INGLATERRA
CAMPO DE CONCENTRACIÓN DE SACHSENHAUSEN ALEMAÑA
BANCO DE INGLATERRA
En 1940 o goberno nazi
falsificou centos de millóns de libras.
Deseñou un plan para introducilos en Gran Bretaña,
o último país de Europa occidental que resistía ante o fascismo.
Este diñeiro anegaría o sistema bancario,
arruinaría a economía e permitiríalle a Alemaña gañar a guerra.
Heil, Hitler, hostia!
19 DE NOVEMBRO DE 1940
FÁBRICA DE ARMAS CURTAS DE BIRMINGHAM INGLATERRA
Mozas, botan foguetes por nós.
- Boa noite, mozas. - Ata mañá, camaradas.
Ata mañá.
- Boa noite, guapa. - Que tal, Sid?
Fasme un té, querida?
- Onde estiveches? - Boa noite.
Senta aquí. Gardámosche un sitio.
Señoras, chegou Agnes.
Ola.
Parabéns para ti.
Ven.
Parabéns para ti.
Mira.
- Parabéns, querida Agnes. - Preciosa.
Grazas a todas.
Parabéns para ti.
Viches o resplandor nas montañas onte, Tom?
Bombardearon Birmingham.
Bombardearon Small Heath, Tom.
O teu barrio.
Tremendo.
Unha familia xitana que fuxía das bombas
atravesou a sebe e entrou no eido.
Bótaos fóra.
É a familia Palmer, Tommy.
Son famosos polas súas bruxas, videntes e quiromantes.
Non quero ninguén onda a casa, aínda que sexa interesante.
Se os boto fóra,
teño medo de que me boten un meigallo.
Ti xa tes meigallo abondo, amigo.
O meigallo de ser o último home que traballa para min.
Cando fun onda eles,
unha das Palmer recoñeceume polos vellos tempos.
Preguntoume se sabía que fora de Tommy Shelby.
A señora chamouche Rom Baro,
o rei de todos os xitanos.
Fun un rei de moito nabo.
Aínda segues sendo rei, Tom, para os xitanos.
Que lle dixeches?
Díxenlle: "Polo que eu sei,
o famoso gánster Tommy Shelby
retirouse deste mundo.
E está escribindo un libro."
Ao carallo.
"Non estou só cando estou só.
Aparécenseme espíritos.
A miña defunta filla, Ruby, xoga no xardín.
Atopei a súa bufanda nunha póla…"
ATOPEI A SÚA BUFANDA NUNHA PÓLA
"…onde antes non había nada.
Non puido chegar alí doutro xeito.
E agora téñoa aquí, diante de min,
no meu escritorio."
Volvín ver a Ruby.
ARTHUR SHELBY 14 MARZO 1895 - 2 DECEMBRO 1938
NA LÚGUBRE INVERNÍA
Sería unha covardía dicir
que eran só imaxinacións.
Porque non son, Arthur.
Eu serei moitas cousas,
pero covarde non son.
Tom, tes visita.
É túa irmá. Quíxote chamar desde a cabina
para dicirche que, aínda que non quixeses, te ía vir ver.
Dixo que tiña malas novas, Tom.
Está na entrada. Vouna buscar?
Non, vou eu onda ela.
Déixaa entrar, carallo. É túa irmá.
Arthur.
Cal é a mala nova?
Onte á noite bombardearon a fábrica de armas.
Morreu a quenda de noite enteira da nave de artillaría.
Ti es a súa deputada.
Xa non a precisan.
Préganlle a Cristo e a ti.
Pero non lles contestades as pregarias.
Eu teño a miña propia guerra.
Na cabeza.
Tommy, tes familiares que non son pantasmas.
Canto hai que non falas cos fillos?
Estiven reconsiderando todo.
Todo.
Nunca exercín de pai, Ada.
Eu era unha forma de goberno.
Xa non creo en goberno de ningunha caste.
Falei con…
Falei con Charles. Está na fronte do norte de África.
- Escoitas a radio? - Non teño radio.
E o teu outro fillo,
o teu fillo xitano,
é o xefe dos Peaky Blinders, coma se volvésemos estar en 1919.
É peor aínda ca ti e Arthur.
Entón debe ser tremendo.
Tommy, tes que volver comigo.
Para visitar as tumbas dos mortos
e falar co teu fillo antes de que o colgue a xustiza
ou o linche a xente.
Ada,
eu vexo cousas.
Xa, sempre as viches.
Pero desde que morreu Arthur…
Desde que morreu Arthur…
Desde que morreu Arthur,
é coma se se me abrise unha porta na cabeza.
E non a dou pechado.
FÁBRICA DE ARMAS CURTAS DE BIRMINGHAM
Mozos, viñeron os Peaky Blinders.
Que facemos?
Os Peaky Blinders van facer o que lles pete.
Vale!
Iso é. Fantástico.
Non hai dereito!
Non hai dereito, hostia!
As armas deste arsenal van para a fronte.
Ímoslles deixar facer isto?
A ti había que deterte.
Tanto me ten quen hostia sexades.
Somos os axentes especiais voluntarios, inscritos esta mañá polo meu bo amigo,
o inspector xefe da policía de Birmingham.
Iso somos, hostia.
Ídeslles deixar levar esas armas?
Quen nos impida levar a cabo o noso deber legal
será identificado. Localizarase a súa casa e pegaráselle á súa familia.
Por orde dos Peaky Blinders.
Os Peaky Blinders
asustaredes o xefe da policía,
pero a min non.
Vin cousas peores na última guerra, que ti nin imaxinas.
Es moi valente.
Moi valente.
Pero moi parvo.
Quieto no chan.
Quieto.
Ei.
Combaterías en Flandres, vellouqueiro.
Pero comigo non pelexes.
Vale.
- Veña. - Listos?
Xa o avisei.
- Cabrón! - Ei.
Que?
Collede todas as Sten, as Browning
e toda a dinamita que poidades.
E unha boa pistola nova para min.
Que esperas atopar?
Problemas.
E oportunidades.
Vale.
Vamos.
A aviación alemá realizou multitude de ataques sobre Gran Bretaña onte.
As incursións espalláronse ata o amencer por todo o país.
Birmingham en chamas!
A aviación inimiga actuou na costa sur…
Bombardearon a fábrica de armas!
…e o noroeste, amais da capital.
Das zonas afectadas, Birmingham foi a máis prexudicada
e é case imposible crer que o fogo…
A fábrica está acordoada.
Podemos colocar flores e falar cos familiares.
Vale.
Mamá, por favor.
Mira, eles queren a Tommy,
pero veño eu.
Déixao estar.
Como se atreve a presentarse aquí, Ada Shelby?
Isto fixérono os seus putos Peaky Blinders.
Veña, fóra, mozos.
Iso é.
Mozos.
Todo ben, mozos?
Duke, hai aí un cabrón de Londres. Está no reservado.
Díxenlles que non lle toquen o coche.
Señor Shelby.
O barco atracará
en Liverpool.
Tome.
É para vostede.
Un billete falso de cinco libras, acabado de imprimir.
- Hai moitos máis onde estaba ese. - Cantos máis?
Hai 350 millóns de libras máis.
O meu traballo é introducilos na economía británica
por medio de grupos criminais organizados.
Os Peaky Blinders levarían un 20 % do total.
Iso son
setenta millóns de libras para facer con eles o que queira.
Pero prepárese para a anarquía que virá despois.
Xa estou.
Si.
Naturalmente, Berlín prefería
que eu falase con seu pai.
Si?
Agora mando eu.
Duke?
Duke.
Se manda vostede,
preciso saber se está disposto
a participar nunha traizón que decidirá a guerra a favor de Alemaña.
Ao mundo impórtolle un carallo.
E a min o mundo impórtame un carallo.
Non lle debe lealdade a ninguén? Hai algún límite que nunca cruzaría?
Tivo sorte de atoparme. Si.
Moi ben.
Pois…
á noite, cando caian as bombas, demóstreo.
Johnny!
SIGA AS VENTÁS ABERTAS
"Magoei a meus irmáns,
sobre todo a Arthur, a besta atada con correa."
Á miña casa non vén ninguén.
Ei.
Abrín as ventás para saíren algúns espíritos.
Traio unha mensaxe para o Rom Baro.
Oín que está escribindo algo.
Non, hostia.
Cre que me coñece.
Na miña cara ve a da miña irmá xemelga.
Aínda que morreu hai tempo,
sigo falando con ela.
En soños.
En sesións de espiritismo.
Encargoume darlle unha mensaxe.
É doado acceder a vostede.
Coma a súa casa,
é doado asaltalo, tendo a chave adecuada.
O nome de súa irmá
era Zelda?
Si. Eu son Kaulo Chiriklo.
- En romaní, significa merlo. - Merlo.
Aínda fala a lingua.
Iso axudará.
Entón…
deitouse con miña irmá.
Na feira xitana de Stow en 1914.
Tivo un fillo seu, Duke.
Xa sabía o do fillo e sei quen é hoxe, de adulto.
Deixeille o meu reino.
Non, abandonou o seu reino e mais o seu fillo.
Non estaba listo.
Se o que el quere é diñeiro,
xa lle dei abondo, entende?
Se está en problemas, eu teño abondo cos meus.
Coñezo os seus problemas, Sr. Shelby. E non creo que os supere escribindo.
Vive nunha casa habitada por pantasmas,
de xente que morreu por causa súa.
Aínda non me deu a mensaxe.
O seu fillo ten problemas.
Traballa con malvados.
Homes que destruirían o noso pobo. O pobo xitano.
Eu xa non fago cousas desas.
Se acepta volver para salvar o seu fillo,
miña irmá e eu axudarémolo a atopar a paz.
Vin as portas e as ventás abertas.
Que hostia é isto?
Non dispare, señor Dogs.
Creo que, polo lado dos Lee, debemos ser primos segundos.
Johnny, por que non cociñas as dúas pombas que cazaches hoxe?
Temos unha convidada.
Temos que?
Esa muller é a raíña dos xitanos Palmer.
Sábelo, non sabes, Tom?
Fai espiritismo para mulleres que perderon os fillos e maridos na guerra.
Lúcrase co seu loito, Tom.
Con voces, golpes na mesa e plasma.
Ectoplasma.
Non a deixes aproveitarse do teu loito.
Unha socialista que cheira a señorita.
Tía Ada.
Fun á fábrica de armas.
Ah, os bombardeos da noite pasada.
Si, fómoslles botar unha man.
Hai moito raspiñeiro por aquí agora.
- Que fan aí os porcos? - Bombardearon un matadoiro preto de aquí.
Se non colliamos nós os porcos, colleríanos os do Black Country.
Pelexas cos veciños polos porcos?
Tamén ofrezo servizo médico
para a dor dos afectados.
A guerra e a morfina.
Son coma…
Son coma un irmán e unha irmá. Pregúntalle a meu pai.
A morfina foi roubada no hospital Queen Elizabeth.
Debíate denunciar.
A quen? Eh?
A quen?
Arthur está morto.
Polly está morta.
Jeremiah está morto.
E meu pai, ben, meu pai…
perdeu o puto sentido.
Así que só quedas ti.
E fas moitas ameazas baleiras.
Tes estilo, Duke.
Igual ca teu pai.
Pero o que non tes é o que te vai foder.
Que vén sendo…
Cando o teu modo de vida te mate,
cando arda o teu cadaleito, non haberá ninguén onda o fume.
Só haberá fume.
O que non tes, Duke,
é familia.
Nunca a tiven.
Na puta vida.
Dígoche eu o que teño.
Algo máis grande que o que fixo nunca o meu puto pai.
E vouno facer eu.
Xo.
Descargámolo pola mañá, Curly, cando pare de nevar.
Vaite quentar.
Non quecerei, Charlie, despois do que vimos hoxe na fábrica.
Non.
Que? Hai eleccións?
Porque, se as hai, xa sabes que tes o meu voto.
Charlie, esta mañá Duke roubou armas nun arsenal do goberno.
E o xefe da policía de Birmingham
deulle permiso por escrito para facelo.
Mañá vou ao cuartel da policía militar en Montague Street.
A ver, Ada.
Había testemuñas do roubo colocando flores.
Recoñecín algunhas.
Preciso testemuños.
Ninguén che falará.
Preciso os seus enderezos.
Polo teu propio ben, Ada.
Só hai un home que pode parar a Duke Shelby.
E ese home está escribindo un puto libro.
"En 1914,
eu e meu irmán Arthur
fomos voluntarios para a brigada de túneles.
Cavadores,
furando na terra cara á fronte inimiga.
Había pesadelos alá abaixo.
Volvín da guerra,
pero trouxen a guerra na cabeza.
Unha parte de min segue enterrada."
NA LÚGUBRE INVERNÍA
"A alma atormentada
deambula entre a vida e a morte,
sen atopar a saída."
De onde carallo sacou esa bufanda?
Fun dar unha volta e…
atopeina nunha tumba.
Tome.
A tumba de seu irmán.
Oín polas feiras e as vodas
que se suicidou.
Matinar tanto niso
e escribir sobre iso…
Sente. Vamos comer antes de arrefriar a comida.
Pero ¿veo
diante dos seus propios ollos?
Ás veces métome no corpo de miña irmá, coma se fose un vestido vello.
Díxenlle a Kaulo que me deixase soa contigo un pouco.
Son eu,
Zelda.
Xa empezou o teatro.
As crenzas veñen e van.
Non importa.
Pero, se serve de algo,
esa bufanda é da túa filla, Ruby.
Dixo que cha deixaba colgada nunha póla.
Fun á tumba de teu irmán e falei con el.
Dixécheslle que sería de covardes
crer que todo isto son imaxinacións.
Non te quero asustar.
Preciso falar contigo.
Que máis che dixo meu irmán?
Dígoche o que me dixo teu irmán
se aceptas axudar o noso fillo.
Sexa o que sexa,
non o podo axudar.
Non o podo axudar.
Porque eu xa non son aquel home.
Axúdoche eu a volver ser aquel home.
Lévote
ao sitio onde comezou todo.
Teño que espertarte.
E non con palabras.
Con…
unha sesión de espiritismo distinta.
Lembras cando estabamos na feira?
E nos deitamos debaixo dunha abeleira?
E nos agachamos do mundo?
Ese foi o día que concibimos a Duke.
Lembra.
E logo volve ao mundo.
REFUXIO PÚBLICO
Esta mañá houbo un roubo.
Duke Shelby roubou armas na fábrica de armas.
Había testemuñas.
Recoñezo as caras dalgunha xente que estaba alí.
Preciso xente que dea testemuño ante min como deputada súa.
Hai un xeito de paralo.
Tomas algo?
Non, grazas.
Este é Virgil.
É o vicepresidente da Liga Fascista Británica.
Eu axudarei a distribuír o diñeiro aos nosos socios por todo o país.
Teño que decidir se colaboraremos coa súa organización.
Virgil vaille facer unhas preguntas.
- Como recollerá o diñeiro? - Mandarei tres barcos polo canal.
Os camións que saen dos peiraos inspecciónanos e os barcos de carbón non.
- Vexo que se informou. - Si.
E os barqueiros son parentes meus.
Iso é bo e malo á vez.
E se din que non?
Non o dirán.
Ímoslle confiar setenta millóns de libras, señor Shelby.
Preciso garantías.
Entendo que os xitanos teñen normas sobre a familia.
Non me preocupan os lazos casuais de sangue.
Amais, seica xa non teño familia.
Moi ben.
Terá feito un plan.
Iso significa que todo depende do seu carácter.
Chameino esta tarde
e conteille a verdade sobre o noso amigo Virgil, non si?
Si, contou.
Que verdade lle contaches de min?
Onte á noite Berlín púxose en contacto comigo
e pasáronme unha información importante.
Que información?
Dixéronme que falaras coa túa amante
e que xa non eras de fiar.
Falei con esa muller
e confirmou que o que me dixeran era certo.
Era simpática.
É unha mágoa.
De que carallo falas?
Non!
Non, mételle outro.
Eh?
- Mételle outro. - Está morto.
Aínda non, faime caso. Mételle outro tiro.
- Vale? - Así me gusta, neno.
Puto animal.
Un mergúllase no sangue pouco e pouco
ata que xa non dá pé
e logo ten que aprender a nadar nel.
O comandante díxome iso no 1914.
Agora está morto.
Toma un trago.
Era un puto laretas.
Tiña a seguridade esa da clase alta.
A voz das nacións, que teu pai tamén debeu odiar.
Seguro que lle deu ordes nalgunha lameira.
O que fixeches non terá consecuencias.
Traballo con xente moi poderosa.
Políticos, empresarios, membros da familia real.
No futuro réxime, garantireiche protección.
Entón…
mañá,
leva os barcos a Liverpool e recolle o diñeiro.
Si.
Pero agora
desfáiteme desa morea de merda.
Cago na hostia!
Hai moito que non te deitas cunha muller.
Estivo ben?
Si, se cadra.
Eh?
Se cadra?
Verte sorrir así
lémbrame a tristeza que levas dentro, Tommy.
Queres saber que máis me dixo teu irmán Arthur?
Dixo que aquela noite non estaba só.
- O teatro acaba aquí. - El non che bota a culpa.
Cala.
Todos pensan que Arthur Shelby se suicidou na ponte.
- Cala, hostia! - Non estaba só.
Estabas ti alí con el.
Foi á túa oficina.
- Queríache pedir diñeiro. - Non.
Escóitame.
Tiña unha arma e roubouche o coche.
Ti fuches á busca del.
Cóntame.
Había néboa.
Cando o atopei,
estaba ferido, pero seguía alterado.
Tomara moito opio.
Deu en pensar que eu era o demo.
Foi un accidente.
Aí foi cando se me abriu a porta na cabeza.
Ei.
A porta pódela pechar.
Podes conseguir a paz que che prometemos, Tommy.
Non podes salvar a Arthur.
Non podes salvar a Ruby.
Pero podes salvar o teu fillo.
Fuxide.
PEIRAO DE WATERLOO LIVERPOOL
BANCO DE INGLATERRA 5 LIBRAS
Tom.
Que carallo fas?
- Vou a Birmingham. - A onde cona vas?
Ver o meu fillo.
Tom, non estás preparado para saír ao mundo.
- Que armas levas? - Só eu.
Vas sen armas? E sen Arthur á túa beira?
Vale. Vou eu.
- E guío eu. - Non busco problemas, Johnny.
Non, pero en Garrison Lane,
os problemas buscarante a ti.
Bo día.
Desfíxenme do cadáver.
Afórrame detalles. Acabo de almorzar.
Pero sinto dicirche
que esta mañá haberá que desfacerse doutro cadáver.
Onte, un simpatizante fascista estaba no refuxio dos bombardeos
e a irmá de teu pai,
Ada, non?
- Ada. - Tamén estaba alí.
Recolle declaracións de testemuñas contra ti
polo roubo de municións.
Vaillas entregar á policía militar
en Montague Street esta mañá.
Se entrega esas declaracións, colgarante.
Setenta millóns de libras ou a forca.
Que dis?
Moi ben.
Sabes? Teño un fillo
e…
estou moi avergoñado del.
Escribe merdadas de poesía.
Se ti foses fillo meu,
teríate en moita estima.
Faime sentir orgulloso.
Deixa esa puta arma onde está, Tom. É miña.
Porque, se ti es o pai e Duke Shelby é o fillo,
entón o Espírito Santo, Johnny Dogs, vai precisar polo menos un puto revólver.
Vou contigo.
Vou levar isto ao cuartel. Está vixiado pola policía militar, Karl.
Mamá, acompáñote.
Só vou a Montague Street.
Karl, eu non lle teño medo a nada.
E ti tampouco o debías ter.
Ola, señor Shelby.
Cago na hostia.
Veña.
Cago…
RÚA CORTADA
Ada!
Ada, fuxe!
Non!
Mamá!
Non me fixeches sentir orgulloso.
Para o coche, Johnny.
Para o coche, hostia!
- Señor Shelby, chamouno alguén? - Ninguén.
- Houbo un tiroteo hoxe. - Quita de aí a man, hostia!
Súa irmá está morta e o seu fillo debe saber algo.
Onde está o cadáver?
No depósito St. Elizabeth.
Tom.
- Vai ao depósito. - Imos os dous.
Leva isto e faille garda.
A arma xa non serve. Está morta.
Johnny, fai o que che digo.
A onde vas, Tom?
Vas desarmado.
- Benvido, señor Shelby. - Grazas, Peggy.
Quero falar co dono deste pub.
Por se non te decataches, puto desertor, estabamos bailando ao son da música.
Cando se me conteste a pregunta, seguides bailando.
Quen hostia es ti?
Teño que falar con el.
Mira, neniño.
Isto é o que imos facer, vale?
Ti vas dar a volta
e vas volver poñer a puta música, vale?
Pos unha canción lenta, vale?
Logo ti e eu bailamos un valse nesta pista de baile
coma Fred Astaire e Ginger Rogers, cona.
Gústache bailar?
Fíxenche unha pregunta.
Queres bailar comigo, neniño?
Hostia bendita!
Tranquilo todo o mundo.
Se alguén pensaba sacar a arma, que non a saque.
Porque este home, señoras e señores,
é Tommy Shelby.
Quen cona é Tommy Shelby?
Se tal, que lle explique alguén quen son.
Impórtame un carallo quen sexas.
Ei.
Ti e mais eu imos bailar.
Agora mesmo.
Volve poñer a música, hostia.
Hai un baile
chamado paso rápido.
Igual che soa.
Fóra!
Hostia!
Hos…
A música nos pubs nunca é boa cousa. A ver, ti.
Busco o meu fillo.
Pasaches todos os límites.
Ei!
Roubácheslles aos teus.
- Vendiches mulleres. - Eu non a matei.
Roubácheslles medicinas aos nenos.
- Érguete! - Eu non a matei, cona.
El quería que a matase eu.
Pero non fun capaz, porque eu non son así.
Que es ti, logo? Que es ti?
Vai á merda!
Que es ti?
Eu non mato os da familia.
Son un verdadeiro xitano.
Si, pequei, porque o pecado é o único que coñezo, carallo.
O pecado é o único que me deixaches.
Oíches iso, papá?
Só deixaches pecado, hostia.
O pecado é o único que me deixaches, hostia!
Fala.
O home que a matou, carallo,
ten un Morris con tres balazos.
Veu onda min cun plan.
Algo máis grande que o que fixeches ti nunca.
Hostia.
Cóntamo.
Cóntame cal é o seu plan.
Xa vexo que atopaches o fillo, Tom.
Déixote só un pouco?
Teño que facer algo.
O que?
Dáme a arma.
Eh?
Dáme a arma.
Conto que veña alguén.
Quen, Tom?
O home que matou a Ada.
Vai vir porque pensa que eu virei despedirme de miña irmá.
Quéreme matar antes de matalo eu a el.
Dille ao meu fillo que leve as armas que roubou ao eido de Charlie.
Tom, eu debía quedar aquí contigo.
Vaite.
Todos nós mortos,
menos o que quere estar morto.
Debín volver cando ti mo dixeches, Ada.
Voucho confesar, irmá.
Matei eu o noso irmán Arthur.
Non foi un accidente.
Non foi por misericordia.
Mateino porque estaba cheo de alcol e carraxe.
Por un momento pensei en non facelo.
Matei o meu irmán.
Porque quería librarme del.
Prométocho, irmá.
Prométocho, Arthur.
Prométocho, Ruby.
Desta desgraza xurdirá algo bo.
Eras da cabalaría.
Si, pero non son un señorito de merda.
- A ti mandáronte baixo terra. - Cos cavadores.
Si.
Hitler vai matando á calada todos os señoritos, sabes?
Polo menos ten un plan.
Solucións.
Todo este lixo
que medra entre nós e nos infecta
hai que extirpalo.
Para que medre algo bo.
O que fago eu é bo, Tommy.
Acabar a guerra con billetes en vez de bombas.
Todo o mundo será rico e non morrerá ninguén.
Moi simple, carallo.
Unha Sten ten 30 balas.
Axiña se acabarán, meu.
Xo.
Moi ben.
Hai algún tempo, aparecéuseme o espírito de túa nai.
Non.
- Non é tempo de maxia xitana. - Non, iso acabouse.
Agora hai que ser prácticos.
Está todo acordado. Teu pai volverá para salvarte.
E ti e el traballaredes xuntos.
Así que, agora
é a túa oportunidade.
Oportunidade de que?
Cando eras pequeno,
decidiches que eras un duque.
E todo o mundo riu.
Agora tócache ser rei e esta vez ninguén rirá.
Pelexarás cóbado con cóbado
con teu pai.
Farás o que el che mande.
E na brétema,
mentres amaina a poeira…
El quere paz.
Eu prometinlle paz.
E no fondo el sabe
que unha bala é o único que lle traerá a paz.
Es o seu fillo máis vello.
Cando el non estea,
ti recibirás o nome,
Rom Baro.
O rei dos xitanos.
Iso
é o que túa nai sempre quixo para ti.
Xuntos, podemos mandar nós.
Pero tes que decidir se estás listo para ser rei.
Que tal?
Falei con Duke.
Dixo que che quere axudar.
Primeiro, preciso unha carruaxe xitana de catro rodas.
Seica queres axudarme a matar a quen matou a Ada.
Si.
Quero.
- Curly. - Tom.
Xa sei que antes a caguei,
pero podo axudarche.
Preguntábame se chamarías.
El vai ir por ti. Sabe onde estás.
Chámote cando cheguemos a Liverpool.
Que queres a cambio?
Setenta millóns. O mesmo ca antes.
Trato feito, señor Shelby.
Tom.
Quérete ver alguén.
Di que é o rei. O rei, Tom, do peirao de Liverpool.
Stagg.
Tommy.
Seguro que é el?
Si. Non hai moitos Morris con tres balazos na porta.
Peiraos de Waterloo. Nave 47.
Subornei o inspector.
Aí están as entradas e saídas.
Cando cheguemos a Liverpool, voute precisar.
Que hostia hai nesa nave, Tommy?
Un home que quero matar.
E a arma que nos vencerá na guerra.
Xo!
Non gañaremos medallas
e ninguén saberá o que fixemos, pero é algo bo,
por unha boa causa.
Oín que decidiras que esta non era a túa guerra.
Agora xa é.
Pero eles son nazis e ti es xitano.
Levan anos matando o teu pobo.
Esta guerra sempre foi túa tamén.
Tiven que resolver unhas cousas na miña cabeza.
Ei!
Ven aquí!
Dálle. Vannos berrar.
Este é o meu fillo.
Chámalle Duke.
A túa sona chegou aquí polo canal.
Peor ca teu pai, seica.
Non, peor non é.
Peor non é.
Non ten os campos de Flandres podrecéndolle nos miolos.
Non está maldito coma nós, Stagg.
E decidín confiar nel.
Non si, fillo?
A nave 47 do peirao de Waterloo.
Ao oeste, os peiraos de carga están moi vixiados.
Ao leste, está a dársena.
Os barcos do canal achéganse á nave desde a auga.
Iso servirá de distracción.
Mentres, preciso atopar a Beckett e chegar ao diñeiro.
Hai un respiradoiro xusto debaixo da nave 47.
Podo entrar por aí, polo túnel de Waterloo.
Non. O túnel de Waterloo leva 50 anos cerrado.
A metade derrubouse. Está selado.
As autoridades colocaron portas de aceiro de 7 cm
para non faceren contrabando os estibadores.
Os barcos están listos.
Vale, deixádeme a min o túnel.
Irei mañá á medianoite.
Puntual.
O que ti digas, xefe.
Non debe ser fácil ser o fillo de Tommy Shelby.
Vouno levando.
"Dedícolle este libro á miña filla Ruby
e aos meus dous fillos.
O máis vello, Duke, debía ser o meu herdeiro natural.
Pero hoxe á noite haberá unha proba
que revelará quen é de verdade.
É o meu fillo máis vello,
o meu reflexo tenebroso,
o que escribirá o último capítulo desta historia.
O seu final
decidirao el.
Hoxe á noite veremos se desta desgraza
xurdirá algo bo."
Charlie! Tommy marchou!
Colleu cinco paquetes de explosivos
e unha mina antipersoas na bodega.
Nós temos instrucións.
Canto falta?
Din que 30 minutos.
Tommy, non hai pecho, reixa ou portón
que meus primos non abran.
Antes de eu marchar,
Kaulo Chiriklo,
quero que me leas a man.
O corazón rompéroncho dúas veces.
Agora a liña da cabeza.
A túa pobre cabeza, Tommy.
Crúzana cortes profundos todo ao longo.
Agora le a liña da miña vida.
Aí hai guerra.
A primeira guerra non te levou,
pero xebroute do que eras antes. Ves isto aquí?
Hai un oco.
E caíches nel, de cabeza,
coma unha roda pola estrada,
xirando por xirar.
Pero aínda así adquirín
o nome de rei.
Un rei que xa nin se molesta en levar a coroa.
Pero a coroa é miña.
Só me contaches o pasado.
Quero que me contes o futuro.
Que me vai pasar hoxe á noite, Kaulo Chiriklo?
Ti querías paz.
Hoxe á noite terás paz.
Entón, xa me coñeces a intención.
Coñecincha desde que entraches no meu eido
e lle preguntaches a Johnny Dogs por Rom Baro.
Hai moito tempo,
Polly Gray díxome que, se me entraba un merlo na casa,
viría a morte.
Nunca pensei que coñecería outra coma ela.
Pero mira ti.
Tommy.
Á noite,
ou o matas ti a el…
ou te mata el a ti.
Ben. Xa está.
Está todo cargado.
Subide todos.
Rápido.
Lembrade,
á medianoite.
Todo pasará á medianoite.
O home que agardaba
usou os contrasinais correctos. Vai desarmado.
"Haberá irmáns que entreguen os seus irmáns á morte;
pais que entreguen os seus fillos;
fillos que denuncien a seus pais
ata os faceren matar."
Marcos, capítulo 13, versículo 12.
Ensíname cal é o plan de teu pai.
Entrarán tres barcos na bacía polo túnel.
Irán armados con Sten e Browning.
Irán agachados nas bodegas dos barcos
para usar o factor sorpresa.
Cinco minutos, mozos. Marchamos.
Todos fóra.
Se lles dan duro, caerán antes de eles comezaren a disparar.
Cumpran co seu deber.
Heil, Hitler.
Que veñan comigo 15 homes. O resto queda.
Vamos tomar algo.
Seguro que queres facelo?
Seguro.
Haxa paz nestes tempos.
Esperade ata saíren todos eles do túnel.
Agardade pola miña orde.
Puto xitano de merda!
Que fixeches?
Guindei unha moeda.
A moeda dixo que traizoase a meu pai.
Pero desobedecinlle á moeda.
Decidín facer o correcto.
Entón, mándame xa
e aperta o puto gatillo.
Teu pai pensa que vai un paso por diante.
Pero deixoute a ti atrás, non?
Que pai deixa un fillo atrás?
Ei.
Ven aquí, hostia!
Onde carallo estabas?
Pasou a medianoite.
Onde carallo estabas?
Podíasme dar os parabéns.
Só vin porque túa nai me dixo que che salvase a vida.
Miña nai morreu hai dez anos.
Xa, pero é moi teimuda.
Que carallo é iso?
De aquí a 30 segundos, xa o verás.
Arreda de aí.
Hostia.
Conseguímolo, papá. Conseguímolo, hostia.
Ei!
Veña.
Son un cabalo.
Faino.
Faríalo por un cabalo.
Ei.
Usa a bala que che deu ela.
- Non. - Cóllea.
Tom.
Vamos, fillo.
- Usa a bala que che deu ela, fillo. - Non.
- Veña. - Hostias.
Veña, fillo.
Non podo, papá.
Podes tal.
Veña.
Pesada é a coroa.
Veña.
Dálle!
Na lúgubre…
invernía.
Collédeo todo e queimádeo.
Eh?
Si…
Rom Baro.
O HOME INMORTAL THOMAS SHELBY
Vámolo mandar.
"Dádelle o meu coche a Johnny Dogs,
o meu viño ao pub The Garrison,
os meus cabalos a alguén que non os faga traballar,
as miñas balas a quen non teña nomes que escribir nelas
e as miñas armas a quen non lle fagan falta.
Unha vez, case o consigo todo, carallo.
Pero o case non conta.
Mais sempre me acompañou a familia.
Agora volvémonos reunir,
onde queira que nos acollan.
Queimade o meu corpo.
Que o vento leve a cinza.
Son libre."
Na noite do 19 de novembro de 1940, 400 toneladas de explosivos
foron lanzadas sobre Birmingham pola Luftwaffe.
Morreron 53 traballadores da fábrica de armas de Small Heath,
tras decidir non ir aos refuxios mesmo despois de soar as sirenas.
Esta película honra a súa memoria.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa