ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Οι νεκροί είναι νεκροί, δεν πιστεύω ότι είναι στον ουρανό.
Γι' αυτό δεν καταλαβαίνω τις κηδείες.
Σπάνε αρχίδια.
Έλα τώρα, μη γίνεσαι ασεβής.
Δεν το λέω προκλητικά.
Αυτό κάνουν. Ο παπάς λέει τα δικά του…
Ο Κύριος είναι ο ποιμήν μου. Εις ύδατα αναπαύσεως με οδήγησεν.
Και βαριόμουν του θανατά.
Με τον θρήνο σε βοηθάει να πνίξεις τον πόνο σου
μέχρι να ματώσουν τ' αφτιά σου.
Τέσσερις ώρες μετά στέγνωσαν τα δάκρυα ή βαρέθηκες να κλαις.
Ήδη νιώθω κόμπο στον λαιμό μου.
-Σώπα. -Αλήθεια!
Ο κόμπος στον λαιμό δεν είναι τίποτα.
Πρέπει να τα δώσεις όλα.
Να γεμίσεις δυο κανάτες με δάκρυα και μύξα.
Τα ανακατεύεις μισή ώρα
μέχρι να αφρατέψουν,
αλλιώς η μύξα θα κάτσει στον πάτο.
Είναι απαραίτητο να ασχολούμαστε με τα σωθικά και τα σωματικά υγρά μας;
Ναι, είναι!
Πρέπει να ξεσπάσεις.
Έτσι φεύγει το πένθος.
Έχεις προσέξει πόσο μοιάζουν οι λέξεις "κάθαρση" και "καταρροή";
Έχουν εντελώς άλλη ετυμολογία.
Τι μας νοιάζει;
Ένας σπουδαίος αρχαίος πολιτισμός έφτιαξε δυο λέξεις για το ίδιο πράγμα,
ποιος είσαι εσύ να το αμφισβητείς;
Σκέφτομαι την ιδέα της κάθαρσης, των δακρύων,
και συνειδητοποιώ ότι δεν έχει σχέση με τον λόγο που ήρθαμε.
Εδώ είναι αθλητικό κέντρο, όχι εκκλησία.
Έχει ρινγκ πυγμαχίας αντί για βωμό.
Το ξέρω ότι ήρθαμε εδώ
επειδή η Αλίτσε είχε κόλλημα με το μποξ,
αλλά δεν νομίζω πως είναι αρκετά σοβαρό μέρος
για τον θρήνο του παπά που θα με κάνει να κλάψω.
Είναι κατάλληλο μέρος εδώ για να κλάψει ο κόσμος;
Θα βάλω τα κλάματα για το πόσα πλήρωσα για το εισιτήριο.
Δεν πας σε κηδεία για να κλάψεις μόνο.
Η Σάρα είχε δίκιο.
Υπάρχει κι άλλος λόγος που πας σε κηδείες, ή έστω σε μερικές.
Για να βρεις απάντηση.
Ψάχναμε μια απάντηση από την Τρίτη,
όταν ξεκίνησαν τα τηλεφωνήματα.
Δεν ξέρεις τι να πεις, ποιες λέξεις,
πώς να απαντήσεις όταν σε ρωτάνε κάτι.
Πάμε για παγωτό;
Ρε, σε κηδεία είμαστε.
Να φάμε παγωτό είπα, όχι να την παίξουμε.
Είναι ασέβεια; Η Αλίτσε είχε δυσανεξία στη λακτόζη;
Δεν ήταν αυτή η ερώτηση. Ήταν κάτι πιο βαθύ.
Γιατί το έκανε;
Θα υπάρχει κάποιος λόγος. Τρως επειδή πεινάς.
Πεινάς επειδή δεν έφαγες ένα γεύμα.
Υπάρχουν λόγοι, εξηγήσεις…
Κάποιος θα φταίει.
Θα υπάρχει λόγος που αυτοκτονεί κάποιος.
Που αυτοκτόνησε εκείνη.
Λυπάμαι που σ' το λέω εγώ, αλλά δεν υπάρχει απλή απάντηση.
Ξέρεις κάτι;
Όποτε αυτοκτονεί κάποιος, ο λόγος δεν είναι ξεκάθαρος.
Αυτά είναι μαλακίες.
Ή βολικό ψέμα.
Στην πραγματική ζωή, αν δεν κρύβεσαι σε καλύβι
χωρίς πυρομαχικά και με τo ISIS να σε κυνηγάει…
Τότε ανατινάζεσαι, δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Σε κάθε άλλη κατάσταση, δεν έχω ακούσει κανέναν
να αυτοκτόνησε για έναν απλό λόγο.
Δεν υπάρχει συσχετισμός τύπου "το Α οδηγεί στο Β".
Είναι ένας αχταρμάς αιτιών,
που δεν καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος, πόσο μάλλον οι άλλοι.
Τι εννοείς;
Πώς γίνεται να μην υπάρχει απάντηση
για να μην τρελαθούμε;
Είναι παράλογο που δεν καταλαβαίνουμε το γιατί,
αφού είχε να κάνει και μ' εμάς.
Ήσουν φίλη της!
Κι εγώ είχα στενή σχέση μαζί της.
Κι ας φερόμασταν παράλογα
και κυνηγιόμασταν χωρίς να κάνουμε κάτι.
Είχαμε στενή σχέση.
Εκείνη σε κυνηγούσε κι εσύ έφευγες.
Καταρχάς, είσαι άσχετη.
Δεύτερον, ναι, δεν χώθηκα με τα χίλια,
αλλά κι αυτή δεν έκανε κάτι.
Δεν το κατακρίνω, το σέβομαι.
Είναι ρίσκο να κάνεις την πρώτη κίνηση.
Γι' αυτό δεν την έκανε κανένας απ' τους δύο.
Σοβαρολογείς τώρα;
Εκείνη προσπάθησε τόσες φορές!
-Τι πράγμα; -Έλεος, ρε!
Σου έλεγε συνέχεια να πάτε για τσιγάρο
κι εσύ έλεγες "Δεν καπνίζω".
Μια φορά σου ζήτησε να της γράψεις μια ιστορία
γιατί ήλπιζε να ανοιχτείς,
κι έστειλες ένα ψυχοπλάκωμα με το παιδί με τις τρικλοποδιές.
Πριν φύγει από τη Ρώμη, μια ολόκληρη μέρα σού τηλεφωνούσε,
ήθελε να σου τα πει αυτά πριν γυρίσει εδώ,
αλλά εσύ δυο βδομάδες δεν της απαντούσες!
Υπάρχει ένα όριο στο πόσο να παραμυθιάζεσαι.
Έχω μείνει άφωνος. Δεν έχω λόγια.
Προσπαθώ να βγάλω νόημα από όλα αυτά,
αλλά είναι σαν να έγινε πυρηνική έκρηξη στο κεφάλι μου.
Είναι τρομακτικό
να κοιτάς τη ζωή σου και να μη σε αναγνωρίζεις.
Το έβλεπες σαν χαζή ρομαντική κομεντί με τον Χιου Γκραντ,
με θέμα δυο αναποφάσιστους ανθρώπους που φλερτάρουν πολύ καιρό.
Αλλά τώρα
βλέπεις έναν βλάκα που 20 χρόνια ξεγλιστρούσε
χωρίς να αναλαμβάνει ποτέ την παραμικρή ευθύνη.
Δεν νιώθω τα πόδια μου. Παρέλυσα απ' το άγχος.
Έκανα τον ντετέκτιβ
κι έψαχνα τις αιτίες και αναζητούσα το κίνητρο.
Αλλά εγώ είμαι ο δολοφόνος
που πάει στην κηδεία αυτής που σκότωσε.
Το ξέρω ότι δεν τη σκότωσα εγώ,
αλλά τώρα σκέφτομαι πως θα μπορούσα να ήμουν
ένας λόγος να ήταν ακόμα εδώ, ίσως της έδινα κάτι…
Μιλάει ο μπαμπάς της.
Η Αλίτσε ήταν πολύ ευαίσθητο κορίτσι.
Έκανε δικό της όλο τον πόνο που έβλεπε γύρω της.
Δεν ήθελε να εκμεταλλεύεται κανέναν.
Δεν ήθελε να ζει εις βάρος
των ανθρώπων που είχε κοντά της.
Ίσως γι' αυτό δεν μπόρεσε να βρει τη θέση της στον κόσμο,
όπως της είχαν υποσχεθεί.
Όπως της είχαμε υποσχεθεί εμείς, γιατί το πιστεύαμε.
Η Αλίτσε ήθελε να δουλεύει, να είναι χρήσιμη.
Ένιωθε ηττημένη όταν αναγκάστηκε να φύγει από τη Ρώμη
επειδή δεν τα έβγαζε πέρα,
και έπρεπε να γυρίσει εδώ, να μείνει μαζί μας.
Υπέφερε που δεν ήταν ανεξάρτητη.
Αλλά η Αλίτσε δεν ήταν μόνο αυτό.
Δεν ήταν μόνο κάποια που υπέφερε.
Η Αλίτσε ήταν γεμάτη ενθουσιασμό.
Δούλευε εθελοντικά με παιδιά,
και τα τελευταία χρόνια εδώ είχε αγαπήσει το μποξ.
Εγώ ήμουν ενάντιος, δεν καταλάβαινα γιατί επέλεξε το μποξ.
Δεν ξετρελαινόμουν να χτυπάνε την κόρη μου στο πρόσωπο.
Εκείνη έλεγε πως στη ζωή έτσι κι αλλιώς τρώμε χτυπήματα,
κι εκείνη ήθελε να μάθει να τα αντέχει και να παλεύει.
Προτιμούσε να γεράσει μ' ένα πρόσωπο γεμάτο ουλές
παρά με το πρόσωπο κούκλας, ένα πρόσωπο που δεν άλλαζε.
Το μποξ ήταν η σωτηρία της. Για κάποιον καιρό.
Η κόρη μας δεν ήταν θύμα.
Ήταν μια κοπέλα που πάλευε πάντα, όπως όλοι στην οικογένειά μας.
Υπέφερε πολύ.
Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.
Η ζωή της δεν περιοριζόταν σε αυτό.
Πολύ ωραία λόγια, αλλά χέσ' το.
Το μυαλό μου είχε κολλήσει,
"Εγώ φταίω για όλα,
από τη σταύρωση του Χριστού μέχρι τους Δίδυμους Πύργους".
Αντηχούσαν στο κεφάλι μου τα λόγια της Σάρας.
Θα 'θελα να της έλεγα…
Τι μαλακίες λες; Απ' το μυαλό σου τα 'βγαλες!
Αλλά τίποτα, δεν μπορώ να πείσω ούτε τον εαυτό μου.
Έλα, έχε την ελάχιστη συναισθηματική ειλικρίνεια.
Ούτε Ιησουίτης δεν θα είχε το θράσος να το πει αυτό.
Χρειάζομαι αέρα.
Σκέφτομαι ότι η Αλίτσε θα ήταν εδώ.
Ίσως αν είχα κάνει κάτι και είχα κάνει κίνηση,
να μην είχε γνωρίσει τον μαλάκα.
Ίσως αν ήμουν λίγο πιο γενναίος,
αν ήμουν ο άνθρωπος
που θα της έδινε λόγο να συνεχίσει…
Σταμάτα, πια!
Σκάσε επιτέλους!
Είναι όπως όταν ήσουν μικρός,
νομίζεις ότι ορίζεις τη ζωή των άλλων.
Είπες ότι η Αλίτσε περίμενε να κάνω κάτι,
φυσικά και νιώθω ενοχές!
Δεν είπα ότι είσαι Μεσσίας και αυτοκτόνησε επειδή δεν την πήδηξες!
Σου είπα τα γεγονότα
κι εσύ νιώθεις ενοχές επειδή είσαι εγωπαθής
και θες να πρωταγωνιστείς σε ταινία κάποιου άλλου!
Καλά, μη βαράς κιόλας.
Ήσουν φίλος της.
Κάποτε ήθελε να πηδηχτείτε,
και κάποια άλλη στιγμή ήθελε να φάτε παγωτό μαζί.
Την έκανες να γελάει και να θυμώνει.
Έτσι είναι οι άνθρωποι.
Δεν γίνεται να όριζες εσύ το αν θα πέθαινε.
Ήταν δική της επιλογή.
Θα της αφήσεις έστω αυτό;
Καλά, πόντος στη Σάρα.
Πιστεύω στην αυτοδιάθεση.
Τώρα νιώθω εγωιστής κόπανος
και ντρέπομαι για τις σκέψεις μου.
Σύγχυση, ντροπή, αμφιβολίες. Μπορώ να αλλάξω θέμα,
για να μην καταλάβει η Σάρα πόσο χαμένος είμαι.
Τότε, γιατί σκατά ήρθαμε;
Δεν κλαίμε. Δεν υπάρχουν απαντήσεις.
Να πηγαίναμε εκδρομή κάπου πιο κοντά.
Ήρθαμε για να κλείσει μέσα μας, να μπει ένα τέλος.
Όπως όταν σε μαχαιρώνουν, κάνεις ράμματα αλλά ακόμα πονάς.
Αλλά σταματάει η αιμορραγία και αρχίζει η επούλωση.
Ωραία, αρχίσαμε τα ιατρικά.
Δεν καταλαβαίνω γιατί να κάνω ταξίδι για να κάνω ουλή,
αλλά δεν έχω δύναμη να απαντήσω.
Ακόμα σκέφτομαι
κάθε κίνηση της Αλίτσε που δεν πρόσεξα σε 20 χρόνια.
Εσύ το ήξερες ότι η Αλίτσε με ψιλογούσταρε;
Ναι.
Πώς το ήξερες; Ποιος σου το είπε;
Εκείνη.
Τη μέρα που δεν απαντούσες, μου τηλεφώνησε και αράξαμε.
Τι σκατά κάνατε;
Πήγαμε για παγωτό.
Τι σου είπε;
Πολλά. Τέσσερις ώρες μίλαγε. Ήθελε να τα βγάλει από μέσα της.
Της είπα ότι είσαι μαλάκας και με αγνοείς κι εμένα.
Γιατί δεν μου το είπες;
Μου το λες δυο χρόνια μετά, αφού πέθανε;
Να απαντούσες στο τηλέφωνο. Δεν είμαι γραμματέας σου.
Ωραία, μόνο εγώ δεν είχα ιδέα.
Ούτε για το ότι γινόταν κάτι μεταξύ μας όταν σου τη σύστησα.
Τι; Ήταν και λεσβία από πάνω;
Μισή λεσβία. Όχι αρκετά. Αλλά είμαι ευέλικτη.
Τι θες να πεις;
Τσακωθήκατε εξαιτίας μου;
Θες να πεις ότι χάλασα τη…
Μην αρχίζεις πια μ' αυτές τις βλακείες!
Ήθελα να δεις ότι οι άνθρωποι είναι περίπλοκοι.
Έχουν κρυφές πλευρές,
συμπεριφορές για δικούς τους λόγους,
που δεν βλέπεις απ' έξω.
Βλέπουμε ένα πολύ μικρό μέρος αυτού που είναι, μέσα και έξω.
Δεν μπορούμε να κάνουμε σχεδόν τίποτα.
Είμαστε φύλλα χορτάρι, θυμάσαι;
Είμαι πολύ μπερδεμένος. Και νιώθω εγωιστής κόπανος.
Το ξέρω ότι αυτό με το χορτάρι ισχύει, είναι λογικό,
αλλά δεν με κάνει να νιώθω γαλήνη όπως πριν από 30 χρόνια.
Κοιτάζω γύρω μου
και νομίζω πως μοιάζουμε περισσότερο με κουρέλια.
Παλιά, ξεφτισμένα κουρέλια,
όπως η ζωή μας.
Και είμαστε και βλάκες,
γιατί συγκρίνουμε τη ζωή μας με τη ζωή των άλλων,
που φαίνεται τέλεια κομμένη, περιποιημένη, τακτοποιημένη,
αλλά ίσως είναι επειδή τη βλέπουμε από μακριά.
Και κολλάμε το βλέμμα μας σ' αυτά τα ανούσια χαρτιά…
που δεν είναι το κομμένο σχήμα που περιμέναμε.
Αν ερχόταν ο άγιος Πέτρος
και με ρωτούσε για το σχήμα των ανθρώπων στη ζωή μου…
Υποθέτω ότι κάνει περίεργες ερωτήσεις.
ΠΡΟΦΟΡΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑ
Θα έλεγα…
Το σχήμα κάποιας που ήθελε να γίνει δασκάλα
και μια ζωή κυνηγούσε αυτό το όνειρο και έκοβε αυτήν τη γραμμή.
Αλλά τώρα η ζωή της γλιστράει απ' τα χέρια της
μέρα με τη μέρα, σε ένα κωλογραφείο στο κέντρο,
ενώ πάει καφέ σε άτομα που δεν ξέρουν το όνομά της.
Το σχήμα κάποιου που ζει μονίμως με τη Δαμόκλειο Σπάθη από πάνω του.
Κι αν έχει ηλεκτρικό,
είναι μόνο επειδή είχε καλό χαρτί στο πόκερ
ή οι άλλοι παίκτες είναι χάλια.
Μπορεί να έλεγα στον άγιο Πέτρο…
Δεν ξέρω αν γίνεται ακόμα αυτή η μάχη,
ή αν ό,τι έγινε έγινε
και είδαμε ότι επιβιώνεις με κακοκομμένο σχήμα,
αφού δεχτήκαμε ότι δεν θα είμαστε ποτέ με τους τακτοποιημένους.
Αλλά μπορούμε να μαζευόμαστε στη φωτιά
και να θυμόμαστε πως, τελικά,
το χαρτί μπορεί να μας κρατάει ζεστούς.
Και μερικές φορές αυτό αρκεί.
Μερικές φορές όχι.
Είστε απ' τη Ρώμη;
Σας ψάχνει η μαμά της Αλίτσε. Είναι κάτι που θα σας αρέσει.
Δεν ξέρουμε τι θα ήθελε η Αλίτσε για μια μέρα σαν τη σημερινή.
Αλλά ξέρουμε πόσο περήφανη ήταν για τα παιδιά της
και πόσο περήφανα ήταν εκείνα γι' αυτήν.
Γι' αυτό μας αρέσει να ακούμε ακόμη τις φωνές τους.
Παιδιά, ελάτε.
Αλίτσε, πες μας το παραμύθι με τον πρίγκιπα!
Εντάξει, αν κάνετε ησυχία, θα σας το ξαναπώ.
Είναι η ιστορία του Ζέτα, ενός παιδιού που δεν θέλει να ξημερώσει,
επειδή το προηγούμενο βράδυ η μαμά του του είπε…
Αύριο να πας να αγοράσεις γάλα.
Και ποιος είναι πάντα στο μαγαζί;
Ο Πρίγκιπας της Τρικλοποδιάς!
Μπράβο! Ο Πρίγκιπας της Τρικλοποδιάς!
Και όλοι ξέρουν πως είναι πολύ επικίνδυνος.
Κανείς δεν θέλει να πηγαίνει στο μαγαζί.
Η κοπέλα του Ζέτα, η Βερούσκα, του λέει…
Αν πεθάνεις, να πάρω το κουνέλι σου;
-Το επόμενο πρωί… -Πολύ ωραία ιστορία.
Ο Ζέτα δεν βλέπει κανέναν.
Ο πρίγκιπας θα είναι άρρωστος.
Τότε εμφανίζεται μια σκιά με πολύ μακριά πόδια.
Πάμε για παγωτό;
Ο πρίγκιπας!
Και ο γάτος με τη μισή ουρά το σκάει, για να μη φάει τρικλοποδιά.
Ο Ζέτα πάει να περάσει απέναντι, αλλά δεν προλαβαίνει! Και τι γίνεται;
Τρώει τρικλοποδιά!
Το έπαθε.
Έπεσε κάτω σαν σακί με πατάτες. Τον είδαν όλοι.
Χτύπησε;
Λίγο, αλλά θα του περάσει.
Αλίτσε, έχει ματώσει το γόνατό του;
Λίγο, αλλά την επόμενη μέρα έχει ήδη κάνει ουλή.
Αλίτσε, πότε θα φύγει η ουλή;
Η ουλή δεν φεύγει.
Είναι σαν μετάλλιο, που δεν σου το παίρνει κανείς.
Έτσι, όταν ο Ζέτα μεγαλώσει και δεν φοβάται πια τον πρίγκιπα,
θα θυμάται ότι έζησε τόσο πολλές περιπέτειες,
ότι έπεφτε και ξανασηκωνόταν.
Γιατί δεν φεύγει η ουλή;
Γιατί είναι ουλή.
Δεν γίνεται να φύγει με νερό.
Είναι τρομακτικό πράγμα, αλλά είναι και ωραίο.
Είναι η ζωή.
ΑΝ ΕΣΕΙΣ Ή ΓΝΩΣΤΟ ΣΑΣ ΑΤΟΜΟ ΕΧΕTE ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ,
ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΡΙΣΕΩΝ ΣΤΟ www.wannatalkaboutit.com
Πάω μια βόλτα.
Ανακωχή.
Μόνο για σήμερα. Εντάξει;
Ναι.
Βλάκα.
-Μα η ανακωχή; -Από τώρα. Ξεκινάει τώρα.
Υποτιτλισμός: Σύλβια Τσάτσαρη