Lato się kończy.
Miałam wszystko, a teraz mi odbierają.
- Jacy oni? - Nie wiem.
Szkoła.
Jasna cholera.
Nie przeczytałem lektur, czytam teraz linijkę z każdej.
„Wielki Brat patrzy”.
O zboczeńcu. Następna.
Przecież jest się z czego cieszyć w nowym roku szkolnym.
Nowe klasy, zapach nowych książek.
Wczesne wstawanie.
Wyluzujcie. Szkoła jest spoko.
Uczymy się, są szafki.
Przepraszam, nie mogę.
„Gdy przestajesz się uczyć, zaczynasz umierać”.
Wiecie, kto to? Einstein.
- Miś Einstein? - Mam dość.
Mam przewalone.
Miałem ćwiczyć całe lato przed sezonem futbolowym.
Nie ćwiczyłem.
Przyjdź na moją siłkę. Wyrzeźbię cię.
Zobacz.
Jakby wąż zjadł wielkiego szczura i go trawił.
Chcę ramion węża. Zróbmy to.
Super.
Ostatni weekend.
Zamieniłem się w pracy, spędzimy jutro razem.
Zabiorę cię do lasu.
Wtedy ostatni raz widziano ją żywą.
Na piknik.
Pokażę ci miejsce ze świetnym widokiem.
Ale romantycznie!
Jest tam skała, wygląda jak para w trakcie.
Mówią na nią „skała-pała”.
Mniej romantyczne, ale i tak super.
Do jutra.
Co jest, zostawiasz mnie?
A zakradanie się do country clubu?
Totalnie zapomniałam.
Jay ma rację, to nasza ostatnia sobota.
To też nasza ostatnia sobota.
Bogacze stawiają płot, żeby nas powstrzymać?
Niech się walą, nie są lepsi! Prawda, Ozzie?
Jak by ci to…
Nie. Odwołam Jaya.
Ekstra.
Rewolucja zacznie się jutro!
Sprawdzę, czy mama nas zawiezie.
Odwołasz romantyczny piknik z ramionami węża?
Czyli przyjaciółkę?
Ładnie tak na dwa fronty?
Nie wiem, co robić. Jakoś dam radę.
No cóż…
Trzy, cztery!
Odpoczynek u sąsiada
Każdy tydzień tak wypada
Nie dzieje się nic, pogadać i żyć
Nie jest źle
RÓŻOWE LATA 90.
Siema, Wisconsin!
Skończył pan dział finansowy?
Co tu robisz?
Nie mogę siedzieć w piwnicy.
Te dzieciaki są durne.
Lubię cię.
15.00, świetnie. Będę.
Red, to była Penny McFadden.
Penny McFadden!
Tak.
Nie wiem, kto to.
Z liceum. Ich pielęgniarka nie wiedziała, że jest w ciąży,
i właśnie urodziła u optyka.
Ja tam kupuję soczewki.
Idzie na dłuższy macierzyński.
Mam jutro rozmowę na jej miejsce.
Po co chcesz wracać do pracy?
Wiesz, co tam jest?
Praca.
Leia niedługo wyjedzie, a ja lubię być wśród dzieci.
Zapominasz, że zawsze jest jakiś dupek,
który ci rozkazuje.
Przydałaby się dolewka.
Proszę go nie słuchać. To świetny pomysł.
Już cię nie lubię.
Zastanów się.
Nie pracowałaś od lat.
Jesteś starsza, wolniejsza, miększa.
Przyda ci się dolewka.
Ile już macie po ślubie?
To był błąd początkującego.
Stary.
Gotowy do rzeźby?
Jestem jak kawał kamienia, rzeźbij.
O to chodzi.
Stary!
- Stary! - Jazda.
Jazda!
To miło, że pomagasz mi przy CV.
Nie wszyscy są pomocni.
Powiedziałem „miększa”, ale w dobrym znaczeniu.
Jak stara poduszka.
Ja to zrobię.
- Pani ostatnia praca? - Oddziałowa.
Super. Jakieś referencje?
Szefowie mnie uwielbiali.
Ale nie żyją.
Ruchy, ślimaku. Mam cię nieść?
Moment.
Zobacz, jak słońce przesącza się przez gałęzie.
Przyroda jest imponująca.
Mega, idziemy.
Ej.
Co się dzieje? Mamy cały dzień.
No właśnie…
Nie mówiłam, ale chyba muszę skończyć wcześniej.
- Masz inne plany? - Nie, tylko…
Przyzwyczajam się do strefy czasowej Chicago.
- To nie ta sama strefa? - Bardzo różna.
Z powodu… przyciągania grawitacyjnego jeziora.
To ma sens.
Jeziora potrafią więcej, niż myślimy.
No. Jesteśmy na miejscu?
- Trochę mi się pomieszało. - Zgubiliśmy się?
Serio się zgubiliśmy?
Nie, jesteśmy już blisko.
Spytam tego gościa.
Przepraszam?
Wie pan, gdzie jest wieża widokowa?
Tam, gdzie piwnica widokowa.
Tylko parę pięter wyżej.
Chwila, Leo?
Zgadłaś!
Teraz ja.
Patricia?
Tak. Patricia.
Wiedziałem!
- Ale to w tę stronę? - Tak, zaraz za rogiem.
Dzięki.
Zaczekaj!
Z tego miejsca widać czubek skały-pały.
Aha.
Wszystko mnie boli.
Z 20 minut szedłem po podjeździe.
Myślałeś, że nadrobisz całe lato ćwiczeń w jeden dzień? Nie potrafi planować.
Nie może skorzystać z toalety.
Przesadzasz.
Mogę skorzystać.
Nie mogę wstać.
Ładne ciastka.
Proszę.
Idź na dół, jesteśmy zajęte.
Dzięki, skarbie.
Wiesz, co by ci pomogło?
Posmaruj maścią tygrysią.
Pomaga mi na ramię, kiedy się rozpędzę przy ubijaniu jajek.
O rany.
Może Red ma rację.
Jeśli wykańcza mnie zrobienie śniadania, jak dam sobie radę z bandą dzieciaków?
Babciu, skaleczyłam się kartką na matematyce.
Zaraz dam ci plaster.
Pani Forman, wypadło mi oko.
Jak to się stało?
Długa historia, czy naprawdę mamy na to czas?
Krew mi się leje.
Naciśnij.
Trzeba mi wszczepić tę nerkę przed lekcją.
Operacja?
Ona rodzi dziecko!
Miała iść do szpitala, ale lepiej jej tu, z pielęgniarką.
- Co robić? - Nie przyj.
Parłam!
Mówiłem, że cię to przerasta.
To może się wydarzyć.
Pani Forman.
Kurczaki, ale jesteście śliczni!
Wyglądacie jak postaci z Wielkiego Gatsby’ego.
Czytałem dziś linijkę z tego.
- Gdzie Leia? Mieliśmy coś robić. - Na pikniku z Jayem, jeszcze nie wróciła.
Z Jayem?
- Dasz wiarę? - Tak, mówiła mi.
Ozzie!
Część mnie wierzyła, że się uda.
Ta sama głupia część,
co wierzyła w związek Madonny i Dennisa Rodmana.
Nieważne. Leia może się wypchać.
Przekażę jej, ale po swojemu.
Ej, ostrożnie!
Jeszcze tu jesteś?
Dlaczego się zatrzymaliśmy?
Nie wiemy, gdzie jesteśmy.
Ja wiem.
Zróbmy przerwę na piknik.
Potem rozpalę ognisko sygnałowe.
Ognisko? Miałam do tej pory skończyć.
Skończyć?
Cały czas dziwnie się zachowujesz.
Bo płakałem, jak zobaczyliśmy motyla?
Ja…
Umówiłam się też z Gwen.
Tak na dwa fronty?
Nie jestem z tego dumna.
Trzeba było mi powiedzieć.
Nie pozwalam dotykać moich włosów,
ale poza tym jestem rozsądny.
Przepraszam, że skłamałam.
Nie chciałam rozczarować ciebie ani Gwen.
- Zawaliłam. - A co z Chicago?
To ta sama strefa.
To boli.
- Leo? - Nieźle zgadujesz!
Mam pytanie.
Gdzie jest wieża widokowa?
Właśnie nam mówiłeś, gdzie.
I co powiedziałem?
Zgubiliśmy się.
Ostrzegam.
Uwzięła się na mnie jedna wiewiórka.
Opowiada mi kawały i ucieka tuż przed puentą.
Niefajnie.
Jak wrócimy do domu?
Może weźcie moje auto?
Zaparowałem przy drodze, prowadzi prosto do miasta.
Puk, puk, kto? Ty dupku!
Jestem zła na Leię.
Tak, tak. Co za potwór. Mam większe problemy.
Przepraszam.
Chciałbym zwrócić tę lemoniadę. Czuć ją puszką.
Chcę świeżo wyciśniętą, migusiem.
Dobrze. Poproszę numer członkowski.
Poproszę numer bezrobotnego.
Przepraszam, zaraz przyniosę.
I nachosy dla mojej pani.
Jestem! Spóźniłam się, ale wyjaśnię.
Nie mogę się doczekać.
A, nie, mam to gdzieś.
Ryzykowałam życiem, żeby się tu dostać!
Jechałam autem z wysuszonym wężem zamiast pasów.
- Talerz serów na pół? - Zrobi się.
Talerz serów!
Gwen, serio mnie ignorujesz?
Wiedziałaś, że to ważne, i zostawiłaś mnie dla Jaya.
Co mnie to.
- Co cię co? - Wszystko.
Jedź do Chicago i daj mi spokój.
Nigdzie nie jadę, dopóki nie pogadamy.
- Przepraszam. - Dobry pomysł.
Zamów jedzenie i pogadamy od serca.
To nie członkini.
Nie musisz tego robić!
Mogę chociaż spróbować sera?
Wpuszczają tu byle kogo.
Dziękuję, że przyszłaś mnie wesprzeć.
Mam nadzieję, że to nie problem.
Żartuje pani?
Jestem w szkole pierwsza ze wszystkich, ale adrenalina!
Mogłabym rzucić samochodem!
O, nie.
Gdzie moje CV? Nie mam go.
Puszka tuńczyka?
Położyłam na CV, żeby o nim nie zapomnieć.
TUńczyk.
- Ale pani zapomniała. - Co to za przesłuchanie?
Może to znak. Nie powinnam wracać do pracy.
Red miał rację.
I to mi się podoba.
Red, co tu robisz?
Zapomniałaś wziąć CV.
I portfel.
I znalazłem kapcia w mikrofali.
- Trochę się stresowałam. - Tak.
A teraz zaczynam się bać.
One wszystkie są takie młode!
Pewnie nawet nie pamiętają, jak można było palić w szpitalu.
Słuchaj.
Zawsze robiłaś to, co chciałaś.
Chciałem jednego dziecka, ale namówiłaś mnie na Erica.
Okazało się, że…
Nie poddawaj się.
Jesteś cholernie dobrą pielęgniarką.
Idź i zdobądź tę pracę.
Dziękuję.
Nie zorientują się, co się stało.
Zapraszają po kolei.
Nate? Nic ci nie jest?
Pić mi się chce.
Możesz mi podać wodę?
I podnieść mi do ust?
I wlać mi do buzi? Ja zrobię resztę.
Nie jesteś w klubie z Gwen?
Pokłóciłyśmy się, bo trochę się spóźniłam.
- Była bardzo niemiła. - Też ci mówiła, że masz psie sutki?
Nie.
Jasne, mnie też nie.
Nieważne, co ci powiedziała, nie przejmuj się tym.
Ona tak już reaguje.
Zaraz jedziesz.
Nie rozumiem.
To ja stąd wyjeżdżam i będę niewidzialna.
Gwen będzie robić spoko rzeczy z przyjaciółmi ze szkoły.
Wiem, że Gwen to dla ciebie spoko Gwen,
ale w szkole jest inaczej.
Ludzie jej nie rozumieją.
Będzie bardzo za tobą tęsknić.
Nie wyglądało na to.
Kazała mnie wyrzucić z klubu.
Wyrzucić.
Jak w kreskówce.
Nie wiem,
ale to chyba jej obłąkany sposób na radzenie sobie z rozstaniem.
To nie koniec.
Będę dzwonić, pisać i wpadać z wizytą.
To moja przyjaciółka.
Potrzebuję jej.
Mówiłaś jej to?
Może za mało.
Dzięki, Nate. Jesteś mądry.
Nikt mnie tak nigdy nie nazwał.
Ale dziwnie.
Nate.
Auć!
Dostałam pracę!
Brawo, wiedziałem!
Byli pod wrażeniem mojej wiedzy i doświadczenia.
Rekruterka zapomniała wziąć lunch,
więc dałam jej tuńczyka i tak wygrałam.
Cieszę się, skoro ty się cieszysz.
Cieszę się.
Nie wierzę, że wracam do pracy!
Znowu oko! Nie nadaję się do pracowni.
Super, czyli tak to teraz wygląda.
Widzę cię.
Cześć.
- Nie. - Tak.
Czasem dystans zbliża ludzi.
Czy rozśmieszyłaś kogoś tysiące kilometrów dalej?
Albo przefaksowałaś przepis z plaży?
To reklama sieci komórkowej.
Staram się.
Staraj się, ile chcesz, ale ja odpadam.
Nie odpadasz.
Myślisz, że wyjadę i to koniec?
Nie ma mowy. Musisz ze mną rozmawiać.
Bo z nowym planem do rozmów pozamiejscowych
stać cię na wszystko.
Jesteś moją najlepszą przyjaciółką i nic tego nie zmieni.
W Chicago jestem przy tobie.
Na Księżycu jestem przy tobie.
Po śmierci mój duch nawiedzi twojego.
Przyzwyczajaj się, jestem na zawsze.
Będę tęsknić.
Ja bardziej.
To Michael Bolton? Naprawdę źle się czułaś.
Zabiję cię, jeśli komuś powiesz.
Dasz radę.
Dajesz, Nate!
Brawo.
Ale siłacz.
Dzięki, stary.
Jutro o tej porze podniosę widelec.
Przepraszam, że ci nie pomogłem.
Nie ma sprawy. Nikki też nie.
Chyba się wkurzyła.
Ale wiesz, kto mi pomógł? Leia.
Masz szczęście, jest świetna.
Kiedy tu jest.
Jak to?
No bo…
Jak to ma działać, jak wyjedzie?
Wczoraj był chaos,
a zrobi się jeszcze gorzej, jak wyjedzie do Chicago.
Martwię się.
- Chyba musimy pogadać. - Przecież gadamy.
Ja i Leia.
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska