tak wrażliwa,
że chłonęła ból, który widziała wokół siebie.
Nie chciała wykorzystywać
ludzi wokół siebie,
nie chciała tak żyć.
Może dlatego nie mogła znaleźć miejsca w świecie,
które jej obiecano.
Które my jej obiecaliśmy, bo bardzo w to wierzyliśmy.
Alice chciała pracować i służyć.
Czuła się pokonana, gdy musiała opuścić Rzym,
bo nie mogła opłacić czynszu
i musiała wrócić do nas.
Cierpiała z powodu braku niezależności.
Ale Alice była kimś więcej.
Była czymś więcej niż swoim bólem.
Alice była pełna entuzjazmu.
Pracowała z dziećmi,
a w ostatnich latach zakochała się w boksie.
Byłem temu przeciwny, nie mogłem zrozumieć, dlaczego boks.
Nie chciałem, żeby moja córka dostawała w twarz.
Powiedziałaby, że w życiu i tak dostajemy w twarz,
a ona chciała się nauczyć, jak się przed tym bronić.
Wolałaby się zestarzeć z twarzą pełną blizn,
niż z twarzą lalki, która nigdy się nie postarzała.
Boks był jej ostatnią deską ratunku. Przez jakiś czas.
Nasza córka nie była ofiarą.
Była wojowniczką, jak cała nasza rodzina.
Dużo wycierpiała.
Ale była kimś więcej.
Jej życie było czymś więcej.
Poruszające słowa, ale jebać to.
Zafiksowałem się na jednej myśli.
To wszystko moja wina, od śmierci Jezusa po dwie wieże.
Wciąż słyszę słowa Sarah.
Chciałabym powiedzieć…
To bzdura! Wszystko zmyśliłaś!
Ale sam siebie nawet nie przekonam.
Zachowaj minimum szczerości emocjonalnej.
Nawet jezuita nie miałby takich jaj.
Muszę się przewietrzyć.
Alice mogłaby tu być.
Może gdybym przejął inicjatywę,
nie poznałaby tego dupka.
Może gdybym był odważniejszy,
gdybym był tą osobą,
która może dać jej powód, by zostać…
Przestań wreszcie.
Zamknij mordę!
Gdy byłeś mały,
też myślałeś, że jesteś wszechmocny.
Mówiłaś, że Alice czekała na mój krok,
czuję się winny!
Nie powiedziałam, że się zabiła, bo jej nie przeleciałeś!
Podałam ci fakty, a ty czujesz się winny, bo jesteś egocentrykiem
i chcesz skraść show. To nie twój film!
Nie musisz być podła.
Byłeś jej przyjacielem. Może kiedyś chciała cię przelecieć,
a potem zjeść z tobą lody.
Czasem ją rozśmieszałeś albo rozzłościłeś.
Tak bywa.
Nie decydowałeś o jej życiu lub śmierci.
To był jej wybór.
Nie odbieraj jej tego.
No dobra, Sarah ma rację.
Wierzę w samostanowienie.
Teraz czuję się jak egoistyczny kretyn i wstydzę się własnych myśli.
Zamieszanie, wstyd, wątpliwości. Zmieniam temat,
żeby Sarah nie zobaczyła, co czuję.
To po co przyjechaliśmy?
Nie możemy płakać. Nie ma odpowiedzi. Mogliśmy wybrać się gdzieś bliżej.
Musieliśmy tu być, żeby zamknąć rozdział.
Kiedy ktoś cię dźgnie, a potem cię zszyją, i tak boli,
ale krwawienie ustaje, a tkanka się zabliźnia.
Świetnie, wykład z anatomopatologii.
Nie wiem, po co mam jechać 600 km, by zdobyć bliznę,
ale nie mam siły odpowiedzieć.
Wciąż myślę o każdym ruchu Alice, którego nie zauważyłem przez 20 lat.
Wiedziałeś, że Alice coś do mnie czuła?
Tak.
Nie rozumiem. Kto ci powiedział?
Ona.
Gdy nie odbierałeś, dzwoniła do mnie i spotykaliśmy się.
Co, kurwa?
Jedliśmy lody.
Co mówiła?
Gadała godzinami, musiała to z siebie wyrzucić.
Powiedziałem, że mnie też olewasz, ale i tak się przyjaźnimy.
I nic nie mówiłeś? Minęły dwa lata, a teraz się zabiła.
Trzeba było odebrać telefon! Nie jestem twoim asystentem.
Tylko ja nie miałem, kurwa, pojęcia.
Nawet nie wiedziałeś, że coś nas łączyło, gdy się poznaliście.
Co? Alice też była lesbijką?
W połowie, ale jestem elastyczna.
Nie rozumiem.
Zerwałyście przeze mnie?
Mówisz, że zepsułem wam coś…
Nie zaczynaj znowu!
Mówię ci o tym, bo ludzie są skomplikowani.
Mają ukryte cechy,
różne zachowania,
których nie widać z zewnątrz.
Widzimy tylko małą część tego, kim są, wewnątrz i na zewnątrz.
Niewiele możemy zdziałać.
Jak źdźbła trawy, pamiętasz?
Jestem zdezorientowany. Czuję się jak kretyn.
Wiem, że źdźbło trawy ma sens,
nie jest tak uspokajające jak 30 lat temu.
Rozglądam się
i myślę, że wyglądamy bardziej jak stare łachmany.
Stare, cienkie szmaty,
jak nasze własne życie.
Jesteśmy też głupi,
bo ciągle porównujemy nasze życie z życiem innych.
U innych to wygląda tak idealnie i porządnie,
ale może tylko dlatego, że obserwujemy z daleka,
a pod ręką mamy te bezsensowne kawałki papieru…
które nie układają się tak, jak się spodziewaliśmy.
Gdyby zjawił się św. Piotr
i spytał mnie o kształt ludzi w moim życiu…
Zakładam, że zadaje zjebane pytania.
TEST USTNY
Powiedziałbym…
To dziewczyna, która chciała być nauczycielką,
i całe życie odrywała wzdłuż tej linii.
Ale teraz życie topi się w jej rękach,
dzień po dniu, w pieprzonym biurze pod miastem,
gdzie roznosi kawę ludziom, którzy nie znają jej imienia.
To ktoś ciągle na krawędzi,
z mieczem Damoklesa nad głową.
Jeśli ma prąd,
to dlatego, że dobrze poszło mu w pokera
albo inni gracze byli słabi.
Może powiem świętemu Piotrowi…
Nie wiem, czy ta walka wciąż trwa,
czy pogodziliśmy się z tym i przetrwamy nawet z marnymi kształtami.
Zaakceptowaliśmy, że nie zagramy w drużynie Ideału i Porządku.
Ale wciąż możemy siedzieć przy ognisku,
pamiętając,
że papier może nas ogrzać.
Czasem to wystarczy.
Czasem nie.
Jesteście z Rzymu?
Mama Alice chce wam coś pokazać.
Nie wiemy, czego Alice chciałaby w takim dniu.
Ale wiemy, jak bardzo była dumna ze swoich dzieci
i jak one były z niej dumne.
Dlatego lubimy słuchać ich głosów.
Dalej, dzieciaki!
Alice, opowiedz nam bajkę o księciu.
Opowiem, jeśli będziecie cicho.
To historia Zety, chłopca, który nie chce, żeby przyszedł nowy dzień,
bo wieczorem mama powiedziała mu…
Jutro musisz kupić mleko.
A kto zawsze kręci się po sklepie?
Zbłąkany Książę.
Zgadza się! Zbłąkany Książę.
Wszyscy wiedzą, że jest niebezpieczny.
Nikt nie chce iść do sklepu.
Dziewczyna Zety, Veruska, mówi mu…
Jeśli umrzesz, dostanę twojego królika?
- Następnego ranka… - Co za ładna historia.
…Zeta nikogo nie spotyka.
Może książę jest chory.
Nie, nagle pojawia się cień o długich nogach.
- Idziemy na lody? - To książę!
Tak!
Kot Półogon ucieka, żeby książę go nie nadepnął.
Zeta próbuje przejść przez ulicę, ale nie może. Co się dzieje?
Potknął się!
Zgadza się.
Upadł jak worek ziemniaków. Wszyscy go widzieli.
Jest ranny?
Trochę, ale to nic.
Krwawi mu kolano?
Trochę, ale pojutrze będzie miał już bliznę.
Alice, kiedy blizna się zagoi?
Blizna nigdy się nie goi.
Jest jak medal, którego nikt nie może nam odebrać.
Gdy Zeta dorośnie i przestanie bać się księcia,
będzie pamiętał, że przeżył wiele przygód,
że upadał i wstawał.
Dlaczego blizna się nie goi?
Bo to blizna.
Nie można jej zmyć.
To straszne, ale i pokrzepiające.
Takie jest życie.
JEŚLI TY, LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ ZMAGA SIĘ Z MYŚLAMI SAMOBÓJCZYMI
SZUKAJ POMOCY NA WWW.WANNATALKABOUT.COM
Przejdę się.
Rozejm.
Tylko na dzisiaj.
Tak.
Kretyn.
- A co z rozejmem? - Zaczyna się teraz.
Napisy: Paulina Korzeniewska