W poprzednich odcinkach
Nikt na przestrzeni wieków nie miał u mnie taryfy ulgowej.
Tę stratę śmiesz nazywać „taryfą ulgową”?
Niczego mi nie dałaś.
Tylko odebrałaś.
Dawno temu kochałam pewną osobę.
I ją skrzywdziłam.
- Nie spoufalaj się z Agathą. - Wiem, co ludzie o niej mówią.
Nicholas Scratch!
Mamo! Przestań!
Pozbawiłaś ją mocy?
Twoja władza wygasła.
Czego Billy Maximoff chce za ukończenie Drogi?
Mógłbym go znów wskrzesić?
Znajdź dla niego ciało.
Ktoś pod wodą! Głupi żart.
Zabiję go, żeby brat mógł żyć?
Nie, Billy.
Czasami
chłopcy umierają.
„Młodość, życie, proch”
Nie.
Tak nie może być.
Tak musi być.
Jeśli to zrobisz, znienawidzę cię na wieki.
Proszę cię, pozwól mu żyć.
Proszę, ukochana!
Proszę cię.
Proszę!
Mogę ci dać więcej czasu.
Ile go dostanę?
Ile czasu...
Witaj.
Nie rzuciłam zaklęcia.
Nie wspomogłam się inkantacją.
Synku...
Powstałeś z pierwiastków życia.
Ach żal, ach żal, me serce rwie
Przeklęte i wzgardzone
Toć serce me...
Wiem. Źle się czujesz.
Dla ciebie bije...
Podejdź, siostro.
Dzieciątko chorzeje?
Pochwalony. Od wielu dni nie jedliśmy.
Nadałaś dziecku imię?
Tak. Nicholas.
Chodź do nas.
- Nie! - Kto cię wpuścił?
- Siostry, zbierzcie się! - Nie!
Nie!
Podpasowało?
Czuję, że to będzie nasza mocna strona.
SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ
Dziecko.
Mizerotka z ciebie.
Jest tu ktoś z rodziny?
Poszukamy razem?
Zaczekaj! Nie!
Złodziej! Stój!
Wracaj tu! Złodzieju!
Wróć się!
Twoje dziecko nas okradło!
Mówi prawdę, chłopcze? Matuli wstyd przynosisz?
Wchodź.
Te wiedźmy, ile w nich serdeczności.
- Oddawaj! - Złodziej!
Oddaj!
Nie!
Powstrzymaj ją!
Mamo, dlaczego zabijasz wiedźmy?
Żeby przeżyć.
Nie dałoby się przeżyć, żyjąc wśród nich?
Nie.
Dlaczego?
Dlatego, że próbowałyby nas zabić.
- Za co? - Chcesz przetrwać,
pogódź się z tym, że tak jest.
Wejdź na drogę, wejdź
Ja wejdę na nią dziś
Wejdź na drogę, wejdź
Ja wejdę na nią dziś
Przemierzasz tę drogę samotnie, tak?
Wejdź na drogę, wejdź
Wejdziemy na nią dziś
Choć kręty jest jej bieg
Na końcu spotkasz mnie
Coś bym zjadł.
Pouczyć byś się chciał, znaczy?
A nie możesz mi zrobić jedzenia?
Nie da rady.
- Użyj fioletu. - Czego?
Swojego fioletu.
Potrafię tworzyć iluzje.
Kontrolować słabe umysły.
Przesuwać przedmioty siłą woli.
Ale nie mogę cię uleczyć.
Ani uchronić przed tym, co cię czeka.
I nie potrafię przepowiedzieć...
Kiedy ona powróci.
Ale kto ma powrócić?
Bo ta droga jest podstępna
To wdzięczne.
Wije się jak wąż
Tam dobro zda się złem
I zwodzić będzie wciąż
Zdradliwy trakt to z magią pakt
- Więc... - Wędruj?
Więc wędruj
Dzień...
Dzień i noc
Śmiało idź.
Otwarte drzwi
- Czekają, zrób ten krok - Krok
Wejdź na drogę, wejdź
Kręty jest jej bieg
Wejdź na drogę, wejdź
Kręty jest jej bieg
Ostatni.
Wejdź na drogę, wejdź
Kręty jest jej bieg
Śmiało za mną rusz
Bo cel nasz widać już
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Śmiało za mną rusz
Bo cel nasz widać już
Brawo, dziecko! Coś niebywałego!
Wspaniale!
Proszę, zapłata.
Kochani, wypada nagrodzić ten talent.
Chłopczyku, jak wpadł ci do głowy tak ciekawy tekst?
Chodź. Zjesz ciepły posiłek.
Są ze mną siostry, pomożemy.
Dziękuję, ale nie dziś.
Matka czeka w domu.
Nicky?
Nicky!
Nicky.
Nicky!
Mamo...
Jutro zabijemy więcej wiedźm.
Obiecuję ci.
Idźmy naprzód śmiało
Wokół święty las
To zaufany szlak
Ścieżko, prowadź nas
Niech czarna noc
Dziś da nam moc
Dla nas
Łaskawy
Będzie las
Doskonale.
Wejdź na Drogę Wiedźm
Najpewniejszą z dróg
Tam krew i łzy, i pot
Młodość, życie, proch
Nicky?
Nicky.
Nicky!
Nie! Chcę więcej czasu!
Chcę więcej czasu!
Nie, Nicky!
Nie.
Znam już drogę tę
Jej bieg to krew i znój
Dziś grzebię serce swe
Z tobą, synku mój
Ta chciwa noc niech da mi moc
Bo dalej będę szła
Choć droga ta
Zdradliwa, zła
To miłość matki trwa
- Wiesz, jak ją znaleźć. - Jak ci nie wstyd?
Kim jesteś?
Wybacz.
Usłyszałam, jak śpiewasz.
Pomyślałam, że znajdziesz.
Ale co znajdę?
Drogę Wiedźm.
Tyle o niej słyszałam.
O nagrodzie wartej każdego znoju.
Dla wytrwałych i odważnych wiedźm.
Znasz treść ballady, a ja jestem w potrzebie.
Zechcesz mnie pokierować?
Przyszłaś w dobrej wierze.
Toteż i ja odpowiem grzecznością.
Naturalnie, zaprowadzę cię na Drogę Wiedźm.
Znam ją na pamięć.
Lecz wpierw musimy znaleźć wiedźmy do Kręgu.
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Krąg pomoże nam
I wskaże klucz do bram
Idźmy naprzód śmiało
Gdzie wrota?
Wokół święty las
Do niczego! Jesteście żałosne!
Niegodne noszenia miana wiedźm!
To zaufany szlak
Ty, Śmierci, prowadź nas
Czarna noc da nam moc
Otuchę uczeń da
U kresu dnia duch władzę ma
Niechaj wiedzie nas
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Krew i łzy, i pot
Młodość, życie, proch
Ta Droga jest podstępna
Wije się jak wąż
Tam dobro zda się złem
I zwodzić będzie wciąż
Zdradliwy trakt i magią pakt
Przedzieraj się przez mrok
Śmiało idź, otwarte drzwi
Czekają, zrób ten krok
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Śmiało za mną rusz
Bo cel nasz widać już
Są w tym domu prawdziwe wiedźmy?
- Bo widzę same byłe i niedoszłe. - A co to?
Agatha!
To te drzwi? Do Drogi?
Jak tak, radzę ruszać. Teraz, zaraz, już.
Nie, dziękuję.
Ja to zrobiłem.
Przecież zginęłaś.
Tak, i wróciłam jako duch.
Umysł ogarnia?
W sensie, sam zobacz.
- Patrz. - Zginęłaś. Widziałem.
Swoją drogą, nie poświęciłam się dla ciebie.
To była chłodna kalkulacja.
Nadal próbuję rozgryźć reguły, ale...
Widzisz? Rozczarowanie.
Czekaj.
No?
A Droga?
Co z nią?
Czy ja ją stworzyłem?
W przeciwieństwie do matki...
Wybacz.
Wandy...
Wykorzystałeś swoją moc w ciekawy sposób.
Wkręcasz mnie.
Znów te twoje sztuczki.
Z Balladą was nabrałam.
Uszyłam bajeczkę, żeby ściągnąć inne łatwowierne wiedźmy.
Piosenka nie miała znaczenia. Nawet przez chwilę.
Droga nie istniała, póki jej nie stworzyłeś.
Czyli to wszystko,
co nas spotkało...
Boże. Jeśli stworzyłem Drogę, dosłownie ją stworzyłem,
to by oznaczało,
że to ja je zabiłem.
Też zmieniły się w duchy?
Jestem mordercą.
- Alice. - Ja ją zabiłam.
- Lilia, w wieży. - Sama tego chciała.
- Pani Davis. - Kto?
Nie powinna wchodzić na Drogę. Nie żyje przeze mnie.
Racja, ta od ogródków.
Agatha...
Ja je zabiłem.
Mój umysł je zabił.
Nie przypisuj sobie tylu zasług.
Jak dokładnie policzysz, wyjdzie, że jedną ocaliłeś.
Co?
Witamy w WESTVIEW
Jen.
Miałam je zabić w piwnicy, już pierwszego dnia.
Chcesz być jednym z nas,
to radzę się z tym oswoić.
Nigdy się z tym nie oswoję.
Okaże się.
Billy!
Wracamy na miejsce zbrodni?
Po co tu zszedłeś?
Masz moją własność.
Wiem, że to zabrałeś.
Oddaj mi to i zaraz znikam.
A to po co?
Ignorujesz mnie?
No halo? Stoję tu.
A więc magia analogowa.
Albo... nie.
Tak.
Nareszcie.
Dobra. Po prostu to oddaj.
Zaraz.
- Co ty wyprawiasz? - Wypędzam cię.
Nie.
- Nie. - Nie będzie kolejnej szansy.
Zjeżdżaj w kierunku światła czy w toksyczne objęcia Rio,
czy gdzie cię ześlą na wieczność.
Mnie to już nie obchodzi.
To nic nie da.
Myślisz, że mnie wyślesz w zaświaty
przy pomocy zaklęcia i rzeczy osobistej?
Z czarem Wandy się udało.
Ale nie tobie!
Dobra, może go osłabiłeś.
Dopiero co chodziłeś cały zdołowany
- po zabiciu wiedźm. - Ty i tak nie żyjesz!
Przestań!
Oddaj mi to. Oddawaj! Jest moja!
Czemu nie znikniesz? Czemu nie zdechniesz?
Bo się boję z nim zmierzyć!
Nicholas.
Na pewno ci wybaczy...
cokolwiek zrobiłaś.
Widzisz...
Kiedy zaczynasz mówić tak mądrze...
bardzo mi go przypominasz.
Podniosłaś.
Szybko się uczę.
Może masz zadatki na ducha.
Będziesz moją przewodniczką?
Węszę tu niezły duet.
Ty i ja.
Krąg to dwie?
Sęk w tym,
że zabijam członków kręgu.
To tak jak ja.
Jedne wrota się zamkną.
Inne się otworzą.
Odszukajmy Tommy'ego.
TO ZAWSZE AGATHA
Napisy: Jakub Kowalczyk