W poprzednich odcinkach
Skąd pomysł, żeby włamać się do domu
zasłużonej śledczej?
- Czego szukałeś? - Drogi.
- Jakiej drogi? - Ty jedna powinnaś wiedzieć.
Skoro masz moc, żeby zerwać klątwę rzuconą przez Szkarłatną Wiedźmę,
to na co ci Droga?
Zaczekaj, ktoś ty?
Jestem...
Ktoś go przyblokował pieczęcią.
To zaklęcie zatajające, które ma coś ukryć.
Ty nałożyłaś pieczęć?
W zasadzie nie wiem. Pieczęć obejmuje też osobę rzucającą.
Pieczęci się niszczy, kiedy przestają być potrzebne.
- Ile miałaś lat? - Może ze 13.
Też sporo przeszedłem w tym wieku.
Ocknij się. Alice. Proszę.
Nie dotykaj jej!
Jesteś zupełnie jak twoja matka.
Czekaj, co wy?
Synek! Pomocy!
Nie!
„Otuchy uczeń da”
Synagoga w Westview
Magiczna micwa Williama Kaplana
Chyba dobrze się bawisz.
Kto, ja? W życiu.
Masz. Jadłeś coś w ogóle? Świetnie.
- Aleś ty urósł. - Zjedz.
Jesteśmy tacy dumni.
I kochamy cię tak bardzo, że nie da się tego opisać słowami.
- Ohyda. - Chyba ty.
Oboje jesteście ohydni.
Dziękuję wam za wszystko.
- William. Chodź. Już czas. - Tu jesteś.
- Tak. - No chodź.
Brawo, William!
Ale ekstra. Okej.
WRÓŻENIE Z RĘKI
Witaj w świecie dziwów.
Chcemy spojrzeć wstecz czy naprzód?
Naprzód.
Chyba.
Tak, w przyszłość.
Spójrzmy, co przyniesie ci przyszłość.
Proszę. Podasz prawą dłoń?
Nie mów wszystkiego.
Nie chcę wiedzieć za dużo.
Przepraszam.
Udawaj, że mnie tu nie ma.
Bez wątpienia czeka cię daleka podróż.
W trakcie dokona się wielka przemiana.
Linia życia się rozdwaja.
Jak to?
To chyba słabo?
Znaczeń jest wiele.
Często oznacza ona rozwój i przełom w życiu.
Stajesz się mężczyzną.
Nowym człowiekiem.
Nie turbuj się.
Odwrócona wieża.
Miałaś wróżyć z ręki.
Przepraszam cię.
Coś mi się przypomniało.
No nic, chyba będę
wracał na imprezę.
Luks masz tu klimat. Jak z horrorów Daria Argenta.
I bez zdolności widać, że dobry z ciebie człowiek.
Ciesz się chwilą, mały.
Tylko to jest pewne.
Przepraszam. Jedno dziecko to zostawiło.
Odda mu pani?
- Które to dziecko? - Nie pamiętam.
Wybaczcie.
Poinformowano nas, że zaszły zmiany
dotyczące anomalii w Westview.
Prosimy ostrożnie i niezwłocznie udać się do domów.
ALERT
Co się dzieje?
Kochanie, tak mi przykro, ale musimy jechać.
- Tak. - Co?
- Ty i te twoje latające spodki. - I twoja nieziemsko twarda głowa.
Już dobrze.
Spokojnie. Niedługo będziemy.
- Znika? - Jakby się kurczyła.
Mamo, uważaj!
Boże. Cały jesteś? William.
- Nic mu nie jest? - Krwawi.
Co? William. Słyszysz mnie, skarbie?
- Dzwoń na 112. - Próbuję.
Chyba nie oddycha. Nie mogę się tam dostać.
- Nie łączy. - William.
Nie. Jeff. Spójrz.
Zatrzymam ich.
- William. Nie. - Pomocy.
Już idę. Trzymaj się.
William. Nie dostanę się do niego.
Dobranoc, Tommy. Dobranoc, Billy.
Tommy!
- Rebecca. - Nic ci nie jest.
Będzie dobrze.
- W porządku? - Oddycha?
- Już tak. - Dobra.
Nie ruszamy go.
Karetka już jedzie.
Wiesz, jak masz na imię?
Wiesz, gdzie jesteś?
Pamiętasz, co się stało?
Wyjdziesz z tego.
Już dobrze.
Nic się nie dzieje.
- Fizycznie nic mu nie jest? - Zachowuje się inaczej.
Skieruję państwa do doskonałego psychologa.
W razie czego jestem do dyspozycji.
Dziękujemy.
- Hej, kolego. - Cześć.
Zwykle odpowiadasz: „Od kiedy jestem twoim kolegą?”.
Naprawdę?
Serio? Będzie się z nim droczył?
Już nagana wzrokowa. Robię, co mogę.
Nie szkodzi. Tylko się nie kłóćcie.
- No co ty? - Nie kłócimy się.
Nic się nie dzieje. Jesteśmy przy tobie.
Tak. Sorki.
Lekarka mówi, że na badaniach nic nie wyszło.
Nie powstał trwały uraz.
Jej zdaniem amnezja za jakiś czas sama ustąpi.
I to tyle.
Z dobrych wieści – jutro cię wypiszą.
Jeśli czujesz się na siłach. Czujesz się?
Na siłach?
Tak, jasne.
Dobra. Nie ma jak w nieposprzątanym domu z niewyremontowaną łazienką.
Cieszymy się, że wróciłeś. Rany.
Dzięki.
Zmienię wodę.
To ja włączę klimę. Zaduch się zrobił.
- Zostaw. Ja to zrobię. - Dobra.
Greg.
Spokój. To William. Nasz William.
Pewnie czuje od ciebie zapach szpitala.
Chodź tu. Chodź, piesku.
Wygląda, jakby się bał.
Boże, ciężko to idzie. Kiedy sobie przypomni?
Nie rozumiem, co się dzieje.
Ale co, kochanie?
Miał się nie stresować,
a chyba go dodatkowo stresujemy.
I co mamy zrobić?
Jak mu pomóc? Chcę, żeby znów był sobą.
Proszę, przestańcie. Dość. Przestańcie.
Co przestać, kolego?
Może jak zobaczy pokój...
A jeśli nie odzyska pamięci?
Jeśli już zawsze taki będzie?
- Ulubiona knajpa? - Zagubiony, samotny?
Coś musi zadziałać.
- Chcę odzyskać syna! - Wyzdrowieje?
Przestańcie się martwić!
Przepraszam. Ja tylko...
Może masz rację, mamo.
Może nie zaszkodzi zobaczyć pokój.
- Jak on to... - Mogę
pójść na górę sam?
Nie ma sprawy. Oczywiście.
Może jak zejdę, zjedlibyśmy obiad?
Ja stawiam.
Nazywam się William Kaplan.
Jestem William Kaplan.
William Kaplan.
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Fajnie było.
Z tobą zawsze jest.
Co to? Nie rozstajesz się z tym.
Nic takiego.
Pieczęć. To znaczy,
tak mi się zdaje. Chyba łamigłówka jakby.
Łamigłówka?
Rozgryzłeś ją?
Nie.
Nie da się.
Po prostu to powiem.
Nie mogę nie powiedzieć.
Powiem: „Williamie Kaplanie. Kocham cię”.
Sorki, ja tylko...
- Chcę ci coś powiedzieć. - Naprawdę? Ja tobie też.
- Ja pierwszy. - Dobra.
Mam tak, jak jestem z kimś, na kim mi zależy,
i ta osoba coś przeżywa.
- Wychodzę na freaka. - Słucham cię.
Ten wypadek.
Nie opowiadałem ci o nim.
Eddie...
Ja wtedy umarłem.
I jak ożyłem, nie byłem sobą.
Byłem kimś innym. Kimś więcej.
Nie jestem Williamem. Przynajmniej nie tylko.
Dalej nie pamiętam nic sprzed wypadku.
Udaję, że wyzdrowiałem, żeby rodzice się nie martwili.
Dopóki cię nie poznałem, nie było normalnie.
Chcę, żebyś znał prawdę. Prawdziwego mnie.
Kimkolwiek on jest.
Bo ja też cię kocham.
Jak to... też?
Kocham cię. I już.
Po raz pierwszy.
Co chciałeś...
Nie masz mnie za świra?
Nie no, wiadomo, że mam. Ale z innego powodu.
Nie musisz być taki spoko.
Ale mam pytanie.
Tylko jedno?
Jeśli nie jesteś Williamem Kaplanem,
to kim?
- Zbieram materiały. - No raczej.
Nie rozpraszaj mnie. Zakryj te bicepsy.
Wypadek mieliśmy zaledwie kilka mil od Westview.
I właśnie w tamtej chwili rozpadała się anomalia.
Ta wielka czerwona kopuła na niebie.
Właśnie ta.
Myślałem, że to Avengersi coś odwalili na szkoleniu.
Jesteś urzekająco ufny.
A co odważniejsi
- mogą stopić probiotyczne świece. - Co?
Spójrz na jej cerę.
Takiej nieskazitelności powinni zabronić.
...maseczka. Nie zatrujesz się.
Patrz.
- Światło. - Dobra, ale jak myślisz,
co to naprawdę jest?
- Obcy? - Nie.
Patrz. Tutaj.
Widzisz? To są runy.
Użyto zaklęcia.
Czarnej magii.
Świadkowie nie chcą o tym rozmawiać.
Ale znalazłem gościa na Reddicie.
Mieszkał tam. Jutro mamy się spotkać.
I ja jestem urzekająco ufny?
Nie mogłeś się umówić gdzieś, gdzie są światła albo ludzie?
- Więcej kawy? - Zaproponował, że tutaj.
O to mi chodzi.
To chyba on.
Ten w płaszczu, co kryje się w mroku? Raczej.
Kto nie chce dać się zabić?
Ty jesteś CraftCrazy17?
A ty pewnie Bohnerrific69.
Może być Ralph. Randall. Mów mi Randall.
Dzięki, że się zgodziłeś. Nikt inny nie chciał.
Masz podsłuch?
Po co?
Nie spinaj się. A ty?
Nie. Patrz. Zerknij. Żadnych podsłuchów. Bez macanek.
Padnij!
Co chcesz wiedzieć?
Opowiedz, co zapamiętałeś.
Wszystko.
Wanda kazała wszystkim w mieście odgrywać role jak z dziwnego sitcomu.
Wanda Maximoff?
Słuchasz dalej czy nie?
Nie mogliśmy chodzić ani mówić, ani robić
nic z własnej woli.
Jakbyśmy się oglądali w telewizji, ale we własnej głowie.
I nie dało się tego wyłączyć.
Miło nie było.
Czujesz, że cię to odmieniło?
Doszły ci umiejętności?
Na przykład budzenie się w nocy z krzykiem co godzinę?
Nie, umiejętności, których nie miałeś.
- Co ty bredzisz? - Mniejsza z tym.
Coś jeszcze?
Nie.
Proszę, nie pytaj o Agathę Harkness.
- Co wiesz o Agacie Harkness? - Weź się!
- Kto to? - Długowieczna wiedźma,
co ci flaki wypruje.
- Ohyda. Co? - Co to ma być?
Mgiełka na wiedźmy.
Matoły. Spadam. Amatorszczyzna.
Chwila. Panie Bohnerrific. Chcę tylko pogadać.
Dobra. Chcesz całą historię? Opowiem ci.
Ale musisz dopłacić.
Nie ma problemu.
Nie cierpiałem jak reszta tłuków z Westview.
Mnie dojechała o wiele bardziej.
Jak?
Zawładnęła moim życiem.
A żeby zdechła!
Nazywała mnie mężem.
A byłem marionetką.
Ukradła mi dom,
całkiem przez nią stracił na wartości.
Zmuszała mnie do strasznych rzeczy,
kazała więzić na strychu jedną przemiłą kobietę.
Dawałem zły przykład dzieciom Wandy i Visiona.
Otrułem też psa.
Zaraz. Wanda i Vision mają dzieci?
Mieli. Czas przeszły. Bliźniaki.
Jak mieli na imię?
Billy i Tommy.
Tommy.
Szybki jak błyskawica,
a brat czytał w myślach.
Co się z nimi stało?
A kto to wie? Znaczy, Wanda nie żyje.
Gadają, że Visiona SWORD rozebrał na części.
A bliźniaki
po prostu wsiąkły.
Ale wiesz, co myślę?
Że wciągnęła ich ta czerwona bańka,
jak wszystkie twory Wandy.
Potem dałem nogę. Zostawiłem całą kolekcję Blu-rayów.
I orbitrek – kij z nim.
Nie wracam tam.
Zaraz, Agatha jest w Westview?
Słyszałem, że ktoś rzucił na nią czar.
Zachowuje się jak inni. Tu zakwas na chleb, tam impreza składkowa.
- Nie zagraża? - Powiedziałem tak?
- Nie powiedziałem! - Nie.
Dobrze radzę,
nie węsz wokół jej domu.
Bo powąchasz kwiatki od spodu, jak ten pies, albo gorzej.
Nie masz pojęcia, jaka ta laska jest popaprana.
To gotówka czy...
kupujesz za pół ceny bilety na mój występ w Paramus?
Muszę zapełnić salę.
To jak będzie?
Cześć.
- Heja. - A gdzie Eddie?
Musiał jechać do domu.
A zrobiłem duszone mięso, które tak lubi.
I ziemniaki z airfryera. Obłędnie chrupkie.
Obejrzymy coś? Horror psychologiczny.
Dziwny, ale bez przegięć.
Muszę odrobić lekcje.
Umiem już odróżnić
Co dobre, a co złe
I wiem, że z żywiołami
Miłość rodzi się
Wanda – Nie żyje Vision – Rozmontowany
Tommy – zaginął Billy –
Rozświetla noc Zaklęcia moc
Co przyniesie nam?
Niech Drogą Wiedźm Prowadzi mnie
Ryzyka słodki smak
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
AGATHA NADAL W WESTVIEW
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Brak wyników
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Agatha Harkness – Pradawna Wiedźma
Ruszaj za mną więc
Po chwałę albo śmierć
Wiedźmy przeżyły procesy w Salem?
32 OFIARY WYBUCHU STEROWCA
PRAWDZIWA JOLENE NA ZDJĘCIU Z DOLLY PARTON?
Jasne, że Agatha to Jolene. Sprawdźcie na brujapedii.
ENCYKLOPEDIA WIEDŹM
Wymordowała swój krąg.
Jako jedyna wróciła z Drogi Wiedźm.
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm
Niech prowadzi cię
Wejdź na Drogę Wiedźm Niech prowadzi cię
Choć kręty drogi bieg
„Na końcu wiedźma otrzyma to, czego jej brakuje”.
U kresu spotkaj mnie
Tommy – zaginął
U kresu spotkaj mnie
Witamy w WESTVIEW
„Zaklęcie uwalniające. Niezbędny ważny przedmiot osobisty”.
Szalony wieczór
Na maksa. Dzięki, że mnie chroniłeś
Kocham cię
No genialny pomysł.
Dopiero zaczyna, jasne,
ale pytam ją:
„Czy podejrzanego widziano w ciągu minionej doby?”.
A ona na to: „Tylko na Tik-Toku”.
Przedmiot osobisty. Osobisty...
Jak tu wysoko.
Stać!
Boże drogi, co ja robię?
Jezu, bolało.
- Nic ci nie jest? - Stój!
- Próbuję pomóc. - Policja!
Nie wzywaj ich. Nie mogę być notowany.
To słabo wybrałeś dom, smarkaczu.
- Przepraszam. - Zwolnij! Stój!
Stanę, jak ty staniesz.
Skurcz.
Chuligan.
Proszę pani, nie chciałem narobić zamieszania.
Spanikowałem i uciekłem.
Ale cieszę się, że mam okazję
wszystko pani wyjaśnić.
Tak z ciekawości.
Skąd pomysł, żeby włamać się do domu zasłużonej śledczej?
Śledcza?
Nie tego się spodziewałem, ale to do ciebie pasuje.
Pogadajmy o tobie, śmieciu.
Czego szukałeś w moim domu?
Przyjechałem z trochę niestandardowym planem
uwolnienia cię od klątwy, w którą się dziwnie wkręciłaś.
A mógłbym prosić o szklankę wody?
Tak?
A nie dałoby się bez przemocy fizycznej?
Chcesz dalej drażnić niedźwiedzicę?
Wcale nie chcę jej drażnić.
Nie.
- Uwierz, nie chcesz. - Nie chcę.
- Nie chcesz. - Nie.
- Nie drażnij. - Racja. Nie chcę drażnić.
To dobrze.
Czego szukałeś?
- Drogi Wiedźm. - Jakiej drogi?
Boże.
Następne pytanie.
Gdzie byłeś między pierwszą a trzecią w nocy?
Przykleiłaś mi łatkę
pyskatego smarkacza, który nie zabił ofiary,
ale ma na sumieniu coś mniejszego.
Ale się mocno minęłaś z prawdą.
Chcę z tobą współpracować, droga śledcza.
Wyłączony. Proszę. Pisze. Nie pisze.
Wiesz co? Rób swoje.
„W łóżku. Spałem”.
Mega lamus?
Czy mega kłamca?
Sprawdzimy.
Mów, co o tym wiesz.
To stokrotki.
Mów, kto to.
- Kto? - Mów mi.
- Kto? - Co jej się stało?
O co ci chodzi? Tu widać kwiaty.
Czekaj, dotarło do ciebie?
Na fotach, chyba z czyjegoś ogródka.
Widzisz? Dużo kwiatów.
A to obraz. Ładny nawet.
Wypowiem zaklęcie. Sekunda i po wszystkim.
Co ty wygadujesz?
Co to znaczy? Przestań.
Nie. Zamknij się.
- Mocno strasznie. - Morda w kubeł.
- Dokąd idziemy? - Maszeruj.
Dobrze!
Nie chcę znowu do szafy.
- Co, proszę? - Na Drogę Wiedźm.
Zabierz mnie na nią.
Na co ci Droga?
Mnie brak mocy.
Kto ty jesteś?
Jestem William Kaplan.
Powtórz.
Jestem Billy Maximoff.
Imponujący debiut.
„Pieczęć? Co to?
Mnie brak mocy”.
- Wcale nie. - Nie chodzi mi o moc.
Tak sobie wmawiaj.
Kiedy się domyśliłaś?
Tknęło mnie w zasadzie od razu.
Nawet spod pieczęci biło od ciebie to co od matki.
- Co takiego? - Że będziesz miał kłopoty.
Nie byłam pewna na stówę, dopóki...
no wiesz...
Fajnie, że się znów widzimy,
Billy.
William.
Teraz mnie słyszysz.
Każda żywa wiedźma cię słyszy.
Lilia i Jen.
Tak. Zafundowałeś im...
Ale żyje się dalej.
A przynajmniej ty.
Zresztą zabiłam...
niemało ludzi.
Ale jak widzisz, mam się dobrze.
Nie jestem jak ty.
Gdzie ja to już słyszałam?
Powiedz mi coś.
Nurtuje mnie to.
Skąd wytrzasnąłeś to świeże ciałko, które nosisz?
Nie chcesz powiedzieć. Spoko.
Ale...
nie biczuj się za to, że masz talent.
Przetrwałeś
jak inne wiedźmy na przestrzeni wieków.
Nadarzyła się sposobność, wolny lokal, więc się wmeldowałeś.
Złamałeś zasady. Też mi coś.
Dzięki temu żyjesz.
To dlatego jesteś wyjątkowy.
Jesteś jednym z nas.
Więc tak,
- jak mamy dotrzeć do końca... - My?
Już cię nie potrzebuję.
Może wcale nie potrzebowałem.
To chwilowe.
Wiesz, że mam moc.
Sam dojdę do końca Drogi.
Jasne, z mocą, której nie kontrolujesz
i którą wywołujesz napadami złości.
Dojdę, co i jak!
Czego Billy Maximoff chce za ukończenie Drogi?
Potężną Magię już ma w garści.
Odnaleźć mamę?
Nie.
Wolała obcych od własnych synków i maszynki.
Chodzi o Robo-Tatusia?
Bóg wie, gdzie leży i w ilu częściach.
To kto zostaje?
Jasne.
Jest was dwóch.
Szukasz Toby'ego.
Tommy'ego.
- Przecież mówię. - Gdzieś tam jest.
Wyczuwam go. Ale nie mogę znaleźć.
Wypisz wymaluj Maximoff.
Nikt inny nie zrobiłby z tego takiej dramy.
To mój brat.
Jeśli mamy dojść do końca razem,
od razu mówię, że ci nie ufam.
Ani trochę.
W ogóle.
Dotarło.
Znajdźmy następną próbę.
Kto ostatni, ten jest miły.
Ja tylko pozornie.
TO ZAWSZE AGATHA
Napisy: Jakub Kowalczyk